ตอนที่ 14 เป็นนักเรียนรุ่นเดียวกันแท้ๆ ทำไมถึงมีแค่เธอที่สอบตกคนเดียวล่ะ?

วันที่ห้า

ทุกคนมาที่ห้องเรียนตามปกติ วันนี้เปลี่ยนครูผู้สอนอีกแล้ว เป็นคุณครูหานเหมยเหมย

"วันนี้เราจะเรียนกันต่อนะคะ จะไม่มีการทำข้อสอบ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ดีใจจนเนื้อเต้น ไม่มีทำข้อสอบอีกแล้ว วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ยอดเยี่ยมสุดๆ

คนที่กังวลจนแทบจะเป็นบ้าเมื่อคืนนี้ต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกในทันที

โจวเทียนเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่มีข้อสอบอีกงั้นเหรอ วันนี้จะง่ายเหมือนเมื่อวานหรือเปล่านะ?

บทเรียนวันนี้ยากกว่าครั้งก่อนนิดหน่อย แต่ทุกคนก็ยังพอทำความเข้าใจได้บ้าง

จนกระทั่งหมดวันและกลับมาที่หอพักในตอนกลางคืน ทุกคนก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อ

"วันนี้ก็ยังง่ายอยู่เลย พรุ่งนี้จะเป็นแบบนี้อีกไหมเนี่ย?"

"ฉันว่ามีความเป็นไปได้นะ พรุ่งนี้เป็นวิชาคณิตศาสตร์ หวังว่าทั้งวันจะมีแต่การฟังบรรยายนะ"

"วันเวลาที่ไม่มีข้อสอบนี่มันดีจริงๆ หวังว่าจะไม่มีข้อสอบไปตลอดเลยนะ"

สองวันที่ผ่านมานี้มันเหมือนกับความฝัน ไม่มีกระดาษข้อสอบโผล่มาเลยแม้แต่แผ่นเดียว แถมยังเลิกเรียนตรงเวลา พวกเขาเลยได้กินข้าวกันถ้วนหน้า

ดูเหมือนว่าดันเจี้ยนนี้ก็ไม่ได้พิเศษอะไรเท่าไหร่เลย

——

วันที่หก

เป็นไปตามที่พวกเขาคิด วันนี้คือวิชาคณิตศาสตร์

"วันนี้จะบรรยายอย่างเดียวนะ ไม่มีสอบ"

เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังขึ้นจากฝูงชน พวกเขาทายถูก!

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ไม่มีการทำข้อสอบ!

วันที่เจ็ด

วิชาภาษาจีน

ยังคงไม่มีทำข้อสอบ ถึงแม้ว่าเนื้อหาการเรียนจะยากขึ้นก็ตาม ทุกคนยังคงมีความสุข ตราบใดที่ไม่มีข้อสอบ พวกเขาก็ทำได้ทุกอย่าง

วันที่แปดและวันที่เก้า — ก็ยังคงไม่มีทำข้อสอบ!

เวลากลางคืน ภายในหอพัก

"มันง่ายเกินไปแล้ว สี่วันติดที่ไม่มีข้อสอบ ความรู้สึกนี้อธิบายได้คำเดียวเลยว่า โคตรเจ๋ง!"

"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราต้องเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ได้แน่ๆ"

"ผ่านไปเกือบสิบวันแล้ว ในโลกภายนอกอย่างมากก็ผ่านไปแค่สามวัน ดันเจี้ยนนี้ใช้เวลานานขนาดนี้ รางวัลตอนเคลียร์จบต้องเยอะมากๆ แน่เลย"

"นอนเถอะๆ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปเรียนอีก"

เพราะช่วงที่ผ่านมาไม่มีการทำข้อสอบเลย อารมณ์ของทุกคนจึงดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และพวกเขาก็มีความมั่นใจในการเคลียร์ดันเจี้ยนแห่งนี้มากขึ้นด้วย

——

วันที่สิบ

ห้องเรียน

เมื่อคุณครูสอนวิชาภาษาจีนเดินเข้ามาในห้อง ทุกคนก็เงียบเสียงลงและลุกขึ้นยืนทีละคน "สวัสดีครับ/ค่ะ คุณครู!"

"อืม นั่งลงได้"

คุณครูสอนวิชาภาษาจีนกวาดสายตามองไปทั่วห้องและฉีกยิ้ม "วันนี้ไม่มีบรรยายนะ วันนี้เราจะสอบจำลองกัน"

ทันทีที่พูดจบ หัวใจของทุกคนก็กระตุกวูบ สอบจำลองงั้นเหรอ?!

"ข้อสอบคนละหนึ่งชุด ให้เวลาสองชั่วโมง คะแนนเต็มหนึ่งร้อยคะแนน และหกสิบคะแนนคือผ่าน ใครที่สอบตกจะต้องอยู่หลังเลิกเรียนเพื่อคัดข้อที่ตอบผิดหนึ่งร้อยจบ!"

สิ้นเสียงของคุณครู กระดาษข้อสอบสีขาวก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะของทุกคน สิ่งที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวังก็คือ ข้อสอบชุดนี้มีถึงสามหน้า แถมยังมีคำถามทั้งด้านหน้าและด้านหลัง!

พวกเขาอุตส่าห์คิดว่าวันนี้จะไม่มีข้อสอบ พวกเขาคิดตื้นเกินไปจริงๆ

แต่ไม่เป็นไร มันก็แค่ข้อสอบชุดเดียว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

"เริ่มทำข้อสอบได้! ห้ามใครกระซิบกระซาบหรือหันไปมองรอบๆ เด็ดขาด ถ้าฉันจับได้ พวกเธอจะโดนลงโทษอย่างหนัก!"

จู่ๆ คุณครูสอนภาษาจีนก็ตวาดเสียงเย็น ทำเอาทุกคนสะดุ้งตกใจและรีบหยิบปากกาขึ้นมาเริ่มทำข้อสอบ แต่พอเห็นคำถามในนั้น อาการขนหัวลุกก็จู่โจม เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมตามหน้าผาก

คำถามพวกนี้คือสิ่งที่พวกเขาเรียนในห้องทั้งหมด แต่พอมาอยู่ในข้อสอบ พวกเขากลับรู้สึกเลือนราง สมองของพวกเขาตีกันมั่วไปหมด คิดหาคำตอบไม่ออกเลยไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม

"แย่แล้ว ฉันมัวแต่ท่องจำบทกวี ฉันไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนแต่งหรือมาจากราชวงศ์ไหน ทำไงดีเนี่ย?"

"ห๊ะ? จับใจความร้อยแก้วเหรอ? จะไปจับใจความได้ยังไงเนี่ย ในเมื่อตอนเรียนฉันยังไม่ได้ตั้งใจฟังเลย!"

"คำถามพวกนี้ยากจัง มีใครให้ฉันลอกบ้างไหมเนี่ย?"

พวกเขาเกาหัวแกรกๆ สภาพจิตใจพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ วิชาภาษาเพิ่งจะเรียนไปได้ไม่กี่วัน แต่ข้อสอบชุดนี้กลับเอาเนื้อหาที่เข้าใจยากที่สุดในช่วงนั้นมาออกสอบทั้งหมด

แค่มองดูก็ทำเอาเหงื่อตกและหัวใจเต้นรัวแล้ว

คนส่วนใหญ่ไม่ได้ตั้งใจฟังที่ครูสอน การไม่มีข้อสอบทำให้พวกเขาหละหลวมมากขึ้น เอาแต่คิดว่าจะใช้ชีวิตให้ผ่านไปวันๆ แล้วก็ออกจากดันเจี้ยนไป

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ตั้งใจเรียนจริงๆ

ตัวอย่างเช่น โจวเทียนเฉิง พอเขาเห็นกระดาษข้อสอบ เขาก็รู้วิธีทำหลายข้อ และเริ่มลงมือเขียนอย่างรวดเร็ว

ระหว่างการสอบ คุณครูสอนวิชาภาษาจีนเดินวนไปรอบๆ ตัวพวกเขา ซึ่งสร้างแรงกดดันที่มองไม่เห็นเพิ่มขึ้นไปอีก

เวลาล่วงเลยไปทีละนิด บางคนเริ่มลุกลี้ลุกลน เพราะทำไม่ได้หลายข้อ พวกเขาจึงตัดสินใจโกง

"ฉินหลง!" จู่ๆ คุณครูสอนภาษาจีนก็ตวาดเสียงเย็น "เธอคิดจะลอกต่งหวังใช่ไหม? ยืนขึ้นเดี๋ยวนี้!"

ผู้ชายคนที่กำลังแอบลอกถูกเรียกชื่อ ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงและรีบยืนขึ้น "คุณครูครับ ผมแค่คอเคล็ด ผมก็เลยขยับคอมันเฉยๆ ครับ"

"หึ สิทธิ์ในการทำข้อสอบของเธอถูกตัดแล้ว เดี๋ยวหลังเลิกเรียนอยู่คัดข้อสอบสิบจบด้วย ตอนนี้ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นก็ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ยอมรับบทลงโทษ

เมื่อเห็นดังนั้น ความคิดที่จะโกงของคนอื่นๆ ก็ดับวูบลงโดยสมบูรณ์ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกัดฟันทำข้อสอบต่อไป ยังไงก็ต้องตอบให้ได้ ขอแค่ไม่ส่งกระดาษเปล่าก็พอ

ไม่นาน สองชั่วโมงก็ผ่านไป ภายใต้สถานการณ์ที่ทุกคนเค้นสมองอย่างหนัก ไม่มีใครส่งกระดาษเปล่าเลย

ที่หน้าชั้นเรียน คุณครูสอนวิชาภาษาจีนนั่งตรวจข้อสอบอยู่ตรงนั้น ด้านล่าง ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง แต่จังหวะการเต้นของหัวใจกลับเร็วขึ้นเรื่อยๆ

พวกเขาไม่เข้าใจเลย เห็นได้ชัดว่าคุณครูผีสามารถตรวจข้อสอบเสร็จได้ในวินาทีเดียว แต่วันนี้กลับมานั่งตรวจทีละแผ่น

การที่ต้องมานั่งฟังเสียง "สวบสาบ" ตอนที่คุณครูผีพลิกกระดาษข้อสอบ และเสียง "ขีดเขียน" ตอนที่ใช้ปากกาสีแดงตรวจให้คะแนน มันทำให้พวกเขารู้สึกหงุดหงิด หวาดกลัว และตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก!

เพราะพวกเขาสังเกตเห็นว่า เสียงตรวจข้อสอบของครูนั้นบางครั้งก็หนักแน่น บางครั้งก็เบาบาง

ราวกับว่าเสียงจะหนักขึ้นเมื่อเห็นคำตอบที่ผิด และจะเบาลงเมื่อเห็นคำตอบที่ถูก

โจวเทียนเฉิงมักจะเงยหน้าขึ้นไปมองคุณครูผีเป็นระยะๆ เมื่อเห็นว่าคิ้วของอีกฝ่ายบางครั้งก็คลายออก บางครั้งก็ขมวดเข้าหากัน มันยิ่งทำให้เขาประหม่ามากขึ้นไปอีก

เวลาผ่านไปทีละนิด ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมองครู และหัวใจของพวกเขาก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น ราวกับนักโทษที่กำลังรอให้ผู้พิพากษาตัดสินโทษประหาร!

ด้านนอก ซาร่ามีท่าทีแตกต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง ในเวลานี้ เธอกำลังเต้นแร้งเต้นกาด้วยความดีใจราวกับเด็กๆ

"ได้พลังงานด้านลบเพิ่มมาอีกห้าร้อยกว่าแต้ม ดันเจี้ยนนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ!"

เฉินหลานยิ้มบางๆ เมื่อมองดูผู้เล่นที่ก้มหน้าก้มตาอยู่ข้างใน เขารู้สึกเหมือนกำลังดูหน้าจอกล้องวงจรปิดอยู่เลย

การเอาตัวเองไปสวมบทบาทเป็นนักเรียนมันคงกดดันและเจ็บปวดมากแน่ๆ แต่พอมาสวมบทบาทเป็นครู เขากลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

——

ยี่สิบนาทีผ่านไป

คุณครูสอนวิชาภาษาจีนวางปากกาลง และหัวใจของทุกคนก็หล่นวูบตามไปด้วย

ปัง!!

จู่ๆ คุณครูผีก็ตบโต๊ะดังลั่นแล้วยืนขึ้น ร่างกายของทุกคนสะดุ้งเฮือก พวกเขาสูดหายใจเข้าลึก และอัตราการเต้นของหัวใจก็พุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว

"ฉันพร่ำสอนพวกเธอตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แล้วนี่คือวิธีที่พวกเธอตอบแทนความเหนื่อยยากของครูงั้นเหรอ? นักเรียนสี่สิบเจ็ดคน มีสอบผ่านแค่สิบสองคน! บางคนเขียนเรียงความไม่จบด้วยซ้ำ! ความรู้ที่เรียนมามันหายไปไหนหมด? มันลงไปอยู่ในท้องหมาหมดแล้วหรือไง?!"

"ตอบฉันมาสิ ทำไมถึงมีคนสอบตกเยอะขนาดนี้? นี่คือสิ่งที่ฉันสอนไปแล้วทั้งนั้น มันเป็นคะแนนฟรีๆ เลยนะ! ขนาดข้อแจกคะแนนพวกเธอยังทำไม่ได้เลยเหรอ? โดยเฉพาะเธอ เฉินเทียน!"

"ทำไมถึงเขียนเรียงความไม่เสร็จ? คะแนนรวมของเธอมีแค่ห้าคะแนนเท่านั้น หลายวันที่ผ่านมานี้เธอมัวทำอะไรอยู่?!"

เฉินเทียนสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัวเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง เขาลุกพรวดขึ้นยืนตามสัญชาตญาณและพูดตะกุกตะกัก "ผม... ผมพยายามเรียนอย่างหนักแล้วครับ แต่ผมหัวไม่ไปจริงๆ อีกอย่าง เวลาพักก็มีน้อย บทเรียนก็ตั้งเยอะแยะ"

"อะไรกัน เธอเป็นคนเดียวที่พักผ่อนไม่เพียงพอ เป็นคนเดียวที่เรียนไม่รู้เรื่อง เป็นคนเดียวที่มีปัญหางั้นเหรอ? พวกเธอก็เป็นนักเรียนรุ่นเดียวกันที่เข้ามาพร้อมกัน เลิกเรียนก็กลับไปนอนที่หอพักเหมือนกัน ทำไมฉันถึงไม่เห็นโจวเทียนเฉิงสอบตกล่ะ? ทำไมถึงไม่เห็นหานเทียนอวี้สอบตก? ทำไมถึงมีแค่เธอที่สอบตกคนเดียวล่ะ?"

"ข้ออ้างทั้งนั้น! เธอควรจะกลับไปทบทวนปัญหาของตัวเองนะ ทำไมคนอื่นถึงพยายามได้? ทำไมคนอื่นถึงตั้งใจเรียน? ทำไมคนอื่นถึงสอบผ่าน? ก็เพราะว่าเธอไม่ได้ทุ่มเทความพยายามแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ไงล่ะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของครู เฉินเทียนก็เผลอตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก "คุณครูครับ ผมพยายามอย่างหนักแล้วจริงๆ นะครับ! ผมตั้งใจฟังที่ครูสอนตลอดเลย!"

"เธอกล้าเถียงงั้นเหรอ! คิดว่าเสียงดังแล้วจะเก่งนักหรือไง? ถ้าเก่งจริง ก็ทำคะแนนให้มันได้เยอะกว่านี้สิ! ถ้าเก่งจริง ก็สอบให้มันผ่านสิ! ไม่ใช่มายืนตะโกนปาวๆ อยู่ตรงนี้ว่าพยายามอย่างหนักแล้วแต่ได้แค่ห้าคะแนน! ส่วนคนอื่นๆ ก็ฟังเอาไว้ด้วย การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะเริ่มขึ้นในอีกสี่เดือน พวกเธอต้องทุ่มเทความพยายามแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่เอาแต่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า!"

"ส่วนคนที่สอบผ่านก็อย่าเพิ่งได้ใจไป ส่วนใหญ่ก็แค่ผ่านแบบฉิวเฉียด ในสายตาฉัน พวกเธอก็ยังถือว่าสอบตกเพราะพยายามไม่มากพอ วันนี้ทุกคนอย่าหวังว่าจะได้กลับหลังเลิกเรียน ทุกคนต้องคัดข้อที่ตอบผิดมาให้ฉันหนึ่งร้อยจบ! พวกเธอจะออกไปได้ก็ต่อเมื่อจำคำตอบที่ถูกต้องฝังเข้าไปในสมองแล้วเท่านั้น! เอาล่ะ ตอนนี้ถ้าฉันเรียกชื่อใคร ให้ออกมารับกระดาษข้อสอบของตัวเองกลับไป!"

จบตอน