บทที่ 21 - แกะสลัก

บทที่ 21 - แกะสลัก

คำพูดของลุงหลิวเมื่อกี้ จุดประกายไอเดียบางอย่างให้โจวอัน

หลอดเลเวลไม่ยอมขึ้น มันต้องเป็นเพราะตัวเขาแน่ๆ

พอได้ฟังที่ลุงหลิวพูด เขาก็เหมือนจะรู้แล้วว่าต้นตอมันอยู่ตรงไหน

ที่ผ่านมาเขาหั่นผักด้วยวิธีเดิมๆ มาตลอด ไม่เคยเปลี่ยนเทคนิคการหั่นเลย

ตามที่ลุงหลิวบอก การหั่นผักมันมีอะไรลึกซึ้งกว่าแค่จับมีดสับๆ ลงไป

ถ้าเขาลองเปลี่ยนวิธีหั่น หลอดเลเวลอาจจะกลับมาพุ่งปรี๊ดเหมือนเดิมก็ได้

พอคิดได้แบบนั้น โจวอันก็เลยถามลุงหลิวตรงๆ

"ลุงหลิว ลุงคิดว่าข้าต้องฝึกยังไง ฝีมือหั่นผักถึงจะเทพขึ้นไปอีกระดับ"

ถึงลุงหลิวจะอายุหกสิบกว่าแล้ว แต่ฝีมือทำอาหารแกไม่ธรรมดาเลยนะ

แถมยังมีพละกำลังเหลือล้น ยกกระทะเหล็กใบเบ้อเริ่มผัดกับข้าวหม้อใหญ่ได้หน้าตาเฉย

ลุงหลิวถามกลับ "นี่เอ็งกะจะเอาดีทางนี้จริงๆ เหรอวะ"

"ยุคนี้มีวิชาติดตัวไว้หลายๆ อย่างก็เหมือนมีทางรอดเยอะขึ้นไงลุง เผื่อวันไหนไม่ได้เป็นมือปราบแล้ว ข้าจะได้ไปเป็นพ่อครัวแทนไง" โจวอันตอบเนียนๆ

ลุงหลิวพยักหน้าเห็นด้วย มันก็จริงของมัน

ในศาลาว่าการทั้งหมด มีแค่โจวอันคนเดียวที่ยอมมาเป็นลูกมือในครัว

ตอนที่โจวอันมีปัญหา ลุงหลิวก็รู้สึกว่าต้องช่วยสักหน่อย

ขืนปล่อยให้งงจนถอดใจเลิกทำ แกก็ต้องกลับไปเหนื่อยหัวฟูคนเดียวเหมือนเดิมสิ

"จริงๆ แล้วทักษะการใช้มีดก็มีไม่กี่กระบวนท่าหรอก ส่วนใหญ่ก็จะเป็น หั่นตรง สไลด์ สับ เลื่อย สับละเอียด แล้วก็หั่นแบบกลิ้ง เอ็งเล่นหั่นตรงมาตลอด ลองฝึกแบบอื่นดูบ้างสิ"

ลุงหลิวรับมีดปังตอมาจากมือโจวอัน แล้วโชว์สเต็ปการหั่นทุกรูปแบบให้ดูเป็นขวัญตา

ระหว่างที่หั่นไป แกก็อธิบายเคล็ดลับของแต่ละกระบวนท่าไปด้วย

โจวอันตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

แต่พอแกอธิบายจบ โจวอันกลับทำหน้าปั้นยาก

เขาลองรับมีดมา แล้วทำตามกระบวนท่าที่ลุงหลิวสอนเป๊ะๆ ทุกกระบวนท่า

แต่หลอดเลเวลก็ยังนิ่งสนิทเหมือนเดิม

วิธีนี้ไม่ได้ผลแฮะ

ลุงหลิวเองก็แอบทึ่ง

"ไอ้เด็กนี่มันพื้นฐานแน่นปึ้กเลยนี่หว่า!"

ทักษะการหั่นพื้นฐานทุกรูปแบบ โจวอันทำออกมาได้ลื่นไหลไร้ที่ติ

พรสวรรค์!

นี่มันคือพรสวรรค์ชัดๆ!

ลุงหลิวเห็นโจวอันทำหน้าไม่ค่อยพอใจ ก็เลยถามขึ้น "ยังไม่พอใจอีกเรอะ"

โจวอันไม่ได้ปิดบัง ตอบไปตามตรง "ไม่เห็นจะรู้สึกว่าพัฒนาขึ้นตรงไหนเลยลุง"

ลุงหลิวถึงกับกุมขมับ

ไอ้เด็กนี่มันมั่นหน้าเกิ๊น แต่ก็ยอมรับว่ามันมีของจริงๆ แหละ

"เอานี่ไปลองดู"

ลุงหลิวไปคุ้ยเอาท่อนฟืนจากมุมห้องครัว โยนมาตรงหน้าโจวอัน

มันเป็นแค่ท่อนฟืนธรรมดาๆ ที่เอาไว้ทำกับข้าวนี่แหละ

โจวอันหยิบท่อนฟืนขึ้นมาทำหน้างง "ลุงให้ข้ามาทำไมเนี่ย"

"ก็เอ็งอยากฝึกทักษะมีดไม่ใช่เรอะ ลองแกะสลักไอ้นี่ดูสิ ถ้าเอ็งแกะออกมาได้เหมือนของจริงเมื่อไหร่ ค่อยไปฝึกกระบวนท่าอื่น" ลุงหลิวหยิบผักกาดขาวก้านหนึ่งมาวางแหมะไว้บนโต๊ะ

โจวอันเลิกคิ้ว

"เคยได้ยินแต่เขาแกะสลักเต้าหู้ นี่ลุงล่อให้ข้าแกะสลักท่อนไม้เลยเรอะ"

เรื่องแกะสลักเต้าหู้เขาเคยได้ยินมาบ้าง พวกพ่อครัวในภัตตาคารใหญ่ๆ ของอำเภออันติ้งชอบเอามาโม้กัน

ถ้าทักษะมีดขั้นเทพจริง ต้องสามารถแกะสลักเต้าหู้ให้เป็นดอกไม้ได้

ลุงหลิวหัวเราะ "ฝึกของแข็งๆ ก่อนไง พอแกะได้แล้ว ค่อยขยับไปของที่มันนิ่มลง"

โจวอันคิดในใจว่า ไหนๆ หลอดเลเวลก็ไม่ขยับอยู่แล้ว ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหาย

คิดได้ดังนั้น เขาก็คว้ามีดปังตอขึ้นมา

ลุงหลิวส่ายหน้า "ไม่ต้องใช้มีดเล่มนั้น ใช้ดาบของเอ็งนั่นแหละ"

โจวอันอึ้งไปเลย

เขาสะพายดาบยาวมาก็จริง แต่จะให้เอาดาบยาวเฟื้อยมาแกะสลักเนี่ยนะ โคตรจะยากเลย

"ถ้าเอ็งควบคุมน้ำหนักดาบได้อย่างใจนึก สามารถใช้ดาบยาวแกะสลักท่อนไม้ให้ออกมาเหมือนของจริงได้ พอถึงตอนนั้น เอ็งจะใช้มีดอะไรก็สบายบรื๋อ" ลุงหลิวอธิบายเหตุผล

โจวอันชักดาบยาวออกมา ลองจับๆ ดู รู้สึกว่ามันไม่ถนัดมือเอาซะเลย

ถ้าให้เอาไปฟันคนน่ะสบายมาก แต่จะให้มานั่งแกะสลักท่อนไม้เล็กๆ แค่ฝ่ามือแบบนี้ มันคนละเรื่องเลย

ดาบมันยาวเทอะทะ จะแกะสลักแต่ละทีต้องเกร็งสุดๆ

เขาลองใช้ปลายดาบกรีดลงบนท่อนไม้เบาๆ แต่ดันกะแรงผิด ท่อนไม้ถึงกับปริแตกเป็นรอย

ถึงเพลงมีดชำแหละโคจะบวกค่าความแม่นยำให้หนึ่งแต้ม ทำให้ควบคุมน้ำหนักได้ดั่งใจก็จริง แต่นั่นมันเอาไว้ใช้ตอนฟันคนเว้ย

พอเอามาใช้แกะสลัก ค่าความแม่นยำบวกหนึ่งมันดูจะไม่ค่อยพอแฮะ

แต่หลังจากเขาลองแกะไปได้สองสามที ตัวหนังสือตรงหน้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

[เพลงมีดชำแหละโค lv.3 (ความเร็ว+2 ความแม่นยำ+1): 4/40000]

หลอดเลเวลขยับแล้ว!

โจวอันพยายามตีหน้านิ่ง แต่ในใจนี่จุดพลุฉลองไปแล้ว

ทฤษฎีของเขาถูกต้องเป๊ะ

ที่หลอดเลเวลมันตัน ก็เพราะเขาไม่ได้ท้าทายตัวเองด้วยการทำอะไรที่มันยากขึ้น

ตอนนี้พิสูจน์แล้วว่าเขามาถูกทาง

คิดได้แบบนั้น โจวอันก็ไม่พูดอะไรต่อ ก้มหน้าก้มตาแกะสลักท่อนไม้ต่อไปอย่างตั้งใจ

ภาพของผักกาดขาวก้านนั้นมันฝังอยู่ในหัวเขาแล้ว ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยซ้ำ

เขาใช้ความทรงจำในหัวเป็นแบบ ค่อยๆ แกะสลักท่อนไม้ไปทีละนิด

หลอดเลเวลขยับขึ้นเรื่อยๆ แถมยังขึ้นเร็วซะด้วย

พอมีแรงจูงใจ โจวอันก็ยิ่งมีสมาธิจดจ่อมากขึ้น

ลุงหลิวยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ พอเห็นโจวอันทำหน้าจริงจัง ก็แอบทึ่ง

"ไอ้เด็กนี่มันเอาจริงเว้ยเฮ้ย"

ตอนแรกแกก็แค่กะจะแกล้งให้มันถอดใจไปเอง ไม่คิดว่ามันจะจริงจังเบอร์นี้

แกก็เลยไม่กวน ปล่อยให้โจวอันนั่งแกะสลักต่อไปเงียบๆ

ผ่านไปประมาณชั่วโมงนึง โจวอันก็ยอมวางดาบลง

มือขวาสั่นงกๆ ไม่ใช่เพราะเมื่อยแขนนะ แต่เป็นเพราะต้องใช้สมาธิขั้นสุดในการกะน้ำหนักดาบ

"ฟู่..."

โจวอันพ่นลมหายใจออกมายาวๆ เดินลมปราณในร่างสักพัก อาการมือสั่นก็หายเป็นปลิดทิ้ง

ตรงหน้าเขามีท่อนไม้ที่ถูกแกะสลักเป็นรูปผักกาดขาววางอยู่

แต่สภาพมันดูไม่ค่อยจืดเท่าไหร่

รอยแหว่งรอยแตกเต็มไปหมด แถมรูปทรงก็ยังเบี้ยวๆ บูดๆ

"เยี่ยม" ลุงหลิวเอ่ยชมจากใจจริง "ใช้ดาบยาวแกะสลักท่อนไม้เป็นครั้งแรก ทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว"

"ลุงหลิว ถ้าข้าไม่เห็นสายตาที่จริงใจของลุง ข้าคงคิดว่าลุงกำลังด่าประชดข้าอยู่แน่ๆ" โจวอันอดแซวไม่ได้

แต่แค่ชั่วโมงเดียว หลอดเลเวลก็พุ่งขึ้นมาเป็นร้อยแต้ม แค่นี้เขาก็ฟินสุดๆ แล้ว

"เอาล่ะ หั่นผักเสร็จแล้ว เอ็งก็แกะสลักของเอ็งต่อไปละกัน ข้าจะไปทำกับข้าวแล้ว"

ใกล้จะถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว ลุงหลิวเลยไม่คุยเล่นต่อ รีบไปง่วนอยู่หน้าเตาเพื่อเตรียมอาหาร

พอถึงตอนทำกับข้าว โจวอันก็ไม่ต้องช่วยอะไรแล้ว เขาก็เลยไปหยิบท่อนไม้มาอีกท่อน แล้วนั่งแกะสลักต่อไปเพลินๆ

นั่งแกะไปแกะมา เผลอแป๊บเดียวก็เที่ยงซะแล้ว

กินมื้อเที่ยงเสร็จ โจวอันก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า

หัวหน้ามือปราบเซี่ยมาสอนเพลงดาบตามปกติ พอสอนเสร็จก็ปล่อยให้แยกย้ายกันไปพักผ่อน

โจวอันไปหอบท่อนไม้จากโรงครัวมาเป็นกอง เอามาสุมไว้ในห้องแอบอู้ แล้วก็นั่งแกะสลักด้วยดาบยาวต่อไป

พวกมือปราบคนอื่นเห็นก็มองด้วยความแปลกใจ แต่พอโจวอันบอกว่ากำลังฝึกเพลงดาบอยู่ พวกเขาก็หมดความสนใจ เลิกสนใจไปเอง

อวี๋หังหายหัวไปทั้งวัน เพิ่งจะโผล่หน้ามาตอนใกล้เลิกงาน

โจวอันปรายตามองก็เห็นว่าเพื่อนรักหน้าตาดูเคร่งเครียดชอบกล

อวี๋หังเดินมาหาโจวอัน กระซิบเสียงเบา "ไอ้โจว ช่วงนี้อย่าเพิ่งทำตัวเด่นนะเว้ย ผู้บังคับการจางกำลังตามสืบเรื่องยอดฝีมือลึกลับอยู่"