ตอนที่ 13: การตั้งแผงครั้งที่สองกับการเปลี่ยนเมนู

ตอนที่ 13: การตั้งแผงครั้งที่สองกับการเปลี่ยนเมนู

พี่ใหญ่เฮ่อเลิกเวรกะดึก นั่งรถเมล์เที่ยวเช้าตรู่กลับบ้าน

ตอนที่รถเมล์จอดเทียบป้ายที่เขตบ้านพักพนักงาน เพิ่งจะเลยเจ็ดโมงเช้ามานิดเดียว ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่

เมื่อวานเขาช่วยเพื่อนร่วมงานที่ติดธุระเข้าเวรกะเช้าแทน พักผ่อนได้ไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องมาเข้ากะดึกของตัวเองต่อ

กลุ่มของเขารับผิดชอบงานขุดเจาะหน้างาน ต้องเปิดเครื่องจักรขุดทะลวงตลอดทั้งคืน ตอนนี้เขาเลยทั้งเหนื่อยทั้งง่วง ขาสองข้างเดินพันกันแทบจะล้มหลับทั้งที่ยังลืมตา

ในซอยเงียบสงัด ไฟถนนสลัวราง ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของตัวเอง พี่ใหญ่เฮ่อพลันนึกถึงข่าวคราวเรื่องการลักขโมยและจี้ปล้นที่เห็นในหนังสือพิมพ์บ่อยๆ ช่วงนี้

หรือจะไปหาหมามาเลี้ยงสักตัวดีนะ ไม่อย่างนั้นตอนเขาไปเข้ากะดึกที่บ้านก็มีแต่น้องสาวกับน้องชายคนหนึ่ง ก็บอบบางอีกคนก็ยังเล็ก ถ้ามีคนร้ายบุกเข้าบ้านมา ตบทีเดียวคงแบนแต๋กันหมด

ง่วงเหลือเกิน... เอาไว้ตื่นแล้วค่อยไปสืบดูว่าบ้านไหนมีลูกหมาแบ่งให้เลี้ยงบ้างแล้วกัน

พี่ใหญ่เฮ่อเดินสะลึมสะลือไปตามสัญชาตญาณมุ่งหน้ากลับบ้าน

ทันใดนั้น จมูกของเขาก็ตรวจจับกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นได้

ตัวยังไม่ทันตื่น แต่จมูกเริ่มขยับฟุดฟิด ตามหาที่มาของกลิ่นหอมโดยอัตโนมัติ

กลิ่นนี้... คุ้นๆ แฮะ...

กลิ่นหอมพุ่งปราดเข้าสู่โพรงจมูกตรงดิ่งไปยังท้อง เข้าไปอ่อยเจ้า "พยาธิความหิว" ที่กำลังหลับใหลเพราะความเหนื่อยล้าของเจ้าของร่างอย่างไม่เกรงใจ

ท้องของพี่ใหญ่เฮ่อส่งเสียงร้อง "โครกคราก" ออกมาทันที

หิวชะมัด...

ยิ่งใกล้บ้าน กลิ่นหอมยิ่งเข้มข้นขึ้น จนแทบจะคลุมไปทั่วทุกพื้นที่

"เฮ่อหมิงกั๋ว! บ้านนายทำอะไรกินน่ะ? ทำไมมันหอมขนาดนี้?"

เพื่อนบ้านที่อยู่ถนนเส้นเดียวกันตะโกนถามพี่ใหญ่เฮ่อ: "แต่เช้าตรู่เลย หอมจนฉันนอนไม่หลับ ต้องลุกขึ้นมาหาข้าวเช้ากินเนี่ย มันหิวจนใจสั่นไตสั่นไปหมดแล้วนะโว้ย!"

พี่ใหญ่เฮ่อ: "???"

อะไรนะ? บ้านผมเหรอ?

ประตูไม่ได้ล็อก เขาเอื้อมมือลอดช่องประตูเข้าไปดึงสลักแล้วผลักประตูรั้วเปิดออก

ไม่ทันตั้งตัว กลิ่นหอมเข้มข้นก็พุ่งเข้าปะทะหน้าเขาอย่างจัง!

พี่ใหญ่เฮ่อตาสว่างวาบในทันที

บนเตาใหญ่ในครัวกำลังตุ๋นกระดูกอยู่ มีไอน้ำพุ่งออกมาจากประตูหน้าต่างที่ซอมซ่อไม่หยุด พอเจอความเย็นก็ควบแน่นเป็นหมอกขาว ทำให้ลานบ้านเล็กๆ ดูเหมือนแดนเซียนที่มีกลิ่นเนื้ออบอวล

บนพื้นเต็มไปด้วยน้ำ มองไปเห็นน้องสาวของตัวเองกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างอ่างน้ำ ล้างมันฝรั่ง "ครืดคราดๆ" อย่างขยันขันแข็ง มันฝรั่งที่ล้างสะอาดแล้วกองพูนเป็นภูเขาขนาดย่อมอยู่ในกะละมังใบใหญ่

ข้างๆ เธอ ยังมีกองมันฝรั่งที่ยังไม่ได้ล้างอีกเพียบ

กระสอบหนึ่งปากถุงไม่ได้มัดไว้ ล้มระเนระนาดจนมันฝรั่งกลิ้งหลุกหลิกไปทั่วพื้น

"ล้างมันฝรั่งเยอะขนาดนี้ นี่กะจะทำโต๊ะจีนมันฝรั่งหรือไง?"

เฮ่อหมิงจูได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมอง พี่ใหญ่ยืนอยู่ที่ประตู มองดูกองมันฝรั่งบนพื้นจนไม่มีที่ให้วางเท้า

"พี่!"

เธอกระโดดโลดเต้นไปหาเขา สะบัดน้ำออกจากมือแล้วลากแขนเขาเข้าบ้าน

"พี่มานี่เลย หนูมีของดีจะให้ดู!"

พี่ใหญ่ถูกลากไปที่ห้องใหญ่ กระเป๋าสะพายยังไม่ทันได้ถอดออก ก็ถูกเฮ่อหมิงจูยัดเงินย่อยและเหรียญใส่มือพวงใหญ่

เขาประคองเงินที่มีค่าเหล่านั้นไว้ด้วยสองมือ ถามอย่างตกใจว่า: "เงินมาจากไหน? เธอไปตั้งแผงมาเหรอ?"

เมื่อวานเขากลับมาช้า น้องสาวเลยไม่รอเขา กลับออกไปตั้งแผงเองเลยเหรอเนี่ย?

เฮ่อหมิงจูเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ บอกว่า: "ทั้งหมดแปดหยวนเจ็ดเหมาค่ะ หนูไปตั้งแผงครั้งเดียวได้กำไรตั้งสองหยวนสองเหมาแน่ะ! หนูเก่งไหมล่ะ?"

พี่ใหญ่ถือเงินไว้ ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว ทั้งโมโหทั้งเอ็นดู

ดูท่าทางภาคภูมิใจของยัยหนูนี่สิ!

"เก่ง! พี่สาวเก่งที่สุดเลย!"

เฮ่อหมิงหัวถือชามใบเล็กตะโกนตอบแทน ในชามมีเนื้อที่เฮ่อหมิงจูตักให้ พร้อมกับไข่พะโล้ที่ต้มในน้ำซุปเนื้อ ปากเล็กๆ กินจนมันแวว

กับน้องชาย พี่ใหญ่ไม่ต้องเกรงใจ เขาฟาดเพียะไปที่ก้นน้อยๆ หนึ่งที

"เก่งอะไร? ไปนั่งกินที่โต๊ะดีๆ ใครใช้ให้ถือชามเดินร่อนไปร่อนมาแบบนี้? ถ้าล้มขึ้นมาจะทำยังไง?"

เฮ่อหมิงหัวส่งเสียง "หึ" สะบัดก้นดุ๊กดิ๊กถือชามเดินจากไป

พี่ใหญ่ถอดเสื้อนวมออก เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมเก่าๆ สำหรับทำงาน แล้วเบียดเฮ่อหมิงจูออกไปข้างหนึ่ง นั่งยองๆ ล้างมันฝรั่งแทนเอง

เฮ่อหมิงจูแย่งไม่ชนะ เลยหยิบมีดปอกเปลือกมาจะช่วยปอกเปลือกมันฝรั่ง แต่ก็โดนพี่ชายตะคอกใส่ว่า: "วางเลย เดี๋ยวพี่ทำเอง!"

นี่ก็ไม่ให้ทำ นั่นก็ไม่ให้ทำ เฮ่อหมิงจูเลยถามว่า: "แล้วจะให้หนูทำอะไรล่ะคะ?"

พี่ใหญ่บุ้ยปากไปทางห้องครัว: "ไปเฝ้าหม้อไป๊ อย่ามาเดินเกะกะแถวนี้"

อากาศหนาวจนน้ำหยดกลายเป็นน้ำแข็ง แต่ในครัวที่ต้มของอยู่มีรังสีความร้อนแผ่ออกมา เข้าไปแป๊บเดียวร่างกายก็อุ่นสบาย

พี่ใหญ่ทำงานคล่องแคล่ว ล้างมันฝรั่งได้เร็วมาก แป๊บเดียวก็ล้างไปได้ค่อนกระสอบ แต่สองมือนี่สิโดนน้ำเย็นจนชา นิ้วทั้งสิบแดงก่ำจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว

พอล้างดินออกจากมันฝรั่งหมด เขาก็ถูนิ้วไปมา เป่าลมร้อนใส่ แล้วหยิบมีดปอกเปลือกมา "ชึ่บๆๆ" ปอกเปลือกมันฝรั่งอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น มีตะเกียบหนีบเนื้อมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากเขา

"อ้ำ... อ้าปากเร็ว..."

พี่ใหญ่เหลือบตามอง เห็นน้องสาวคนดีถือชามใส่เนื้อที่แกะจากกระดูกมาให้ ตะเกียบหนีบเนื้อชิ้นโตยัดใส่ปากเขา

เขากำลังหิวได้ที่ เลยอ้าปากรับอย่างว่าง่าย

"ซี้ดดด ร้อนๆๆ!"

เฮ่อหมิงจูแอบขำ: "ป้อนข้าวให้ยังจะเรื่องมากอีก รีบกินเร็ว เดี๋ยวเนื้อเย็นหมด"

พี่ใหญ่สองมือไม่ว่างจะโต้ตอบ เลยต้องรีบกลืนลงไป พอจะอ้าปากพูด ก็โดนเฮ่อหมิงจูสบโอกาสยัดเนื้อเข้าปากอีกชิ้น

เนื้อตุ๋นที่เพิ่งตักขึ้นมาจากหม้อ ทั้งร้อนทั้งหอม กินคำเดียวก็อุ่นไปถึงหัวใจ

การป้อนข้าวคำคุยคำดำเนินไปแบบนี้ สลับกับการลับฝีปากของสองพี่น้อง และเฮ่อหมิงหัวที่พยายามจะเข้าร่วมวงแต่ก็โดนพี่ๆ แท็กทีมปราบจนต้องบ่นอุบอิบเสียงใส

ดูเหมือนว่าฤดูใบไม้ผลิจะเดินทางมาถึงบ้านหลังเล็กๆ หลังนี้แล้ว

จางเยว่จิ้นเข้าเวรกะบ่าย เขามาถึงที่ทำงานแต่หัววัน วางกระเป๋าสะพายลง แล้วก็ไม่ได้รีบไปเข้าเวรที่ก้นบ่อ แต่กลับถือปิ่นโตไปยืนรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่

แถวๆ ประตูมีคนยืนประปรายอีกหลายคน ทุกคนถือปิ่นโตเหมือนเขา เห็นปุ๊บก็รู้ปั๊บว่ามีจุดประสงค์เดียวกัน

แม่ค้ายังไม่มาเสียที จางเยว่จิ้นเริ่มกังวล วันนี้จะไม่มาใช่ไหมเนี่ย?

เขาอุตส่าห์ไม่กินข้าวเที่ยงมาเพื่อรอสิ่งนี้เลยนะ!

เมื่อวานเขากินมันฝรั่งบดไปเต็มปิ่นโต นอกจากตอนขี่จักรยานกลับจะไม่หนาวแล้ว ตอนกลางคืนยังไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด

ตอนลูกชายสองคนแย่งข้าวกันบนโต๊ะ เขาก็นั่งดูเฉยๆ ในใจแม้จะยังกังวลเรื่องหนี้สิน แต่เพราะท้องอิ่ม เลยไม่รู้สึกทุกข์ระทมเหมือนเมื่อก่อน

เมียของจางเยว่จิ้นเห็นเขาไม่ค่อยกินข้าวเย็น ก็กังวลว่าเขาป่วยหรือเปล่า จะเอาแป้งหมี่มาจี่แผ่นแป้งให้เขากินบำรุงหน่อย

เขารีบห้ามไว้ ป่วยก็ไม่ได้ป่วยจะมากินแป้งหมี่ทำไม สิ้นเปลืองเปล่าๆ เก็บไว้ให้ลูกกินเถอะ

กลัวเมียจะเป็นห่วง เลยบอกความจริงไปว่า หน้าประตูที่ทำงานมีคนมาตั้งแผงขายข้าว มันฝรั่งตุ๋นกระดูกหมู ชามละสองเหมา เขาซื้อกินมาแล้ว ตอนนี้ยังไม่หิวเลย

สองเหมาเชียวเหรอ...

เมียนึกเสียดายเงิน ทำไมต้องไปเสียเงินซื้อของกินล่ะเนี่ย ทำกินเองที่บ้านถูกกว่าตั้งเยอะ สองเหมานี่ซื้อมันฝรั่งได้ตั้งชั่งครึ่งเลยนะ!

จางเยว่จิ้นรีบอธิบายว่า กับข้าวเจ้านี้มันเยอะ แถมมีเนื้อด้วย ชุดเดียวก็อิ่มแปล้ ราคาไม่แพงเท่ากับข้าวประเภท ข ในโรงอาหารเลย แถมยังอยู่ท้องสุดๆ—ดูเขาสิ จนป่านนี้ยังไม่หิวเลยเห็นไหม?

เมียแม้จะเสียดายเงิน แต่สุดท้ายก็ยอมยัดเงินให้จางเยว่จิ้นสองหยวน บอกว่าอยากกินก็กินไปอย่าประหยัดนักเลย ที่บ้านมีผู้ชายหาเงินได้แค่คนเดียว จะปล่อยให้ล้มป่วยไม่ได้เด็ดขาด

จางเยว่จิ้นเป็นคนมัธยัสถ์

ในเมื่อจะซื้อกินข้างนอก เขาก็ไม่กินข้าวที่บ้าน ก่อนออกจากบ้านก็หยิบ "วอวอโถว" (ขนมปังข้าวโพดนึ่ง) มาสองก้อน

มันฝรั่งตุ๋นของเจ้านั้นมันอยู่ท้อง กินแทนข้าวได้เลย แถมไม่ต้องใช้ตั๋วธัญพืช จะได้ประหยัดเสบียงในบ้านไว้ให้เจ้าลูกชายสองคน

เขายังคิดอีกว่า เมื่อวานที่ขอแถมกระดูกมาน่ะดีมากเลย เอาไปต้มกับผักกาดขาวที่บ้านยังมีรสเนื้อติดอยู่บ้าง วันนี้ต้องขออีกสักท่อน คราวนี้ต้องเลือกท่อนใหญ่ๆ หน่อย

จางเยว่จิ้นวางแผนไว้ดิบดี แต่ปัญหาคือ แม่ค้าทำไมยังไม่มา?

เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาเปลี่ยนกะเข้าไปทุกที เขาทั้งรีบทั้งหนาวจนต้องย่ำเท้าไปมา วันนี้จะอดกินจริงๆ เหรอนั่น?

ที่ปลายถนน ผู้หญิงตัวสูงคนหนึ่งกำลังเข็นจักรยานที่มีถังเหล็กมัดติดอยู่มุ่งหน้ามาที่ประตูเหมืองหมายเลขหนึ่ง โดยมีผู้หญิงอีกคนที่ตัวเตี้ยกว่านิดหน่อยเดินตามมาข้างๆ

มาแล้ว!

จางเยว่จิ้นใจชื้นขึ้นมาทันที คนอื่นๆ ก็เหมือนกัน ยังไม่ทันที่แม่ค้าจะวางของ ทุกคนก็ชูปิ่นโตกรูเข้าไปหา

"ตักให้ผมสองชุด!"

"ผมจ่ายเงินก่อน ตักให้ผมก่อน!"

จางเยว่จิ้นตะโกนอย่างร้อนรน: "เมื่อวานผมก็ซื้อนะ ผมเป็นลูกค้าเก่า แถมกระดูกให้ผมท่อนหนึ่งด้วย!"

เจ้าของแผงไม่รีบร้อน เธอหันไปพูดอะไรบางอย่างกับผู้หญิงที่เข็นจักรยานมาด้วยกัน จากนั้นก็หยิบป้ายกระดาษลังออกมาวางตรงหน้าทุกคน

【มันฝรั่งบดราดซุปเนื้อ ชุดละ 1 เหมา】

จางเยว่จิ้น: "?"

จางเยว่จิ้น: "แล้วกระดูกของข้าล่ะโว้ย?!"

จบตอนที่ 13