บทที่ 9: ต่อให้ตีหนู หนูก็ไม่ไป

ซุ่ยซุ่ยงัวเงียลุกขึ้นจากเตียง และเดินตามทิศทางที่โม่หลานชี้บอก จนมาถึงห้องห้องหนึ่งที่ชั้นล่าง

เธอชะโงกหน้าเล็กๆ เข้าไปดู ก็เห็นเพียงความมืดมิดภายในห้อง

เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างระมัดระวัง แล้วก็เห็นใครบางคนนอนอยู่ตรงนั้น ผิวของเขาซีดเผือด เครื่องหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบจนดูราวกับไม่ใช่คนจริงๆ ทว่าบนข้อมือของเขากลับมีรอยแผลถูกบาดลึกและมีเลือดไหลซึมออกมา

เหมือนกับร่างของลั่วซูไม่มีผิด

เมื่อมองดูเขา ม่านตาของซุ่ยซุ่ยก็หดเกร็ง น้ำตาร่วงเผาะลงมาทันที

เฮ่อจิ่งสิงเพิ่งจะจัดฉากการตายอันสมบูรณ์แบบเสร็จสรรพ และหามุมโพสท่าสวยๆ เพื่อเตรียมตัวตายอย่างสงบ จู่ๆ เขากลับได้ยินเสียงสะอื้นไห้

เขาขมวดคิ้ว ก้มมองลงไปอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยยืนอยู่ใกล้ๆ

"เธอเป็นใคร?"

ซุ่ยซุ่ยน้ำตาคลอเบ้า มองเขาแล้วปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น "แม่คะ อย่าตายนะ!"

เฮ่อจิ่งสิง "..."

ใบหน้าหล่อเหลาของเขามืดครึ้มลง เขากดกริ่งเรียกคนรับใช้ที่อยู่ข้างอ่างอาบน้ำด้วยความรำคาญใจ

ไม่นานนัก คนตระกูลเฮ่อก็พากันตื่นขึ้นมาและแห่กรูกันเข้ามาในห้องจนแน่นขนัด เฮ่อหวยชวนก้าวฉับๆ เข้าไปอุ้มเขาขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ

นายหญิงผู้เฒ่าเฮ่อแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นบาดแผลบนข้อมือของเขา

คนอื่นๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วขมวดมุ่น

แต่คิ้วของเฮ่อจิ่งสิงกลับขมวดแน่นยิ่งกว่าใครเพื่อน

เขามองเด็กน้อยที่เกาะหนึบเป็นปลิงอยู่บนตัวเขาแล้วกัดฟันกรอด "นี่ลูกใคร?"

"ลูกฉันเอง" เฮ่อหวยชวนตอบพลางยืนพิงหน้าต่าง "ขอแนะนำให้รู้จัก นี่ลูกสาวฉัน หลานสาวของแก เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ก็อย่าลืมเตรียมของขวัญรับขวัญหลานด้วยล่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของเฮ่อจิ่งสิงก็กระตุก เขาส่งเสียงเหอะในลำคอ "ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน ลูกสาวนายโตขนาดนี้แล้วเหรอ? คลอดเองหรือไง?"

เฮ่อหวยชวน "..."

เขาปรายตามองนายหญิงผู้เฒ่าเฮ่อ สองคนนี้เป็นแม่ลูกกันจริงๆ พูดจาเหมือนกันเป๊ะ

"เลิกร้องไห้ได้แล้ว" สีหน้าของเฮ่อจิ่งสิงดำทะมึนขณะมองเด็กน้อยที่ร้องไห้จนน้ำตาเปียกชุ่มเสื้อผ้าของเขาไปเป็นแถบ

ซุ่ยซุ่ยเงยหน้ามองเขาและยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอย่างว่าง่าย แต่น้ำตาก็ยังคงไหลร่วงเป็นเผาะๆ ดูน่าสงสารจับใจยิ่งกว่าเดิม

คำพูดของเฮ่อจิ่งสิงจุกอยู่ที่คอหอย

นายหญิงผู้เฒ่าเฮ่อปาดน้ำตาแล้วกระซิบว่า "แม่ของเด็กดีฆ่าตัวตายน่ะ"

มิน่าล่ะถึงได้เป็นแบบนี้

เฮ่อจิ่งสิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิดว่า "ฉันยังไม่ตายนี่นา"

ทันทีที่เขาพูดจบ ทุกคนในห้องก็พร้อมใจกันตวัดสายตามองเขา

ครั้งนี้เขาไม่ตาย แต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย

มือเล็กๆ ของซุ่ยซุ่ยลูบคลำรอยแผลเป็นบนแขนของเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มยับย่น "เจ็บไหมคะ"

พูดจบ เธอก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ พองลมที่แก้ม แล้วเป่าเพี้ยงเบาๆ ลงบนแผล คิ้วเล็กๆ ขมวดเข้าหากันราวกับว่าตัวเองเป็นคนเจ็บเสียเอง

ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิว ทว่าหัวใจของเฮ่อจิ่งสิงกลับรู้สึกราวกับถูกลวก

เขาเบือนหน้าหนี ก่อนจะใช้มือข้างเดียวหิ้วปีกซุ่ยซุ่ยออกไปด้านข้างด้วยสีหน้ารังเกียจ

"ผมไม่เป็นไรแล้ว ทุกคนออกไปเถอะ"

นายหญิงผู้เฒ่าเฮ่ออ้าปากค้าง มีท่าทีลังเล

เธอไม่อยากไป

เธอไม่วางใจเขาเลย

แต่ถ้าพูดออกไป เขาจะต้องหงุดหงิดมากกว่าเดิมแน่ๆ

ในขณะที่เธอไม่กล้าพูด ก็มีคนอาสาพูดแทนเธอแล้ว

ซุ่ยซุ่ยกลิ้งตัวกลับไปหาเขาแล้วเกาะแขนข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บไว้แน่น "ไม่ไปค่ะ"

เฮ่อจิ่งสิงชูหมัดขึ้น "ถ้าไม่ไป ฉันจะตีนะ"

ท่าทางของเขาดูดุร้ายเอาเรื่อง

ซุ่ยซุ่ยหดคอด้วยความกลัวตามสัญชาตญาณ แต่เธอก็ยังคงไม่ขยับไปไหน และพูดอย่างดื้อดึง "ต่อให้ตีหนู หนูก็ไม่ไปค่ะ"

ถ้าตอนนั้นเธออยู่กับแม่ แม่ก็คงไม่ตาย

พอคิดถึงเรื่องนี้ น้ำตาของซุ่ยซุ่ยก็ร่วงหล่นลงมาหนักกว่าเดิม

เฮ่อหวยชวนขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น "โตป่านนี้แล้วยังมารังแกเด็กอีก ไม่อายบ้างหรือไง? แกทำยัยหนูร้องไห้ ก็ปลอบเองแล้วกัน"

พูดจบ เขาก็อุ้มซุ่ยซุ่ยไปวางแหมะไว้ในอ้อมแขนของเฮ่อจิ่งสิง จากนั้นก็ดึงนายหญิงผู้เฒ่าเฮ่อและคนอื่นๆ ออกไป โดยไม่หันกลับมามองเลยแม้ว่าเฮ่อจิ่งสิงจะตะโกนโวยวายแค่ไหนก็ตาม

เฮ่อจิ่งสิงก้มมองเด็กน้อยแล้วกัดฟันกรอด "ยัยเปี๊ยก กะจะเกาะฉันเป็นปลิงเลยใช่ไหมเนี่ย?"

ซุ่ยซุ่ยเอียงคอเล็กๆ มองเขาด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

เฮ่อจิ่งสิงแค่นหัวเราะ "สองพ่อลูกนี่รวมหัวกันรังแกฉันชัดๆ"

เขาโกรธจัด แต่ก็รู้ตัวว่าคงไล่ซุ่ยซุ่ยไปไม่ได้ จึงหลับตาลง ไม่เห็นก็ไม่ปวดใจ แล้วเขาก็เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

วันรุ่งขึ้น เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา ก็สบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำคู่หนึ่ง

เขาชะงักไปชั่วครู่และเอ่ยถาม "นี่ไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?"

ซุ่ยซุ่ยหยิกแขนตัวเองแรงๆ "ไม่ง่วงค่ะ"

เฮ่อจิ่งสิงมองดูแขนของเธอที่เต็มไปด้วยรอยหยิกแดงเถือก เดิมทีเขาอยากจะพูดประชดประชันเธอ แต่คำพูดที่ลอยมาจ่อถึงริมฝีปากกลับถูกกลืนหายไป

ทำไมเด็กคนนี้ถึงรับมือยากยิ่งกว่าเฮ่อหวยชวนเสียอีกเนี่ย?

นายหญิงผู้เฒ่าเฮ่อเคาะประตูเรียกให้ไปกินข้าวจากด้านนอก

เฮ่อจิ่งสิง "ไม่กิน"

ยังไม่ทันขาดคำ ซุ่ยซุ่ยก็กระโดดลงจากเตียงไปเปิดประตู ไม่นานเธอก็ค่อยๆ ยกนมอุ่นๆ แก้วหนึ่งเข้ามาวางบนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างเงียบเชียบ

หลังจากทำเสร็จ เมื่อเห็นว่าห้องมืดทึบ มือเล็กๆ ของเธอก็เอื้อมไปดึงผ้าม่าน

เมื่อเห็นการกระทำของเธอ สีหน้าของเฮ่อจิ่งสิงก็เปลี่ยนไป "หยุดนะ!"

ทว่าสายไปเสียแล้ว ซุ่ยซุ่ยกระตุกผ้าม่านเปิดออกอย่างรวดเร็ว

เธอหันกลับมามองเขาด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนที่สายตาจะค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปยังขาของเขา ตรงนั้นมีเพียงหนังหุ้มกระดูกเนื่องจากกล้ามเนื้อฝ่อลีบ ดูน่ากลัวไม่น้อย

และยังมีรถเข็นวีลแชร์จอดอยู่ที่มุมห้องด้วย

มือของเฮ่อจิ่งสิงกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขากวาดแก้วนมตกแตกกระจายเต็มพื้นเสียงดังเพล้ง เศษแก้วแตกกระจายเกลื่อนกลาด พร้อมกับตวาดลั่น "ออกไป!"

ซุ่ยซุ่ยดูเหมือนจะตกใจอึ้งไป เธอมองดูเศษแก้วบนพื้น สลับกับมองเขา ก่อนจะเดินก้มหน้าออกไป

เฮ่อจิ่งสิงมองดูผ้าก๊อซบนมือตัวเอง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

เขาเป็นไอ้พิการไปแล้ว จะช่วยชีวิตเขาไว้ทำไมอีก?

วินาทีนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นมองและเห็นซุ่ยซุ่ยถือไม้กวาดกับที่ตักขยะเข้ามา เธอจัดการกวาดเศษแก้วบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว ไม่เว้นแม้แต่ตามซอกมุม เธอตรวจสอบจนแน่ใจว่าพื้นสะอาดเอี่ยมอ่องไร้เศษแก้วตกค้างแม้แต่ชิ้นเดียว

หลังจากกวาดเสร็จ เธอก็เดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เมื่อก่อนตอนที่แม่เมาแล้วปาขวดเหล้าแตกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ในสถานการณ์แบบนั้น แม่แค่อยากอยู่คนเดียวและไม่อยากเห็นหน้าซุ่ยซุ่ย

คุณอาเล็กก็คงเป็นเหมือนกัน

ที่หน้าประตู นายหญิงผู้เฒ่าเฮ่อรับไม้กวาดและที่ตักขยะมาจากเธอแล้วถอนหายใจ "เด็กดี ลำบากหนูแล้ว ไปนอนเถอะลูก"

ซุ่ยซุ่ยยิ้มให้เธอ "คุณย่าไม่ต้องกลัวนะคะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณอาเล็ก หนูจะรู้ทันทีเลยค่ะ!"

เมื่อกี้เธอแอบเอาดอกกุหลาบไปวางไว้ที่ข้างเตียงของเขาแล้ว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น กุหลาบดอกนั้นจะร้องเรียกเธอเอง

นายหญิงผู้เฒ่าเฮ่อลูบหัวเล็กๆ ของเธอ "จ้ะ"

ซุ่ยซุ่ยไม่ได้นอน แต่เธอกลับอุ้มกระถางกล้วยไม้โม่หลานในห้องและเอ่ยถาม "พี่โม่หลานคะ ขาของคุณอาเล็กเป็นอะไรเหรอคะ?"

โม่หลานเองก็ถือเป็นข้ารับใช้เก่าแก่ของตระกูลเฮ่อ เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็ถอนหายใจ

"คุณอาเล็กของหนูเคยเป็นแพทย์นิติเวชและมักจะช่วยไขคดีอยู่บ่อยๆ มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาเจอคดีที่เขาสรุปสาเหตุการตายว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่รายงานชันสูตรศพของเขากลับถูกรายงานว่ามีข้อผิดพลาด โดยกล่าวหาว่าเขารับสินบนจากฆาตกร ครอบครัวของผู้เสียชีวิตโกรธแค้นมากจึงขับรถพุ่งชนเขา"

"รอดชีวิตมาได้ แต่ขาก็ใช้งานไม่ได้อีก"

"เขาเคยเป็นคนที่หยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีมาก จะทนรับความตกต่ำขนาดนี้ได้ยังไง? เขาป่วยเป็นโรคซึมเศร้าอย่างหนัก และวันนี้ก็เป็นการพยายามฆ่าตัวตายครั้งที่ห้าของเขาแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซุ่ยซุ่ยก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย คิ้วเล็กๆ ขมวดเข้าหากันแน่น

รับเงินสินบนงั้นเหรอ?

จะเป็นไปได้ยังไงกัน? ครอบครัวเรารวยเสียขนาดนี้ คุณอาเล็กไม่มีความจำเป็นต้องไปรับเงินคนอื่นเลยสักนิด