ตอนที่ 15 เมื่อไหร่เรื่องพวกนี้มันจะจบสิ้นสักที!

"หลี่ปิง!"

เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง ร่างกายของหลี่ปิงก็สั่นสะท้าน ท่ามกลางสายตาของทุกคน เธอเดินขาสั่นระริกไปที่หน้าชั้นเรียน

"เธอได้ตั้งใจฟังที่ครูสอนบ้างไหมเนี่ย? เธอได้แค่ 22 คะแนนเองนะ แล้วพวกนี้มันก็เป็นข้อที่แจกคะแนนฟรีๆ ทั้งนั้นด้วย" คุณครูสอนวิชาภาษาจีนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

หลี่ปิงก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดอะไรออกมา

"เอากระดาษข้อสอบกลับไปคัดให้ฉันซะ คัดให้มันดีๆ ล่ะ ถ้าคราวหน้าฉันยังเห็นความผิดพลาดแบบนี้อีก เธอจะต้องคัดเพิ่มอีกพันจบ!"

พันจบ!

หลี่ปิงกลัวจนแทบจะร้องไห้ออกมา เธอรีบพยักหน้ารัวๆ "ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ"

เธอรับกระดาษข้อสอบมาแล้วรีบวิ่งกลับไปที่นั่งของตัวเอง

จากนั้น ไม่ว่าใครจะถูกเรียกชื่อ คนๆ นั้นก็รู้สึกได้แต่ความหวาดกลัว

"ทุกคนได้กระดาษข้อสอบของตัวเองแล้วสินะ เริ่มคัดลอกได้เลย ฉันจะมาตรวจช่วงบ่ายนี้แหละ!"

——

เวลาบ่ายโมงตรง

ภายในห้องเรียน เสียงสวบสาบของปลายปากกาที่เสียดสีกับหน้ากระดาษดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างหนัก

"หิวจังเลย ไม่อยากคัดแล้วอ่ะ ขอออกไปกินข้าวไม่ได้เหรอ?"

"ออกไปไม่ได้หรอก ประตูถูกล็อคไปแล้ว เราต้องคัดให้เสร็จก่อนถึงจะออกไปได้"

"แงๆๆ ทำไมเรียนมันถึงได้ยากขนาดนี้เนี่ย ทั้งๆ ที่ฉันก็พยายามตั้งใจขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังสอบไม่ผ่านอีก?"

"พี่โจว พี่สอบผ่านได้ยังไงอ่ะ? ช่วยบอกเคล็ดลับพวกเราหน่อยได้ไหม?"

โจวเทียนเฉิงยังคงก้มหน้าก้มตาคัดข้อสอบต่อไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "ไม่มีอะไรจะบอกหรอก ก็แค่ตั้งใจเรียนแค่นั้นแหละ"

เมื่อเห็นว่าโจวเทียนเฉิงไม่ยอมเปิดเผยอะไร คนอื่นๆ ก็เลิกถามและกลับไปคัดข้อสอบของตัวเองต่อ

เมื่อถึงเวลาบ่ายสองโมงและกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่พวกเขาอดกินข้าวเที่ยง พวกเขาได้แต่หวังว่าจะได้กินข้าวเย็น ไม่อย่างนั้นคงได้หิวตายแน่ๆ

"เอาล่ะ เริ่มเรียนได้!"

คุณครูสอนวิชาภาษาจีนเดินเข้ามาและตวาดเสียงเย็น

ทุกคนรีบลุกขึ้นยืน "สวัสดีครับ/ค่ะ คุณครู"

"สวัสดีนักเรียน นั่งลงได้" คุณครูสอนวิชาภาษาจีนกวาดสายตามองฝูงชนและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ในเมื่อคะแนนสอบวันนี้ของพวกเธอออกมาแย่มาก ทุกคนจะต้องทำแบบฝึกหัดเล่มนี้ให้เสร็จก่อนเที่ยงคืนของวันนี้!"

สิ้นเสียงคุณครู สมุดแบบฝึกหัดสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะของทุกคน

【แบบฝึกหัดวิชาภาษาจีน】

เมื่อเห็นสมุดแบบฝึกหัด รูม่านตาของทุกคนก็หดเกร็ง พวกเขารู้สึกปวดร้าวอย่างแสนสาหัส นี่ต้องมานั่งทำโจทย์อีกแล้วเหรอ!

"แบบฝึกหัดเล่มนี้ครอบคลุมบทเรียนทั้งหมดที่เราเรียนกันไปในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เดี๋ยวฉันจะมาตรวจ ใครที่ตอบผิดจะถูกทำโทษให้คัดคำตอบที่ถูกต้องสิบจบ ใครทำไม่เสร็จ ห้ามกลับหอพัก ส่วนใครที่ทำไม่เสร็จและไม่ส่งภายในคืนนี้ ก็ห้ามกลับหอพักเหมือนกัน!"

หัวใจของทุกคนหล่นวูบด้วยความสิ้นหวังอย่างที่สุด เมื่อมองดูสมุดแบบฝึกหัดที่มีความหนาเท่านิ้วมือ พวกเขาก็จินตนาการได้เลยว่าคืนนี้คงต้องนอนในห้องเรียนแน่ๆ

เมื่อเปิดดูก็พบว่าเป็นไปตามที่คาดไว้ มันมีทั้งหมด 55 หน้า และทุกหน้าก็เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ทำเอาพวกเขาตาลายไปหมด

ขนาดกระดาษข้อสอบยังคัดไม่เสร็จเลย นี่ยังมีแบบฝึกหัดงอกมาอีก แล้วพวกเขาจะเอาชีวิตรอดไปได้ยังไงเนี่ย?

——

เวลากลางคืน

เวลาใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว เสียงกริ่งดังขึ้น

คุณครูสอนวิชาภาษาจีนมองดูทุกคนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงขรึมๆ ว่า "จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครส่งเลยสักคน ดูเหมือนว่าพวกเธอจะยังทำไม่เสร็จสินะ ถ้าอย่างนั้น ทุกคนก็อยู่ที่นี่ต่อไปก็แล้วกัน"

พูดจบ เธอก็เดินออกไป เมื่อเห็นคุณครูเดินออกไป ทุกคนก็ตื่นตระหนกขึ้นมาในทันที

"เธอไปแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"ไม่จริงน่า นี่พวกเราทุกคนต้องค้างคืนในห้องเรียนจริงๆ เหรอ?"

"ฉันหิวจังเลย จะหิวตายอยู่แล้วเนี่ย ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องเลย"

"เขาไม่กลัวเราหิวตายเลยหรือไง?"

"ปล่อยฉันออกไปนะ! ฉันจะหน้ามืดเพราะความหิวอยู่แล้ว!"

ใครบางคนทุบประตูห้องเรียนที่ปิดสนิทดังกึกๆ พร้อมกับร้องตะโกนให้ปล่อยตัวออกไป

พวกเขาไม่ได้กินอะไรเลยมาทั้งวัน เอาแต่ก้มหน้าก้มตาคัดข้อสอบหรือไม่ก็ทำแบบฝึกหัด

"พวกเขาไม่กลัวเราหิวตายอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอเนี่ย?"

โจวเทียนเฉิงลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ทุกคน อย่ามัวแต่เปลืองแรงไปเลย รีบๆ คัดให้เสร็จดีกว่า พรุ่งนี้เช้าเผื่อจะยังทันได้กินข้าวเช้า ในเมื่อพวกเขาปล่อยให้เราอดอยากแบบนี้ พวกเขาต้องไม่ปล่อยให้เราตายแน่ๆ พวกเขาแค่ต้องการทรมานให้เราหิวโซก็เท่านั้นแหละ"

โจวเทียนเฉิงเป็นคนที่ฉลาดมาก ในเมื่อพวกเขาไม่มีวันตายในดันเจี้ยนแห่งนี้ พวกเขาก็จะไม่มีวันหิวตาย แต่พวกเขาจะยังคงรู้สึกหิวจากการไม่ได้กินอาหาร ซึ่งความรู้สึกนี้นี่แหละที่ทรมานที่สุด

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเทียนเฉิง ทุกคนก็กระจ่างแจ้งในทันที อ๋อ ที่แท้คำว่า 'ไม่มีวันตาย' มันก็หมายความแบบนี้นี่เอง แต่การต้องมาหิวไส้กิ่วแบบนี้มันทรมานจนทนไม่ไหวจริงๆ นะ

พวกเขาแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงจับปากกาอยู่แล้ว

แต่เพื่อความอยู่รอดและเพื่อให้ได้กินข้าวเช้าในวันพรุ่งนี้ พวกเขาก็ทำได้แค่ฝืนใจทำต่อไป

ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เช้า ประตูห้องเรียนถูกเปิดออก

"ประตูเปิดแล้ว! พวกเราไปกินข้าวเช้าได้แล้ว!"

ใครบางคนตะโกนขึ้น แล้วทุกคนก็วิ่งกรูกันออกไป พุ่งตรงไปยังโรงอาหารและเริ่มสวาปามกันอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากกินอิ่มหนำสำราญแล้ว พวกเขาก็กลับมาที่ห้องเรียนเพื่ออ่านหนังสือตอนเช้า

เมื่อคาบอ่านหนังสือตอนเช้าจบลง คุณครูสอนภาษาอังกฤษก็เดินเข้ามา ทุกคนลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางอิดโรย "สวัสดีครับ/ค่ะ คุณครู"

พวกเขาไม่ได้นอนมาทั้งคืนแถมยังเหนื่อยล้าสุดๆ พวกเขาแทบจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้ว

"วันนี้ไม่มีบรรยายนะ เราจะมาทำข้อสอบกัน ใครสอบตกจะถูกทำโทษให้คัดข้อสอบ"

เมื่อได้ยินดังนั้น มันก็เหมือนกับฝันร้ายสำหรับพวกเขา ข้อสอบอีกแล้วเหรอ!

ตลอดทั้งวัน ทุกคนมีสภาพไม่ต่างจากเมื่อวาน พวกเขาไม่ได้กลับไปพักผ่อนที่หอพัก แต่พวกเขาฝืนทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ พวกเขาผล็อยหลับไปทีละคนสองคนในห้องเรียน ถึงแม้จะมีเสียงประหลาดๆ คอยรบกวน แต่พวกเขาก็ยังคงหลับลึกด้วยความง่วงงุนขั้นสุด

วันที่ 12 วิชาคณิตศาสตร์

ไม่มีการบรรยาย มีแต่ทำข้อสอบ

ทุกคนจ้องมองกระดาษข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์บนโต๊ะด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

ใต้โต๊ะของพวกเขา ยังมีกระดาษข้อสอบวิชาภาษาจีน ข้อสอบวิชาภาษาอังกฤษที่คัดไม่เสร็จ และแบบฝึกหัดอีกสองเล่มซ่อนอยู่

ทุกคนหยิบปากกาขึ้นมาอย่างกลไกและเริ่มทำข้อสอบ สัญญาณของการเป็น 'ศพเดินได้' เริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว

ด้านนอก

"เฉินหลาน พลังงานด้านลบพุ่งปรี๊ดเลยช่วงสองวันนี้ มันมีแต่ความสิ้นหวังทั้งนั้นเลย"

"ความอดทนของพวกเขายังต่ำเกินไป นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเอง ทนไม่ไหวซะแล้วเหรอ?" เฉินหลานแค่นหัวเราะ

ชีวิตในช่วงม.6 ดูเหมือนจะธรรมดาแต่มันกลับเต็มไปด้วยความกดดัน

ทั้งข้อสอบและการบ้านที่ไม่มีวันจบสิ้น เวลาที่ลดน้อยถอยลงไปทุกวัน ความกดดันจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึง และเสียงดุด่าของครูบาอาจารย์ที่ดังกรอกหูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ทุกอย่างมันทำให้รู้สึกอึดอัดจนแทบจะขาดใจ

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีกใบ ที่จะทำให้ผู้เล่นสติแตกมากยิ่งขึ้น ดันความสิ้นหวังให้พุ่งขึ้นไปถึงขีดสุด!

——

วันที่ 13

ไม่มีเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยเหมือนตอนที่พวกเขาเพิ่งเข้ามาในห้องเรียนแรกๆ อีกต่อไป พวกเขาเอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างหนักจนกระทั่งคุณครูสอนวิชาภาษาจีนสวมรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามา "สวัสดีจ้ะ นักเรียน"

ถึงตอนนั้น พวกเขาถึงจะรู้สึกตัวและลุกขึ้นยืนพร้อมกัน "สวัสดีครับ/ค่ะ คุณครู"

ดวงตาของพวกเขาเหม่อลอยและใบหน้าก็ซีดเผือด พวกเขาไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มาสามวันแล้ว ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการคัดข้อสอบ

"เช้านี้เราจะมีการบรรยาย และช่วงบ่ายจะมีการเพิ่มข้อสอบอีกสองชุด"

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกมา ความสิ้นหวังของทุกคนก็ดิ่งลึกลงไปอีกในทันที

มันยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว เพิ่มข้อสอบมาอีกสองชุด นี่กะจะเอาให้ตายกันไปข้างนึงเลยใช่ไหม?

"พวกเธอตามหลังคนอื่นอยู่เยอะมาก ถ้าไม่พยายามให้มากกว่านี้ ก็ไม่มีทางตามทันหรอก การทำข้อสอบเยอะๆ ก็เพื่อประโยชน์ของพวกเธอเองทั้งนั้น ผลสอบจำลองของห้องข้างๆ ดีกว่าพวกเธอเยอะเลยนะ"

ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามันไม่มีห้องข้างๆ อยู่เลยล่ะก็ พวกเขาคงจะเชื่อคำพูดนั้นไปแล้วล่ะ!

แต่พวกเขาชินชากับคำโกหกพกหลมของคุณครูผีพวกนี้แล้ว และทำได้แค่ยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

พวกเขาคิดว่าข้อสอบสองชุดนั่นคือขีดจำกัดแล้ว แต่พอผ่านไปอีกไม่กี่วัน...

เหลือเวลาอีกแค่สามวันก็จะสิ้นเดือน โต๊ะของพวกเขาก็เต็มไปด้วยกองกระดาษข้อสอบทั้งข้างในและข้างนอก!

จากกระดาษหนึ่งแผ่นกลายเป็นสอง และจากสองกลายเป็นสาม พวกเขาทำข้อสอบกันไม่ทันเลยด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากข้อสอบแล้ว ยังมีการบ้านตอนกลางคืนอีก แบบนี้มันใช้งานพวกเขาเยี่ยงสัตว์ใช้แรงงานชัดๆ!

ชีวิตม.6 บ้าอะไรกันเนี่ย? นี่มันไม่ใช่ชีวิตม.6 แล้ว นี่มันคุกต่างหาก พวกเขาถูกขังอยู่ในกรงขังที่ปราศจากอิสรภาพ!

"ฉันทนไม่ไหวแล้วโว้ย!!! มีข้อสอบเพิ่มขึ้นทุกวันเลย! เมื่อไหร่เรื่องพวกนี้มันจะจบสิ้นสักทีวะเนี่ย!"

จบตอน