บทที่ 30 ผลัดกระดูก

บทที่ 30 ผลัดกระดูก

สิ้นเสียงร้องตะโกนของเฉินมู่ ผู้คนรอบข้างก็กรูเข้ามาล้อมรอบเขาทันที

"ลดราคาหน่อยได้ไหม?"

"นั่นสิ ปลาของเจ้านี่เริ่มมีกลิ่นตุๆ แล้วนะ..."

"ยี่สิบอีแปะ เต็มที่แค่นี้แหละ!"

"จะซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็ไสหัวไป!" เฉินมู่แสร้งทำเสียงห้าวตะโกนตอบกลับ

"เอาให้ข้าตัวหนึ่ง!"

"สามตัว! นี่เงิน!"

"เข้าแถวๆ ซื้อทีละคน! ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวไปให้หมด!" เฉินมู่โบกไม้โบกมือพลางตะโกนดุดัน

ยี่สิบอีแปะตอนนี้ซื้อข้าวสาลีขาวได้เพียงสามชั่งเท่านั้น

แต่นี่คือเนื้อปลาที่เขาหมักเกลือมาอย่างดี ตัวหนึ่งหนักเกือบสองชั่ง

ราคาขายสามสิบอีแปะนับว่าถูกแสนถูก

แม้เขาจะตะโกนด่าอย่างไร ฝูงชนก็ยังคงล้อมรอบเขาด้วยความวุ่นวาย

"กล้าขโมยของเรอะ!" เฉินมู่ยื่นมือออกไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือข้างหนึ่ง เสียงกระดูกเคลื่อนดังกร๊อบ เขาหักข้อมือของอีกฝ่ายจนหลุดทันที

อ๊าก!

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ทำเอาคนที่อยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งโหยง!

"เข้าแถวให้หมด! ใครกล้าก่อเรื่องอีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!" เฉินมู่คำรามอย่างเหี้ยมเกรียม

คนที่ข้อมือหลุดเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอมตัวดำ หน้าตาดูเจ้าเล่ห์

เขากุมข้อมือร้องโหยหวนพลางจ้องเขม็งมาที่เฉินมู่ แต่กลับไม่ยอมหนีไปไหน?!

"ทำไม คิดจะกรรโชกข้าหรือไง?" เฉินมู่ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใจ

เขาคว้าแขนมันไว้แล้วจัดการหักหัวไหล่จนหลุดไปอีกข้าง

ชายผอมตัวดำหน้าถอดสีด้วยความเจ็บปวด เมื่อสบสายตาอันดุดันของเฉินมู่ก็รีบหดหัวค้อมตัวแล้ววิ่งหนีไปทันที

คราวนี้คนรอบข้างไม่มีใครกล้าส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอีก

ต่างคนต่างเข้าแถวซื้อปลากันอย่างเป็นระเบียบ

ปลาเค็มรมควันเกือบครึ่งตะกร้าถูกขายหมดในพริบตา

"พรุ่งนี้จะมาขายอีกไหม?" มีคนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"แล้วแต่อารมณ์ข้า" เฉินมู่ตอบอย่างไม่แยแส

เขาไม่สนใจคำถามของคนเหล่านั้น แบกตะกร้าก้าวเท้าเดินจากไป

พอเลี้ยวเข้าตรอกเล็กๆ เขาก็เริ่มออกตัววิ่ง

เขาวิ่งซิกแซกไปมาหลายตลบเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตาม จากนั้นจึงรีบกลับบ้านทันที

"ครึ่งตะกร้า ปลาสามสิบกว่าตัว ได้เงินมาเก้าร้อยกว่าอีแปะ"

"เฮอะ เกือบจะได้เงินหนึ่งตำลึงแล้ว" เฉินมู่นั่งนับเงินอย่างอารมณ์ดี

นี่ต้องขอบคุณค่าครองชีพในชิงซานที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ถ้าเป็นเวลาปกติ เนื้อปลาไม่มีทางขายได้ราคาสูงขนาดนี้แน่

"วันหลังถ้าจับปลามาได้ จะเก็บไว้เฉพาะตัวที่ยังเป็นๆ ส่วนตัวที่ตายแล้วค่อยเอาไปขายที่ย่านตลาดตะวันออกให้หมด" เฉินมู่ครุ่นคิด

ด้วยยาเมา ต่อจากนี้ไปอีกนานเขาก็คงไม่ขาดแคลนเนื้อปลาแน่นอน

"คงต้องซื้อโอ่งน้ำเพิ่มอีกสักสองใบ จะได้เก็บปลาเป็นไว้เยอะๆ"

......

มีเสบียงมีเนื้อ ใจย่อมไม่กระวนกระวาย

เฉินมู่ไม่สนใจความวุ่นวายจากโลกภายนอก

เขาปิดประตูบ้านเพื่อเก็บเกี่ยวค่าความชำนาญอีกครั้ง

เมื่อเรียกกำแพงสีเทาออกมา เฉินมู่ก็ไล่เรียงทักษะของตนเอง

การเขียน: 1532/10000/ระดับสอง

การวาดภาพ: 1402/10000/ระดับสอง

การขว้างปา: 4353/10000/ระดับสาม

วิชาฝึกกายเหยี่ยวแดง: 8539/10000/ระดับสอง

การทำอาหาร: 5626/10000/ระดับหนึ่ง

วิชาปรุงยา: 1152/10000/ระดับสอง

กระบี่ในแขนเสื้อ: 4059/10000/ระดับหนึ่ง;

"วิชาฝึกกายขาดอีกพันห้าร้อยกว่าแต้ม ใช้เวลาประมาณยี่สิบกว่าวัน"

"กระบี่ในแขนเสื้อแม้จะขาดอีกหกพันแต้ม แต่มันอยู่แค่ระดับหนึ่ง น่าจะเลื่อนระดับได้เร็วกว่า"

"การขว้างปาระดับสามตอนนี้ถือว่าเพียงพอแล้ว สามารถลดเวลาฝึกตั๊กแตนเหินในแต่ละวันลงได้บ้าง"

"เน้นวิชาฝึกกายเป็นหลัก กระบี่ในแขนเสื้อเป็นรอง ส่วนอย่างอื่นค่อยแบ่งเวลาไปตามความเหมาะสม"

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เฉินมู่ก็ก้มหน้าก้มตาฝึกฝนอย่างหนัก

......

เก้าวันต่อมา ปลาเป็นๆ ถูกกินจนเกลี้ยง

เฉินมู่เตรียมตัวออกไปจับปลาอีกครั้ง

คราวนี้เขาเปลี่ยนไปที่คุ้งน้ำลึก

เขาได้แอบมาโปรยเหยื่อล่วงหน้าไว้สองวันแล้วเพื่อดึงดูดปลาให้มารวมตัวกันมากขึ้น

เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าเก่าสีเทาน้ำตาล ทาสีน้ำตาลที่มือและลำคอ

ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกทาทับด้วยน้ำยาสีเขียวครามที่ปรุงขึ้นเป็นพิเศษ

เขาส่องกระจกสำรวจใบหน้าที่มีสีผิวต่างกันซีกหนึ่งเป็นสีทองแดงจากการตากแดด อีกซีกเป็นรอยปานสีเขียว เฉินมู่ยิ้มอย่างพอใจ

"จากนี้จงเรียกข้าว่า หยางจื้อ อสูรหน้าเขียว"

เขามีนิสัยชอบปกปิดตัวตน

และไม่อยากให้ใครมาคอยจับจ้อง

"เสียดายที่ยังขาดดาบวิเศษคู่กาย"

"ช่างเถอะ ใช้กระบี่สั้นนี่แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน"

เขาสะบัดข้อมือเพียงเบาๆ กระบี่สั้นยาวขนาดช่วงแขนท่อนล่างก็หายวับเข้าไปในแขนเสื้อ

ตอนนี้ค่าความชำนาญของกระบี่ในแขนเสื้อเกินครึ่งมาแล้ว

ทำให้เขาเชี่ยวชาญการซ่อนอาวุธมากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้ต่อให้มีคนมาจับแขนเขาไว้ ก็คงยากที่จะหาเจอว่าเขาซ่อนกระบี่ไว้ที่ไหน

เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว เฉินมู่อุ้มยาเมา ใช้ไม้คานหาบตะกร้าสองใบแอบออกจากเมืองไปเงียบๆ

......

ยามเย็น

เฉินมู่หาบตะกร้าที่มีปลาเต็มปรี่กลับมาบ้าน

เขาโยนปลาเป็นลงในโอ่งน้ำเพื่อเลี้ยงไว้ก่อน

ส่วนปลาที่ตายแล้วเขานำไปที่ย่านตลาดตะวันออก

เพียงแค่ตะโกนขึ้นคำเดียวก็เปิดการขายได้ทันที

ยุคนี้ราคาสินค้าพุ่งสูง เนื้อสัตว์กลายเป็นของหายาก

ปลาสดตะกร้าเล็กๆ ถูกผู้คนรุมแย่งซื้อจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่นาน

"เจ้าคนหาปลา พรุ่งนี้จะมาอีกไหม?"

"แล้วแต่อารมณ์ข้า!" เฉินมู่ยิ้มอย่างไม่แยแส แบกหาบตะกร้าเดินหายไปอย่างรวดเร็ว

......

เมื่อแก้ปัญหาเรื่องแหล่งอาหารได้แล้ว

บวกกับสถานการณ์ภายนอกที่ไม่ค่อยสงบ

เฉินมู่จึงยิ่งไม่อยากออกจากบ้าน

ครึ่งเดือนต่อมา พร้อมกับเสียงลั่นของกระดูกที่ดังราวกับเมล็ดถั่วคั่ว วิชาฝึกกายเหยี่ยวแดงก็บรรลุถึงระดับสามอย่างเป็นธรรมชาติ

กล้ามเนื้อทั่วร่างบิดม้วนและปรับสภาพอีกครั้ง

พละกำลังเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามส่วน

ความหนาแน่นของกระดูกเพิ่มขึ้นจนแข็งแกร่งราวกับก้อนหิน

จนน้ำหนักตัวของเขาเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย

เขาคาดคะเนว่าอย่างน้อยก็น่าจะหนักประมาณสองร้อยสามสิบชั่ง

แต่ส่วนรูปลักษณ์ภายนอก เขายังคงดูเป็นชายหนุ่มร่างผอมเพรียวสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ดเซนติเมตรเหมือนเดิม

"นี่คือขอบเขตผลัดกระดูกงั้นหรือ?"

เฉินมู่เคลื่อนไหววูบเดียว ร่างก็หายไปจากที่เดิม

เขารู้สึกว่าไม่ได้ออกแรงมากมายอะไรเลย

แต่ตัวเขากลับเหมือนกงล้อขนาดใหญ่ที่มีแรงเหวี่ยงมหาศาล

เพียงพริบตาก็พุ่งไปไกลกว่าสิบจั้ง

หากเขาไม่ตั้งสติให้ทัน คงได้พุ่งชนกำแพงไปแล้ว

"ความเร็วมากกว่าเดิมอย่างน้อยหนึ่งเท่า!"

"ด้วยความเร็วขนาดนี้ คนธรรมดาไม่มีทางมองตามทันแน่"

นึกย้อนไปถึงตอนที่พบกับท่านมือปราบลู่ครั้งแรก

อีกฝ่ายก้าวเดียวไปได้ไกลห้าถึงหกจั้ง

แต่ตอนนี้เขาก็ทำได้ง่ายๆ แถมยังวิ่งได้เร็วและนานกว่าอีกด้วย

"เฮอะ! ด้วยร่างกายและความเร็วขนาดนี้ ข้าสามารถไปที่คุ้งน้ำที่ไกลกว่าเดิมเพื่อจับปลาให้มากขึ้นได้แล้ว!"

"ครึ่งหนึ่งเก็บไว้กินเอง อีกครึ่งหนึ่งเอาไปขายแลกเงิน สบายใจจริงๆ!"

ปลาชิ้นทอดกรอบ กระเพาะปลาผัดพริก หัวปลาต้มพริก และแกงจืดลูกชิ้นปลาสูตรลับ

เฉินมู่ทำเมนูปลาเต็มโต๊ะเพื่อฉลองให้ตัวเอง

เขากินมื้อเที่ยงอย่างละเมียดละไมจนถึงเวลาประมาณบ่ายสองโมง

หลังจากล้างถ้วยชามรามไหเสร็จสรรพก็นั่งพักผ่อนครู่หนึ่ง

ตอนแรกกะว่าจะฝึกเพิ่มค่าความชำนาญต่อ

เพราะวิชากระบี่ในแขนเสื้อเองก็ใกล้จะเลื่อนระดับแล้ว

แต่คิดไปคิดมาก็ยับยั้งชั่งใจไว้ก่อน

หมกมุ่นเกินไปก็ไม่ดี

เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าสะอาดสีเทาขาว แล้วเดินทอดน่องไปยังหอเปาฟางในย่านอันเล่อ

เขาไม่ได้ออกจากบ้านมาเจ็ดแปดวันแล้ว

......

ขณะเดินผ่านย่านตลาดตะวันออก เขาก็ต้องแปลกใจที่เห็นกระดาษเงินกระดาษทองสำหรับงานศพตกอยู่ตามพื้นไม่น้อย

เมื่อสองเดือนก่อนมีคนถูกทหารแตกทัพและโจรป่าฆ่าตายไปมาก การจะมีกระดาษเงินกระดาษทองตามพื้นเพราะคนนำศพออกไปฝังทางประตูตะวันออกย่อมเป็นเรื่องปกติ

แต่หลังจากทหารเหล่านั้นกระจัดกระจายไปเป็นโจรป่าในป่าลึก เมืองชิงซานก็น่าจะสงบลงแล้ว

การที่บนถนนย่านตลาดตะวันออกมีกระดาษเงินกระดาษทองปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทำให้เฉินมู่มีความรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

ที่หอเปาฟาง

เขาสั่งน้ำชาหนึ่งกาและเมล็ดแตงโมหนึ่งจานเหมือนเช่นเคย แล้วเลือกนั่งตรงมุมห้องเพื่อคอยฟังข่าวสาร

"เมื่อคืนมีคนซวยอีกแล้วรึ?"

"ใช่ ร่างกายเหี่ยวแห้งซูบซีด เหมือนกับปลาเค็มตากแห้งเลยละ!"

"มันพิลึกเกินไปไหมเนี่ย?!"

"ได้ยินมาว่าบางคนถึงกับบีบคอตัวเองตายเลยนะ!"

"ต้องเป็นพวกสิ่งชั่วร้ายออกมาอาละวาดแน่ๆ"

"เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวจะไปเรียกมันมาหรอก"

เฉินมู่แทะเมล็ดแตงโมด้วยรสชาติที่จืดชืด คิ้วขมวดมุ่น "สิ่งชั่วร้าย?!"

ของพรรค์นี้มันช่างหาทางป้องกันไม่ได้จริงๆ

ในความทรงจำของร่างเดิม ตั้งแต่เด็กจนโตเขามักจะได้ยินตำนานแปลกประหลาดแบบนี้อยู่บ้าง

แต่ไม่เคยเจอกับตัว จึงไม่ได้ใส่ใจนัก

"ไม่สิ บางทีอาจจะเคยเจอมานานแล้วก็ได้" สีหน้าของเฉินมู่พลันดูแย่ลง

ตอนที่เขาเข้ามาสวมร่างนี้ ร่างเดิมก็ได้ตายไปอย่างเป็นปริศนาแล้ว!

เป็นไปได้ว่านั่นอาจจะเป็นฝีมือของสิ่งชั่วร้ายเช่นกัน