บทที่ 20 เงินชดเชย 5 แสนเยน

บทที่ 20 เงินชดเชย 5 แสนเยน

ในตอนนั้นเอง เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังบ่นมาจากหน้าห้องพยาบาล "อะไรกัน! บริการแย่แบบนี้ได้ยังไง!?"

พอเสียงบ่นนั้นจบลง เสียงผู้หญิงอีกคนก็ดังขึ้นมาสมทบ "ใช่เลย! แค่เดินนำทางก็ไม่ยอม แล้วรปภ.แบบนี้จะมาปกป้องลูกหลานเราได้ยังไง!"

ทุกคนในห้องหันไปมองที่ประตูด้วยความประหลาดใจ สึนะอดไม่ได้ที่จะนึกถึงพวกนักเรียกร้องสิทธิสตรีทางอินเทอร์เน็ตในชาติก่อน พอเด็กสองคนที่อยู่ข้างหลังครูใหญ่ทาคาคุระได้ยินเสียง พวกเขาก็รีบลุกจากเก้าอี้แล้ววิ่งออกไปข้างนอก ร้องไห้ตะโกนเรียก "แม่จ๋า!" ไปตลอดทาง

ครูใหญ่ทาคาคุระรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามออกไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ครูใหญ่ทาคาคุระก้าวออกไป เสียงผู้หญิงก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง "ตายแล้ว! ลูกรักของแม่! มาให้แม่ดูหน่อยสิลูกว่าเจ็บตรงไหน"

มิยะมุระ ชิซึกะกับนิชิมิยะ ยาเอโกะไม่ได้ตั้งใจจะตามออกไปทะเลาะด้วย ยังไงพวกเขาก็เป็นผู้ใหญ่ ควรจะไว้หน้าอีกฝ่ายบ้าง ให้พวกเขาเข้ามาคุยกันในห้องคงจะดีกว่า

"อะไรนะ! ไอ้เด็กแสบนั่นมันกล้าเตะของสำคัญของลูกแม่เหรอ!" ในห้อง มิยะมุระ ชิซึกะที่กำลังอุ้มนิชิมิยะ ยูซุรุ รีบสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ แต่เสียงผู้หญิงอีกคนกลับทำให้เธอเก็บอารมณ์ไม่อยู่ "ต้องจ่ายค่าทำขวัญนะ! หน้าหล่อๆ ของลูกฉันก็โดนไอ้เด็กนั่นเตะด้วย!"

ครูใหญ่ทาคาคุระรีบพูดแทรกขึ้นมา "เข้าไปคุยกันข้างในเถอะครับ ผู้ปกครองอีกฝ่ายก็อยู่ข้างใน"

เมื่อผู้หญิงทั้งสองคนพาลูกเข้ามา สึนะก็หันไปสำรวจพวกเธอ แม่ของเด็กหัวเห็ดมีใบหน้าที่ดูแหลมและดุดัน ส่วนแม่ของเด็กหัวเกรียนหน้าตาดูธรรมดาและผอมบางเหมือนลูกไม่มีผิด

ขณะที่สึนะกำลังประเมินพวกเธอ ผู้หญิงทั้งสองคนก็เอาแต่จ้องมองพวกเขาตอนเดินเข้ามาเหมือนกัน

แม่ของเด็กหัวเห็ดไม่ได้รู้สึกอะไรตอนที่มองนิชิมิยะ ยาเอโกะ แต่พอเห็นมิยะมุระ ชิซึกะ เธอก็แอบดีใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงเสื้อผ้าของมิยะมุระ ชิซึกะจะดูธรรมดา แต่คนตาแหลมอย่างเธอก็ดูออกทันทีว่าเป็นของแพง

แม่ของเด็กหัวเห็ดละสายตา ไม่ยอมเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลงให้เสียเปรียบ เธอตบโต๊ะสีขาวข้างๆ อย่างแรง แล้วตะคอกใส่มิยะมุระ ชิซึกะ "ว่าไง! จะเอายังไง ลูกชายฉันโดนลูกแกซ้อมซะขนาดนี้!"

เมื่อเห็นแม่ของเด็กหัวเห็ดเปิดประเด็น แม่ของเด็กหัวเกรียนก็ผสมโรงด้วย "ใช่! ลูกแกเตะหน้าลูกชายฉันด้วยนะ!"

มิยะมุระ ชิซึกะที่อุ้มนิชิมิยะ ยูซุรุอยู่ มองพวกเธอด้วยสายตาเย็นชาและรอยยิ้มเย้ยหยัน เลือกที่จะไม่ตอบโต้ นิชิมิยะ ยาเอโกะกำลังจะโมโห แต่มิยะมุระ ชิซึกะยกมือขึ้นห้ามและส่งนิชิมิยะ ยูซุรุให้นิชิมิยะ ยาเอโกะอุ้มแทน

คุณครูโยชินางะรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย "คุณแม่น้องพันหู่ คุณแม่น้องต้าจวง ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ มาดูภาพจากกล้องวงจรปิดกันก่อนเถอะค่ะ" พูดจบ คุณครูโยชินางะก็เอาโทรศัพท์ของครูใหญ่ทาคาคุระเปิดวิดีโอตอนเกิดเหตุให้พวกเธอดู

หลังจากดูวิดีโอแบบเร่งความเร็ว แม่ของเด็กหัวเกรียนเริ่มมีท่าทีอ่อนลงบ้าง แต่แม่ของเด็กหัวเห็ดกลับไม่สน เธอสังเกตเห็นว่าตอนที่โชโกะเดินผ่านลูกชายเธอ ปากของโชโกะขยับ เธอหันขวับ ชี้ไปที่โชโกะที่นอนอยู่บนเตียง แล้วตะคอกว่า:

"นังเด็กนี่มันต้องด่าลูกฉันตอนเดินผ่านแน่ๆ ลูกฉันถึงได้ลงมือ!"

เพราะเธอพูดเร็วเกินไป โชโกะที่นอนอยู่บนเตียงจึงฟังไม่ถนัด ได้แต่มองผู้ปกครองอีกฝ่ายชี้หน้าเธอด้วยความงุนงง

แต่พอนิชิมิยะ ยาเอโกะกับมิยะมุระ ชิซึกะได้ยิน เส้นเลือดก็ปูดโปน สึนะเองก็โกรธจัด แต่ก็รู้ว่าร่างกายเล็กๆ ของเขาคงสู้ผู้ใหญ่ไม่ได้

มิยะมุระ ชิซึกะสูดลมหายใจลึก สงบสติอารมณ์ แล้วถามว่า "งั้น... พวกคุณจะเอายังไงล่ะคะ" พอพูดจบ นิชิมิยะ ยาเอโกะกับสึนะต่างก็มองเธอด้วยความตกใจ

แม่ของเด็กหัวเห็ดไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมง่ายๆ แบบนี้ด้วยคำพูดแค่ประโยคเดียวของเธอ เธอยกมือขวาชูขึ้นมา 5 นิ้ว และเรียกร้องเงินก้อนโต "คนละ 5 แสนเยน! แล้วพวกเราจะไม่เอาเรื่อง!"

มิยะมุระ ชิซึกะมองหน้าพวกเธอ พยักหน้า และถามอย่างใจเย็น "คนละ 5 แสนงั้นเหรอ แล้วจะไม่เอาเรื่องด้วยใช่ไหม"

พอได้ยินแบบนั้น แม่ของเด็กหัวเกรียนก็รีบพูดแทรก เพราะกลัวแม่ของเด็กหัวเห็ดจะปฏิเสธ "ใช่! คนละ 5 แสน แล้วเราจะไม่แจ้งตำรวจ ไม่เอาเรื่องด้วย!"

แม่ของเด็กหัวเห็ดรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยที่แม่ของเด็กหัวเกรียนพูดแทรก ทีแรกก็ทำเป็นปอดแหก แต่พอได้ยินเรื่องเงิน 5 แสน ก็ทำเป็นเก่งขึ้นมาทันที ไม่คิดบ้างเลยว่าอีกฝ่ายจะยอมจ่ายขนาดนี้หรือเปล่า

แม่ของเด็กหัวเห็ดคิดว่าคงหมดหวังแล้ว แต่กลับไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพยักหน้าตกลงจริงๆ เธอแอบคิดว่าอีกฝ่ายคงจะโง่และรวยมากแน่ๆ

มิยะมุระ ชิซึกะมองหน้าพวกเธอแล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พวกคุณไม่ได้กำลังท้องใช่ไหม"

แม่ของเด็กหัวเกรียนคิดว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะเปลี่ยนเรื่อง จึงชี้หน้าแล้วพูดว่า "อย่ามานอกเรื่อง! คนละ 5 แสน!"

นิชิมิยะ ยาเอโกะกับสึนะกำลังจะบอกให้มิยะมุระ ชิซึกะใจเย็นๆ แต่มิยะมุระ ชิซึกะไม่สนใจและเดินตรงไปหาผู้หญิงสองคนนั้น

"เพียะ!" เสียงตบหน้าดังสนั่น ทุกคนในห้องต่างตกตะลึง มองมิยะมุระ ชิซึกะที่จู่ๆ ก็ลงมือ

หลังจากตบหน้าเสร็จ มิยะมุระ ชิซึกะก็หันไปมองแม่ของเด็กหัวเกรียน หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "เอาล่ะ คนละ 5 แสนสินะ" พูดจบ เธอก็กำหมัดชกเข้าที่ท้องของแม่เด็กหัวเกรียนอย่างจัง

แม่ของเด็กหัวเห็ดได้สติจากแรงตบ รู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มซ้าย เธอรู้ทันทีว่าเงิน 5 แสนที่อีกฝ่ายพูดถึงหมายถึงค่าทำขวัญหลังจากโดนซ้อม ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นดุร้ายทันที เธอตั้งใจจะกระชากผมอีกฝ่ายเพื่อสู้กลับ

แม่ของเด็กหัวเกรียนกุมท้อง ตัวงอเหมือนจะอาเจียนออกมา มิยะมุระ ชิซึกะเห็นการเคลื่อนไหวของเธอด้วยหางตา จึงเอนตัวหลบไปข้างหลัง และ "เพียะ" ฝ่ามือก็ฟาดลงมาอีกครั้ง

ครูใหญ่ทาคาคุระรีบหันไปสั่งคุณครูโยชินางะที่อยู่ใกล้ที่สุด "เร็วเข้า! คุณครูโยชินางะ ไปช่วยทำให้คุณแม่ของสึนะคุงใจเย็นลงก่อน ผมเข้าไปห้ามคงไม่เหมาะ"

คุณครูโยชินางะได้ยินที่ครูใหญ่บอก แต่เธอก็ไม่กล้าเข้าไปห้าม กลัวมิยะมุระ ชิซึกะจะพลั้งมือทำร้ายเธอไปด้วย

นิชิมิยะ ยาเอโกะที่กำลังอุ้มนิชิมิยะ ยูซุรุ ร้อนใจมาก กลัวเพื่อนรักจะเสียเปรียบเพราะต้องสู้แบบสองรุมหนึ่ง แต่ก็ทำได้แค่เป็นห่วงอยู่ห่างๆ

เด็กหัวเกรียนกับเด็กหัวเห็ดรีบถอยห่างจากแม่ของตัวเอง กลัวจะโดนลูกหลง แต่เพราะการถอยหนีของพวกเขา ทำให้สึนะที่กำลังยืนอึ้งอยู่สังเกตเห็น สึนะคิดในใจว่าคุณแม่ลงมือแล้ว เขาจะน้อยหน้าได้อย่างไร อีกอย่าง แม่ของเขาจัดการผู้ใหญ่ได้ แต่คงไม่เหมาะถ้าจะลงมือกับเด็ก สึนะดึงสติกลับมา กำหมัดแน่น และพุ่งตรงไปหาเด็กสองคนนั้นทันที

คุณครูอุเอโอะที่นั่งอยู่ตรงหัวเตียง สังเกตเห็นสึนะวิ่งไป จึงรีบพูดห้าม "สึนะ! พวกนั้นเป็นผู้ใหญ่ หนูช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ!" พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นเตรียมจะเข้าไปกอดสึนะไว้

ทุกคนในห้องหันไปมองตามเสียงของคุณครูอุเอโอะ สายตาจับจ้องไปที่สึนะที่กำลังวิ่งไปหาเด็กสองคน มิยะมุระ ชิซึกะก็เห็นสึนะวิ่งไปหาเด็กสองคนด้วยหางตา และอดรู้สึกภูมิใจไม่ได้ว่าเขาทำได้ดีมาก! สมกับเป็นลูกที่เธอเบ่งออกมา

มิยะมุระ ชิซึกะรวบรวมสมาธิ หลบมือที่แม่เด็กหัวเกรียนยื่นมา แล้วกระชากผมอีกฝ่ายมาด้านหลัง "เพียะ! เพียะ! เพียะ!" เธอยกมือขึ้นตบหน้าฝั่งซ้ายของอีกฝ่ายติดต่อกันหลายครั้ง

เด็กสองคนเห็นว่าเป้าหมายของสึนะคือพวกเขา ก็วิ่งหนีร้องไห้จ้า กลัวว่าจะถูกสึนะจับตัวได้

เงินญี่ปุ่น 5 แสนเยน มีค่าประมาณ 1 แสน 1 หมื่นบาทไทย