บทที่ 11 - ระดับซ่อนเร้น
บทที่ 11 - ระดับซ่อนเร้น
"สัญชาตญาณการต่อสู้ของไอ้เด็กนี่แข็งแกร่งมาก มันมองจุดอ่อนของพวกเจ้าออกทะลุปรุโปร่ง!"
หลินอู่สามารถอยู่ข้างกายหลินเทียนฮ่าวมาได้ตั้งหลายปี ย่อมไม่ใช่พวกมีดีแค่ชื่อ เพียงปรายตามองก็รู้ถึงปัญหาแล้ว
"บัดซบ มิน่าล่ะถึงสามารถสังหารนายน้อยหลินหู่ได้ ไอ้เด็กนี่ปล่อยเอาไว้ไม่ได้เด็ดขาด!"
ทุกคนต่างก็สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากหลินเหยียน ขืนปล่อยให้หลินเหยียนเติบโตต่อไป เกรงว่าคงจะได้กลายเป็นอัจฉริยะของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์เข้าจริงๆ
"พวกเจ้าไม่คิดบ้างหรือ ว่าตอนนี้สิ่งที่พวกเจ้าควรจะพิจารณาให้มากที่สุดก็คือชีวิตของตัวเองต่างหาก"
หลินเหยียนเย้ยหยัน
โฮก!
มังกรศักดิ์สิทธิ์สีทองทั้งเก้าตัวคำรามก้อง เคล็ดวิชาหมัดที่เทียบเท่าระดับเร้นลับขั้นสมบูรณ์บวกกับพลังจิตของผู้ใช้วันต์ขั้นมหายาน ทำให้กระบวนท่าของหลินเหยียนดุดันไร้เทียมทาน องครักษ์ตระกูลหลินเหล่านั้นล้วนถูกซัดจนกระอักเลือด
องครักษ์หลายคนตื่นตระหนก ทำได้เพียงร้องขอความช่วยเหลือจากหลินอู่ "ท่านหลินอู่ ไอ้เด็กนี่เกรงว่าคงต้องรบกวนท่านลงมือเองแล้ว ... "
"ไอ้พวกโง่เขลา แค่เด็กรุ่นหลังคนเดียวยังเอาชนะไม่ได้ ไสหัวไปให้พ้น!"
หลินอู่ตวาดลั่นก่อนจะพุ่งทะยานเข้ามา
พลังฝึกตนของเขาไม่ได้แข็งแกร่งกว่าองครักษ์ตระกูลหลินพวกนั้นมากนัก เขาอยู่เพียงระดับปราณสมุทรขั้นที่สาม
ทว่ากระบวนท่าและวิสัยทัศน์ของเขากลับเหนือชั้นกว่าองครักษ์เหล่านั้นมากนัก ทุกกระบวนท่าแฝงไปด้วยจิตสังหารอันดุดันเหี้ยมโหด
ต่อให้เป็นหลินเหยียน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลินอู่ก็ยังรู้สึกตึงมืออยู่บ้าง
"รอยประทับหมัดมังกรโลหิต!"
หลินเหยียนระเบิดไม้ตายออกมาอย่างต่อเนื่อง
ส่วนหลินอู่ก็งัดกระบวนท่าสังหารออกมาปะทะเช่นกัน การต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือทั้งสองเป็นไปอย่างดุเดือด
ปัง ปัง ปัง!
สิบกระบวนท่า สามสิบกระบวนท่า ห้าสิบกระบวนท่า ... ป่าเขารอบด้านล้วนถูกลมปราณทำลายจนย่อยยับ ทว่ายอดฝีมือทั้งสองกลับยิ่งสู้ยิ่งดุดัน
"สมแล้วที่เป็นท่านหลินอู่ ประสบการณ์การต่อสู้จริงเหนือชั้นกว่าพวกเรามากนัก!"
องครักษ์ตระกูลหลินเหล่านั้นต่างก็เผยสีหน้าเคารพยำเกรง
"ไอ้เด็กสารเลวนี่ก็ช่างเหลือเชื่อนัก ถึงกับอาศัยพลังระดับหล่อเลี้ยงปราณขั้นที่เก้าต่อกรกับท่านหลินอู่ได้ถึงขนาดนี้!"
ความแข็งแกร่งของหลินเหยียนก็ทำให้ผู้คนตื่นตะลึงเช่นกัน
ระดับหล่อเลี้ยงปราณขั้นที่เก้าปะทะระดับปราณสมุทรขั้นที่สาม ห่างกันถึงสี่ขั้นย่อยเชียวนะ!
หลินเหยียนกลับสามารถข้ามระดับต่อสู้ได้ ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
หากเปลี่ยนเป็นอัจฉริยะคนอื่น คงพ่ายแพ้ไปตั้งนานแล้ว
ทว่าแม้จะทึ่งในฝีมือของหลินเหยียน แต่องครักษ์เหล่านี้กลับมีความมั่นใจในตัวหลินอู่อย่างเต็มเปี่ยม
"ไอ้เด็กนี่อย่างไรเสียก็เป็นแค่ระดับหล่อเลี้ยงปราณ อาศัยข้อได้เปรียบทางด้านเคล็ดวิชาต่อสู้ ช่วงเวลาสั้นๆ อาจจะพอประมือกับท่านหลินอู่ได้ แต่นานไป ไอ้เด็กนี่จะต้องตายเพราะสูญเสียลมปราณจนหมดสิ้นอย่างแน่นอน!"
ในความเป็นจริงหลินเหยียนก็ตระหนักถึงจุดนี้เช่นกัน
เขาสัมผัสได้ถึงลมปราณในร่างกายที่กำลังลดทอนลง ภายในใจร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง
"ระดับหล่อเลี้ยงปราณก็คือระดับหล่อเลี้ยงปราณอยู่วันยังค่ำ ลมปราณภายในร่างกายยังเบาบาง ต่อให้ชีพจรยุทธ์ของข้าจะเป็นชีพจรยุทธ์มังกรศักดิ์สิทธิ์ แต่ความหนาแน่นของลมปราณก็เทียบเท่าได้แค่ระดับปราณสมุทรขั้นที่หนึ่งเท่านั้น หลินอู่เป็นยอดฝีมือระดับปราณสมุทรขั้นที่สาม ลมปราณของเขาหนาแน่นกว่าข้าถึงสามเท่า หากยืดเยื้อต่อไปข้าต้องแพ้แน่!"
"ต้องหาทางจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด!"
"ดูเหมือนคงต้องใช้เคล็ดวิชายันต์วิญญาณน้อยเสียแล้ว!"
หลินเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก มือประสานอิน ตราประทับแสงจางๆ พุ่งออกไปในทันที
"ตราประทับยันต์วิญญาณ!"
นี่คือวิชายันต์ที่ได้มาจากตัวลู่ซาน เคล็ดวิชายันต์วิญญาณน้อยสามารถกระตุ้นคลื่นพลังจิตได้
คลื่นพลังจิตสายนี้เป็นเพียงขั้นมหายานช่วงต้น ซึ่งสอดคล้องกับระดับปราณสมุทรขั้นที่สาม แม้จะยังไม่สามารถสังหารหลินอู่ได้ แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้พลังจิตของหลินอู่ถูกสั่นคลอน
"นี่มันวิชาอะไรกัน"
ชั่วพริบตาหลินอู่ก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย ราวกับถูกใครเอาไม้กระบองลอบตีหัวอย่างไรอย่างนั้น
"ตอนนี้แหละ!"
หลินเหยียนฉวยโอกาสนี้ซัดหมัดออกไปอย่างแรง กระแทกเข้าที่ศีรษะของหลินอู่เต็มๆ
หากหลินอู่อยู่ในสภาพเตรียมพร้อมสมบูรณ์ ย่อมสามารถใช้พลังฝึกตนต้านทานหมัดนี้ได้ ทว่าเวลานี้จิตวิญญาณของหลินอู่ได้รับความเสียหาย อาการเหมือนคนเมามาย เขาจึงไม่สามารถตอบสนองได้ทันท่วงที
ผัวะ!
ภายใต้หมัดนี้ ศีรษะของหลินอู่ก็ปริแตก เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด
"แย่แล้ว!"
แม้หลินอู่จะไม่รู้ว่าพลังจิตคืออะไร แต่เขาก็ตระหนักได้ว่าวิชาของหลินเหยียนนั้นแปลกประหลาด มันทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะสับสน หากดันทุรังสู้ต่อไปต้องตายแน่
ด้วยเหตุนี้เขาจึงรีบถอยร่นหมายจะทิ้งระยะห่างจากหลินเหยียน
แต่ในเมื่อตอนนี้หลินเหยียนเป็นฝ่ายได้เปรียบ มีหรือจะยอมปล่อยโอกาสนี้ไปง่ายๆ
"หลินอู่ ไปตายซะ เคล็ดวิชายันต์วิญญาณน้อย!"
คลื่นพลังจิตโหมกระหน่ำซัดเข้ามาอีกหลายระลอกราวกับคลื่นน้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง สมองของหลินอู่ยังไม่ทันจะแจ่มใสก็ต้องมาเผชิญกับอาการวิงเวียนอีกครั้ง ซ้ำร้ายยังรุนแรงกว่าเดิมเสียด้วย
เขาถึงกับรู้สึกโลกหมุนคว้าง สูญเสียการควบคุมพลังในร่างกายไปโดยสิ้นเชิง
"บัดซบ ข้าไม่ยอม ... "
ในท้ายที่สุด หลินอู่ก็ต้องส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ก่อนจะถูกหลินเหยียนซัดจนตาย กะโหลกศีรษะระเบิด มันสมองสาดกระจาย
"ท่านหลินอู่ตายแล้ว ... "
องครักษ์ตระกูลหลินเหล่านั้นต่างก็ลนลาน แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ระดับหล่อเลี้ยงปราณขั้นที่เก้าข้ามระดับสังหารปราณสมุทรขั้นที่สาม พลังต่อสู้นี้มันช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร!
เกรงว่าต่อให้อยู่ในสำนักกระบี่มังกรสวรรค์ คนผู้นี้ก็คงถูกนับว่าเป็นอัจฉริยะแล้วกระมัง!
เมื่อไร้ซึ่งขวัญกำลังใจในการต่อสู้ องครักษ์ทั้งหมดก็ทิ้งอาวุธวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันอย่างลนลาน
"ราวกับทรายที่ไร้การเกาะกุม"
หลินเหยียนหัวเราะหยัน หากคนพวกนี้ร่วมมือกันต่อต้าน ต่อให้เขาอยากจะฆ่าก็คงต้องเปลืองแรงไม่น้อย แต่เมื่อพากันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเช่นนี้ มันก็เปิดโอกาสให้เขาไล่เก็บทีละคนได้อย่างง่ายดาย
"รอยประทับหมัดมังกรโลหิต!"
ไม่กี่นาทีต่อมา องครักษ์ตระกูลหลินทั้งหมดก็ถูกหลินเหยียนสังหารจนสิ้น
"เคล็ดวิชาเก้ามังกรกลืนนภา!"
จากนั้นหลินเหยียนก็เริ่มกลืนกินพลังของคนเหล่านี้เพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของตนเอง
ความแข็งแกร่งของคนเหล่านี้ เหนือกว่ายอดฝีมือทุกคนที่หลินเหยียนเคยกลืนกินมาก่อนหน้านี้มากนัก ทว่าไม่รู้ทำไม ไม่ว่าหลินเหยียนจะกลืนกินไปมากเท่าใด ร่างกายของเขาก็เป็นดั่งหลุมไร้ก้น ไม่อาจทะลวงเข้าสู่ระดับปราณสมุทรได้เสียที
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่าการฝึกฝนของข้ามีปัญหา"
จนใจ หลินเหยียนทำได้เพียงปลุกท่านมังกรศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา
"เคล็ดวิชาเก้ามังกรกลืนนภาแตกต่างจากเคล็ดวิชาอื่น วิชานี้จำเป็นต้องฝึกฝนให้ถึงระดับซ่อนเร้น" ท่านมังกรศักดิ์สิทธิ์ตอบ
"ระดับซ่อนเร้นหรือ" หลินเหยียนเพิ่งจะเคยได้ยินคำกล่าวนี้เป็นครั้งแรก
"ถูกต้อง ระดับซ่อนเร้น อธิบายง่ายๆ ก็คือ คนอื่นมีระดับหล่อเลี้ยงปราณเก้าขั้น แต่เจ้ามีระดับหล่อเลี้ยงปราณสิบขั้น!"
ท่านมังกรศักดิ์สิทธิ์กล่าว
ระดับหล่อเลี้ยงปราณมีชีพจรยุทธ์เก้าเส้น ส่วนระดับซ่อนเร้นก็คือการหลอมรวมชีพจรยุทธ์ทั้งเก้าเส้นให้กลายเป็นเส้นที่สิบ
ตู้ม!
ครึ่งชั่วยามต่อมา
เสียงมังกรคำรามดังก้องมาจากภายในร่างกาย หลินเหยียนลืมตาขึ้น
ภายในร่างกายของเขา ชีพจรยุทธ์มังกรศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าเส้นหายไปแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่ก็คือชีพจรยุทธ์มังกรแท้จริงสีทองหนึ่งเส้น
ทว่าแม้จะมีเพียงเส้นเดียว แต่หลินเหยียนกลับรู้สึกได้ว่าพลังในร่างกายของเขา แข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนที่มีเก้าเส้นเสียอีก!
นอกจากนี้ รอยประทับหมัดมังกรโลหิตก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน
รอยประทับหมัดมังกรโลหิตระดับที่เก้าเป็นเพียงระดับเร้นลับขั้นสมบูรณ์ ทว่ารอยประทับหมัดมังกรโลหิตระดับที่สิบ กลับเป็นถึงระดับเร้นลับขั้นสมบูรณ์แบบ!
แม้จะดูต่างกันแค่คำเดียว แต่อานุภาพกลับห่างกันราวฟ้ากับดิน!
"น่าเสียดาย ที่ยังคงไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับปราณสมุทรได้อยู่ดี!"
หลินเหยียนทอดถอนใจ
"นอกเสียจากจะมีเลือดบริสุทธิ์ธาตุมังกรระดับสอง มิฉะนั้นต่อให้เจ้าดูดซับทรัพยากรไปมากเพียงใด เจ้าก็ไม่มีทางทะลวงระดับได้หรอก นี่คือข้อจำกัดของตัวเคล็ดวิชาเอง"
ท่านมังกรศักดิ์สิทธิ์กล่าว
"ดูเหมือนคงทำได้แค่ไปเสี่ยงดวงที่สำนักกระบี่มังกรสวรรค์เสียแล้ว!"
หลินเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่ได้เลือกกลับไปที่ตระกูลหลิน แต่กลับควบม้ามุ่งหน้าไปยังทิศทางของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์โดยตรง
ในขณะเดียวกัน ณ ตระกูลหลิน
หลินสยงกำลังฝึกวิชาอยู่ จู่ๆ ป้ายหยกที่เอวของเขาก็แตกสลาย หลินสยงมองป้ายหยกนั้นพร้อมกับมีสีหน้ามืดครึ้มลง
"หลินอู่หรือ ภารกิจล้มเหลวงั้นหรือ"
"ไอ้เด็กสารเลวนั่นดวงแข็งจริงๆ! ถึงกับขนาดที่หลินอู่ก็ยังไม่ใช่คู่มือของมัน!"
คำพูดนี้ของหลินสยง ทำให้บรรยากาศรอบด้านเกิดเสียงสูดลมหายใจด้วยความตื่นตะลึง "หลินเหยียนใช้เวลาเพียงสั้นๆ กลับเติบโตมาได้ถึงขั้นนี้แล้วเชียวหรือ"
พวกเขาล้วนรู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของหลินอู่ดี ระดับปราณสมุทรขั้นที่สาม แถมยังมีองครักษ์ตระกูลหลินคอยช่วยเหลือ หากร่วมมือกันเกรงว่าคงสามารถล้อมฆ่าผู้ฝึกตนระดับปราณสมุทรขั้นที่สี่ได้เลยทีเดียว! ทว่ายอดฝีมือมากมายถึงเพียงนี้ กลับถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น!
ความแข็งแกร่งของหลินเหยียนนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก!
"ถ้ารู้แต่แรกว่าหลินเหยียนจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ พวกเราก็ไม่ควรกีดกันเขา ควรจะสนับสนุนเขาเสียมากกว่า ... "
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น
คำพูดนี้ทำให้เหล่าผู้อาวุโสต่างก็พากันเงียบกริบ หากตอนนั้นพวกเขาเลือกที่จะสนับสนุนหลินเหยียน ในวันข้างหน้าเมื่อหลินเหยียนผงาดขึ้นมา พวกเขาก็ย่อมพลอยได้ดีไปด้วย
แต่ตอนนี้พวกเขากลับไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหลินเหยียน ไปล่วงเกินอัจฉริยะที่มีศักยภาพ ช่างทำให้กินไม่ได้นอนไม่หลับเสียจริง!
"หึ มาพูดเอาป่านนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือต้องหาทางกำจัดไอ้เด็กนั่นทิ้งเสีย! หากปล่อยให้มันรอดชีวิตไปได้ พวกเราทุกคนจะต้องตายกันหมด!" ผู้อาวุโสอีกท่านหนึ่งแค่นเสียงเย็น
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในเหตุการณ์ต่างก็ใจสั่นสะท้าน หลินเหยียนอายุเพียงสิบกว่าปี ก็มีความแข็งแกร่งระดับสังหารหลินอู่ได้แล้ว ใครจะกล้าจินตนาการถึงอนาคตล่ะ
เกรงว่าอีกไม่กี่ปี หลินเหยียนก็คงสามารถบรรลุถึงระดับที่ทำให้ทั่วทั้งเมืองชิงสือต้องแหงนหน้ามองแล้ว!
และพวกเขาที่เคยล่วงเกินหลินเหยียน ย่อมไม่มีทางรอดชีวิตไปได้แน่!
หลินสยงพยักหน้า "พวกเจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าจะไปที่สำนักกระบี่มังกรสวรรค์เดี๋ยวนี้ เพื่อไปดักสังหารไอ้เด็กนั่นที่สำนัก"
"ผู้อาวุโสสูงสุด หรือว่าท่านยังมีคนรู้จักอยู่ในสำนักกระบี่มังกรสวรรค์อีกหรือ"
ผู้อาวุโสหลายท่านประหลาดใจ
"หลายปีมานี้ที่ข้าดำรงตำแหน่งนี้ ย่อมต้องมีการติดต่อกับผู้คนเบื้องบนบ้างอยู่แล้ว มีผู้ดูแลของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์ผู้หนึ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับข้า"
หลินสยงหัวเราะเยาะ
ปีนั้นที่เขาพยายามผูกมิตรกับผู้ดูแลของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์ ก็เป็นเพียงเพราะกังวลว่าลูกชายของตนจะไม่มีปัญญาเข้าเป็นศิษย์สำนักด้วยความสามารถของตนเอง ถึงเวลานั้นก็จะได้ใช้เงินทองเพื่อเปิดทางให้
นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้กลับได้นำมาใช้ประโยชน์เข้าจริงๆ
จากนั้นหลินสยงก็ออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังสำนัก
...
ช่วงเวลาหลายวันหลังจากนั้น หลินเหยียนต้องใช้ชีวิตกินนอนกลางป่าเขาลำเนาไพร
จนกระทั่งเจ็ดวันต่อมา ในที่สุดหลินเหยียนก็เดินทางมาถึงสำนักกระบี่มังกรสวรรค์
"ดูเหมือนข้าจะโชคดีนะเนี่ย ที่มาประจวบเหมาะกับช่วงที่สำนักกระบี่มังกรสวรรค์กำลังคัดเลือกศิษย์พอดี"
เวลานี้ที่เชิงเขาของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์ มีผู้ฝึกตนมารวมตัวกันอย่างเนืองแน่น
จากความทรงจำของหลินอู่ หลินเหยียนได้รับรู้ว่าสำนักกระบี่มังกรสวรรค์จะมีการจัดการทดสอบศิษย์ปีละหลายครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งก็จะทำให้อัจฉริยะจากเมืองต่างๆ พากันคลุ้มคลั่ง
ท้ายที่สุดแล้วการเข้าร่วมสำนัก ก็เท่ากับการได้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในคราวเดียว!
"เอ๊ะ นั่นมันหลินสยงนี่!"
จู่ๆ รูม่านตาของหลินเหยียนก็หดแคบลง
เขามองเห็นว่าที่จุดลงทะเบียนหน้าประตูภูเขา หลินสยงผู้นำตระกูลหลิน กำลังยืนคุยกับผู้ดูแลหลายคนด้วยท่าทีนอบน้อม
"หลินสยงก็มาที่สำนักกระบี่มังกรสวรรค์ด้วย การที่เขามาที่นี่ก็เพื่อขัดขวางไม่ให้ข้าได้เป็นศิษย์ของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์แน่ๆ"
ฐานะศิษย์สำนักกระบี่มังกรสวรรค์นั้นไม่ใช่แค่ชื่อเสียงจอมปลอม ภายในอาณาเขตของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์ หากใครกล้าล่วงเกินศิษย์ของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์ จะต้องถูกลงโทษจากทางสำนัก!
เคยมีตระกูลระดับเจ้าเมืองตระกูลหนึ่งเผลอสังหารศิษย์ของสำนักกระบี่มังกรสวรรค์ไปโดยไม่รู้ตัว ภายหลังผู้อาวุโสของสำนักก็ลงมือลบตระกูลระดับเจ้าเมืองนั้นทิ้งไปในทันที
หลินสยงคงกังวลว่าเขาจะได้เป็นศิษย์ของสำนัก จึงได้จงใจเดินทางมาดักสังหารที่นี่
ในขณะที่หลินเหยียนกำลังมองไปที่หลินสยง หลินสยงก็คล้ายจะสัมผัสได้ จึงหันมามองทางหลินเหยียนเช่นกัน
หลินสยงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้านั้นจะเผยความดีใจออกมา เขารีบกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของผู้ดูแลชุดเขียวคนหนึ่ง จากนั้นผู้ดูแลชุดเขียวคนนั้นก็เดินมาทางหลินเหยียนพร้อมกับหลินสยง
"แย่แล้ว พวกมันเห็นข้าแล้ว!"
หลินเหยียนใจหายวาบ สบถในใจว่าแย่แล้ว