บทที่ 36 งานเลี้ยงฉลองสไตล์ตะวันตก

บทที่ 36 งานเลี้ยงฉลองสไตล์ตะวันตก

หลังจากผ่านพ้นขั้นตอนอันน่าเบื่อหน่าย ทั้งการกล่าวสุนทรพจน์ของผู้จัดงาน การมอบรางวัล และการถ่ายรูปหมู่ ในที่สุดพวกเขาก็ได้กลับเข้าห้องแต่งตัวเสียที

ขณะที่หลินหนานกำลังเดินเข้าห้องแต่งตัว เขาเห็นอีธานยืนรออยู่ที่หน้าประตู จึงรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาพร้อมเอ่ยถาม "มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ทุกคนรอนายอยู่ คืนนี้พวกเราจะพานายออกไปเลี้ยงฉลอง"

"ตกลงครับ ขอเวลาผมสักครู่ เตรียมตัวแป๊บเดียว"

"ได้ ฉันจะรอตรงนี้"

ในระหว่างที่กำลังเปลี่ยนชุด หลินหนานก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเพื่อนร่วมทีมของเขาได้ใช้งานอาวุธชีวภาพที่ให้ไปจริงหรือไม่ เขาจึงขยับเข้าไปใกล้เจนโต้แล้วกระซิบถามเสียงเบา

"นายได้ใช้มันไหม"

"ใช้สิ ตอนแรกฉันก็ป้อนให้คู่แข่งไปไม่กี่ทีหรอก แต่หลังจากนั้นมัวแต่จดจ่ออยู่กับการแข่งจนลืมไปเลย"

หลินหนานหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้เพื่อนรัก

"เอาไว้ถ้าผมกลับไปมิลานแล้วมีเวลาว่าง พวกเราค่อยมารวมตัวกันนะ"

"ได้เลย จะรอสายนายนะ พวกเราตั้งตารอดูวันเปิดตัวในสนามของนายอยู่"

หลินหนานตบไหล่เพื่อนก่อนจะเดินตรงไปหามัสซิโม

"โค้ชครับ ผมขอตัวก่อนนะ อีธานมารอรับแล้ว"

"ไปเถอะ แล้วงานเลี้ยงฉลองของทีมเรา นายจะมาไหวไหม"

"ต้องดูก่อนครับ เพราะลีกกำลังจะเริ่มเร็วๆ นี้ ไว้ถ้าผมว่างเมื่อไหร่จะติดต่อมาล่วงหน้านะครับ"

"ตกลง อย่าให้กระทบกับงานหลักก็พอ"

หลินหนานพยักหน้าแล้วหันไปมองทุกคนพร้อมกล่าวคำขอโทษอย่างจริงใจ

"ขอโทษด้วยนะทุกคนที่อยู่ฉลองด้วยไม่ได้ ไว้ถ้ามีเวลาว่าง ผมจะกลับมาเลี้ยงฉลองกับทุกคนแน่นอน"

"รีบไปเถอะ! พวกเรารอดูการถ่ายทอดสดของนายอยู่นะ"

"อย่าลืมหาบัตรเข้าชมมาฝากพวกเราด้วยล่ะ"

"หลิน นายต้องพยายามเข้าหนา พวกเราจะรอเชียร์นายในลีก"

เพื่อนร่วมทีมกลุ่มใหญ่ต่างพากันส่งเสียงจ้อกแจ้ก ทั้งอวยพรและเย้าแหย่เขาอย่างสนุกสนาน หลินหนานรับคำเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม ก้มศีรษะลาทุกคน แล้วจึงสะพายกระเป๋าเดินจากมา

แม้จะรู้สึกอาลัยอาวรณ์เพียงใด แต่ทว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เพื่อนร่วมทีมของเขาก็รู้สึกไม่ต่างกัน เพราะต่อจากนี้ไปเส้นทางเดินของแต่ละคนคงต้องแยกจากกัน ไม่มีใครรู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับมาเล่นฟุตบอลร่วมกันอีกเมื่อไหร่ และการลาจากครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้พบกันใหม่ในวันไหน

เมื่ออีธานเห็นหลินหนาน เขาก็ช่วยถือกระเป๋าให้ตามสัญชาตญาณ และเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของหลินหนานที่ดูหงอยเหงาลงเล็กน้อย เขาจึงกระซิบถาม

"นายมีเพื่อนร่วมทีมฝีมือดีอยู่หลายคนเลยนะ นายอยากจะให้..."

"ไม่ล่ะอีธาน แบบนั้นมันไม่ดีหรอก ขอบคุณมากที่ใส่ใจนะ แต่เส้นทางของแต่ละคนไม่เหมือนกัน พวกเขาต้องก้าวเดินไปด้วยตัวเอง"

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ร่าเริงหน่อยน่า นายเพิ่งคว้าแชมป์มานะ"

"ผมไม่เป็นไรครับ แค่รู้สึกเศร้ากับการลาจากนิดหน่อย แชมป์ครั้งนี้มีความหมายต่อพวกเขามาก แต่สำหรับผม มันเป็นเพียงของที่ระลึกในการบอกลาช่วงวัยเยาว์เท่านั้น"

อีธานไม่คาดคิดเลยว่าหลินหนานจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา มันไม่ใช่คำพูดที่เด็กวัยสิบหกปีทั่วไปจะเรียบเรียงได้เลย

หลินหนานเห็นอีธานยืนอึ้งไป จึงเอื้อมมือไปคล้องคออีกฝ่ายทันที "คืนนี้เราจะไปไหนกันครับ ผมว่าผมเริ่มจะหิวแล้วล่ะ"

"ฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วง มีของกินเพียบแน่นอน ขอแค่หนายกินให้หมดก็พอ"

ทั้งคู่รีบก้าวขึ้นรถ ทันทีที่รถเริ่มออกตัว หลินหนานก็เริ่มรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน

"ผมของีบสักพักนะ ถึงแล้วช่วยปลุกด้วย"

"ได้เลย นอนเถอะ"

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบได้ เมื่อหลินหนานถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เขาก็พบว่าถึงจุดหมายปลายทางแล้ว เขาเดินตามอีธานเข้าไปด้านในด้วยอาการงัวเงีย ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวสองแถวในชุดเมดที่ประดับด้วยหูแมวและอุ้งเท้าแมวตะโกนขึ้นพร้อมกัน

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ นายน้อย!"

เสียงนั้นทำให้หลินหนานสะดุ้งโหยง ความง่วงหายไปเป็นปลิดทิ้ง เขาลืมตาโพลงและพบว่าที่นี่ดูไม่เหมือนร้านอาหารเลยสักนิด แต่มันช่างหรูหราอลังการราวกับพระราชวังมากกว่า

"ตกใจล่ะสิ? นี่แค่ฉากเล็กๆ เอง เข้าไปข้างในกันเถอะ"

หลินหนานลอบกลืนน้ำลาย ไม่กล้าแม้แต่จะมองไปรอบข้าง เขาพยายามระงับอารมณ์พลุ่งพล่านภายในใจพร้อมกับท่องสวดมนต์ในใจ

เรายังเป็นเด็ก ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ร่างกายอ่อนแอและส่งผลต่อความเร็วในการเตะบอล...

หลังจากท่องซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ เขาก็สบถในใจ ใครกัน เป็นใครกันแน่ที่หาสถานที่แบบนี้มา? มาฉลองที่นี่คือกะจะเลี้ยงผมจริงๆ หรือใช้ผมเป็นข้ออ้างหาความสำราญกันแน่? ทั้งชุดเมด ทั้งสาวหูแมว ใครจะไปต้านทานไหว?

อย่าคิดจะมาทำให้ผมเสียคนเสียให้ยาก ผมจะยอมตายดีกว่ายอมให้ตบะแตกคราวนี้แหละ คอยดูเถอะ ถ้าผมรู้ว่าเป็นไอเดียของใคร ผมจะ... ผมจะ...

หลินหนานยังคิดไม่ทันจบ ประตูก็เปิดออก ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวภายในห้อง เพื่อนร่วมทีมของเขาทุกคนต่างมีสาวหูแมวอย่างน้อยหนึ่งคนคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย เสียงดนตรีดังกระหึ่ม บางคนกำลังเต้นรำกับสาวหูแมวอย่างสุดเหวี่ยงในฟลอร์เต้นรำ ส่วนพวกที่นั่งอยู่ข้างล่างถ้าไม่ดื่มเหล้าคล้องแขนกัน ก็กำลังป้อนองุ่นให้กัน หรือไม่ก็...

นี่มันเปิดเผยเกินไปแล้ว ช่างเปิดโลกทัศน์ของหลินหนานเสียจริงๆ

"พวกนายไม่คิดจะรอตัวเอกของงานกันเลยหรือไง"

อีธานคว้าไมโครโฟนมาจากไหนไม่รู้ แล้วเอ่ยตำหนิทุกคนในห้อง แต่คำตำหนิของอีธานนั้นไร้ผล เพราะเขาก็ถูกดึงเข้าไปร่วมวงสันทนาการในทันที

เซดอร์ฟทำสัญญาณมือเรียก แล้วสาวหูแมวที่อยู่ข้างกายเขาก็ดึงหลินหนานให้ลงไปนั่งบนโซฟา สาวหูแมวอีกคนถือเค้กชิ้นเล็กๆ มาจ่อที่ปากเพื่อป้อนเขา

ในชีวิตที่แล้ว หลินหนานเองก็เคยไปคลับต่างๆ มานับไม่ถ้วน เขาเข้าใจดีว่าถ้าขัดขืนไม่ได้ก็ต้องตามน้ำไป เขาจึงยอมอ้าปากงับเค้กแต่โดยดี เพราะเขาก็หิว หิวจริงๆ เมื่อมีอาหารรสเลิศมาวางตรงหน้า จะปล่อยให้เสียของได้อย่างไร

แค่รักษาตบะไว้ก็พอ แต่เรื่องอาหารที่ป้อนถึงปากไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ ใครไม่ฉวยโอกาสก็โง่เต็มที อย่างไรก็ตาม เขาพยายามกวาดสายตาไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นอาเจียงเลยแม้แต่น้อย

คืนนั้นทุกคนต่างก็สนุกกันสุดเหวี่ยง หลินหนานดื่มหนักไปหน่อยจนเผลอหลับไปบนโซฟา เขาไม่รู้เลยว่างานเลิกตอนไหน หรือเขากลับมาที่โรงแรมได้อย่างไร

สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากตื่นนอนคือสะบัดผ้าห่มออก เขาค่อยยังชั่วที่พบว่าตนเองไม่ได้ถูกแอบโจมตีจนเสียตัวไป หลังจากอาบน้ำเสร็จ โทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล"

หลินหนานรับสายด้วยความสุภาพ

"หลิน เตรียมตัวซะ ไปเจอกันที่ห้องอาหาร เรากำลังจะไปชายหาดกัน"

เสียงของอาเจียงดังมาจากปลายสาย หลินหนานนึกว่าเป็นพนักงานโรงแรมโทรมาเสียอีก

"ตกลงครับ เดี๋ยวผมลงไป"

เมื่อวางสาย หลินหนานยังคงมึนงงเล็กน้อย ทำไมต้องไปชายหาด? ไม่ได้จะกลับเนลโล่หรอกหรือ? หรือว่าจะเป็นการปล่อยให้ทุกคนผ่อนคลายก่อนที่ลีกจะเริ่มขึ้น? เมื่อวานอาเจียงก็ไม่ได้ไปที่นั่นด้วย เขาคงจะวางแผนเรื่องนี้ไว้แล้วสินะ

หลินหนานขี้เกียจจะขบคิดเรื่องเหล่านี้ต่อ เขาจึงลองเช็กดูว่าเมื่อวานเขาได้รับค่าคะแนนทางอารมณ์มาเท่าไหร่

ขณะเตรียมตัว เขาก็เปิดแผงควบคุมขึ้นมาดู

ค่าคะแนนทางอารมณ์เพิ่มขึ้นมากว่าสองล้านแต้มในครั้งนี้ ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้หลินหนานอย่างมาก คงเป็นเพราะมีคนดูมากขึ้น เขาจึงได้รับแต้มมากขึ้นตามไปด้วย หากเขาได้ลงเล่นในลีกอุ่นเครื่อง เขาจะได้แต้มมหาศาลกว่านี้อีกใช่ไหม? เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินหนานก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

หลังจากหัวเราะอยู่พักหนึ่ง เดิมทีเขาตั้งใจจะเข้าไปดูในร้านค้าเพื่อหาซื้อของที่เหมาะสม แต่กลับพบว่ามีไอเทมอย่างหนึ่งถูกเพิ่มเข้ามาในแผงควบคุมของเขา

ความสำเร็จ!

เขากดเข้าไปดูและพบว่ามันคือตำแหน่งแชมป์ลีกระดับชาติ

"ระบบ ความสำเร็จนี้มีไว้ทำอะไร"

"ความสำเร็จจะบันทึกรางวัลที่โฮสต์ได้รับ และสามารถช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้แก่โฮสต์ได้"

หลังจากฟังคำอธิบายของระบบ ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีประโยชน์ที่จับต้องได้ในตอนนี้ เขาจึงเลิกสนใจ เขาเช็กเวลาและตัดสินใจไม่เข้าไปในร้านค้าระบบอีก เพราะค่าคะแนนทางอารมณ์สามล้านกว่าแต้มนี้คงซื้ออะไรไม่ได้มากนัก

เขาตัดสินใจตรงไปที่ห้องอาหารทันที เพราะหิวจนทนไม่ไหว เมื่อคืนดื่มเหล้าเข้าไปจนเต็มท้อง หลังจากปัสสาวะไปสองรอบ กระเพาะอาหารของเขาก็เริ่มประท้วงอย่างหนักมานานแล้ว