บทที่ 14: การผสมผสานวัตถุดิบ

บทที่ 14: การผสมผสานวัตถุดิบ

ภายในหนองน้ำกระดูกผุกร่อน แม่มังกรดำยังคงนอนหลับใหลอย่างเป็นสุขขณะเฝ้ากองสมบัติของเธอ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนกำลังวางแผนจะสังหารเธออยู่

ซารอนขลุกตัวอยู่ในถ้ำเพื่อศึกษาเวทมนตร์ โดยมีเอมิลี่และฮันนาผู้เป็นลูกสมุนคอยเฝ้าอยู่ข้างนอก

"ดูเหมือนว่าเวทคลื่นดิน เมื่อนำมาใช้ร่วมกับเวทตรวจจับแล้ว จะสามารถค้นหาแร่ธาตุใต้ดินได้นะเนี่ย!" ซารอนกำลังง่วนอยู่กับการค้นคว้าการผสมผสานเวทมนตร์รูปแบบใหม่ๆ

เนื่องจากความเข้าใจเกี่ยวกับพรสวรรค์การกลืนกินของเขาลึกซึ้งขึ้นมาก เขาจึงเริ่มเตรียมการที่จะผสมผสานวัตถุดิบต่างๆ เข้าด้วยกัน

ยิ่งไปกว่านั้น วัตถุดิบที่จำเป็นสำหรับการกลืนกินในอนาคต ย่อมต้องมีปริมาณและคุณภาพที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างแน่นอน

เขาต้องทดลองต่อไปเรื่อยๆ เพื่อให้ผลลัพธ์ของการกลืนกินซ้อนทับกันได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

ทว่า เสียงคำรามที่ดังระงมไปทั่วภูเขากลับรบกวนความคิดของเขา

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!"

ซารอนเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากถ้ำ

"ซารอน กองทัพมนุษย์จำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ เป็นพวกมนุษย์กลุ่มเดียวกับคราวก่อนนั่นแหละ พวกมันบุกเข้ามาในป่าแล้ว แถมยังตะโกนสโลแกนล่ามังกรปาวๆ ด้วย!" ฮันนามีสีหน้าหวาดวิตกอย่างเห็นได้ชัด

"ล่ามังกร?"

ซารอนรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ถ้าพวกมันอยากจะล่ามังกร แล้วก่อนหน้านี้มัวไปทำบ้าอะไรอยู่? คราวที่แล้วแม่มังกรดำก็เพิ่งจะลูบคมพวกมันไปหมาดๆ ไม่เห็นพวกมันจะปริปากเรื่องล่ามังกรสักคำ

แต่การที่พวกมันกล้ากลับมาตะโกนสโลแกนแบบนี้ ก็แสดงว่าพวกมันต้องมีความมั่นใจว่าจะเอาชนะแม่มังกรดำได้แน่

ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขาเลย

แม้ว่าแม่มังกรดำจะไม่ได้ทำหน้าที่แม่อย่างสมบูรณ์แบบนัก

แต่อย่างน้อยเธอก็เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ซารอนได้อยู่อาศัยอย่างสงบสุข

พวกมนุษย์ที่แข็งแกร่งและสัตว์วิเศษทรงพลังต่างๆ ต่างก็ไม่กล้าแหยมเข้ามาในหนองน้ำกระดูกผุกร่อน เพราะเกรงกลัวในอำนาจของแม่มังกรดำ ซึ่งนั่นทำให้ซารอนและคนอื่นๆ ปลอดภัยไร้กังวล

ตราบใดที่เขาไม่แกว่งเท้าหาเสี้ยน เขาก็ไม่มีวันตายหรอก

ส่วนเรื่องการล่าสัตว์ของลูกมังกรแรกเกิด อย่างแย่ที่สุดเขาก็แค่กินฝุ่นดินประทังชีวิต ลูกมังกรดำแรกเกิดไม่มานั่งใส่ใจเรื่องพรรค์นี้หรอก

ยกเว้นก็แต่พวกมังกรแดงนั่นแหละ ที่ขาดเนื้อแล้วเหมือนจะขาดใจตาย... "ฝ่าบาท แบบนี้มันไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นะพ่ะย่ะค่ะ?" ลีโอมองดูกองกำลังทหารนับร้อยนายที่กำลังเดินทัพเข้ามาอย่างมั่นคงพร้อมกับตะโกนสโลแกนล่ามังกร

ตอนแรกเขาคิดว่าจะหลอกล่อมังกรดำให้ออกมา แล้วให้ราเวลใช้เวทมนตร์ต้องห้ามลอบโจมตีมันเสีย

แต่หมอนี่ กลับอยากจะโชว์ออฟต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น ถึงขนาดตัดสินใจจะเผชิญหน้ากับมังกรดำตรงๆ อย่างเอิกเกริก

"พวกเราคือกองทัพทหารหลวงแห่งอาณาจักรเดลนะ การลอบจงลอบโจมตีอะไรกัน ไม่รู้จัก!" ราเวลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะปรายตามองลอร่าที่อยู่ด้านหลัง

ราวกับว่าการทำแบบนี้จะช่วยขับเน้นความเป็นชายชาตรีของเขาให้โดดเด่นขึ้นมาอย่างนั้นแหละ

ลอร่าไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะพึ่งพาไม่ได้ขนาดนี้ แต่เธอก็ยังคงยิ้มและพูดว่า "ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องแล้วเพคะ เราจะให้ชาวทวีปนี้ได้ประจักษ์ถึงความแข็งแกร่งของอาณาจักรเดลกันไปเลย!"

และก็เป็นไปตามที่พวกเขาคาดไว้ แม่มังกรดำถูกพวกงี่เง่าพวกนี้ยั่วโมโหจนได้

ในขณะที่เหล่าทหารยังคงตะโกนสโลแกนกันอย่างเมามัน ร่างอันใหญ่โตมโหฬารก็บินโฉบขึ้นมาจากหนองน้ำที่อยู่ไกลออกไป

ลำตัวที่ยาวกว่าสิบหกเมตรของแม่มังกรดำบินโฉบข้ามหัวเหล่าทหารไปราวกับภูเขาขนาดย่อม

"พวกมนุษย์บัดซบ พวกแกกล้าดีมารบกวนมารดามังกรดำผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้อีกแล้วรึ!"

สายฝนกรดสาดเทลงมาจากท้องฟ้าอย่างไม่ขาดสาย ทหารบางนายถูกกรดกัดกร่อนร่างจนแหลกเหลวโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

"อ๊าก บ้าเอ๊ย ใครก็ได้ช่วยข้าที!"

ใบหน้าของทหารนายหนึ่งถูกกรดกัดกร่อนจนละลาย เขาตะกุยใบหน้าตัวเองอย่างบ้าคลั่ง จนเผลอควักลูกตาของตัวเองหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

ชุดเกราะที่พวกเขาสวมใส่ไม่สามารถต้านทานลมหายใจของมังกรดำโตเต็มวัยได้เลยแม้แต่น้อย

"เทพีแห่งชีวิต โปรดช่วยลูกด้วย!"

"ข้าอยากกลับบ้าน!"

"ข้าไม่เอาเหรียญทองแล้ว!"

...แม่มังกรดำอ้าปากกว้างอย่างเหี้ยมเกรียมขณะมองดูสภาพอันน่าเวทนาของเหล่าทหารเบื้องล่าง

"เวทหมอกเมฆา!"

แม่มังกรดำร่ายเวทมนตร์ภาษามังกรของเธอ ภายในหนองน้ำกระดูกผุกร่อนแห่งนี้มีหมอกพิษอัดแน่นอยู่มากมายนับไม่ถ้วน

ภายใต้อิทธิพลของเวทหมอกเมฆา หมอกพิษก็ลุกลามเข้าปกคลุมเหล่าทหารราวกับสัตว์ประหลาดที่กำลังกลืนกินเลือดเนื้อ

เหล่าทหารที่ยังคงซวนเซจากคลื่นลมหายใจมังกร ถูกหมอกพิษกลืนกินเข้าไปในชั่วพริบตา

จากภายในม่านหมอกพิษ ก๊อบลินในชุดขาดรุ่งริ่งจำนวนมาก รวมถึงโคโบลด์และสัตว์ร้ายอย่างหมาป่าทมิฬพากันพุ่งทะยานออกมา

ผู้ติดตามของแม่มังกรดำเหล่านี้คุ้นเคยกับหมอกพิษในหนองน้ำกระดูกผุกร่อนเป็นอย่างดี พวกมันจึงสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระและเข่นฆ่าศัตรูได้อย่างเมามัน

โคโบลด์บางตัวถึงกับเริ่มฉีกทึ้งกินทหารมนุษย์ทั้งเป็น

ในขณะเดียวกัน แม่มังกรดำก็บินมาหยุดอยู่เหนือศีรษะของลีโอและคนอื่นๆ

"พวกมนุษย์ พวกแกจะต้องชดใช้!"

ในสายตาของเธอ สถานการณ์ทุกอย่างถูกควบคุมไว้หมดแล้ว กลิ่นอายมังกรอันมหาศาลกดทับลงมาบนร่างของลีโอและพรรคพวก

นี่คือการสะกดข่มทางสายเลือดอย่างแท้จริง

แม้ว่านักรบสองคนที่อยู่ข้างกายลีโอจะอยากเผ่นหนีใจแทบขาด แต่พวกเขาก็ยังคงยืนหยัดปกป้องราเวลเอาไว้ เพราะมันคือหน้าที่ของพวกเขา

ทว่าราเวลกลับกำลังจะฉี่ราดกางเกงด้วยความหวาดกลัว

"ฝ่าบาท รีบใช้เวทมนตร์ต้องห้ามเร็วเข้าสิเพคะ!" ลอร่ารีบเตือนสติเขา

"จริงด้วย เวทมนตร์ต้องห้าม!"

ราเวลรีบร้อนหยิบม้วนคัมภีร์สีเหลืองตุ่นออกมา

เขาเริ่มกระตุ้นมันด้วยพลังเวทมนตร์ของตนเอง เมื่อพลังเวทถูกฉีดเข้าไป พลังธาตุดินโดยรอบก็ถูกระดมมารวมกัน

และแม่มังกรดำก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

เธอพ่นลมหายใจมังกรเข้าใส่กลุ่มคนเหล่านั้น แต่เมื่อกรดพุ่งไปถึง พวกมันกลับถูกกำแพงโปร่งแสงสกัดกั้นเอาไว้

นี่คือผลจากอุปกรณ์เวทมนตร์เสริมพลังราคาแพงลิ่วบนตัวของราเวลนั่นเอง

ในเวลาเดียวกัน ซารอนก็แหงนหน้ามองท้องฟ้าอย่างกะทันหัน ฮันนากับเอมิลี่ก็มองตามขึ้นไป แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

"ซารอน มีอะไรเหรอ?" ฮันนาถามด้วยความสงสัย

"พลังธาตุดินรอบๆ ตัวเรามันแปลกไป ดูเหมือนว่าจะมีเวทมนตร์บางอย่าง..." ซารอนยังพูดไม่ทันจบ อุกกาบาตเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ครอบคลุมพื้นที่ทั่วทั้งหนองน้ำกระดูกผุกร่อน รวมถึงผืนป่าที่อยู่ติดกันด้วย

"นี่มันเวทมนตร์ต้องห้ามนี่นา!"

"ฝนดาวตก!"

ซารอนเคยเห็นเวทมนตร์บทนี้บนม้วนคัมภีร์เวทมนตร์มาก่อน แต่มันไม่มีโครงสร้างเวทมนตร์หรือคาถากำกับไว้ และพลังเวทมนตร์ของเขาในตอนนี้ก็ยังห่างชั้นเกินกว่าจะร่ายเวทมนตร์ระดับนี้ได้

"หนีเร็ว!"

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เลวร้ายลง ซารอนก็รีบวิ่งหนีไปให้ไกลทันที

"ซารอน รอพวกเราด้วย!"

ฮันนากับเอมิลี่ก็รีบวิ่งตามไปติดๆ ซารอนไม่ได้เลือกที่จะบินหนี

ท่ามกลางอุกกาบาตยักษ์นับไม่ถ้วนที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า การบินขึ้นไปในเวลานี้ก็เท่ากับการรนหาที่ตายชัดๆ

ครืน...

ภายในป่า ไม่ว่าจะเป็นทหารมนุษย์หรือผู้ติดตามของแม่มังกรดำที่กำลังต่อสู้กันอยู่ ต่างก็มีสีหน้าสิ้นหวัง

พวกมันไม่มีเวลาแม้แต่จะหลบหนีเลยด้วยซ้ำ

หลังจากแม่มังกรดำใช้กรงเล็บตะปบอุกกาบาตลูกหนึ่งจนแตกกระจาย ดวงตาของเธอก็จ้องเขม็งไปยังลีโอและพรรคพวกที่อยู่ไกลออกไป

"พวกมนุษย์บัดซบ นึกไม่ถึงเลยว่าพวกแกจะมีเวทมนตร์ต้องห้ามด้วย!"

เกล็ดบนร่างของเธอแตกหักไปหลายชิ้น

"ฝ่าบาท เวทมนตร์ต้องห้ามของพระองค์คือฝนดาวตกที่เป็นเวทโจมตีวงกว้างนี่พ่ะย่ะค่ะ ทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะ!" ลีโอมองดูทหารที่อยู่ไกลออกไปถูกอุกกาบาตทับจนแบนแต๊ดแต๋เป็นเนื้อบดทีละคนๆ โดยไม่เหลือแม้แต่ซากศพให้เห็นด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นเวทมนตร์ต้องห้ามประเภทนี้ เขาจะไม่พาทหารมาด้วยสักคนเดียวเลย การทำแบบนี้มันก็เหมือนส่งพวกนั้นไปตายเปล่าๆ ทั้งที่แค่ใช้ฝนดาวตกจัดการก็จบเรื่องแล้วแท้ๆ

"ลีโอ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาตั้งคำถามกับการตัดสินใจของข้า!" ราเวลมองลีโอที่กำลังหัวเสียด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

เป็นแค่เจ้าเมืองกระจอกๆ แท้ๆ!

"ก็แค่ทหารไม่กี่นาย การได้ตายในเส้นทางของการล่ามังกรถือเป็นเกียรติยศสูงสุดของพวกมันแล้ว! พอเราฆ่ามังกรและยึดสมบัติของมันมาได้ จะเกณฑ์ทหารใหม่กี่คนก็ได้ทั้งนั้นแหละ!" ราเวลพูดพลางมองดูมังกรดำที่กำลังต้านทานฝนดาวตกอยู่ไกลออกไป

ลีโอโกรธจนแทบคลั่ง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด

"แต่ฝนดาวตกเป็นเวทมนตร์โจมตีวงกว้างนะเพคะ ดูเหมือนมันจะฆ่ามังกรดำไม่ได้ ทำได้แค่สร้างบาดแผลให้มันเท่านั้นเอง!" ลอร่าที่อยู่ข้างๆ รีบพูดไกล่เกลี่ย

สิ่งที่เธอพูดนั้นถูกต้องแล้ว แต่เดิมฝนดาวตกเป็นเวทมนตร์ต้องห้ามที่ใช้ในสนามรบ พลังทำลายล้างต่อเป้าหมายเดี่ยวจึงไม่สูงมากนัก

"เหอะ อย่าลืมสิว่าข้ายังมีม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ต้องห้ามอยู่อีกม้วนนะ!" ราเวลพูดขึ้น