1242 - เกาทัณฑ์สำแดงเดช

1242 - เกาทัณฑ์สำแดงเดช

“แย่แล้ว?”

หลายๆ คนต่างหวาดกลัว แม้ว่าระดับของคทาแห่งสวรรค์จะไม่ได้สูงกว่าเจดีย์ห้าชั้น แต่มันเป็นอาวุธประจำชีวิตของ “สวรรค์” ซึ่งถือเป็นผู้ปกครองสูงสุดของศาลสวรรค์

ดังนั้นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นใดก็ตามที่สังกัดอยู่ในศาลสวรรค์จะต้องถูกอำนาจของมันปราบปรามอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

นี่คือคทาแห่งสวรรค์ มันปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์สูงสุดออกมาเป็นครั้งแรก ภายใต้การกระตุ้นของค่ายกลปราศจากจุดเริ่มต้นพลังทำลายล้างที่โหมกระหน่ำอยู่บนท้องฟ้านั้นแทบจะทำให้เหล่านักฆ่าของวังพิภพและวังอเวจีจมอยู่ในความสิ้นหวังโดยแท้จริง!

ในช่วงเวลาปกตินั้นแทบไม่มีใครสามารถกระตุ้นให้คทาแห่งสวรรค์ตื่นขึ้นมาได้ อย่างไรก็ตามสถานการณ์ในตอนนี้แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

นั่นก็เพราะที่นี่มีค่ายกลสังหารของจักรพรรดิอู่ซือเป็นตัวชี้นำในขณะที่เจดีย์ห้าชั้นของอเวจีก็ปรากฏขึ้นอย่างเหมาะเจาะ ดังนั้นวิญญาณที่ซ่อนอยู่ในคทาแห่งสวรรค์จึงตื่นขึ้นจากการหลับไหลทันที

“ในที่สุดข้าก็มีโอกาสเห็นอาวุธของบรรพชนแสดงพลังอีกครั้ง?” ฉีลั่วรู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น

“นี่คือ... คทาสูงสุดของศาลสวรรค์โบราณ?” ผู้คนจากวังพิภพและอเวจีคร่ำครวญด้วยความหวาดกลัว

“ใช่ นี่คือคทาแห่งสวรรค์ และตอนนี้พวกเจ้าที่เป็นคนทรยศทั้งหลายจะต้องตายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้” เย่ฟ่านคำรามและกระหน่ำคทาที่อยู่ในมือฟาดหวดเข้าหานักฆ่าที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงอย่างโหดร้าย

ในอดีตอันไกลโพ้นนั้นวังสวรรค์นั้นปกครองศาลสวรรค์อย่างสมบูรณ์ วังพิภพและอเวจีถูกปราบปรามอยู่ใต้อำนาจของวังสวรรค์มานานหลายหมื่นปีจนพวกเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

“เจ้าเอามันมาได้อย่างไร?” ผู้คนจากวังพิภพและอเวจีกรีดร้องด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

“ข้าคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสวรรค์ แน่นอนว่าคาถาชิ้นนี้ย่อมบินเข้ามาที่มือของข้าด้วยตัวเอง”

เย่ฟ่านกระตุ้นคทาศักดิ์สิทธิ์ด้วยทักษะจากคัมภีร์สวรรค์ พลังของมันมีอำนาจในการปราบปรามบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งพิภพและสตรีศักดิ์สิทธิ์อเวจีอย่างสมบูรณ์

“ไม่คิดว่าเขาจะกล้าสร้างวังสวรรค์ขึ้นมาอีกครั้งจริงๆ” หลายคนร่างกายสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงสิ่งนี้

“ใช่ ข้าสถาปนาวังสวรรค์ขึ้นมาแล้ว!” เย่ฟ่านตะโกนแล้วกล่าวว่า “แต่มันแตกต่างจากอดีต นี่จะเป็นวังสวรรค์อย่างแท้จริงไม่ใช่วังสวรรค์ที่เป็นรังของนักฆ่าอีกแล้ว ข้าจะใช้วังสวรรค์นี้เป็นรากฐานเพื่อทำลายศัตรูจนสิ้นซาก เริ่มต้นจากพวกเจ้าที่มาจากวังพิภพและวังอเวจีเป็นลำดับแรก”

ในเวลาต่อมาแสงศักดิ์สิทธิ์ห้าสีสันถูกยิงออกจากคทาแห่งสวรรค์ นักฆ่าทั้งหลายที่อยู่บนยอดเขาล้วนแตกฮือไปคนละทิศคนละทาง ภายใต้อำนาจของสวรรค์พวกเขาไม่มีโอกาสดิ้นรนแม้แต่น้อย

“ช่างเป็นสมบัติที่ดีจริงๆ!”

เสียงของฉีลั่วสั่นสะท้าน เขาไม่เคยคิดเลยว่าคทาแห่งสวรรค์จะมีอำนาจในการปราบปรามผู้คนจากวังพิภพและอเวจีมากมายถึงขนาดนี้

คนทั้งสองกลุ่มทำได้เพียงหลบหนีด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาไม่มีความกล้าที่จะต่อต้านด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตามผู้คนจากสังกัดอื่นนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อคทาแห่งสวรรค์เหมือนเช่นผู้คนจากวังพิภพและอเวจี พวกเขายังควบคุมอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองโจมตีเย่ฟ่านและสหายอย่างต่อเนื่อง

“พวกเจ้ากล้าต่อต้านอาวุธที่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากเลือดของเสมือนจักรพรรดิหรือ?”

เย่ฟ่านกวัดแกว่งคทาแห่งสวรรค์และปลดปล่อยแสงห้าสีให้ยิงเข้าหายอดฝีมือที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงอย่างไร้ความปรานี

“บูม!”

คทาสวรรค์เปล่งประกายด้วยแสงสีทองระยิบระยับ พลังของมันกวาดไปทั่วยอดเขาและสังหารสิ่งมีชีวิตมากมายนับพันคนในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“สหายเต๋า หากท่านไม่ลงมือในตอนนี้เกรงว่าแม้แต่ตัวท่านยังอยากจะเอาชีวิตรอดได้”

ราชาผู้ยิ่งใหญ่แห่งวังพิภพที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เขาต้องการให้สิ่งมีชีวิตร่างกายสีดำสนิทนั้นลงมือทันที

“ฆ่า!”

ทันใดนั้นทันใดนั้นตราประทับแปดอสูรที่เคยนอนนิ่งอยู่บนพื้นก็เปล่งประกายด้วยแสงเจิดจ้า ในเวลาต่อมา อักขระโบราณทั้งแปดตัวก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อปราบปรามค่ายกลจักรพรรดิอู่ซือด้วยความแข็งแกร่งไม่แพ้กัน

อย่างไรก็ตามแม้ว่าม่านพลังที่ปิดกั้นไม่ให้ทุกคนหลบหนีได้จะถูกปราบปรามโดยอำนาจของตราประทับ อย่างไรก็ตามนี่คือค่ายกลสังหารของจักรพรรดิที่แท้จริง ต่อให้ไม่สามารถปิดผนึกผู้คนไว้ได้แล้วมันยังคงลงมือฆ่าฟันสิ่งมีชีวิตบนยอดเขาอย่างต่อเนื่อง

“วู้...”

อักขระทั้งแปดตัวเชื่อมต่อกันกลายเป็นหนึ่งเดียว จากนั้นมันได้ปลดปล่อยหมอกสีดำให้กวาดไปทั่วสนามรบพร้อมกับควบแน่นกลายเป็นอาวุธที่ค่อนข้างพร่ามัวชิ้นหนึ่ง

“นี่เป็นอาวุธต้องห้ามระดับเสมือนจักรพรรดิ ใช้เตาหลอมเซียนทำลายมัน!”

สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่กำลังต่อสู้กับราชาอสูรวัวตะโกนบอกหลี่เทียนและเอี๋ยนอี้ซี พวกเขาไม่อาจปล่อยให้หมอกสีดำเหล่านั้นควบแน่นกลายเป็นอาวุธที่สมบูรณ์แบบได้ ไม่เช่นนั้นมันจะเกิดหายนะอย่างไม่สิ้นสุดแน่นอน

เมื่อตระหนักได้ดังนั้นเอี๋ยนอี้ซีก็อันเชิญแท่นบูชาโบราณภายในเตาหลอมเซียนออกมา จากนั้นแท่นบูชาได้ขยายใหญ่ขึ้นพร้อมกับปลดปล่อยรังสีสังหารโจมตีเข้าหาแผ่นหินด้วยพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว

โครม!

ตราประทับพังทลายลง เศษก้อนหินปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า ในเวลาเดียวกันเย่ฟ่านก็ใช้คทาสวรรค์ในมือหวดกระหน่ำเข้าหาอาวุธต้องห้ามที่กำลังควบแน่นขึ้นและทำให้หมอกสีดำเหล่านั้นกระจัดกระจายออกไปทันที

มีรอยยิ้มเย็นชาบนริมฝีปากของเย่ฟ่าน เขาหยิบเกาทัณฑ์ว่านซางออกมาและเริ่มยิงออกไปโดยไม่เลือกเป้าหมาย ร่างกายและพลังศักดิ์สิทธิ์ของเขาไม่มีสิ่งใดเทียบได้ ดังนั้นทุกการยิงของเย่ฟ่านจะมีนักฆ่าจากวังพิภพและวังอเวจีล้มตายลงทันที

“ปัง!!”

นักฆ่าที่แก่ชราคนหนึ่งถูกยิงร่วงตกลงมาจากท้องฟ้า ในตอนแรกเขาซ่อนตัวอยู่ภายในความว่างเปล่า และไม่คิดว่าเย่ฟ่านจะมองเห็นตัวเขาได้

“ปกป้องสตรีศักดิ์สิทธิ์”

นักฆ่าหลายคนพยายามรุมล้อมเข้าหาเย่ฟ่านในขณะที่สตรีศักดิ์สิทธิ์อเวจีพยายามหลบหนีออกจากสนามรบอย่างทุลักทุเล

“จะหนีไปที่ไหน?”

เย่ฟ่านกล่าวอย่างเฉยเมย เกาทัณฑ์ว่านซางในมือของเขาส่องแสงเจิดจ้า และลูกศรศักดิ์สิทธิ์ก็ส่องสว่างไปทั่วเทือกเขาเทียนต้วน มันเป็นเหมือนดาวตกที่พุ่งผ่านขอบฟ้าโดยมีเป้าหมายที่แผ่นหลังของสตรีศักดิ์สิทธิ์อเวจี

“ไม่!!!”

สตรีศักดิ์สิทธิ์อเวจีตะโกน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชังไม่รู้จบ นางเหลือบมองเย่ฟ่านและปลดปล่อยวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ออกมาจากหน้าผากเพื่อหลบหนีออกจากสนามรบ

“เจ้ายังคิดว่าจะหนีรอด!”

เย่ฟ่านน้าวเกาทัณฑ์ของเขาอีกครั้ง ในตอนนี้แสงทั้งหมดบนท้องฟ้าถูกดึงดูดเข้าสู่ลูกศรของเขา หลังจากที่เย่ฟ่านปล่อยมือลูกศรที่มีความยาวกว่าร้อยวาลักษณะคล้ายมังกรตัวใหญ่ก็พุ่งไปข้างหน้าราวกับสายฟ้า

“อา...”

ผู้พิทักษ์แห่งสตรีศักดิ์สิทธิ์อเวจีอีกคนหนึ่งขัดขวางเขา แต่ร่างของเขาก็ถูกฉีกออกจากกันเป็นชิ้นๆ

“ถ้าข้ารอดตายวันนี้ เจ้าจะต้องชดใช้ด้วยเลือด ความแค้นครั้งนี้ข้าจะทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย!”

สตรีศักดิ์สิทธิ์อเวจีสาบานอย่างหนักแน่น วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ขนาดเล็กของนางเต็มไปด้วยความพยาบาท ในขณะที่จิตสังหารอันแข็งแกร่งถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

“จะตายอยู่แล้วยังปากดีอีก!”

เย่ฟ่านยิงเกาทัณฑ์ออกไปอย่างต่อเนื่อง ลูกศรศักดิ์สิทธิ์นับร้อยดอกยิงสังหารผู้พิทักษ์ของสตรีศักดิ์สิทธิ์อเวจีจนสิ้นซากในเวลาไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น

“อา... ไม่!”

วิญญาณของสตรีศักดิ์สิทธิ์อเวจีตะโกนและพยายามหลบหนีอย่างทุลักทุเล แต่สุดท้ายลูกศรดอกหนึ่งก็ทะลุผ่านร่างของนางและทำลายทุกสิ่งทุกอย่างจนสิ้นซาก

เย่ฟ่านยังไม่ล้มเลิกการโจมตีด้วยเกาทัณฑ์ว่านซาง ไม่ว่าใครก็ตามที่ต้องการหลบหนีออกจากสนามรบพวกเขาจะตกเป็นเป้าเกาทัณฑ์ของเย่ฟ่านโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

“เจ้าก็ด้วย!”

เย่ฟ่านค้นพบบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งพิภพและยิงเกาทัณฑ์เก้าดอกที่เชื่อมต่อกันกลายเป็นลูกโซ่และทะลวงผ่านกะโหลกศีรษะของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

“ไม่!” หลายคนตะโกนด้วยความสิ้นหวังและไม่สามารถแก้ไขอะไรได้เลย

“จะไม่มีใครรอดชีวิตออกจากที่นี่ได้ พวกเจ้าต้องตายทั้งหมด”

เย่ฟ่านเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและยิงเกาทัณฑ์ออกไปหลายพันดอก เขาเป็นเหมือนสุริยเทพที่ปลดปล่อยแสงสีทองให้สาดส่องออกไปทุกทิศทางพร้อมกับหมอกเลือดที่กระจายขึ้นทั่วยอดเขา

…………