บทที่ 22 : มือมืดเบื้องหลังปรากฏกาย

บทที่ 22 : มือมืดเบื้องหลังปรากฏกาย

"สถานการณ์ไม่สู้ดี! ตาแก่บัดซบคนนั้นคิดจะหลบหนีไปแล้ว!"

ทุกคนต่างมองเห็นว่าเซี่ยเมี่ยเจวี่ยกำลังควบคุมโลงศพเพื่อหลบหนีไปจากที่นี่

ในวินาทีนี้ สุ้มเสียงอันทรงพลังและน่าเกรงขามอย่างถึงที่สุดก็ดังขึ้นในหูของทุกคน

"เจ้าคิดว่าตนเองจะสามารถจากไปได้งั้นหรือ?!"

ราชันศึกค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากหมู่เมฆ แววตาของเขาเย็นชา และฝ่ามืออันยิ่งใหญ่ของเขาก็สะบัดตรงไปยังห้วงมิตินั้นโดยตรง

"ตูม……"

พร้อมกับสุ้มเสียงอันดังกึกก้อง ห้วงมิติทั้งหมดถูกแช่แข็งไว้โดยตรงด้วยวิธีการของขอบเขตระดับราชัน

"ท่านอาวุโสไร้เทียมทานอย่างแท้จริง!"

เมื่อเห็นราชันศึกปรากฏกาย ฉินหยวนและทหารคนอื่นๆ จำนวนนับมิถ้วนต่างพากันร้องตะโกนขึ้นพร้อมกัน โดยประกาศว่าราชันศึกไร้เทียมทาน

ในวินาทีนี้ วิธีการของขอบเขตระดับราชันได้รับการแสดงออกอย่างชัดเจน สิ่งที่เรียกว่าห้วงมิตินั้นกลับเปราะบางดุจดั่งกิ่งไม้ในกำมือของยอดฝีมือระดับนี้ และสามารถถูกควบคุมได้ตามอำเภอใจ

"ตูม! ตูม! ตูม!"

ในเวลานี้

ทุกคนได้ยินเสียงกระแทกอันดังสนั่นหลายครา จากนั้นจึงได้เห็นโลงศพหลังนั้นกำลังสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

ปรารถนาจะสลัดหลุดจากพันธนาการของราชันศึก ทว่าไม่ว่ามันจะกระแทกเยี่ยงไร ก็มิอาจหลบหนีไปจากห้วงมิตินี้ได้อีกต่อไปแล้ว

"เจ็บใจนัก! ข้ามิยินยอมพร้อมใจเลย!"

สุ้มเสียงอันเกรี้ยวกราดของเซี่ยเมี่ยเจวี่ยแว่วออกมาจากภายในโหลงศพ และอารมณ์ของเขาก็ยิ่งควบคุมมิได้มากขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าต่อให้เขาจะร้อนรนเพียงใด กายเนื้อที่แท้จริงก็มิกล้าที่จะก้าวออกมาเผชิญหน้ากับราชันศึกเลยแม้แต่น้อย

ล้อเล่นน่ะสิ เขามิมีความกังขาเลยว่า หากเขาจับกล้าก้าวออกมาจริงๆ ราชันศึกย่อมสามารถบดขยี้เขาให้ตายได้อย่างง่ายดายดุจดั่งการบดขยี้ลูกไก่ตัวหนึ่งแน่นอน

"หึ! เจ้าช่างเลือกโลงศพมาได้ดีแท้!"

ราชันศึกแค่นเสียงเย็นชา พลางตบลงบนพื้นผิวของโลงศพหลังนั้นคราแล้วคราเล่า

และสิ่งที่น่าเหลือเชื่อคือ แม้กระทั่งแรงตบของยอดฝีมือระดับราชันที่ฟาดฟันลงบนโลงศพเยี่ยงนี้

โลงศพหลังนั้นกลับยังคงนิ่งสนิท โดยมิปรากฏรอยขีดข่วนใดๆ บนพื้นผิวเลยแม้แต่น้อย

"โลงศพหลังนี้... ช่างแปลกประหลาดเกินไปแล้ว เหตุใดท่านอาวุโสจึงมิอาจทุบทำลายมันได้?"

"มิต้องกล่าวอันใดมากความ ข้าคิดว่าโหลงศพหลังนี้ย่อมเหมาะสมอย่างยิ่งให้ท่านนำกลับไปใช้สอยในยามเกษียณอายุนะ!"

"ยายมันเถอะ ตาแก่บัดซบคนนั้นไปเสาะหาโลงศพเยี่ยงนี้มาจากที่ใดกัน เหตุใดจึงได้ทนทานถึงเพียงนี้?"

"ข้าคิดว่ากระดองของเต่าพันปีก็คงมิได้แข็งแกร่งเท่าโลงศพหลังนี้หรอกใช่หรือไม่?"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ตามที่เจ้ากล่าวมา นั่นมิได้หมายความว่าตาแก่ที่อยู่ข้างในนั้น เป็นเต่าเฒ่าพันปีหรอกรึ?"

……

ฉากเหตุการณ์นี้ตกอยู่ในสายตาของทหารแว่นแคว้นฉินทั้งหมด และบันดาลให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบเห็นโลงศพอันแปลกพิศวงถึงเพียงนี้ และมันสร้างความสั่นสะเทือนใจให้แก่พวกเขาอย่างแท้จริง

"ท่านอาวุโสราชันศึก เกิดสิ่งใดขึ้นกับโลงศพหลังนี้กันแน่?"

ในเวลานี้ เต้าอู๋หยาผู้ซึ่งตระหนักถึงความผิดปกติบางประการ ก็มองไปยังราชันศึกด้วยสีหน้าสับสน

"อืม……"

"หากข้าคาดการณ์มิผิด วัสดุของโลงศพหลังนี้คงจะถูกหลอมรวมเข้ากับสิ่งของที่น่าเหลือเชื่อบางประการ เป็นต้นว่า สมบัติล้ำค่า!"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราชันศึกก็กล่าวช้าๆ

"สมบัติล้ำค่า?"

เต้าอู๋หยาที่ได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก บังเกิดความฉงนใจอยู่บ้าง และกำลังจะเอ่ยถามสืบต่อ

ทว่าเขากลับถูกขัดจังหวะโดยราชันศึกที่ยกมือขึ้น พลางกล่าวว่า: "เจ้ามิต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ในยามนี้หรอก บัดนี้ตามสถานการณ์แล้ว ในระยะเวลาสั้นๆ ข้าเกรงว่าข้าคงมิอาจทำอันใดกับมันได้ ทำได้เพียงกักขังมันไว้ ณ ที่แห่งนี้เท่านั้น"

"เอาเยี่ยงนี้ดีหรือไม่ อู๋หยา เจ้าจงดำเนินตามกองทัพของแคว้นฉินเพื่อเปิดฉากกวาดล้างกองทัพศัตรูต่อไป ส่วนข้าจะขอตั้งตารออยู่ ณ ที่แห่งนี้เพื่อรอคอยการกลับมาอย่างผู้ชนะของพวกเจ้า"

กล่าวจบ

ราชันศึกส่งกระแสจิตเพื่อแจ้งความคิดของตนแก่หลิวเหอและฉินหยวน

"ตกลง! เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านอาวุโสแล้ว!"

ฉินหยวนและคนอื่นๆ ที่ได้รับคำแนะนำจากราชันศึกรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงออกคำสั่งให้กองทัพแคว้นฉินเปิดฉากไล่ล่ากองทัพพันธมิตรของทั้งสามแว่นแคว้นที่กำลังหลบหนีไปอย่างต่อเนื่อง

……

ในเวลานี้ เซี่ยหลินไห่ องค์เหนือหัวแห่งแคว้นเซี่ย และคนอื่นๆ กำลังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง

ในยามนี้เขามิกล้าแม้แต่จะหันกลับมามองเบื้องหลัง ด้วยหวาดกลัวว่ายอดฝีมือระดับราชันลึกลับผู้นั้นจะสะบัดมือจับกุมเขากลับไป

"ท่านบรรพบุรุษ ข้าต้องขออภัย ลูกหลานคนรุ่นหลังไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้ โปรดท่านมิต้องกังวล ยามเมื่อท่านก้าวเดินออกจากปรโลก พวกเราย่อมต้องเผากระดาษเงินกระดาษทองให้แก่ท่านให้มากขึ้นแน่นอน..."

เมื่อหวนนึกถึงฉากเหตุการณ์เมื่อครู่ เซี่ยหลินไห่ลอบไว้อาลัยในใจอย่างเงียบเชียบ

เขา สงสัยอยู่บ้างว่าเซี่ยเมี่ยเจวี่ยจะกระโดดออกมาจากโลงศพด้วยความโกรธแค้นและทุบตีเขาหลังจากได้ยินคำกล่าวนี้หรือไม่

สมกับเป็นสืบสายเลือดแห่งราชวงศ์แท้ๆ ความกตัญญูช่างทรงพลังยิ่งนัก

"นายท่าน พวกเราใกล้จะถึงแล้ว! เบื้องหน้าคือสถานที่นัดพบที่พวกเราได้ตกลงกันไว้กับอีกสองแว่นแคว้นก่อนจะออกศึกขอรับ!"

ในจังหวะที่เซี่ยหลินไห่กำลังบังเกิดความรู้สึกผิด สุ้มเสียงรายงานของผู้ใต้บังคับบัญชาก็ดึงเขากลับคืนสู่ความเป็นจริงในทันที

ยามเมื่อเขาได้สติกลับคืนมา มองดูฉากเหตุการณ์อันคุ้นตาตรงหน้า เซี่ยหลินไห่บังเกิดความตื่นเต้นอย่างที่สุด

"ข้ากลับมาแล้ว ในที่สุดข้าก็กลับมาจนได้!"

เมื่อหวนนึกถึงยามที่ตนเองเปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณในการนำทัพกองทัพพันธมิตรสามแว่นแคว้นเพื่อบุกโจมตีกองทัพแคว้นฉินในคราแรก

เขานึกว่าทุกอย่างย่อมต้องดำเนินไปด้วยดี ทว่าเขากลับมิเคยคาดคิดเลยว่าจะมียอดฝีมือระดับระดับราชันสอดมือเข้าแทรกแซงกลางคันเยี่ยงนี้

มันได้ทำลายล้างความฝันทั้งหมดของเขาลงในพริบตาโดยตรง!

"บัดซบนัก เกิดสิ่งใดขึ้นกับตาแก่แคว้นฉู่และแคว้นมู่ทั้งสองคนนั้นกันแน่! ข้ามิเคยพบเห็นพวกเขาเดินทางมาช่วยเหลือตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าจักต้องไปทวงคำอธิบายจากพวกเขาในภายหลังให้จงได้"

เซี่ยหลินไห่กล่าวด้วยความโกรธแค้น

การศึกครานี้เดิมทีถูกวางแผนขึ้นโดยสามแว่นแคว้นของพวกตน

แม้ว่าพวกตนจะถูกยุยงโดยท่านผู้นั้นที่อยู่ในเงามืดจริง ทว่าไม่ว่าจะเยี่ยงไร การทำลายล้างแคว้นฉินก็คือสิ่งที่พวกตนปรารถนาจะทำมาโดยตลอดอยู่แล้ว

ตราประทับสมบัติทั้งสี่ชิ้น แต่ละแว่นแคว้นถือครองอยู่คนละหนึ่งชิ้น ขอเพียงรวบรวมพวกมันได้จนครบ ขุมทรัพย์มังกรใหญ่ในตำนานย่อมต้องถูกเปิดออกแน่นอน!

"ไม่ถูกต้อง เหตุใดข้าจึงได้กลิ่นอายคาวโลหิตอันเข้มข้นลอยล่องอยู่ในอากาศเยี่ยงนี้?"

"เหตุใดจึงมิมีผู้ใดอยู่ ณ ที่แห่งนี้เลย? เกิดเรื่องราวอันใดขึ้นงั้นหรือ?"

"นายท่าน พวกเราเดินทางมาผิดสถานที่ใช่หรือไม่ขอรับ?"

……

ในวินาทีนี้ สถานการณ์อันแปลกประหลาดตรงหน้าของพวกเขาบันดาลให้คนจำนวนมากต้องขมวดคิ้วลงกะทันหัน

มันช่างแปลกประหลาดเกินไป จนทำให้คนจำนวนมากถึงกับบังเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นในใจของพวกตน

ราวกับมีสิ่งอันน่าสะภรึงกลัวอย่างที่สุดกำลังตั้งตารอคอยพวกเขาอยู่เบื้องหน้า

"อย่าขยับ! ข้าจะขอไปดูเองว่าเกิดสิ่งใดขึ้น!"

ในเวลานี้ แม้แต่เซี่ยหลินไห่เองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางประการ และในฐานะผู้นำ เขาย่อมมิอาจแสดงท่าทีหวาดกลัวให้ผู้อื่นเห็นได้มากกว่าปกติ

"ตูม!"

ในวินาทีนี้เอง

สุ้มเสียงอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้หัวใจของทุกคนต้องสั่นสะท้านก็ดังขึ้น:

"ข้า เฝ้ารอคอยพวกเจ้ามาเนิ่นนานแล้ว..."

ระหว่างฟ้าดิน ร่างผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำค่อยๆ ก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ โดยมีกระบี่ยาวสีโลหิตแขวนอยู่ ณ บริเวณเอวของเขา

"ท่าน... ท่านผู้นั้นงั้นหรือ?"

เมื่อได้เห็นร่างนี้ ฝ่าเท้าของเซี่ยหลินไห่พลันหยุดชะงักลง แววตาของเขาบังเกิดความตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาย่อมล่วงรู้ดีว่าบุคคลเบื้องหน้าตนคือผู้ใด

นั่นคือตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังสามแว่นแคว้นของพวกตนในครานี้นั่นเอง

"หึ! เดิมทีข้าปรารถนาจะพึ่งพาพวกเจ้าเพื่อทำลายล้างสิ่งที่เรียกว่าแคว้นฉินในคราเดียว ทว่าข้ามิคาดคิดเลยว่าพวกเจ้าจะเป็นเพียงเศษขยะถึงเพียงนี้ ในท้ายที่สุด ข้าก็ต้องลงมือด้วยตนเองอยู่ดี!"

ร่างในชุดคลุมสีดำแค่นเสียงเย็นชา พลางจ้องมองเซี่ยหลินไห่ด้วยสายตาอันเย็นยะเยือก

ทันใดนั้น ลางสังหรณ์อันเลวร้ายก็พุ่งทะลักเข้าสู่หัวใจของเขา

"ช่างเถอะ กล่าวโดยสรุป ในท้ายที่สุดพวกเจ้าก็มิได้เป็นสิ่งใดมากไปกว่าอาหารอันโอชะแห่งโลหิตหรอก ตัวเบี้ยที่ไร้ประโยชน์ ก็จงมลายหายไปเสียเถิด!"

ตูม!

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา เซี่ยหลินไห่รู้สึกเพียงว่าสมองของตนส่งเสียงคำรามลั่น เขาได้ยินสิ่งใดกันแน่?

อาหารแห่งโลหิต? ตัวเบี้ย? ทำลายล้าง?

"ฮิฮิ สหายเก่า ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าช่างใจกว้างเกินไป มันมิเหมาะสมหรอกที่เจ้าจะรั้งอยู่ข้างกายบุคคลผู้นั้น!"

ในเวลานี้

สุ้มเสียงอันน่าสยดสยองและน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งดังระเบิดขึ้นในหูของทุกคน

"หึ! กุ่ยเมี่ย จงเร่งฟื้นตัวโดยเร็วเถิด พวกมันทั้งหมดล้วนเป็นโลหิตของเจ้า และในภายหลังพวกเราจะร่วมกันสังหารรูปสลักระดับราชันที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันตนนั้นซะ"