บทที่ 32 ความมั่นคง

บทที่ 32 ความมั่นคง

เบื้องหลังร้านเทียนอีไจ๋ โดยมีเพียงกำแพงกั้นกลาง

เจี้ยเจี่ยคีบหมูสามชั้นน้ำแดงชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างละเอียด รสชาติเค็มมันที่กลมโกล่อมเข้าจู่โจมต่อมรับรส ทำให้น้ำลายสอออกมาจนเปลือกตาของเขาต้องเลิกขึ้นเล็กน้อย

เขามองเฉินมู่อย่างแปลกใจ

ไอ้บัณฑิตนี่มีฝีมือขนาดนี้เชียวหรือ?

"ถ้าท่านชอบก็ทานให้เยอะๆ เลยนะขอรับ!" เฉินมู่กล่าวด้วยท่าทางกระตือรือร้น

"ตอนกลางคืนข้าไม่ได้นอนที่เทียนอีไจ๋" เจี้ยเจี่ยเอ่ยเสียงเรียบ

หากคิดจะให้ข้าช่วยคุ้มครองละก็ เจ้าคงคำนวณผิดพลาดแล้ว!

"ไม่เป็นไรขอรับ ตอนกลางคืนข้าก็ไม่ได้นอนที่นี่เหมือนกัน" เฉินมู่ตอบนิ่งๆ

ขอแค่ตอนกลางวันท่านอยู่ที่นี่ก็พอแล้ว

ตาเฒ่าเจี้ยเจี่ยพูดถึงเรื่องวิญญาณหยินได้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน

เฉินมู่คาดการณ์ไว้นานแล้วว่าตาแก่นี่ต้องมีวิธีรับมือกับวิญญาณหยินแน่นอน

เขาจึงยอมควักเงินก้อนโตเช่าบ้านหลังที่อยู่ติดกับเทียนอีไจ๋หลังนี้ทันที

สิ่งที่ต่างจากเรื่องเล่าในหมู่ชาวบ้านก็คือ

พวกวิญญาณหยินไม่ได้กลัวแสงแดด เพียงแค่พวกมันไม่ชอบแสงแดดเท่านั้น ดังนั้นตอนกลางวันก็ยังมีความเสี่ยงอยู่

เจี้ยเจี่ปรายตามองเฉินมู่อย่างประหลาดใจ

เหตุใดจึงดูมั่นอกมั่นใจขนาดนี้?

ช่างเถอะ เลิกคิดแล้วกินข้าวดีกว่า จะได้ไม่เสียของอร่อย

หลังจากซดน้ำซุปลูกชิ้นปลาคำสุดท้าย เจี้ยเจี่ยก็เรอออกมาด้วยความพึงพอใจ

ให้ไอ้บัณฑิตนี่มาอยู่ที่นี่ก็นับว่าไม่เลวเหมือนกัน

ขอเพียงแค่มันไม่ใส่ "เครื่องปรุงพิเศษ" ลงไป อย่างน้อยอาหารสามมื้อก็นับว่าสุนทรีย์ยิ่งนัก

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เก็บเงินมันน้อยหน่อยแล้วกัน "สิบตำลึง ต่อเดือน"

เฉินมู่มองเจี้ยเจี่ยด้วยความประหลาดใจ "อย่าบอกนะว่าบ้านหลังนี้เป็นของท่าน?"

"ไม่ใช่" เจี้ยเจี่ยตอบอย่างไม่เข้าใจ

"ในเมื่อไม่ใช่ แล้วท่านจะมาเก็บค่าเช่ากับข้าได้ยังไงกัน?" เฉินมู่กล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง

เจี้ยเจี่ย: "..."

ข้าเรียกเก็บค่าเช่าบ้านที่ไหนกันเล่า?

มันคือค่าคุ้มครองต่างหาก!

"ท่านผู้เฒ่าเจี้ยอาจจะยังไม่รู้ ค่าเช่าบ้านมัดจำหนึ่งเดือนจ่ายล่วงหน้าสามเดือน ข้าจ่ายไปเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องรบกวนท่านช่วยเก็บหรอกขอรับ" เฉินมู่ยิ้มกริ่ม

ข้าไม่ให้หรอก ถ้าเก่งจริงท่านก็ย้ายบ้านหนีไปสิ

เจี้ยเจี่ย: "..."

...

ยามโพล้เพล้ ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว

เฉินมู่ทานมื้อเย็นเสร็จตั้งแต่หัวค่ำ

เขาล็อคประตูบ้านให้แน่นหนา แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือของเมืองอย่างไม่เร่งรีบ

ตลอดทางพยายามเดินไปตามถนนสายหลักที่พอจะมีผู้คนสัญจรบ้าง

ไม่นานก็มาถึงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง

เขาหยิบกุญแจออกมาไขแม่กุญแจทองแดงที่ยังใหม่เอี่ยม แล้วผลักประตูเข้าไป

นี่คือคฤหาสน์ขนาดสามเรือนล้อม

บ้านทุกหลังที่เขาเคยเช่ามาถ้ารวมกันแล้ว ยังกว้างขวางสู้ที่นี่ไม่ได้เลย

ค่าเช่าเองก็ไม่เบา เดือนหนึ่งต้องจ่ายถึงห้าตำลึง

หากเป็นบ้านหลังเก่าของเขา เช่าทั้งปีเพิ่งจะเสียแค่ตำลึงเดียวเท่านั้น

"แพงแค่ไหนก็ต้องเช่า" เฉินมู่หันไปมองข้างบ้านแล้วรู้สึกอุ่นใจ

ห่างเพียงแค่กำแพงกั้นก็คือคฤหาสน์สกุลจั่ว ที่พำนักของคุณชายจั่วเซิ่งนั่นเอง

คุณชายจั่วนั้นคือยอดคนของจริงที่เคยฟาดฟันกับพวกปิศาจมาแล้ว!

นี่คือข้อมูลที่เขาต้องยอมจ่ายถึงสิบตำลึงเพื่อสืบข่าวมาจากคนขับรถม้า คนสวน คนเคาะยามของบ้านสกุลจั่ว รวมถึงผู้คุ้มกันที่เคยอยู่ในเหตุการณ์จนได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งข้อมูลของทุกคนล้วนตรงกัน

"มีทั้งเจี้ยเจี่ยและคุณชายจั่วเป็นยันต์กันภัยทางอ้อมให้สองทาง วิกฤตวิญญาณหยินในชั่วคราวคงไม่ต้องกังวลแล้ว" เฉินมู่คิดในใจเงียบๆ

"เสียอย่างเดียวคือค่อนข้างเปลืองเงิน"

เมื่อเดือนสามเขาได้กว้านซื้อสมุนไพรและเสบียงอาหารสะสมไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งใช้เงินไปมหาศาล

ช่วงที่ผ่านมาเพื่อให้ตัวเองปลอดภัย เขาก็ยังต้องหว่านเงินออกไปอีกไม่น้อย

ตอนนี้ในตัวเขามีเงินเหลือเพียงแปดสิบหกตำลึงกับไหใส่เงินอีแปะอีกหนึ่งใบเท่านั้น

"ยังไม่กระทบกับการใช้ชีวิต แต่นานวันไปเงินคงร่อยหรอลงเรื่อยๆ"

เขาเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ใกล้กับบ้านสกุลจั่วมากที่สุด

เฉินมู่ปิดประตูห้องจนแน่นหนา ล้างหน้าล้างตาแล้วขึ้นเตียงนอน

"ต้องไปขายปลาให้บ่อยขึ้นหน่อยแล้ว"

เจ้าสำนักและลูกจ้างหลักของสำนักเมี่ยวฮว่าล้วนเดินทางออกจากอำเภอชิงซานไปหมดแล้ว ที่นั่นเหลือเพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่า

ธุรกิจรับวาดภาพเหมือนของเฉินมู่นั้นพังพินาศลงอย่างสิ้นเชิง

การขายปลาจึงกลายมาเป็นรายได้หลักของเขาแทน

เดือนหนึ่งขยันเดินทางหน่อย อย่างไรเสียก็น่าจะเก็บเงินได้สักแปดถึงสิบตำลึง

แม้จะไม่กำไรมหาศาลเหมือนการวาดภาพ

แต่มันดีตรงที่มีรายได้เข้ามาเรื่อยๆ ทั้งยังปลอดภัยและมั่นคง

...

แม่น้ำไป๋ล่าง ทางทิศใต้ของอำเภอชิงซาน

เช้ามืด เฉินมู่ก็เดินทางมาถึงที่นี่พร้อมกับหยาดน้ำค้าง

เขาตั้งใจเลือกคุ้งน้ำลึกที่อยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอชิงซาน

เพราะระยะทางที่ไกลเกินไป จึงไม่ค่อยมีใครมาจับปลาที่นี่ ในน้ำจึงชุกชุมไปด้วยสัตว์น้ำ

โปรยเหยื่อ ตักปลา ทุกอย่างทำได้อย่างรวดเร็วในคราวเดียว

เขานำปลาใส่จนเต็มตะกร้าไม้ไผ่ขนาดใหญ่สองใบ แล้วมองดูเหล่าปลาที่เมาค้างลอยคออยู่ในน้ำด้วยความเสียดาย

เฉินมู่ยกคานหาบขึ้น บุกตะลุยเดินมุ่งหน้ากลับไปยังอำเภอชิงซาน

เริ่มแรกเขาก็แค่เดินเร็ว จากนั้นก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็กลายเป็นการวิ่งทะยานไป

ปลายเท้าสะกิดพื้น ดินที่พื้นระเบิดออกเป็นหลุมเล็กๆ

ร่างเงาวูบไหวเพียงครู่เดียวก็พุ่งไปได้ไกลกว่าสิบจั้ง

ตั้งแต่บรรลุขั้นผลัดกระดูก เขาก็รู้สึกราวกับว่าในตัวมีจักรกลขนาดใหญ่ติดตั้งเอาไว้

ขอเพียงเริ่มวิ่งได้ที่แล้ว ก็จะมีแรงส่งมหาศาลติดตัวมาด้วย ใช้กำลังเพียงเล็กน้อยก็สามารถพาเขาวิ่งทะยานไปข้างหน้าได้

เซิ่งหงเคยบอกว่าวิชาฝึกกายเหยี่ยวแดงสามารถทำให้คนวิ่งได้เร็วกว่าม้าฝีเท้าจัด

หากอ้างอิงจากข้อมูลในชาติก่อน ม้าทั่วไปวิ่งด้วยความเร็วปกติประมาณสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง หากเป็นระยะสั้นจะวิ่งได้เร็วถึงห้าสิบห้ากิโลเมตร และถ้าเร่งสุดกำลังอาจพุ่งไปถึงเจ็ดสิบกิโลเมตรเลยทีเดียว

เฉินมู่เหลือบมองป่าไม้ที่ถอยรั้งไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

"ความเร็วอย่างน้อยต้องมีหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง!"

แถมเขายังรู้สึกว่ายังมีแรงเหลือพอที่จะเร่งความเร็วได้อีก

ในชาติก่อน โบลต์มีความเร็วสูงสุดเพียงแค่ประมาณสี่สิบห้ากิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น และนั่นก็เป็นเพียงการวิ่งระยะสั้น

ส่วนเฉินมู่นั้น... เขารู้สึกว่าเขาสามารถวิ่งแบบนี้ได้ทั้งวัน!

เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู ความรู้สึกประดุจสายฟ้าฟาดนี้ ยิ่งวิ่งเขาก็ยิ่งรู้สึกฮึกเหิม

ในตอนนี้เองที่เฉินมู่สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของวิชาฝึกกาย

มันทำให้เฉินมู่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์เดินดินทั่วไปอย่างแท้จริง

เฉินมู่หาบตะกร้าใส่ปลาสองใบไว้บนบ่า ใช้วิชาฝึกกายเหยี่ยวแดงท่าทะยานวิ่งตรงไปยังอำเภอชิงซานทันที

...

ตลาดตะวันออก

"ปลาแม่น้ำสดๆ จ้า สามสิบอีแปะต่อตัว ใครมาก่อนได้ก่อน มาช้าอดนะจ๊ะ!"

เสียงทุ้มห้าวตะโกนก้องดังสนั่นอยู่ที่ถนนในตลาดตะวันออก

"เจ้าคนขายปลา หายหน้าหายตาไปตั้งหลายวันเลยนะ!"

"วันนี้ข้าอารมณ์ดี!"

เฉินมู่ยังคงสวมงอบไม้ไผ่และชุดสีเทา ใช้สีทาหน้าปลอมตัวเป็นหยางจื้อเช่นเดิม

"โอ้โฮ มีเรื่องดีอะไรเกิดขึ้นงั้นรึ?"

"จะซื้อหรือไม่ซื้อ ข้าไม่มีเวลามานั่งคุยเล่นกับเจ้าหรอกนะ จ่ายเงินมา!"

"เหอะ! ไอ้คนถ่อยนี่..."

ปลาหนึ่งตะกร้าถูกจับจองจนหมดอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่พระอาทิตย์จะตรงหัว เฉินมู่ก็สะพายตะกร้าเปล่าเก็บร้านกลับไปยังบ้านใหม่ที่ตลาดตะวันตก

ตั้งแต่เช่าเรือนหลังนี้มา ในช่วงกลางวันเขาจะใช้เวลาที่นี่เพื่อฝึกฝนเพิ่มความชำนาญ

ส่วนบ้านหลังเก่าเขาก็ไม่ได้คืนไป

หลังจากขนย้ายเสบียงและสมุนไพรบางส่วนออกมาแล้ว เขาก็ปิดตายเอาไว้เพื่อใช้เป็นคลังลับ

เมื่อวิกฤตวิญญาณหยินคลี่คลายลงชั่วคราว เฉินมู่ก็เริ่มใช้ชีวิตอย่างสงบมั่นคง

แม้จะมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับพวกวิญญาณหยินอยู่บ้าง แต่เขาก็ข่มใจไม่ไปสืบเสาะหาเรื่องใส่ตัว

ด้วยกำลังของเขาในตอนนี้ หากสอดรู้สอดเห็นมากไปคงไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย

อีกอย่างเขามีระบบความชำนาญติดตัวอยู่ ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องฝึกวิชาฝึกกายจนถึงขั้นความสำเร็จขั้นสูงแน่นอน

รอจนถึงวันที่ไม่ต้องเกรงกลัววิญญาณหยิน เมื่อนั้นจะสืบหายังไงก็ไม่กลัว เผลอๆ อาจจะจับกลับมาเฝ้าบ้านสักสองสามตัวก็ยังได้

หลังจากนั้น ตอนกลางวันเขาจะคลุกตัวอยู่หลังร้านเทียนอีไจ๋เพื่อฝึกวิชา ส่วนตอนกลางคืนจะกลับไปนอนที่บ้านข้างคฤหาสน์สกุลจั่ว

ทุกๆ สามหรือสี่วัน เขาจะออกไปจับปลาหนึ่งครั้ง

ช่วงแรกที่ทำก็เพื่อกินเนื้อและหาเงิน

แต่ต่อมาเขากลับเริ่มหลงใหลในความรู้สึกยามที่วิ่งด้วยความเร็วสูงท่ามกลางทุ่งกว้าง

ความตื่นเต้นเร้าใจปานสายฟ้านั้นทำให้เลือดในกายสูบฉีดได้จริงๆ

และการที่ใช้เพียงสองขาแต่วิ่งได้เร็วถึงหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ก็นับเป็นความสำเร็จที่น่าภาคภูมิใจยิ่งนัก!

เขาจึงยิ่งมุ่งมั่นกับการสะสมความชำนาญอย่างไม่หยุดหย่อนทั้งวันทั้งคืน

ผ่านไปครึ่งเดือน ในคืนหนึ่ง เฉินมู่ก็สามารถฝึกวิชากระบี่ในแขนเสื้อจนถึงระดับสองได้สำเร็จ

การเขียน: 1576/10000/ระดับ 2

การวาดภาพ: 1443/10000/ระดับ 2

การขว้างปา: 5753/10000/ระดับ 3

วิชาฝึกกายเหยี่ยวแดง: 409/10000/ระดับ 3

การทำอาหาร: 6226/10000/ระดับ 1

วิชาปรุงยา: 2152/10000/ระดับ 2

กระบี่ในแขนเสื้อ: 16/10000/ระดับ 2

เขากวาดสายตามองตัวเลขบนกำแพงสีเทา พลางสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่สั้นเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ เมื่อสะบัดอีกครั้ง กระบี่สั้นก็หายวับไป

เขาขยับความคิดเพียงนิด

เสาไม้ที่อยู่ข้างกายก็พลันปรากฏรูขึ้นรูหนึ่ง

ลึกลับ รวดเร็ว และจู่โจมด้วยพลังทั้งหมดในคราวเดียว

วิชากระบี่ในแขนเสื้อระดับสองทำให้เขาสามารถสะบัดกระบี่ แทงทะลุเสาไม้ และเก็บกระบี่ซ่อนไว้ได้อย่างแนบเนียนในชั่วพริบตา