บทที่ 10 เธอเป็นซอมบี้จริงๆ

บทที่ 10 เธอเป็นซอมบี้จริงๆ

เธอเป็นคนหรือเปล่าเนี่ย?

ถูซานชีเองก็กำลังหาคำตอบอยู่เหมือนกันนะ!

แต่ปฏิกิริยาของเฉิงสือตรงหน้าทำให้เธอเกิดลางสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี

"มีอะไรเหรอคะ?" ถูซานชีหัวเราะแห้งๆ หันหน้าไปมองหน้าจอ พยายามจะจับข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากในนั้น

"ถ้าฉันไม่ใช่คนแล้วจะเป็นอะไรได้ล่ะคะ?"

เธอถามแบบทีเล่นทีจริง

เฉิงสือถอดแว่นตาออก ลูบหน้าลูบตาโดยไม่สนภาพลักษณ์เลยสักนิด แล้วก็ขยี้ผมตัวเองด้วย

หลังจากซัดน้ำเย็นไปหนึ่งแก้ว เขาก็สวมแว่นตากลับเข้าไปใหม่ ฟื้นคืนสภาพความเคร่งขรึมในแบบฉบับปัญญาชนระดับสูงกลับมา

"เธอเป็นผีมั้ง" เฉิงสือปล่อยมุกตลกฝืดออกมา

ถูซานชีที่กำลังอกสั่นขวัญแขวน: "..."

ถูซานชี: "หมอเฉิงคะ คราวหน้าเวลาพูดคุณหมออย่าเว้นช่วงให้ลุ้นใจหายใจคว่ำแบบนี้ได้ไหมคะ?"

เฉิงสือถอนหายใจ แล้วชี้ให้ถูซานชีดูข้อมูลสองสามรายการในนั้นตรงๆ

"ตอนนี้มันไม่ใช่ปัญหาที่ว่าเธอมีพลังพิเศษหรือไม่แล้วล่ะ" เฉิงสือดึงข้อมูลของตัวเองออกมาเปรียบเทียบ

"นี่คือข้อมูลของคนปกติ แล้วเธอลองดูของเธอสิ"

สายตาของถูซานชีชะงักไปเล็กน้อย

ปลายนิ้วแกะตะเข็บขากางเกงอย่างไร้สติ เธอถามขึ้น "มีข้อมูลของผู้มีพลังพิเศษไหมคะ?"

เฉิงสือดึงข้อมูลของผู้มีพลังพิเศษแบบไม่ระบุชื่อออกมาอีกหนึ่งชุด

ถูซานชีมองดูข้อมูลสองสามรายการที่เฉิงสือชี้ให้ดูอย่างละเอียด... หัวใจที่แขวนต่องแต่ง ในที่สุดก็ตายสนิทแล้ว

เฉิงสือนวดหว่างคิ้ว พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็พบว่าใบหน้าของถูซานชีซีดเผือดลงเล็กน้อย

เฉิงสือ: "...มันก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก"

"ฉันแค่ประเมินข้อมูลของเธอไม่ออก ไม่ได้บอกว่าเธอไม่รอดแล้วสักหน่อย"

ถูซานชีมองเขาด้วยสายตาลึกล้ำ

เฉิงสือชี้ไปที่ข้อมูลด้านล่างอีกครั้ง "เธอประเมินดูสิ ยากินนั่นยังมีประโยชน์อยู่ใช่ไหมล่ะ ร่างกายที่ขาดสารอาหารขั้นรุนแรงของเธอฟื้นฟูกลับมาอยู่ในภาวะขาดสารอาหารแล้ว เป็นไง รู้สึกดีใจขึ้นมาบ้างไหมล่ะ?"

ถูซานชี: "ฮะฮะ ฉันดีใจมากเลยค่ะ"

เฉิงสือ: "..."

เธอช่วยแกล้งฝืนยิ้มให้ความร่วมมือสักหน่อยไม่ได้หรือไง?

"ไม่เป็นไรหรอก ค่อยๆ ปรับสภาพร่างกายไป บางทีอาจจะเป็นเพราะได้รับผลกระทบจากภาวะขาดสารอาหารของเธอก็ได้" เฉิงสือปลอบใจ

"เดี๋ยวฉันจะจัดยาให้เธออีกหน่อย อีกหนึ่งเดือนค่อยมาหาฉันนะ"

ถูซานชีถือใบรายงานผลของตัวเองเดินจากไปด้วยหัวใจที่แตกสลายราวกับเถ้าถ่าน

เธออุ้มยากลับมาที่หอพัก นั่งอยู่บนเตียง แล้วมองดูใบรายงานผลแผ่นนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ

เมื่อนึกย้อนไปถึงใบรายงานผลของคนปกติและใบรายงานผลของผู้มีพลังพิเศษ... ถูซานชีก็หงายหลังล้มตัวลงนอน ในที่สุดก็เชื่อคำพูดของปลาตัวพ่อแล้ว

เธอติดเชื้อจนกลายเป็นซอมบี้จริงๆ

รายงานของเธอแตกต่างจากคนปกติ และก็แตกต่างจากผู้มีพลังพิเศษด้วย นั่นก็แสดงว่าเธอไม่ใช่ทั้งคนปกติและผู้มีพลังพิเศษ!

เธอเป็นซอมบี้จริงๆ ด้วย!

แถมยังเป็นซอมบี้ระดับสูงซะด้วย!

ส่วนดวงตาที่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคตาแดง...

เดิมทีซอมบี้ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ติดเชื้อไวรัสอยู่แล้ว แต่บางทีอาจเป็นเพราะระดับสูงเกินไป เธอจึงยังคงถูกระบุว่าเป็นมนุษย์ ดังนั้นการที่ดวงตาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรค ก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว

ถูซานชี: "..."

ช่างเป็นเวรกรรมจริงๆ เล้ย!

พอลองนึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด มิน่าล่ะรายงานถึงแสดงว่าเธอขาดสารอาหารขั้นรุนแรง แต่กลับทำผลงานได้ยอดเยี่ยมในการฝึกสมรรถภาพทางกายทุกครั้ง... ที่แท้แม่งก็คือลักษณะทางชีวภาพของซอมบี้นี่เอง!

เธอควักกระจกบานเล็กที่พกติดตัวออกมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง แล้วจ้องมองดวงตาของตัวเอง

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา อาการตาแดงของเธอไม่เคยปรากฏขึ้นมาเลย

ส่วนที่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนหน้านี้ ก็ล้วนอยู่ในสถานการณ์การต่อสู้หรือการตอบสนองต่อความเครียด

ถูซานชีเงียบไปเนิ่นนาน จนกระทั่งมีข้อความของเฟ่ยอวี่เฉิงส่งเข้ามาในเครื่องมือสื่อสาร เธอถึงได้สติกลับมา

ช่างเถอะ

ถึงแม้ว่าทุกคนจะมองอาการตาแดงของเธอว่าเป็นโรคตาแดง แต่เมื่อกินยาจนร่างกายค่อยๆ ฟื้นฟู โรคตาแดงก็คงมีวันที่รักษาหายได้เช่นกัน

วันหลังยังไงก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้น จะให้ใครจับได้อีกไม่ได้แล้ว

เฟ่ยอวี่เฉิงเป็นพวกคลั่งไคล้เทคโนโลยี

ข้อเสนอของถูซานชีในครั้งก่อนแทงใจดำเขาเข้าอย่างจัง ทำให้คนกลัวการเข้าสังคมอย่างเขาถึงกับต้องยอมเสี่ยงเพื่อทำความรู้จักกับถูซานชี แล้วก็แบ่งปันแนวคิดของตัวเอง

ส่วนถูซานชีที่ไม่มีภารกิจฝึกซ้อมเพิ่มเติมแล้ว ช่วงสุดสัปดาห์ก็ถูกเขานัดให้ไปที่ห้องปฏิบัติการ

"ฉันหามาได้แล้ว" เฟ่ยอวี่เฉิงหยิบวัสดุชิ้นหนึ่งออกมาด้วยความตื่นเต้น

ถูซานชีรับมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองปราดเดียวก็พบว่าไอ้เจ้านี่เป็นวัสดุชนิดเดียวกับผนังของแคปซูลรักษาเลย

"ของแบบนี้นายก็ยังหามาได้ นายเก่งชะมัดเลย!" ถูซานชีชื่นชมจากใจจริง

เฟ่ยอวี่เฉิงเกาหัว "ปกติฉันชอบสะสมน่ะ... แต่ว่าก็มีแค่นิดเดียวนี่แหละ พวกเราต้องระมัดระวังกันหน่อยนะ อย่าให้เสียของล่ะ"

ถูซานชีทำหน้าจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากวางวัสดุลงแล้ว ทั้งสองคนก็ตรวจสอบข้อมูลในกระบวนการทฤษฎีกันอีกคนละรอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาด ทั้งสองก็เริ่มแบ่งงานกัน

เฟ่ยอวี่เฉิงสวมหน้ากากโลหะ แล้วเริ่มตัดวัสดุ

ถูซานชีสวมถุงมือกลไก แล้วเริ่มถอดลำกล้องปืนใหญ่อยู่ที่โต๊ะปฏิบัติการข้างๆ

ทั้งสองคนง่วนอยู่กับมันถึงสองวันสองคืน

ในที่สุดถูซานชีก็ประกอบเปลือกนอกชิ้นสุดท้ายของลำกล้องปืนใหญ่เข้าด้วยกัน พอก้มลงมองนาฬิกา ก็ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้ว

อีกสองชั่วโมงก็ถึงเวลาต้องไปเข้าเรียนแล้ว!

เธอถอดเครื่องมือออก รีบปลุกเฟ่ยอวี่เฉิงที่กำลังสัปหงกอยู่ตรงมุมห้อง ทั้งสองคนอุ้มลำกล้องปืนใหญ่และกระสุนปืนใหญ่ที่สั่งทำพิเศษพุ่งตัวออกไปข้างนอก

ถูซานชีเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้จึงถามว่า "พวกเราจะไปทดลองกันที่ไหนเหรอ?"

เฟ่ยอวี่เฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพาถูซานชีวิ่งไปทางด้านหลังของตึกฝึกซ้อม

ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงที่ดินรกร้างว่างเปล่าผืนหนึ่ง

"ตรงนี้เดิมทีถูกวางแผนว่าจะสร้างเป็นลานประลอง แต่ก็ยังไม่เริ่มก่อสร้างสักที ตอนนี้ก็เลยยังรกร้างอยู่" เฟ่ยอวี่เฉิงอยากจะลองเต็มแก่แล้ว

"เรามายิงกันตรงนี้แหละ!"

ถูซานชีมองดู ด้านหน้าถ้าไม่ใช่หญ้าก็เป็นดิน แล้วก็ยังมีตาข่ายป้องกันกั้นไว้อยู่ คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร เธอจึงตกลงอย่างยินดี

ทั้งสองคนสวมหน้ากากป้องกันและถุงมืออีกครั้ง ถูซานชีเป็นคนแบกลำกล้องปืนใหญ่ด้วยตัวเอง แล้วให้เฟ่ยอวี่เฉิงเป็นคนใส่กระสุน

หนึ่งนาทีต่อมา ลำกล้องปืนใหญ่บนไหล่ก็ส่งเสียงดัง "ตู้ม" ถูซานชียังคงประเมินแรงถีบกลับหลังจากการดัดแปลงนี้ต่ำไป ทำให้ทั้งเธอและเฟ่ยอวี่เฉิงที่อยู่ด้านหลัง ถูกแรงกระแทกจากลำกล้องปืนใหญ่ซัดจนเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น

แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้รีบปีนขึ้นมา กลับรีบมองไปยังจุดที่กระสุนปืนใหญ่ตกลงไป

พลังพิเศษที่อยู่ข้างในกระสุนปืนใหญ่คือสิ่งที่เฟ่ยอวี่เฉิงเรียกเพื่อนคนหนึ่งมาปล่อยใส่เข้าไปในกระสุนปืนใหญ่

ตอนนี้กระสุนปืนใหญ่ระเบิด "ตู้ม" ขึ้นในระยะสองร้อยเมตรตรงหน้าของทั้งสองคน ไม่เพียงแต่เศษดินจะปลิวว่อนไปทั่วฟ้า แต่พลังพิเศษที่อยู่ภายในกระสุนปืนใหญ่เมื่อไร้ซึ่งการควบคุม ก็แผ่ซ่านลุกลามไปทั่วทุกทิศทางราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเริงร่า

เมื่อมองดูเปลวเพลิงสีม่วงที่อยู่ไกลออกไป ถูซานชีก็ถอดหน้ากากออก รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

"สำเร็จแล้วเฟ่ยอวี่เฉิง!"

พลังพิเศษถูกยิงออกไปได้จริงๆ ด้วย!

เฟ่ยอวี่เฉิงก็ดีใจมากเช่นกัน เมื่อมองดูเปลวเพลิงที่ลุกโชน เขาก็ตบไหล่ถูซานชีด้วยความชื่นชม "เธอมีพรสวรรค์มากเลยนะซานชี!"

"อยากเข้าแผนกวิศวกรรมด้วยกันกับฉันไหม?"

"แผนกวิศวกรรม?" ถูซานชีเพิ่งเคยได้ยินสามคำนี้เป็นครั้งแรก

"ในโรงเรียนมีที่แบบนี้ด้วยเหรอ?"

"ไม่ใช่ของโรงเรียนหรอก แต่เป็นของเขตพิเศษต่างหาก" เฟ่ยอวี่เฉิงอธิบายง่ายๆ

"ผู้มีพลังพิเศษนั้นสำคัญก็จริง แต่เบื้องหลังเขตพิเศษยังมีนักวิจัยและวิศวกรอยู่อีกมากมาย รถบรรทุกและเครื่องบินขับไล่ที่ถูกดัดแปลงพวกนั้นก็ล้วนมาจากฝีมือของพวกเขานั่นแหละ"

"ถ้าเธอสนใจล่ะก็ เดี๋ยวฉันเอาข้อมูลให้ เราไปสอบด้วยกันเถอะ!"

"เอาสิ! แต่ว่า..." ถูซานชีชี้ไปข้างหน้า

"แต่ว่าพวกเราควรจะดับไฟก่อนไหมเนี่ย?"

เฟ่ยอวี่เฉิงชะงัก หันไปมองก็เห็นว่าไฟจากพลังพิเศษนั่นเผาตาข่ายป้องกันจนเกลี้ยงไปหมดแล้ว

เฟ่ยอวี่เฉิง: "..."

ถูซานชี: "..."

ก่อเรื่องซะแล้ว