บทที่ 4 ผู้พิทักษ์ความรัก

ระบบผู้พิทักษ์ความรักเงียบไปนานแสนนาน ก่อนจะก่นด่าออกมาอย่างกระเง้ากระงอดและตัดพ้อ: "เจ้าคนสารเลว ข้าจะไม่เชื่อคำลวงของเจ้าอีกต่อไปแล้ว"

หลิงเฉิงเอินถามกลับอย่างใจเย็นยิ่ง: "งั้นเจ้าอยากจะปิดเครื่องต่อไปอย่างนั้นหรือ?"

ระบบ: "ข้าเกลียดเจ้า"

สำหรับหลิงเฉิงเอินแล้ว อารมณ์แง่งอนเพียงเท่านี้ของมันไม่ได้ทำให้เธอสะทกสะท้านเลยสักนิด เธอเพียงเอ่ยถามเรียบ ๆ ว่า: "มียาไหม?"

พอระบบได้ยินคำขอของเธอ ก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที: "เจ้ายังมีหน้ามาขอของจากข้าอีกหรือ?"

"ไม่อย่างนั้นเล่า? จะเก็บเจ้าไว้ทำประโยชน์อะไร?" หลิงเฉิงเอินใช้พลังจิตเปลี่ยนเป็นหนวดปลาหมึก จิ้มไปที่เจ้าก้อนกลม ๆ สีขาวนั่นทีหนึ่ง "เร็วเข้า พวกราร่วมเดินทางมาสู่โลกใหม่ด้วยกันแล้ว ที่นี่ขาดแคลนทั้งหมอและหยูกยา มีคนกำลังรอการรักษาอย่างเร่งด่วนอยู่"

"ข้าไม่มี ข้าไม่มีแม้กระทั่งพลังงานที่จะเปิดเครื่องเองด้วยซ้ำ ก็เพราะพลังจิตอันน้อยนิดที่เจ้าป้อนให้มานั่นแหละ ถึงทำให้ข้าเปิดเครื่องขึ้นมาได้ ข้าจะไปเอายามาจากไหนให้เจ้า เจ้าสู้ฆ่าข้าให้ตายเสียยังดีกว่า!" ระบบผู้พิทักษ์ความรักนอนแผ่หลาหมดอาลัยตายอยากอยู่ในทะเลความรู้ของเธอ พลางพูดจาประชดประชันประหนึ่งปลาเค็มพลิกตัว

หลิงเฉิงเอินฟังแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผล แต่ก็รู้สึกว่าสถานการณ์ในตอนนี้ค่อนข้างจะตึงมืออยู่บ้าง จิ้งจอกแดงรองหัวหน้าเผ่าเย่าหลัวที่ชื่อฉงเจินซึ่งนอนอยู่บนหลังของเธอนั้น อาการย่ำแย่มากจริง ๆ

"งั้นฟังก์ชันสแกนของเจ้ายังใช้ได้อยู่ไหม?" หลิงเฉิงเอินถาม

พอระบบผู้พิทักษ์ความรักได้ยินว่าเธอมีเรื่องจะอ้อนวอนให้มันช่วย มันก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนดีดดิ้นทันที ยกมือเท้าสะเอวหัวเราะร่า ฮ่า ๆ ๆ: "นึกไม่ถึงเลยล่ะสิ ว่าเจ้าจะมีวันมาอ้อนวอนให้ข้าช่วยทำเรื่องต่าง ๆ โขกศีรษะให้ข้าสักทีสิ แล้วข้าจะช่วยเจ้า"

หลิงเฉิงเอินหรี่ตาลงเล็กน้อย ทะเลความรู้พลันเกิดคลื่นลมบ้าคลั่งปั่นป่วน แผ่รังสีอำมหิตกรุ่นกระจายพลางเอ่ยว่า: "ข้าว่าเจ้าคงอยากตายจริง ๆ"

ระบบที่โดนคลื่นลมในทะเลความรู้ซัดสาดจนแทบจะยืนไม่อยู่ รีบเอ่ยปากขอความเมตตาทันที: "ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ไม่ทำแล้วก็ได้ ฟังก์ชันสแกนใช้ได้ ข้าแค่สแตนด์บาย ไม่ได้เครื่องดับเสียหน่อย แต่ทว่าการเปิดใช้งานฟังก์ชันสแกนจำเป็นต้องใช้พลังงาน"

หลิงเฉิงเอิน: "ว่ามา พลังงานจะหามาจากไหน"

"สนับสนุนพระเอกนางเอก" ระบบตอบกลับอย่างกระปรี้กระเปร่าทันที

หลิงเฉิงเอินมองดูระบบสุดบื้อพลางพูดอย่างระอาใจ: "คำพูดที่ฉันเพิ่งพูดกับแกไปเมื่อกี้ แกไม่ได้เข้าหูเลยสักนิดใช่ไหม! พวกเราไม่ได้อยู่ในยุควันสิ้นโลกแล้ว วาร์ปมาอยู่โลกสัตว์อสูรแล้ว เข้าใจไหมฮะ? ไอ้ระบบเฮงซวย"

ระบบเงียบไปนานแสนนาน หลิงเฉิงเอินเดาว่ามันคงจะกำลังรีเฟรชหน้าต่างระบบอยู่เป็นแน่

และก็เป็นไปตามคาด ผ่านไปสองนาที ระบบก็กลิ้งกลับมาอย่างหดหู่ สลัดขนส่งเสียงร้องโวยวายอ๊ะ ๆ ๆ ๆ: "ภารกิจครั้งก่อนของข้าล้มเหลว ก็เพราะเจ้าแท้ ๆ! ระบบหลักหักโบนัสประจำไตรมาสของข้าไปตั้งเยอะ แถมยังลดระดับสิทธิ์ของข้าลงอีกด้วย"

"เอาล่ะ บ้าคลั่งพอหรือยัง ถ้าพอแล้วก็หยุดซะ แล้วรีบ ๆ เข้า"

หลิงเฉิงเอินอยากจะเกาหู แต่เพราะอยู่ในร่างสัตว์อสูรจึงทำได้ไม่สะดวก ทำได้เพียงกระดิกหูเสือกลม ๆ สั้น ๆ ไปมา

"รอข้าประเดี๋ยว ข้ากำลังรีเฟรชภารกิจใหม่"

ระบบไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิดกับการวาร์ปมาสู่โลกต่างมิติด้วยกัน เพราะโฮสต์ที่มันผูกมัดด้วยคนนี้ มีการกระทำที่ชวนให้ปวดหัวอยู่บ่อยครั้งเหลือเกิน

คราวก่อนสั่งให้โฮสต์ช่วยสนับสนุนพระเอกนางเอกในยุควันสิ้นโลกให้ได้ครองคู่กัน และช่วยให้ทั้งสองคนได้เป็นหัวหน้าฐานที่มั่นของมนุษยชาติ เพื่อบรรลุฉากจบแบบมีความสุข

แต่ผลลัพธ์คือเธอเพียงตัวคนเดียวกลับกวาดล้างโลกใบนั้นจนราบคาบ กำจัดซอมบี้และสัตว์ซอมบี้จนหมดสิ้น สร้างจักรวรรดิใหม่ขึ้นมา และขึ้นครองบัลลังก์จักรพรรดินีเสียเอง

ส่วนพระเอกนางเอกน่ะหรือ... สองคนที่ไม่รักดีพวกนั้น ต่างพากันกลายมาเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของเธอ แถมยังยอมทำตามคำสั่งของเธออย่างเคร่งครัด ชนิดที่ว่าสั่งให้ไปทางตะวันออกก็จะไม่ไปทางตะวันตก เชื่อฟังราวกับหุ่นยนต์ที่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองสองตัว

ส่วนฉากจบแบบมีความสุขครองคู่กันน่ะหรือ... ย่อมไม่ได้บรรลุอยู่แล้ว พระเอกนางเอกต่างพากันเรียนรู้ตามโฮสต์ตัวแสบคนนี้ จนแทบจะตัดกิเลสละทิ้งความรักไปหมดสิ้นแล้ว

ในฐานะระบบผู้พิทักษ์ความรัก นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้ซาบซึ้งถึงความหมายของประโยคที่ว่า "ทำอาชีพไหนก็เกลียดอาชีพนั้น ทำจนสติแตกไปหมดทุกอาชีพ" อย่างแท้จริง!

หลังจากรีเฟรชเสร็จสิ้น ระบบก็วิ่งกลับมาอย่างกระตือรือร้น ไอคอกแคกทีหนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า: "พวกเรามาอยู่โลกใหม่ในครั้งนี้ ไม่จำเป็นต้องไปสนับสนุนความรักของคนอื่นแล้วล่ะ"

"ครั้งนี้ ข้าจะสนับสนุนความรักของเจ้าผู้เป็นโฮสต์อย่างเต็มที่ตลอดเส้นทางเลย"

หลิงเฉิงเอินเงียบไปครู่ใหญ่: "พูดภาษาคน"

"ครั้งนี้มีเจ้าเป็นตัวเอกอย่างไรเล่า ช่วยเจ้าจีบและพิชิตใจบรรดาสัตว์อสูรเพศผู้ที่หล่อเหลาองอาจจากทุกสารทิศ ยิ่งค่าระดับการพิชิตสูงเท่าไหร่ ก็จะยิ่งได้รับแต้มพลังงานเป็นรางวัลมากขึ้นเท่านั้น ทั้งยังสามารถปลดล็อกหน้าต่างสินค้าในระบบร้านค้าได้มากขึ้นด้วย"

"ยกตัวอย่างเช่น อุปกรณ์การแพทย์ที่เจ้ากำลังต้องการอย่างเร่งด่วนในตอนนี้ ในหน้าแรกของร้านค้า กล่องปฐมพยาบาลใช้แต้มพลังงานเพียง 2 แต้ม ก็สามารถปลดล็อกซื้อได้แล้วนะ!"

"แล้วฟังก์ชันสแกนล่ะ?" หลิงเฉิงเอินถาม

"1 แต้มพลังงาน"

พอระบบได้ยินน้ำเสียงของเธอ ก็รู้ทันทีว่าไม่มีข้อยกเว้นให้ต่อรอง จึงทำได้เพียงตอบคำถามของเธออย่างกระเง้ากระงอด

"เรื่องจีบผู้ชายเอาไว้ก่อน ตอนนี้วิธีที่จะได้แต้มพลังงานเร็วที่สุดคืออะไร?"

"สกินชิปแนบชิดกับสามีสัตว์อสูรหมายเลขหนึ่งของเจ้าเป็นเวลาหนึ่งนาที รางวัลคือ 5 แต้มพลังงาน"

หลิงเฉิงเอินแค่นเสียงหัวเราะเยาะ: "ตอนนี้ข้าก็กำลังแบกแนบชิดกับเขาอยู่ไม่ใช่หรือไง? รีบ ๆ ส่งแต้มพลังงานมาให้ข้าซะดี ๆ"

ระบบมองดูชายหนุ่มที่นอนร่อแร่อยู่บนหลังของเธอ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเส้นทางการพิทักษ์ความรักของมันช่างมีอุปสรรคยาวไกลเหลือกำหนด โฮสต์คนนี้ช่างสรรหาช่องว่างของกฎเกณฑ์เก่งเหลือเกิน!

"แต้มพลังงาน 5 แต้ม ถูกโอนเข้าบัญชีของเจ้าเรียบร้อยแล้ว"

ระยะเวลาขากลับใช้เวลาน้อยกว่าขาไป ราว ๆ สิบห้านาที หลิงเฉิงเอินก็พาร่างของเขากลับมาถึงเผ่าสือหลิน เธอยกลงจากหลังพลางกำชับกับหลิงเสี่ยวซีที่กำลังหน้ามุ่ยว่า: "เจ้าไปที่ลำธาร เอาหนังสัตว์ไปชุบน้ำให้เปียก แล้วเอามาแปะไว้ที่หน้าผากของเขา พอหนังสัตว์หายเย็นแล้ว ก็ไปเปลี่ยนใหม่อีกรอบ ทำซ้ำไปเรื่อย ๆ จนกว่าไข้ของเขาจะลดลง"

หลิงเสี่ยวซีนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ใช้นิ้วเขี่ยเบาะฟางพลางถามว่า: "แล้วถ้าหากเขาตัวร้อนไม่ยอมหายล่ะ?"

"เจ้าก็ต้องทนทำต่อไปจนกว่าข้าจะกลับมา พี่เขยของเจ้าคนนี้จะรอดชีวิตหรือไม่ ในช่วงเวลานี้ต้องพึ่งพาเจ้าแล้วล่ะ" มือเรียวยาวของหลิงเฉิงเอินวางลงบนหัวของนางพลางขยี้เบาะ ๆ ไม่ได้กังวลเลยสักนิดว่ายัยหนูจะแอบอู้งาน

แม้หลิงเสี่ยวซีจะยังเด็ก แต่ทว่านิสัยกลับดูออกง่ายมาก เป็นพวกปากแข็งใจอ่อนตามแบบฉบับ

เมื่อเห็นหลิงเฉิงเอินหันหลังเตรียมเดินออกไป หลิงเสี่ยวซีก็ร้องตะโกนเรียกด้วยความร้อนรน: "พี่ใหญ่ พี่จะไปหาพ่อหมอหรือ? อย่าชักช้านะ รีบ ๆ กลับมาล่ะ ข้าคนเดียวรับมือไม่ไหวหรอก"

หลิงเฉิงเอินเผยรอยยิ้ม ออกวิ่งเข้าไปในตัวเผ่าอย่างรวดเร็ว เอ่ยปากถามคนในเผ่าถึงที่อยู่ของพ่อหมอ จากนั้นจึงเชิญพ่อหมอมาที่ถ้ำของตนเอง

หลิงเซียวพานักรบสัตว์อสูรหนุ่มฉกรรจ์คนอื่น ๆ ในเผ่าออกไปล่าสัตว์แล้ว กว่าจะกลับมาก็คงช่วงพลบค่ำ ในบ้านจึงไม่มีเหยื่อหลงเหลือพอที่จะมอบให้เป็นค่ารักษาแก่พ่อหมอ

หลิงเฉิงเอินจึงเอ่ยปากอธิบายกับพ่อหมอ พ่อหมอชราเผยรอยยิ้มพลางกล่าวว่า: "ท่านรองหัวหน้าเผ่าโปรดวางใจ เรื่องเหยื่อไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้ข้าก็ไม่ได้ขัดสนอะไร ข้าจะช่วยดูแลสามีสัตว์อสูรของท่านก่อน สมุนไพรข้าก็พกติดตัวมาด้วย มีเพียงพออยู่"

หลิงเฉิงเอินพยักหน้ารับ หันหลังออกวิ่งมุ่งหน้าสู่ทุ่งหญ้ารกชัฏอันกว้างใหญ่ทันที

เมื่อเข้าสู่เขตแดนรอยต่อระหว่างทุ่งหญ้าและป่าดิบชื้น เธอจึงยอมสละแต้มพลังงาน 1 แต้มเพื่อเปิดใช้งานฟังก์ชันสแกนและแยกแยะสิ่งของ

ฟังก์ชันสแกนและแยกแยะค่อนข้างจะซับซ้อน ทันทีที่เปิดใช้งาน ตรงหน้าของเธอก็ปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนข้อมูลต่าง ๆ เด้งขึ้นมาละลานตาเต็มไปหมด ทั้งยังไม่มีวิธีปิดกั้นได้อีกด้วย

นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่ชอบไอ้ระบบเฮงซวยนี้เลยจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่วิธีการพูดจาดูคล้ายมนุษย์และดูเหมือนจะมีสติปัญญาขั้นสูงมาก แต่ทว่าอินเตอร์เฟซการแสดงผลขยะ ๆ ที่ไม่ยอมปรับปรุงแก้ไขนี้ ไม่รู้ว่ามันจะดันทุรังเก็บไว้เพื่อประโยชน์อันใด

หน้าต่างเสมือนจริงปรากฏพืชพรรณและเห็ดป่าที่สามารถรับประทานได้มากมาย หลิงเฉิงเอินไม่ได้ปรายตตามองเลยสักนิด เธอพยายามค้นหาเฉพาะสมุนไพรที่มีสรรพคุณห้ามเลือดและดับพิษท่ามกลางหน้าต่างแจ้งเตือนนับไม่ถ้วนเหล่านั้น

เธอตั้งใจจะจัดเตรียมตำรับยา "หวงเหลียนเจี่ยตู๋ถัง" (ตำรับยาต้มแก้พิษหวงเหลียน) และ "อู่เว่ยเซียวตู๋อิิ่น" (ตำรับยาน้ำดับพิษห้ารส)

ในช่วงกลางและช่วงท้ายของยุควันสิ้นโลก เสบียงและเวชภัณฑ์ทางการแพทย์ในยุคแรกเริ่มถูกใช้จนหมดสิ้น แต่ทว่าการบาดเจ็บจากการต่อสู้นั้นกลับเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ปริมาณการผลิตยาของฐานที่มั่นมนุษยชาติไม่สามารถไล่ตามปริมาณการใช้งานได้ทัน ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงศึกษาวิชาแพทย์แผนจีน

ในกลุ่มของเธอตอนนั้นมีหมอแพทย์แผนจีนอยู่ด้วย เธอจึงศึกษาตามอยู่หลายปี ถือว่าพอจะรับมือกับบาดแผลภายนอกและอาการเจ็บป่วยทั่วไปที่พบเจอได้บ่อย ๆ

เมื่อครู่ตอนที่ไปเชิญพ่อหมอ เธอได้แอบสำรวจสมุนไพรที่พ่อหมอจัดเตรียมไว้แล้ว มีบางส่วนที่เป็นสมุนไพรสำเร็จรูป สามารถนำมาใช้งานได้ทันที

แต่ทว่ายังไม่ครบถ้วนกระบวนความ ยังขาดสมุนไพรหลักอยู่อีกสองสามชนิด

ซึ่งชนิดที่สำคัญที่สุดในนั้นก็คือ "หวงเหลียน"

หลิงเฉิงเอินวิ่งวุ่นอยู่ในป่าอยู่นานสองนาน ระบบเห็นเธอวิ่งพล่านราวกับแมลงวันไม่มีหัว จึงเอ่ยปากเตือนว่า: "หวงเหลียนป่ามีความต้องการต่อสภาพแวดล้อมในการเติบโตค่อนข้างสูง โดยทั่วไปจะเป็นดินร่วนที่มีความชื้นสูง ทั้งยังชอบร่มเงาและกลัวแสงแดดจัด หากประเมินสภาพแวดล้อมของโลกสัตว์อสูรตามฐานข้อมูลของระบบ หวงเหลียนควรจะเติบโตอยู่บริเวณใต้ร่มไม้ตั้งแต่เชิงเขาไปจนถึงกึ่งกลางเขาด้านหน้า"

หลิงเฉิงเอินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่มันเอ่ยปากชี้แนะก่อน: "ขอบใจนะ คราวนี้ทำไมเจ้าถึงกระตือรือร้นนักล่ะ?"

"หากเจ้ายังหาไม่เจอต่อไป สามีสัตว์อสูรหมายเลขหนึ่งของเจ้าคงได้สิ้นลมแน่ ถึงตอนนั้นข้าจะต้องไปพิทักษ์ความรักของเจ้ากับวิญญาณคนตายหรืออย่างไร?"

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

หลิงเฉิงเอินเพียงเผยรอยยิ้ม ไม่ได้เอ่ยคำใดต่อ รีบออกวิ่งมุ่งหน้าสู่ภูเขาลูกใหญ่เบื้องหน้าทันที

และเป็นไปตามคาด ในป่าบริเวณใกล้เชิงเขา เธอได้พบกับหวงเหลียนป่าขึ้นอยู่เป็นดงใหญ่

หลังจากเก็บรวบรวมหวงเหลียนมาได้ส่วนหนึ่ง พร้อมทั้งเด็ดสมุนไพรชนิดอื่น ๆ ติดมือมาด้วย เธอถึงเพิ่งจะมีอารมณ์มาขบคิดถึงเรื่องอาหารกลางวัน

ใช่แล้ว หลังจากง่วนอยู่ตั้งนาน ตอนนี้ก็เลยเวลาเที่ยงวันมาแล้ว

แม้คนในโลกสัตว์อสูรจะกินอาหารวันละสองมื้อ แต่ทว่าการใช้พลังงานในแต่ละวันนั้นมหาศาลมาก ทั้งหลิงเฉิงเอินผู้คุ้นชินกับการกินอาหารสามมื้อ ย่อมไม่อยากปล่อยให้ท้องกิ่วเพื่อเฝ้ารอจนถึงช่วงพลบค่ำให้พ่อบังเกิดเกล้ากลับจากการล่าสัตว์แล้วค่อยเริ่มทำอาหาร

บริเวณเชิงเขามีสัตว์ป่าขนาดใหญ่ไม่มากนัก แต่ทว่าสัตว์ป่าขนาดเล็กกลับมีอยู่ไม่น้อย

ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ของเธอ บวกกับร่างกายของมนุษย์สัตว์อสูรที่ยอดเยี่ยมนี้ ผ่านไปไม่นานเธอก็จับกระจงป่ามาได้สองตัว ไก่ป่าอีกสามตัว อย่างง่ายดาย ทั้งยังถือโอกาสล้วงรังไก่ป่ามาได้อีกสองรัง ได้ไข่ไก่ป่ามาทั้งหมด ยี่สิบแปดฟอง

สิ่งมีชีวิตภายใต้สภาพแวดล้อมของโลกสัตว์อสูร ให้ความรู้สึกแรกแก่เธอว่า ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเวอร์ชันพลัสทั้งสิ้น

ทั้ง ๆ ที่เป็นไข่ไก่ป่า แต่ทว่าขนาดฟองหนึ่งกลับใหญ่เท่ากับไข่ห่านก่อนการกลายพันธุ์ในยุควันสิ้นโลกเลยทีเดียว

ส่วนขนาดตัวของไก่ป่าย่อมไม่เล็กรวมถึงขนหางที่ยาวสลวย ไก่ป่าตัวหนึ่งมีความยาวอย่างน้อยสองเมตร

ส่วนกระจงป่านั้นยิ่งมีขนาดใหญ่เข้าไปใหญ่

แต่ทว่าสัตว์ป่าที่ล่าได้มีขนาดใหญ่ย่อมเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ช่วยให้เธอและคนในบ้านกินอิ่มท้องได้

หลิงเฉิงเอินใช้กรงเล็บตัดเถาวัลย์ที่เหนียวแน่นดงหนึ่ง สานเป็นตาข่ายสำหรับใส่ไข่ไก่ไว้ข้างใน จากนั้นจึงมัดสัตว์ที่ล่าได้ที่เหลือเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา แบกขึ้นไว้บนหลังทั้งหมด ปากคาบตาข่ายใส่ไข่และสมุนไพร ออกวิ่งมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ร่างของเธอเลือนหายไปจากป่าทึบ บนต้นไม้ยักษ์ที่อยู่ไม่ไกล สัตว์อสูรเพศผู้ผมสีม่วงในชุดกระโปรงหนังสัตว์คนหนึ่ง มือข้างหนึ่งถืออาวุธ กระโดดทะยานไปมาระหว่างกิ่งไม้ด้านบน ไม่นานนักก็ร่อนตัวลงสู่พื้นดินที่มีร่องรอยการขุดดินโคลนจนเปียกแฉะ

สัตว์อสูรผมม่วงย่อตัวลง ใช้นิ้วเขี่ยใบหวงเหลียนที่ยังเติบโตไม่เต็มที่พิจารณาดูด้วยความฉงนอยู่นาน จนกระทั่งมีเสียงดังมาจากข้างหลัง: "ชิงอวี่ เจ้าไปนั่งยอง ๆ ทำอะไรตรงนั้นน่ะ?"

ชายหนุ่มผมม่วงถอนหญ้าหวงเหลียนขึ้นมาต้นหนึ่ง หันกลับไปพูดว่า: "เมื่อครู่ข้าเห็นหลิงเฉิงเอินของเผ่าสือหลิน นางกำลังขุดหญ้าชนิดนี้อยู่ ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำประโยชน์อะไร"

เมื่อได้ยินชื่อของหลิงเฉิงเอิน ชายวัยกลางคนในชุดกระโปรงหนังสัตว์ชะงักฝีเท้าลง ขมวดคิ้วมองใบไม้ที่ไม่รู้จัก

"เด็กคนนั้นมักจะมีท่าทางแปลก ๆ อยู่เสมอ ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าเอาแต่ตามตื้อวิ่งไล่ตามเจ้าอยู่ทุกวี่ทุกวัน เพื่อให้เจ้าไปเป็นสามีสัตว์อสูรของนางหรอกหรือ? เจ้าปฏิเสธนางไปตั้งหลายครา ก็ไม่เห็นนางจะยอมตัดใจ เด็กคนนั้นช่างมีความปักใจมั่นเสียจริง"

"ไม่แน่ว่าอาจจะกำลังสรรหาสิ่งของแปลก ๆ มามอบให้เจ้าอีกก็เป็นได้"

ไป๋ชิงอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์กับคำหยอกล้อของชายคนนั้น ในหัวพลันนึกถึงปลาย่างสีดำสนิทที่หลิงเฉิงเอินเคยนำมามอบให้เขา สะบัดมือโยนใบไม้ในมือทิ้งลงพื้นทันที หยิบอาวุธบนพื้นขึ้นมาแล้วเดินมุ่งหน้าไปอีกทิศทางหนึ่ง

……

สำหรับเรื่องที่มีคนลอบสะกดรอยตามนั้น หลิงเฉิงเอินไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด

เธอตรวจพบตั้งนานแล้วว่ามีคนอยู่ในป่าบริเวณใกล้เคียง ร่างเดิมชอบสัตว์อสูรของเผ่าหานซาน เธอพอดีหลงเหลือความทรงจำส่วนนี้อยู่ จึงรู้ว่าป่าผืนนั้นอยู่ใกล้กับเผ่าหานซาน การจะพบเจอคนของพวกเขาย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก

ขอเพียงไม่มาขัดขวางการถอนหญ้าหวงเหลียนของเธอ และไม่ลงมือทำร้ายเธอ ก็ถือว่าไม่มีปัญหาอะไร

หลิงเฉิงเอินหอบหิ้วสัตว์ที่ล่าได้และสมุนไพร วิ่งกลับมาถึงบ้านอย่างกระหืดกระหอบ พ่อหมอยังไม่ได้จากไป เธอจึงถือโอกาสแบ่งกระจงป่าตัวหนึ่งเพื่อแลกกับสมุนไพรบางส่วน จากนั้นจึงส่งพ่อหมอชรากลับบ้าน

หลังจากกลับมาถึงบ้าน หลิงเฉิงเอินพลันตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่ง คือไม่มีหม้อสำหรับต้มยา

การต้มยาโดยทั่วไปแล้วสิ่งที่ดีที่สุดคือการใช้หม้อดินเผา แต่ทว่าในตอนนี้อย่าว่าแต่หม้อดินเผาเลย แม้กระทั่งหม้อหินก็ยังไม่มีสักใบ

แต่ทว่าการทำหม้อหินนั้นทำได้ง่ายมาก เธอพบหินแกรนิตสีแดงคุณภาพค่อนข้างดีสองสามก้อนตรงลานหินด้านนอก ในขณะที่กำลังจะใช้กรงเล็บขุดเจาะหิน พลันตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาได้

หินแกรนิต... บริเวณใกล้เคียงนี้มีภูเขาไฟอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ?

เมื่อพิจารณาดูอย่างละเอียด บนลานหินแห่งนี้ยังมีหินบะซอลต์ที่มีลักษณะเป็นรูพรุนอยู่ไม่น้อย

เป็นที่รู้กันดีว่า หินบะซอลต์เกิดจากลาวาที่พ่นออกมาจากภูเขาไฟ หลังจากเย็นตัวและแข็งตัวบนพื้นผิวโลกจนกลายเป็นหินชนิดหนึ่ง

หลิงเฉิงเอินขมวดคิ้ว ในขณะที่ใช้กรงเล็บเสือขุดเจาะหิน เอ่ยปากถามระบบไปพลาง: "บริเวณใกล้เคียงนี้มีภูเขาไฟอยู่ใช่ไหม?"

ระบบให้คำตอบจากการตรวจวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว: "บริเวณต้นน้ำของลำธารสายนี้มีภูเขาไฟที่ยังไม่ดับอยู่ลูกหนึ่ง แต่ทว่าอยู่ห่างไกลจากที่นี่มาก หินบะซอลต์บนลานหินล้วนถูกกระแสน้ำพัดพามาจากบริเวณใกล้ภูเขาไฟทางต้นน้ำในช่วงฤดูฝนทั้งสิ้น"

"ภูเขาไฟที่ยังไม่ดับ? จะปะทุครั้งต่อไปเมื่อไหร่?"

ระบบ: "ไม่ทราบ ปัจจุบันไม่มีพลังงานหลงเหลือพอที่จะคำนวณระยะเวลาการปะทุครั้งต่อไปของภูเขาไฟได้"

"คำนวณหนึ่งครั้ง ต้องใช้แต้มพลังงานเท่าไหร่?" หลิงเฉิงเอินรับรู้ถึงนิสัยหน้าเลือดหน้าเงินของมันได้เป็นอย่างดีแล้ว

"คำนวณหนึ่งครั้งใช้ 180 แต้มพลังงาน ความแม่นยำสูงถึงร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเลยนะจ๊ะ ต้องการกู้ยืมก่อนไหม? ดอกเบี้ยรายวันร้อยละ 50"

หลิงเฉิงเอินที่มีแต้มพลังงานเหลืออยู่เพียง 4 แต้ม ทำหน้าตายพลางกล่าวว่า: "ไสหัวไป"

"รับทราบจ้า! ข้าจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ระบบรู้ดีว่าตอนนี้เธออารมณ์ไม่ค่อยดี ประสบการณ์จากการเผชิญหน้ากันหลายต่อหลายครั้งบอกมันว่า หากยังไม่รีบไสหัวไปคงได้โดนขังลืมในห้องมืดเป็นแน่

ตัวระบบเองเพิ่งจะพ้นโทษออกมาในวันนี้ ยังไม่ได้เสพสุขให้สำราญใจเลย จะต้องไม่โดนขังคุกรอบสองภายในวันเดียวกันเด็ดขาด!

หลังจากล้างทำความสะอาดหม้อหินเรียบร้อยแล้ว หลิงเฉิงเอินก็นำสมุนไพรลงแช่น้ำตรงจุดนั้น ใช้หินที่สะอาดก้อนหนึ่งทับสมุนไพรไว้ที่ก้นหม้อ จากนั้นถึงได้เริ่มลงมือทำอาหารกลางวัน

เนื่องจากอุปกรณ์เครื่องครัวไม่มีอะไรเลยสักอย่าง จึงทำได้เพียงย่างสด ๆ เท่านั้น

แต่ทว่าเมื่อครู่เธอได้จัดเตรียมหม้อหินเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามใบ เพื่อที่จะได้ทำอาหารที่ย่อยง่ายให้เจ้าจิ้งจอกตัวนั้นรับประทาน

หากต้องการให้อีกฝ่ายยอมทำตามคำสั่งของเธอในอนาคต ในตอนนี้จำเป็นต้องช่วยชีวิตคนให้รอดเสียก่อน ถือว่าเธอมีบุญคุณต่อเขา หากถึงเวลาแล้วสั่งการให้ทำสิ่งใดแล้วเจ้าเด็กนี่กล้าขัดขืน หึ ๆ เธอจะไม่เกรงใจแน่!

กลยุทธ์ตบหัวแล้วลูบหลังนี้ เธอเล่นจนชำนาญเรียบร้อยแล้ว

เปลวไฟสีส้มแดงเต้นระบำอยู่บนเศษไม้แห้ง เผาไหม้จนใบหน้าของหลิงเฉิงเอินแดงก่ำ เธอถือทัพพีด้ามยาวที่ขุดเจาะมาจากกระดูก ค่อย ๆ คนอาหารในหม้อหินไปพลาง ขยำผักใบเขียวที่ล้างจนสะอาดสะอ้านละเอียดยิบโยนลงไปในหม้อหิน

ไอความร้อนอบอวลพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหาร ลอยโชยเข้าไปในโพรงถ้ำ

หลิงเสี่ยวซีที่กำลังประคบเย็นให้พี่เขยจิ้งจอกอยู่ขยับจมูกดมกลิ่น วิ่งแจ้นมาที่ปากถ้ำราวกับลูกสุนัขตัวน้อย มองดูควันไฟที่ลอยกรุ่นอยู่บนลานหิน ดวตากลมโตพลันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและยินดี

ฉงเจินที่นอนซมอยู่ภายในโพรงถ้ำก็ได้กลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคยเช่นกัน เขาพยายามพลิกตัวด้วยความยากลำบาก แต่ทว่าไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้จึงล้มลงไปนอนตามเดิม

หลิงเสี่ยวซีได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งกลับเข้าไป ประสาทเสียเอ่ยว่า: "ท่านจะลุกขึ้นมาทำไมกัน? นอนลงไป รีบ ๆ นอนลงไป บาดแผลของท่านเพิ่งจะพอกยาไปนะ ท่านปู่หมอบอกว่าท่านต้องนอนพักรักษาตัว ห้ามขยับตัวซี้ซั้ว"

ฉงเจินวางศีรษะลงบนเบาะฟางตามเดิม ริมฝีปากล่างเริ่มมีอาการแห้งแตก เขาเลียริมฝีปาก มองดูสัตว์อสูรวัยเยาว์หูกลมร่างผอมบาง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า: "รองหัวหน้าเผ่าของพวกเจ้าเล่า?"

"พี่สาวของข้ากำลังทำของอร่อยอยู่ข้างนอก พี่สาวข้าทำของอร่อยเก่งมาก ปลาย่างเมื่อเช้าหอมจนข้ากับอาป๋าแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงท้องไปเลย ท่านรอประเดี๋ยวเถิด พี่ใหญ่ใกล้จะทำเสร็จแล้ว..."

ฉงเจินเหลือบมองบาดแผลที่ถูกพอกยาเรียบร้อยแล้ว ตัวยาสมุนไพรกำลังออกฤทธิ์กระตุ้นให้บาดแผลมีความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนอยู่บ้าง แต่ทว่าอยู่ในระดับที่ยังพอทนทานได้

"เจ้าชื่ออะไร?" เขาถาม

"ข้าชื่อเสี่ยวซี อาป๋าของข้าออกไปล่าสัตว์แล้ว กว่าจะกลับมาก็คงช่วงพลบค่ำ ในบ้านตอนนี้มีแค่ข้ากับพี่ใหญ่สองคนเท่านั้น"

"เสี่ยวซี ช่วยหาน้ำให้ข้าดื่มหน่อยได้ไหม?" ฉงเจินจับไข้สูงมาสองวันเต็ม ๆ ร่างกายขาดน้ำเป็นเวลานาน เขา รู้สึกกระหายน้ำจนแทบจะทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

หลิงเสี่ยวซีกำลังจะวิ่งออกไปข้างนอก หลิงเฉิงเอินก็เลิกม่านฟางเดินเข้ามาพอดี ในมือยกรองหม้อหินที่มีน้ำบรรจุอยู่เต็มใบเข้ามาด้วย