บทที่ 3 - สายเลือดกลืนเทพบรรพกาล

บทที่ 3 - สายเลือดกลืนเทพบรรพกาล

ภายในเจดีย์กลืนเทพ

ฉินอี้กำลังศึกษาเรียนรู้สายเลือดกลืนเทพบรรพกาล ยิ่งศึกษาลงลึกมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตกตะลึงมากเท่านั้น

มันสามารถกลืนกินสายเลือดทุกชนิดบนโลกใบนี้ ยิ่งกลืนกินมากเท่าใด สายเลือดของตนเองก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น

หากแข็งแกร่งถึงขีดสุด สามารถกลืนกินได้แม้กระทั่งท้องฟ้า ผืนแผ่นดิน และมรรคาทั้งมวล

นี่มันจะไม่ฝืนลิขิตสวรรค์เกินไปหน่อยหรือ?

ภายนอกเจดีย์

ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิดยามค่ำคืน สุสานไร้ญาติยิ่งดูน่าสะพรึงกลัวและเงียบสงัด

ลมหนาวพัดกระหน่ำ พื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะ

"นายน้อยเฮ่า ท่านวางใจเถอะขอรับ ฉินซินเอ๋อร์นั่นตายสนิทไปแล้วแน่นอน"

ห่างออกไป มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

คนที่เป็นผู้นำหน้า ก็คือฉินเฮ่า ผู้ที่ลงมือทำร้ายฉินซินเอ๋อร์จนบาดเจ็บสาหัส เขาคือบุตรชายของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลฉิน อาศัยอำนาจบารมีของบิดา ทำตัวโอหังกร่างไปทั่ว มักจะรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอยู่เสมอ

"หึ"

ฉินเฮ่าแค่นเสียงเย็น

สถานที่ผีสางแบบนี้ ทั้งน่าสะพรึงกลัวและชวนให้เย็นยะเยือกสันหลังวาบ

ดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ใครจะอยากมากันเล่า

เขาไม่ได้กังวลว่าฉินซินเอ๋อร์จะยังไม่ตาย แต่เป็นเพราะตระกูลหลี่ที่อยู่ข้างเคียงได้จ่ายเงินซื้อศพของฉินซินเอ๋อร์ไป เพื่อจะนำไปจัดงานแต่งงานวิญญาณให้กับนายน้อยที่ตายตั้งแต่อายุยังน้อยของพวกเขาต่างหาก

สวบ สวบ สวบ!

พื้นหิมะถูกเหยียบย่ำจนเกิดรอยเท้าเป็นทางยาว ไม่นานพวกลูกน้องก็พาฉินเฮ่ามาถึงสถานที่ทิ้งศพ

หืม?

ฉินเฮ่าเหลือบไปเห็นป้ายหลุมศพด้านหน้า ปรากฏชื่อของฉินซินเอ๋อร์สลักอยู่ชัดเจน

เขาเข้าใจได้ในทันที ต้องเป็นไอ้พิการฉินอี้นั่นแน่ๆ ที่แอบลอบเข้ามาในสุสานไร้ญาติและเป็นคนฝังศพฉินซินเอ๋อร์

"นายน้อยเฮ่า เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?" ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยถาม

ลูกน้องอีกคนตอบกลับว่า "จะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะ ก็ต้องเป็นฝีมือของไอ้ฉินอี้แน่นอน"

จากนั้น

พวกเขาก็หันมองซ้ายขวาเพื่อร่องรอยของฉินอี้

ในดวงตาของฉินเฮ่าวูบประกายจิตสังหารอันเย็นเยียบ

ในฐานะอดีตอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดแห่งเมืองชิงอวิ๋น ฉินอี้เคยเจิดจรัสเปล่งประกาย ในขณะที่ตัวเขาฉินเฮ่า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเป็นลูกน้องปลายแถว

เขาไม่มีวันลืมสายตาเหยียดหยามที่ฉินอี้เคยมองมาที่เขาเด็ดขาด

กรอบ!

ฉินเฮ่ากำหมัดแน่น เกิดจิตสังหารขึ้นมาในใจ

ยังไงเสียชีพจรสวรรค์ของฉินอี้ก็ถูกลูกพี่ลูกน้องฉินเช่อควักเอาไปแล้ว กลายเป็นแค่ไอ้พิการคนหนึ่ง ฆ่ามันทิ้งแล้วโยนศพทิ้งไว้ในสุสานนี้เสีย ก็คงไม่มีใครรู้หรอก

"มันกับน้องสาวรักกันมาก มันจะต้องมาเฝ้าหลุมศพให้ฉินซินเอ๋อร์แน่ พวกเจ้าแยกย้ายกันไปค้นหาร่องรอยของมันให้ทั่ว" ฉินเฮ่าออกคำสั่ง พร้อมกับสั่งให้คนสองคนอยู่รั้งท้ายเพื่อลงมือขุดหลุมศพของฉินซินเอ๋อร์

แกรก!

เขาเตะป้ายหลุมศพของฉินซินเอ๋อร์จนแตกกระจาย พร้อมเอ่ยว่า "ซวยชะมัด หากไม่ใช่เพราะตระกูลหลี่ให้มาเยอะ บิดาไม่ยอมมาที่อุบาทว์ๆ แบบนี้หรอก"

สวบ สวบ สวบ!

ลูกน้องของฉินเฮ่าแยกย้ายกันออกไปทุกทิศทุกทาง เพื่อค้นหาร่องรอยของฉินอี้

ไม่นานนัก

พวกเขาก็พบเสือดาวลายเงินที่ตายไปแล้ว

"เร็วเข้า มานี่"

ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนเรียก ทำให้คนอื่นๆ รีบวิ่งมารวมตัวกันทันที

"เสือดาวลายเงิน? ตายไปแล้ว หรือว่าจะเป็นฝีมือของไอ้ฉินอี้นั่น?"

"จะเป็นไปได้อย่างไร? เสือดาวลายเงินเป็นสัตว์อสูรของจริง ไอ้สวะฉินอี้นั่นจะไปฆ่ามันได้อย่างไร?"

ทันใดนั้นก็มีคนพบรอยเท้าที่ถูกหิมะปกคลุมเอาไว้

เมื่อมองดูอย่างละเอียด ก็มั่นใจว่าเป็นรอยเท้าของฉินอี้

"ไอ้เดรัจฉานฉินอี้ มันจะต้องซ่อนตัวอยู่แถวนี้แน่ๆ" ทุกคนกัดฟันกรอดและเริ่มแยกย้ายกันออกค้นหาต่อ

ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาอันเย็นชาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา

"ฉินเฮ่า?"

ทำร้ายน้องสาวจนตายแล้ว ยังจะมาตามหาเขาอีก นี่มันกะจะฆ่าล้างโคตรกันเลยใช่ไหม

ในดวงตาของฉินอี้เต็มไปด้วยจิตสังหาร

ท่ามกลางพายุหิมะ

ลูกน้องของฉินเฮ่ากำลังก้มหน้าก้มตาค้นหารอยเท้า ทันใดนั้นก็มีเสียงดังปัง คล้ายกับชนเข้ากับกำแพงอันแข็งแกร่ง ร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่ว ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

ปัง!

ความเคลื่อนไหวทางฝั่งนี้ ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ พวกเขาจึงหันขวับมามอง

"ฉินอี้?"

เมื่อเห็นฉินอี้ ทุกคนก็เดือดดาลขึ้นมาทันที

"ไอ้บ้าเอ๊ย กล้าลอบโจมตีข้า ร่อนหาที่ตายใช่ไหม?"

ในขณะที่พูด ลูกน้องที่ถูกชนกระเด็นก็กระโจนพรวดขึ้นมา พุ่งเข้าโจมตีฉินอี้ทันที

ปัง!

ฉินอี้ยกมือขึ้นปล่อยหมัดออกไป เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ลูกน้องคนนั้นถูกชกจนร่างแหลกละเอียดในพริบตา

อะไรนะ?

คนอื่นๆ เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "เป็นไปได้อย่างไร?"

พวกเขาขยี้ตาแรงๆ เพื่อให้แน่ใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือฉินอี้จริงๆ

"มันไม่ได้กลายเป็นคนพิการไปแล้วหรอกหรือ?"

"ทำไมยังมีพลังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?"

ทันใดนั้น ลูกน้องคนหนึ่งก็ตระหนักถึงความผิดปกติ รีบเอ่ยขึ้นทันที "หึ มันจะต้องใช้วิชาต้องห้ามบางอย่าง เพื่อยกระดับพลังชั่วคราวแน่ๆ วิชาต้องห้ามแบบนี้มีเวลาจำกัด"

"เข้าไปพร้อมกันเลย ฆ่ามันซะ"

ตู้ม!

ลูกน้องหลายคนพุ่งเข้าโจมตีพร้อมกัน

ทว่า

สำหรับฉินอี้ อดีตอัจฉริยะแห่งเมืองชิงอวิ๋นแล้ว พวกมันจะนับเป็นตัวอะไรได้?

ตู้ม!

หมัดแล้วหมัดเล่า ถูกปล่อยออกไปอย่างต่อเนื่อง

ในชั่วพริบตา

เลือดสดๆ ก็สาดกระเซ็นย้อมผืนดิน ทุกคนล้วนตกตายอย่างอนาถ

จากนั้น ฉินอี้ก็อุ้มลูกเสือดาวลายเงินที่กำลังนอนคุดคู้ตัวสั่นอยู่ใต้กองหิมะ นำมันเข้าไปไว้ในเจดีย์กลืนเทพ แล้วค่อยๆ ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังสุสานไร้ญาติ

ฉินเฮ่าที่กำลังขุดหลุมศพอยู่ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเช่นกัน

ขณะที่เขากำลังจะเดินไปดู ก็เห็นเงาร่างคนๆ หนึ่งเดินฝ่าความมืดมิดเข้ามา

"ใครกัน?" ฉินเฮ่าตวาดเสียงดัง

เมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนอย่างชัดเจน บนใบหน้าของฉินเฮ่าก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "สวะยังไงก็เป็นสวะอยู่วันยังค่ำ น้องสาวของแกไม่เพียงแต่ถูกข้าตีจนตาย แต่ข้ายังจะขุดหลุมศพของนางอีก แกจะทำอะไรข้าได้?"

ฉินอี้มีสีหน้าเรียบเฉย ก้าวเดินตรงไปยังหลุมศพของน้องสาว

เขาหยิบเศษป้ายหลุมศพที่แตกกระจายบนพื้นขึ้นมา โอบกอดไว้แนบอก ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"น้องสาวข้าตายไปแล้ว พวกแกยังไม่ยอมให้นางจากไปอย่างสงบอีกหรือ?"

ในน้ำเสียง อัดแน่นไปด้วยความโกรธแค้นอันไร้ขีดจำกัด

"พวกแกขุดต่อไป ส่วนมัน ข้าจัดการเอง" ฉินเฮ่าแสยะยิ้มชั่วร้าย ก้าวเดินเข้าไปหาฉินอี้

ฉินอี้ส่ายหน้า พึมพำกับตัวเองว่า "ไม่มีใครแตะต้องน้องสาวข้าได้..."

พูดจบ เขาก็ลุกพรวดขึ้นมา จ้องมองฉินเฮ่า แววตาน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

"ทำไม? แกอยากจะลงมือหรือ? ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้าง สภาพหมาจรจัดอย่างแก ยังมีพลังยุทธ์เหลืออยู่อีกหรือไง?" ฉินเฮ่าเย้ยหยันอย่างไร้ความปรานี

ไสหัวไป!

ฉินอี้ตวาดลั่น ทันใดนั้นพลังสายเลือดอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาจากร่าง ซัดกระหน่ำเข้าใส่ฉินเฮ่าและพวก

ตู้ม!

ทุกคนถูกกระแทกกระเด็นลอยละลิ่ว ร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง

หืม?

ฉินเฮ่าเบิกตากว้าง จ้องมองฉินอี้เขม็ง

"เป็นไปได้อย่างไร? ชีพจรสวรรค์ของแกถูกควักไปแล้วนี่..." ฉินเฮ่ามองฉินอี้ด้วยความไม่อยากเชื่อ

กรวบ!

เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนกองหิมะดังกังวานใส

ฉินอี้เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าฉินเฮ่า เอ่ยว่า "ไปถามพญายมเอาเองเถอะ"

กร๊อบ!

ฝ่ามือเดียวฟาดฟัน ศีรษะของฉินเฮ่าก็หลุดกระเด็น

เมื่อคนอื่นๆ เห็นเช่นนั้น ก็รีบวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน แต่ก็ถูกฉินอี้สังหารทิ้งอย่างง่ายดาย

"ข้ารู้ว่าคนที่ฆ่าน้องสาวข้ามีคนอื่นอีก แต่วันนี้ที่ข้าฆ่าแก ถือว่าเป็นการทวงดอกเบี้ยคืนก่อนก็แล้วกัน" ท่ามกลางความมืดมิด ฉินอี้นั่งยองๆ กลางดงหิมะ จัดการดูแลหลุมศพของน้องสาวใหม่อีกครั้ง

............

ฉินอี้เฝ้าหลุมศพอยู่ทั้งคืน

รุ่งสาง ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

ฉินอี้ก็ลอบเดินทางออกจากสุสานไร้ญาติอย่างเงียบเชียบ วินาทีที่เขากลับเข้าสู่เมืองชิงอวิ๋นอีกครั้ง

เขาไม่ใช่ฉินอี้คนเดิมอีกต่อไป

เขาได้รับชีวิตใหม่แล้ว!

เมื่อมองไปทางทิศที่ตั้งของจวนตระกูลฉิน ในดวงตาของฉินอี้ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

เพื่อช่วยเหลือฉินเช่อ บุตรชายของลุงใหญ่ฉินเทียนหลง ให้สร้างพรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาด ถึงกับไม่เลือกวิธีการ วางแผนใส่ร้ายเขา ควักชีพจรสวรรค์ของเขาออกไป

แต่ทว่า

พวกมันจะไปรู้ได้อย่างไร

ว่าตัวเขาจะได้โชคดีในคราวเคราะห์ นอกจากจะได้รับเจดีย์กลืนเทพซึ่งเป็นอาวุธเทพระดับสูงสุดในยุคโบราณแล้ว ยังสามารถกระตุ้นสายเลือดกลืนเทพบรรพกาล แถมยังควบแน่นชีพจรเทพที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าชีพจรสวรรค์นับล้านเท่าขึ้นมาได้อีก!

ชีพจรสวรรค์!

ข้าให้ได้ แต่พวกแกห้ามแย่งชิง!

(จบแล้ว)