บทที่ 9 โรคตาแดง

บทที่ 9 โรคตาแดง

ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อวานเพิ่งจะใช้เครื่องมือนี้ไป เฉิงสือในตอนนี้คงต้องสงสัยจริงๆ ว่าเครื่องมือมันพังไปแล้วหรือเปล่า

เฉิงสือพลิกดูข้อมูลก่อนหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เพื่อตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของถูซานชี

ส่วนสูง น้ำหนัก ไขมันในร่างกาย ความดันโลหิต น้ำตาลในเลือด โปรตีนในเลือด...

ไล่ดูลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงหกตัวอักษรใหญ่ในตอนท้าย: [ขาดสารอาหารขั้นรุนแรง]

เฉิงสือ: "..."

เฉิงสือหลับตาลง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะอย่างที่หาได้ยาก

ความเร็วในการหมุนของโครงเตียงช้าลงแล้ว ถูซานชีถูกปล่อยตัวออกมาด้วยสายตาเหม่อลอย ยังไม่ทันได้ยืนให้มั่นคง ก็ถูกเฉิงสือดึงไปนอนบนเครื่องมือที่สองเสียแล้ว

ถูซานชี: "หมอ... หมอคะ... ฉันอยากจะอ้วก..."

สิ้นเสียง เธอเกาะขอบเตียงแล้วโก่งคอจะอาเจียนลงพื้นตามสัญชาตญาณ

เฉิงสือตาไวรีบคว้าถังขยะมาให้

ผลปรากฏว่าถูซานชีอาเจียนอยู่นานสองนานก็ไม่มีอะไรออกมาเลย

เธอกลับไปนอนลงอีกครั้ง โชคดีที่คราวนี้โครงเตียงไม่หมุนแล้ว เธอจึงหลับตาลงอย่างวางใจ

ทว่าข้างนอกกลับมีเสียงตะโกนของเฉิงสือดังมา: "ลืมตาขึ้น——"

ถูซานชีสะดุ้งตกใจ รีบเบิกตากว้างทันที

สิบนาทีต่อมา ถูซานชีถึงกับตาค้าง: "อะไรนะคะ?!"

"โรคตาแดง???"

เฉิงสือยื่นใบรายงานผลให้เธอ ท่าทางของเขารับไม่ได้ยิ่งกว่าถูซานชีเสียอีก

"ใช่... โรคตาแดง... นอกจากนี้ ร่างกายของเธอยังขาดสารอาหารขั้นรุนแรง เดี๋ยวฉันจะสั่งยาให้หน่อยนะ แล้วในแต่ละวันก็ต้องกินอาหารให้ครบถ้วนและเพียงพอ อีกหนึ่งเดือนให้กลับมาหาฉันเพื่อตรวจซ้ำ"

พูดจบเขาก็ดันตัวถูซานชีออกไปนอกประตู แล้วแจ้งผลให้กับลู่เหยียนที่อยู่ข้างนอกทราบ จากนั้นก็ปิดประตูโลหะลงอย่างเย็นชา

ถูซานชี: "..."

ลู่เหยียน: "?"

ลู่เหยียน: "โรคตาแดง?"

เธอนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้ จึงประคองใบหน้าของถูซานชีแล้วพินิจดูอย่างละเอียดอีกครั้ง

ทว่าในตอนนี้ดวงตาของถูซานชีกลับเป็นปกติมาก มองไม่เห็นปัญหาอะไรเลย

ถูซานชีเองก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน

เดิมทีเธอคิดว่าการมาตรวจในวันนี้ ไม่ได้ดีใจก็คงต้องเสียใจ นึกไม่ถึงเลยว่าจะต้องมางุนงงแบบนี้

ลู่เหยียนรับใบรายงานผลในมือเธอมาดู จนกระทั่งเห็นหกตัวอักษรที่ว่า [ขาดสารอาหารขั้นรุนแรง] อารมณ์ของเธอก็ยิ่งประหลาดเข้าไปอีก

เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าเด็กคนนี้แสดงสมรรถภาพทางกายและพลังจิตออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมมาก

ตอนเข้าเรียนในรายงานเขียนว่าขาดสารอาหาร ทำไมผ่านไปครึ่งเดือน ถึงกลายเป็นขาดสารอาหารขั้นรุนแรงไปได้ล่ะ???

"ไม่เป็นไรหรอก" ลู่เหยียนตบหลังเธอเบาๆ

"อย่าเพิ่งท้อแท้ไปเลย ฟังหมอเฉิงเถอะ บำรุงร่างกายให้แข็งแรงก่อนค่อยว่ากัน"

ถูซานชีพยักหน้า แล้วก็ถูกลู่เหยียนพาไปที่ชั้นหนึ่ง อุ้มยามาหนึ่งลังก่อนจะจากไป

หลังจากนั้น เฉิงสือก็เป็นฝ่ายเพิ่มเพื่อนในเครื่องมือสื่อสารของถูซานชีเอง

คุณหมอท่านนี้ช่างทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาส่งข้อความมาถามเธอทุกวันอย่างไม่ขาดตกบกพร่องว่ากินยาหรือยัง และตายังแดงอยู่ไหม

ดังนั้น สิ่งแรกที่ถูซานชีทำหลังตื่นนอนทุกเช้าก็คือการกินยา จากนั้นก็ตามด้วยการส่องกระจก

ส่วนแผนการฝึกซ้อมเพิ่มเติมแต่เดิมของเธอ ก็ถูกยกเลิกไปภายใต้คำร้องขออย่างหนักแน่นของเฉิงสือ

หากใช้คำพูดของคุณหมอท่านนี้ก็คือ: "ถ้าไม่กลัวตายก็ฝึกซ้อมไปเลย ฝึกซ้อมให้ตายกันไปข้างนึงนั่นแหละ"

ถูซานชี: "..."

และหลังจากที่ลู่เหยียนกลับมา เธอก็ได้นำเรื่องรายงานผลไปบอกสยงเจี๋ย จากนั้นสยงเจี๋ยก็ไปบอกฮั่วเหวินอู่อีกทอดหนึ่ง ดังนั้น ระดับความเข้มข้นของการฝึกสมรรถภาพทางกายและการฝึกซ้อมต่อสู้ของถูซานชี จึงถูกลดระดับลงอย่างมากภายใต้ความห่วงใยของอาจารย์

แต่ในขณะเดียวกัน วิชาทฤษฎีของเธอก็เพิ่มขึ้นมาอีกหลายวิชา

ซึ่งหนึ่งในนั้นก็รวมถึงวิชาดัดแปลงอาวุธด้วย

วิชานี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่วิชาทฤษฎีเท่านั้น... อาจารย์ผู้สอนเป็นผู้หญิงที่สง่างามมาก แซ่เฉียว

และอาจารย์เฉียวท่านนี้ก็ให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่งว่านักเรียนจะสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้หรือไม่ ดังนั้นหลังจากจบคาบเรียนทฤษฎีในแต่ละครั้ง เธอจะจัดคาบเรียนปฏิบัติที่สอดคล้องกันให้ด้วย——

ในเวลานี้ถูซานชีที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องปฏิบัติการ มองดูอาวุธนานาชนิดทั้งกระสุนปืนใหญ่ ลำกล้องปืนใหญ่ ปืนกล และอื่นๆ ที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างใน ภายในใจก็เกิดความตื่นเต้นฮึกเหิมขึ้นมาอย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน!

ปืนใหญ่!

ปืนกล!

แล้วยังมีดาบเลเซอร์อีก!

เบื้องหน้า อาจารย์เฉียวผู้สง่างามเดินเข้าไป แบกลำกล้องปืนใหญ่อันหนึ่งแล้วเดินไปที่โต๊ะปฏิบัติการตรงกลาง

"ตามที่พวกเราเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ อาจารย์จะสาธิตให้พวกเธอรับชมหนึ่งรอบ"

เฉียวฉินพูดจบ นักเรียนทุกคนก็ล้อมวงเข้าไปอย่างรู้หน้าที่

สิ่งที่เฉียวฉินทำในครั้งนี้คือการถอดประกอบ "หากว่าเจอสถานการณ์พิเศษอยู่ข้างนอก สิ่งของใดๆ ก็ตามสามารถนำมาใช้เป็นกระสุนปืนใหญ่ได้ ขอเพียงแค่ดัดแปลงโครงสร้างของลำกล้องปืนใหญ่ให้สอดคล้องกันสักเล็กน้อย..."

เธออธิบายไปพลางลงมือทำไปพลาง ทุกคนต่างก็จ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ

ถูซานชียิ่งมองอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เพียงแต่ตอนที่กวาดสายตาไปเห็นโครงนอกที่ถูกถอดออกมา เธอกลับนึกไปถึงแคปซูลรักษาที่เหยียนซวงเคยพาไปนอนก่อนหน้านี้อย่างไม่มีเหตุผล

วัสดุของทั้งสองอย่างดูเหมือนจะคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ถูซานชีจึงตั้งคำถามทันที "อาจารย์คะ แล้วพลังพิเศษสามารถนำมาทำเป็นกระสุนปืนใหญ่ได้ไหมคะ?"

สิ้นคำถาม เฉียวฉินและเพื่อนนักเรียนรอบข้างต่างก็หันมามอง

บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ

ถูซานชี: "...ไม่ได้เหรอคะ?"

เฉียวฉินไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน และก็ไม่เคยเห็นการคงอยู่ของสิ่งนี้ด้วย

แต่เมื่อกวาดสายตามองนักเรียนรอบๆ ที่กำลังอยากรู้อยากเห็น สุดท้ายก็มาหยุดที่ตัวถูซานชี——เฉียวฉินเองก็ได้รับการบอกกล่าวมาล่วงหน้าแล้วเช่นกัน

นักเรียนโรคตาแดงที่เคยถูกเข้าใจผิดว่าพลังพิเศษกำลังจะตื่นขึ้นคนนี้ เป็นเด็กที่ขาดสารอาหารขั้นรุนแรง

หลังจากระดับความเข้มข้นในการฝึกซ้อมของเธอถูกควบคุมให้ลดลง บรรดาอาจารย์ที่สอนวิชาทฤษฎีหลายท่านต่างก็เคยพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว ว่าเด็กคนนี้ดูหมดความสนใจไปเลย... คาดว่าคงจะยังก้าวผ่านความรู้สึกผิดหวังนั้นออกมาไม่ได้อย่างสมบูรณ์

ทว่าในเวลานี้ ถูซานชีที่ดูหมดความสนใจกลับมีดวงตาที่เป็นประกายสดใส เห็นได้ชัดว่าสนใจเป็นอย่างมาก

ดังนั้น เฉียวฉินจึงตัดสินใจที่จะให้กำลังใจเด็กคนนี้อย่างเต็มที่!

"อาจารย์ก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน แต่ถ้าหากเธอสนใจล่ะก็ สามารถไปลองหาหนังสือเกี่ยวกับวัสดุศาสตร์มาอ่านดูได้นะ บางทีอาจจะเป็นประโยชน์กับเธอก็ได้" เธอส่งรอยยิ้มบางๆ

ถูซานชีไม่รู้ว่าจะไปหาหนังสือจากที่ไหน

เลิกเรียน เธอเดินตรงไปยังโรงอาหาร กำลังจะไปถามถูอวี้ผู้เป็นพี่ชาย แต่ด้านหลังกลับมีเสียงตะกุกตะกักดังขึ้นมา "ถู... ถูซานชี..."

ถูซานชีหันกลับไป สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาคือใบหน้าขาวซีดที่ดูขี้อาย

ตารางเรียนของแต่ละคนล้วนถูกจัดขึ้นตามสมรรถภาพทางกายของแต่ละบุคคล ห้องเรียนที่จะไปในแต่ละวันก็แตกต่างกัน ทุกคนจึงไม่มีเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ตายตัว

ส่วนเด็กผู้ชายตรงหน้านี้ ถูซานชีคิดทบทวนดู ตัวเองเคยเจอเขาในวิชาเภสัชกรรม แล้วก็เพิ่งจะเจอเขาในห้องปฏิบัติการอาวุธเมื่อครู่นี้ด้วย

"ฉันชื่อเฟ่ยอวี่เฉิง" เด็กผู้ชายมายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วแนะนำตัวเองด้วยความประหม่าเล็กน้อย

ถูซานชีพยักหน้า แล้วพูดขึ้นหนึ่งประโยคว่า "สวัสดี"

เมื่อเห็นเธอมีสีหน้าสงสัย เฟ่ยอวี่เฉิงก็เป็นฝ่ายอธิบายจุดประสงค์ของตัวเอง "ฉันคิดว่าไอเดียของเธอเมื่อกี้มันยอดเยี่ยมมากเลย!"

คนที่เดิมทีดูขี้อาย พอพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาหลายส่วน

"จริงเหรอ?" ดวงตาของถูซานชีก็เป็นประกายเช่นกัน ในใจของเธอรู้สึกเบิกบานใจ ทว่าใบหน้ายังคงจำต้องถ่อมตัวเอาไว้

"ก็ปกตินะ แค่คิดอะไรขึ้นมาได้กะทันหันเท่านั้นเอง"

"มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ!" เฟ่ยอวี่เฉิงยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และยังเพิ่มเพื่อนในเครื่องมือสื่อสารของเธออย่างกระตือรือร้น จากนั้นก็ส่งหนังสืออิเล็กทรอนิกส์มาให้เธอถึงสิบกว่าเล่ม

ถูซานชีดีใจมาก

พวกนี้ล้วนเป็นหนังสือเกี่ยวกับวัสดุศาสตร์ทั้งนั้น!

"นายไปเอามาจากไหนเนี่ย?" ถูซานชีรู้สึกประหลาดใจแกมยินดี

"โรงเรียนมีฐานข้อมูลอยู่น่ะ... เธอเพิ่งมาได้ไม่นานใช่ไหมล่ะ? เดี๋ยวฉันจะบอกให้ฟังนะ..."

"เอาสิเอาสิ!"

หนึ่งเดือนต่อมา

ยาของถูซานชีกินหมดแล้ว คราวนี้ไม่ต้องรบกวนอาจารย์ลู่เหยียน เฉิงสือจัดการทำรายงานยื่นให้เธอโดยตรงเลย

ถูซานชีเข้าไปในเขตพิเศษได้อย่างราบรื่น และเดินตามเส้นทางครั้งที่แล้วจนหาเฉิงสือพบ

จากนั้นก็นอนลงในเครื่องมือที่หมุนได้สามร้อยหกสิบองศาเครื่องนั้นอีกครั้ง เพื่อทำการตรวจสอบอีกรอบ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉิงสือมองดูดัชนีชี้วัดทั้งสามรายการที่ยังคงเป็น 1 เท่าเดิม แล้วก็เริ่มสงสัยในชีวิตขึ้นมาตงิดๆ

ทางด้านถูซานชีที่กอดถังขยะอาเจียนอยู่ที่มุมห้องจนเสร็จ ก็ถือแก้วน้ำมายืนตัวสั่นเทาอยู่ด้านหลังเฉิงสือ แล้วถามด้วยความกระวนกระวายใจ "...หมอคะ ทำไมถึงทำหน้าเหมือนฉันไม่รอดแล้วแบบนั้นล่ะคะ?"

เฉิงสือ: "..."

เฉิงสือวางรายงานลง กุมหน้าผากแล้วถอนหายใจออกมายาวๆ จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเครื่องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"เธอกดปุ่มเริ่มต้นให้ทีสิ" เฉิงสือพูด

ถูซานชีทำตาม

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เฉิงสือลุกขึ้นนั่งบนเครื่องมือด้วยสีหน้าที่ดูไม่จืดเลย แล้วก็เริ่มกอดถังขยะอาเจียนออกมา

ถูซานชีเข็นเก้าอี้ของเขาเข้ามารับเขาเงียบๆ และยังส่งเขากลับไปที่หน้าจอ

เฉิงสืออดกลั้นความทรมาน มองดูรายงานของตัวเอง——

ทุกอย่างเป็นปกติ

เขาหันหน้าขวับ มองไปที่ถูซานชี แล้วอดไม่ได้ที่จะถามเธอทีละคำทีละคำอย่างชัดเจน "เธอเป็นคนหรือเปล่าเนี่ย?"

หัวใจของถูซานชีเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ขึ้นมาทันที