บทที่ 27 การช่วยเหลือ

บทที่ 27 การช่วยเหลือ

ซารอนบินฉวัดเฉวียนไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว โดยใช้กรงเล็บเกี่ยวร่างของวินนี่เอาไว้

"วินนี่ อีกไกลไหมกว่าจะถึงเผ่าของเธอ?" ซารอนเอ่ยถาม

"ใกล้จะถึงแล้วค่ะ!" วินนี่มองทิวทัศน์รอบๆ ตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้บินขึ้นมาสูงขนาดนี้

ถึงแม้เธอจะถูกหิ้วแบบนี้ แต่เธอก็เข้าใจดีว่ามังกรที่แท้จริงจะไม่ยอมให้ใครขึ้นไปนั่งบนหลังง่ายๆ หรอก

สำหรับสิ่งมีชีวิตทุกชนิด แผ่นหลังคือพื้นที่ต้องห้าม เพราะมันเป็นจุดบอดที่ทำให้คนอื่นสามารถทำร้ายพวกมันได้ง่ายที่สุด

จู่ๆ ซารอนก็หยุดชะงัก และร่อนลงจอดบนยอดหน้าผาสูงชัน

"มีอะไรเหรอคะ ท่านซารอน?" วินนี่ถามด้วยความงุนงง

"มีมนุษย์อยู่ข้างหน้า!" ซารอนอธิบายสั้นๆ

ประสาทสัมผัสและการมองเห็นของมังกรที่แท้จริงนั้นยอดเยี่ยมเป็นอันดับต้นๆ ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ซารอนมองเห็นในสิ่งที่วินนี่ไม่มีทางสังเกตเห็นได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ไม่กี่นาทีต่อมา ขบวนคาราวานของมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นในสายตาของพวกเขา

"ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกตินะ!" ซารอนจ้องมองขบวนคาราวานของมนุษย์

ด้านบนของคาราวานมีกรงเหล็กติดตั้งอยู่ ภายในนั้นมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีหูและหางสัตว์อยู่หลายตน

"มีช่า แล้วก็ไลล่า โอลเซ่น... ท่านซารอน พวกนั้นมาจากเผ่าของเราทั้งนั้นเลยค่ะ!" วินนี่ละล่ำละลักด้วยความตื่นตระหนก

"ใจเย็นๆ ก่อนวินนี่!" ซารอนก้มมองขบวนคาราวานที่ถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนา

"ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มค้าทาสมนุษย์นะ!" วินนี่เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง

"ท่านซารอน ได้โปรดช่วยฉันด้วย ช่วยพวกเธอด้วยเถอะค่ะ!"

เมื่อก่อนตอนที่พวกเธอยังแข็งแกร่ง พวกมนุษย์ก็มักจะมารังควานพวกเธออยู่เป็นประจำ

แต่พวกมันก็ไม่เคยทำสำเร็จเลยสักครั้ง

ทว่าครั้งนี้ นักรบเผ่าออร์คหลายคนต้องจบชีวิตลง แถมวินนี่ก็ดันไม่อยู่พอดี

นี่จึงเป็นโอกาสทองให้พวกมนุษย์ลงมือ

ออร์คนับเป็นสินค้าชั้นดีในเมืองของมนุษย์ โดยเฉพาะพวกสาวหูต่ายและสาวหูแมวที่เป็นที่ต้องการตัวอย่างมาก

บ้าเอ๊ย!

ซารอน ซึ่งมองว่าพวกออร์คคือสมบัติส่วนตัวของเขาไปแล้ว ก็รู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ไอ้พวกสารเลวพวกนี้กล้าดีจับสาวหูสัตว์แสนสวยมาตั้งเยอะตั้งแยะ

"วินนี่ มนุษย์พวกนี้ฝีมือไม่ธรรมดาเลย เราต้องรอจังหวะที่เหมาะสม!"

ดวงตาสีแดงฉานของซารอนจ้องเขม็งไปเบื้องล่าง

"ลาทอส คราวนี้เราได้กำไรบานเบอะแน่ จับออร์คมาได้เยอะขนาดนี้!" อัศวินผมดำในชุดเกราะสีเงินพร้อมดาบเล่มโตสะพายหลัง พูดกลั้วหัวเราะกับนักรบที่ถือขวานศึกอยู่ใกล้ๆ

"นั่นสิ แถมคราวนี้ยังมีของเกรดพรีเมี่ยมตั้งหลายคนแหนะ!" นักรบขวานศึกพูดพลางมองไปที่ออร์คสาวหลายคนที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ในกรงเหล็กด้านหลัง

"ปกติของแบบนี้หาดูได้แค่ในเมืองหลวงของพวกออร์คเท่านั้นแหละ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอรวมกันเยอะขนาดนี้ในที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้!"

"ก็จริง แต่เราก็เสียลูกน้องไปตั้งเยอะ เจ้านี่พวกนี้รับมือยากจริงๆ!"

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างไม่สะทกสะท้าน

"พี่มีช่า หนูพากลัวจังเลย หนูไม่อยากถูกขาย!" เด็กสาวออร์คที่มีหูแรคคูนสีน้ำตาลพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว พลางกอดแขนสาวหูต่ายแน่น

โซ่ตรวนหนาเตอะถูกพันธนาการไว้ที่ข้อมือและข้อเท้าของพวกเธอ

"เบลล่า ไม่ต้องกลัวนะ พี่วินนี่ต้องมาช่วยพวกเราแน่!" สาวหูต่ายมีดวงตากลมโตราวกับทับทิม ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

ภายนอกเธอดูผ่อนคลาย แต่ความกังวลกลับถูกซ่อนลึกอยู่ในดวงตาของเธอ

"เดี๋ยวฉันจะโจมตีจากด้านหน้า เธอใช้ทักษะพรสวรรค์อ้อมไปด้านหลังจัดการพวกองครักษ์คาราวานซะ! ทำได้ไหม?" ซารอนมองวินนี่ที่อยู่แทบเท้า

ตอนแรกเขาอยากจะรอจนกว่าจะตกค่ำเพื่อลอบโจมตี แต่ดูจากความเร็วของพวกมันแล้ว พวกมันน่าจะออกจากป่าก่อนค่ำแน่ๆ

"ไม่มีปัญหาค่ะ!" กรงเล็บแหลมคมสามอันยืดออกมาจากมือแต่ละข้างของวินนี่ ดวงตาของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

ซารอนไม่พูดพร่ำทำเพลง บินพุ่งเป้าไปที่ขบวนคาราวานทันที

โดยอาศัยความหนาทึบของป่า ซารอนบินขึ้นไปถึงยอดไม้ที่สูงที่สุด ป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้มีต้นไม้สูงกว่าร้อยเมตร ทำให้เขาซ่อนตัวได้อย่างง่ายดาย

เมื่อมองดูนักรบสองคนที่อยู่หน้าขบวนคาราวาน ซารอนก็รู้ได้ทันทีว่าสองคนนี้ต้องเป็นกองกำลังคุ้มกันหลักอย่างแน่นอน

รอยแยกดิน!

ในขณะที่นักรบทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ซารอนก็เปิดใช้งานสกิลรอยแยกดินทันที

"ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ?"

หนามแหลมนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมาในพริบตา ทั้งสองตอบสนองอย่างรวดเร็วและกระโดดขึ้นไปบนอากาศ

แต่นั่นก็เข้าทางซารอนพอดี

เขาพ่นกรดพิษลงมา ในจังหวะที่ชายทั้งสองตั้งใจจะปกคลุมร่างกายด้วยปราณต่อสู้เพื่อป้องกันกรด เสียงคำรามของมังกรก็ดังกึกก้องขึ้น

ทั้งสองสัมผัสได้ว่าปราณต่อสู้ในร่างกายปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ไปชั่วขณะ

แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว กรดพิษแผดเผาร่างของนักรบดาบใหญ่ในพริบตา ทำให้ร่างกายครึ่งซีกของเขาถูกกัดกร่อนจนจำสภาพเดิมไม่ได้

ร่างกายที่แข็งแกร่งกว่านักรบธรรมดาทั่วไปของเขากลายเป็นเครื่องมือที่ยืดระยะเวลาความเจ็บปวดให้เขายาวนานขึ้นเท่านั้น

ส่วนนักรบขวานศึกที่อยู่ข้างๆ ใช้ด้านกว้างของขวานป้องกันกรดพิษเอาไว้ได้

"มังกรดำนี่นา!!"

"ลาทอส ช่วยข้าด้วย!!"

นักรบดาบใหญ่รู้ดีว่าเขาคงไม่รอดแน่ๆ แต่เขาก็ไม่อยากตาย จึงยื่นมือออกไปหานักรบขวานศึกด้วยความสิ้นหวัง

แต่ซารอนไม่ให้โอกาสพวกมันหรอก เขาพุ่งเข้าไปงับร่างนั้นอย่างจัง

ฉึก~

นักรบที่ถือดาบใหญ่ได้แต่มองดูร่างกายของตัวเองถูกซารอนกัดขาดเป็นสองท่อนอย่างหมดหนทาง

ด้วยพลังทะลวงเกราะของซารอน ทำให้ฟันของเขาสามารถกัดทะลุชุดเกราะราคาแพงและร่างกายที่แข็งแกร่งของนักรบคนนั้นได้อย่างง่ายดาย

อั่ก... โลกของเขาดับวูบไปในพริบตา ในช่วงวินาทีสุดท้าย เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรมากนัก

ลาทอส นักรบขวานศึก มองซารอนด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว ทำไมถึงมีมังกรดำมาอยู่ที่นี่ได้ แถมยังเป็นตัวที่ประหลาดขนาดนี้อีก!

นักรบระดับแปดกลับถูกฆ่าตายในพริบตาแบบนี้

"รีบเข้ามาล้อมกรอบมันไว้! โจมตี! นักเวท ควบคุมการเคลื่อนไหวของมันซะ!"

นักรบคนอื่นๆ ในคาราวานรีบเข้ามาล้อมกรอบซารอนทันที และเริ่มโจมตีเขาตามคำสั่งของนักรบขวานศึก

ซารอนไม่ได้สนใจพวกมันเลย หน้าไม้เจาะเกราะของพวกมันไม่สามารถทะลวงเกล็ดของเขาได้ การซุ่มโจมตีครั้งนี้ราบรื่นกว่าที่เขาคิดไว้มาก

หนึ่งในสองนักรบระดับแปดตายสนิท ส่วนอีกคนก็กลัวจนหัวหดไปแล้ว

มันทำได้แค่สั่งให้นักรบธรรมดาๆ พวกนี้มารนหาที่ตายแทนมันเท่านั้น

แคร็ก-แคร็ก~

เถาวัลย์หนาเตอะหลายเส้นพาดเข้าใส่ซารอน นักเวทธาตุไม้ในกลุ่มค้าทาสเริ่มโจมตีแล้ว

เมื่อตามการไหลเวียนของพลังเวทไป ซารอนก็ล็อกสายตาไปที่ชายรูปร่างผอมสูงคนหนึ่ง

จังหวะที่เขากำลังจะพุ่งเข้าไปจัดการกับเจ้านั่น อากาศรอบๆ ตัวของนักเวทธาตุไม้ก็เกิดความผันผวน

เสียงลมหวีดหวิวเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่รอยข่วนถึงตายสามรอยจะปรากฏขึ้นบนลำคอของนักเวทธาตุไม้

"ไม่นะ บ้าเอ๊ย!" ลาทอสคาดไม่ถึงเลยว่าจะมีผู้ลอบโจมตีอีกคน แถมยังเป็นคนที่ฆ่าคนสำคัญที่สุดไปเสียด้วย

วินนี่ สาวแมวคนนั้นเองที่ลงมือ!

"ทุกคนอย่ากลัวไปเลย! มันก็แค่มังกรดำวัยรุ่นเท่านั้น เรามีนักรบตั้งเยอะ ต้องเอาชนะมันได้แน่! วันนี้คือวันที่เราจะกลายเป็นตำนาน! คิดดูสิ พวกเราจะได้เป็นนักล่ามังกรเลยนะ!" ลาทอสตะโกนลั่น

นักรบคนอื่นๆ เริ่มตั้งสติได้จากความตื่นตระหนก

จริงด้วย ขนาดตัวของมังกรดำตัวนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย พวกเราต้องฆ่ามันได้แน่

พวกเราทุกคนจะได้เป็นนักล่ามังกร!

ในจังหวะที่นักรบทั้งหมดพุ่งเข้าไป ลาทอสก็ขว้างขวานยักษ์ใส่ซารอน

จากนั้นมันก็หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไปโดยไม่เหลียวหลัง... บ้าไปแล้ว นี่มันมังกรดำกลายพันธุ์ชัดๆ ดูจากร่างกายอันแข็งแกร่งและดวงตาสีแดงฉานนั่นสิ

แถมมันยังเพิ่งจะฆ่านักรบระดับแปดไปในพริบตาอีกด้วย

ด้วยพลังอันน้อยนิดของมัน มันจะเอาชนะมังกรตัวนี้ได้ยังไง? มันได้แต่หวังว่านักรบพวกนั้นจะช่วยถ่วงเวลาให้มันได้อีกสักพักก็พอ

ซารอนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นเจ้านั่นหนีไป ตอนแรกเขาคิดว่าเขาคงได้เจอกับตัวละครระดับหัวหน้าทหารรับจ้างอีกคน หลังจากได้ยินคำพูดปลุกใจอันฮึกเหิมนั่น

"รองหัวหน้าหนีไปแล้ว!"

"มันทิ้งพวกเราไว้ที่นี่!"

ซารอนร่อนลงมาจากท้องฟ้าสู่พื้นดิน เมื่อมองไปที่นักรบเหล่านี้ เขาก็เปิดใช้งานสกิลรอยแยกดินอีกครั้ง!

หนามดินจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมาอีกระลอก

นักรบเหล่านี้ไม่มีทั้งความเร็วในการตอบสนองและพลังเท่าลาทอส

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างกายของพวกมันก็ถูกหนามเสียบทะลุ

ซารอนไม่มีความเห็นอกเห็นใจพวกมันเลยแม้แต่น้อย

กลุ่มค้าทาสพรรค์นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับพวกโจรป่าหรอก

ทาสที่พวกมันล่ามาไม่ได้มีแค่เผ่าพันธุ์ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์เท่านั้น มนุษย์คนอื่นๆ ก็ตกเป็นเป้าหมายของพวกมันเช่นกัน

บางครั้งพวกมันถึงกับบุกไปเข่นฆ่าและปล้นสะดมทั้งหมู่บ้านเลยด้วยซ้ำ

ซารอนพุ่งออกไปอีกครั้ง กรงเล็บและเขี้ยวอันแหลมคมของเขาคืออาวุธที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด

เขาปลดปล่อยอำนาจแห่งมังกรออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เหล่านักรบที่ขวัญเสียไปแล้วต่างก็หมดกำลังใจที่จะต่อสู้

เพียงไม่นาน ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดรอดชีวิตอยู่ตรงนั้นอีกเลย เว้นแต่พวกออร์คในกรงและวินนี่

ซารอนมองไปทางที่ลาทอสเพิ่งจะหนีไป เขาปรายตามองวินนี่แวบหนึ่ง แล้วออกวิ่งไล่ตามเจ้านั่นไป

เขาจะปล่อยให้เจ้านั่นรอดไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นมันต้องนำปัญหามาให้เขาอย่างแน่นอน

มันไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอก!

...แกร๊ก แกร๊ก~

วินนี่ใช้กุญแจที่หาได้จากศพมาไขกรงเหล็กออกทีละกรง

เด็กสาวผมขาวที่มีหูต่ายสีขาวราวหิมะวิ่งตรงเข้ามาหาด้วยขาทั้งสองข้างที่เรียวยาว

"พี่วินนี่!"

น้ำตาไหลรินออกจากดวงตาสีแดงของเธอขณะที่เธอสวมกอดวินนี่ไว้แน่น

"มีช่า! ทุกคนคงจะลำบากกันมากเลยสินะ!"

วินนี่ลูบหูยาวของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

"พี่วินนี่!!"

"พี่วินนี่ พวกเรารีบหนีกันเถอะ มังกรดำตัวนั้นมัน..."

พวกออร์คที่เพิ่งจะรอดออกมาได้ต่างพากันมาห้อมล้อมวินนี่ด้วยความหวาดผวา

ตุ้บ~

ศพที่แหลกเหลวถูกโยนลงบนพื้น มันคือร่างของนักรบลาทอสที่เพิ่งจะหนีไปนั่นเอง

ซารอนกระพือปีกและร่อนลงบนพื้น

เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว

มีสาวหูสัตว์สวยๆ อยู่ที่นี่เพียบเลยแฮะ!

โดยเฉพาะสาวหูต่ายคนนั้น เธอจัดอยู่ในระดับท็อปเทียร์เลยทีเดียวด้วยหูและผมสีขาวราวหิมะนั่น

แถมดวงตาสีแดงคู่นั้นก็ดูยั่วยวนใจสุดๆ

ซารอนรู้สึกว่าสาวๆ พวกนี้สามารถนำมาฝึกฝนให้ดีได้ แค่ได้มองพวกเธอก็เจริญหูเจริญตาแล้ว ถ้าเขาจับพวกเธอมาฝึกเต้นเหมือนที่เห็นในแอพไลฟ์สดในชาติก่อน มันจะไม่เป็นที่ฮือฮาไปเลยหรอกรึ!

"มันคือมังกร!"

"มังกรดำ!"

"มันกลับมาแล้ว!"

ความโกลาหลเกิดขึ้นในทันที และประสาทสัมผัสของพวกออร์คก็ตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง

ภาพของมังกรดำที่กำลังไล่เข่นฆ่าผู้คนอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่นี้ยังคงฝังลึกอยู่ในใจของพวกเธอ

"ท่านซารอน โปรดอย่าถือสาพวกเราเลยนะคะ!" วินนี่รีบโค้งคำนับซารอนก่อนใครเพื่อน

ซารอนโบกกรงเล็บมังกรเป็นเชิงปัดเป่า เขาค่อนข้างจะใจกว้างกับพวกสาวหูสัตว์เสมอแหละ

วินนี่ปีนขึ้นไปยืนบนต้นไม้ใหญ่และพูดเสียงดังฟังชัด:

"ทุกคน ฟังฉันนะ!"

เธอพยายามปลอบโยนอารมณ์ของทุกคน

"นี่คือท่านซารอน มังกรที่แท้จริงผู้ทรงพลังที่สุด!"

"ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไปเป็นผู้ติดตามของท่านซารอน หากใครไม่อยากมากับฉัน ฉันก็สามารถแบ่งสมบัติให้พวกเธอเพื่อไปจากเผ่ากุหลาบได้นะ" วินนี่ประกาศเสียงดัง

ผู้คนเบื้องล่างต่างก็มองหน้ากันด้วยความลังเลใจ

"ทุกคนน่าจะรู้ดีถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเผ่ากุหลาบเรา หากปราศจากการคุ้มครองของผู้แข็งแกร่ง เราก็เสี่ยงที่จะถูกกวาดล้างได้ทุกเมื่อเมื่ออยู่ในป่าแห่งนี้!" วินนี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ซารอนรู้สึกว่าเธอมีคุณสมบัติของความเป็นผู้นำอยู่บ้างเมื่อมองดูเธอในตอนนี้

"พี่วินนี่พูดถูก ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว การแสวงหาที่พึ่งจากผู้แข็งแกร่งคือหนทางที่ดีที่สุด!" ในเวลานั้นเอง ออร์คสาวที่มีผมสีดำและหูสีเทาก็ยืนขึ้นและพูดขึ้นมา

ซารอนเพ่งพินิจเธออย่างละเอียด อ้อ แม่สาวหมาป่าน้อยนี่เอง

"หนูก็เต็มใจจะติดตามพี่วินนี่ตลอดไปเหมือนกันค่ะ!" มีช่ามองซารอนด้วยความอยากรู้อยากเห็นและก้าวออกมาข้างหน้าเช่นกัน

"พวกเราก็เต็มใจค่ะ!"

ซารอนพยักหน้าในใจ ดูเหมือนว่าวินนี่จะมีบารมีที่นี่ไม่น้อยเลย

"วินนี่ เดี๋ยวชาดาร์จะส่งคนมาที่นี่ เธอสามารถพาคนในเผ่าของเธอไปอาศัยอยู่ในป่าตะวันรอนชั่วคราวได้นะ ส่วนตอนนี้ บอกตำแหน่งของอุกกาบาตลูกนั้นมาให้ฉันรู้ก่อนสิ!" ซารอนพูดขึ้น โดยเมินเฉยต่อพวกออร์คคนอื่นๆ ไปชั่วขณะ

"ท่านซารอน สถานที่แห่งนั้นค่อนข้างซับซ้อนเลยล่ะค่ะ ให้ฉันเป็นคนนำทางท่านไปดีกว่าค่ะ!" วินนี่ตอบหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนที่ซารอนจะทันได้ตอบอะไร สาวหูต่ายที่อยู่ข้างๆ ก็ก้าวออกมา:

"พี่วินนี่ ให้ฉันพาท่านซารอนไปเองเถอะค่ะ ตอนนี้ทุกคนต้องการพี่นะ!"

"มีช่า ที่นั่นมันอันตรายมากนะ!"

"อย่าลืมสิคะว่าฉันเป็นแพทย์ที่เก่งที่สุดในเผ่าของเรา ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ!" มีช่ายิ้มหวาน

มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ดีที่สุดว่าสถานที่แห่งนั้นมันน่าขนลุกขนาดไหน!

วินนี่รู้สึกลังเลใจอย่างมาก!

"พี่วินนี่ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ อยู่กับท่านซารอน ฉันปลอดภัยแน่นอนค่ะ!" มีช่ายิ้มหวานให้ซารอน หูต่ายทั้งสองข้างของเธอกระดิกไปมาหนึ่งครั้ง

"วินนี่ เธอไปที่เผ่าของเธอก่อนเถอะ" ซารอนตัดสินใจแทน