บทที่ 5 ประหารชีวิต

บทที่ 5 ประหารชีวิต

ดวงตาที่ขุ่นมัวของหลงจู๊หวังแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

ความรู้สึกของเขาไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน

ไอ้หนูตรงหน้าคนนี้ แอบบรรลุเป็นนักรบ 'ขอบเขตหลอมโลหิต' ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เขาอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาที่เหี่ยวย่นลง เริ่มพินิจพิจารณาหลี่ฉี่หมิงอย่างจริงจัง

หากไม่สังเกตให้ดีก็คงไม่รู้ แต่พอพิจารณาอย่างละเอียดเขาก็ต้องตกใจ

'แขนวานรเอวผึ้ง? ตัวข้าศึกษาพรรณนาวรยุทธ์มาทั้งชีวิต นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีตอนที่ตาถั่วดูคนผิดไป...'

'คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้หนูอย่างเจ้าจะมีพรสวรรค์ทางวรยุทธ์ถึงเพียงนี้ ดี... ดีมาก'

หลงจู๊หวังพยักหน้าพลางพึมพำกับตัวเอง

ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้

นั่นทำให้หัวใจที่เตะถ่วงอยู่ในอกของหลี่ฉี่หมิงค่อยๆ สงบลง เรื่องรากฐานกระดูกและขอบเขตพลังที่เพิ่มขึ้นเขารู้ดีว่าปิดบังไม่ได้ เดิมทีเขายังคิดหาคำอธิบายอยู่เลย แต่พอเห็นท่าทางของชายชราแล้ว ดูเหมือนว่าเขาแค่แสร้งทำเป็นโง่ต่อไปก็น่าจะพอ

"หลงจู๊ 'แขนวานรเอวผึ้ง' คืออะไรหรือขอรับ? พรสวรรค์ทางวรยุทธ์ของข้าสูงมากเลยหรือ?"

หลี่ฉี่หมิงฉวยโอกาสถามออกไป

ความรู้ทางวรยุทธ์เหล่านี้ เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว

หลงจู๊หวังเองก็ไม่หวงวิชา เริ่มอธิบายให้ฟัง "พรสวรรค์ทางวรยุทธ์ หัวใจสำคัญอยู่ที่รากฐานกระดูก และสิ่งที่เรียกว่ารากฐานกระดูก ก็คือสรีระร่างกายประเภทหนึ่งที่สอดรับกับวิถีแห่งยุทธ์ได้ดีกว่าปกติ"

"คนรุ่นก่อนได้สรุปและรวบรวมสรีระร่างกายที่เหมาะสมกับการฝึกยุทธ์เหล่านี้ออกมา จนกลายเป็นรากฐานกระดูกระดับพื้นฐานอย่าง 'แขนวานรเอวผึ้ง' 'กระดูกหมาป่าหนังโค' 'หลังเสือเอวหมี' 'เอวผึ้งเข่านกกระเรียน' และอื่นๆ..."

"คนที่ฝึกยุทธ์ไม่สำเร็จ มีเพียงสาเหตุเดียว นั่นคือไม่มีรากฐานกระดูก"

"ส่วนคนที่ฝึกยุทธ์สำเร็จนั้น มีสาเหตุที่หลากหลาย และหนึ่งในนั้นก็คือการมีรากฐานกระดูกนับหมื่นประเภท"

"รากฐานกระดูกนั้น หากไม่ได้รับการขุดค้น เมื่ออายุมากขึ้นมันก็จะค่อยๆ เลือนหายไป... ในทำนองเดียวกัน นักรบจำนวนมากยิ่งฝึกฝนไป รากฐานกระดูกก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น!"

"แต่จอมยุทธ์ส่วนใหญ่ ตลอดทั้งชีวิตรากฐานกระดูกมักจะไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนัก หรือแม้กระทั่งเสื่อมถอยลงตามความชรา..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลี่ฉี่หมิงสัมผัสได้ว่าหลงจู๊หวังดูจะมีความเศร้าสร้อยเจืออยู่

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจซึ้งถึงเรื่องนี้ดี เพราะอายุก็มากแล้วจริงๆ

"แขนวานรเอวผึ้งของเจ้านี้ จัดว่าพบเห็นได้ค่อนข้างบ่อย เจ้ามาอยู่ที่โรงเตี๊ยมได้เพียงปีกว่าๆ ก็ฝึกฝน 'หมัดพยัคฆ์คำรน' จนถึงขั้นความสำเร็จเล็กน้อย รากฐานกระดูกนับว่าอยู่ในระดับทั่วไปค่อนไปทางสูง... แต่บางที ยิ่งฝึกไปอาจเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นก็ได้... เรื่องพวกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน"

หลงจู๊หวังไม่ได้พูดตัดบทเสียทีเดียว เขายังเหลือความหวังไว้ให้หลี่ฉี่หมิงอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม ไอ้หนูคนนี้ทำให้เขาตกใจจริงๆ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งพบว่าอีกฝ่ายบรรลุระดับพื้นฐาน ผ่านไปเพียงไม่กี่วันกลับถึงขั้นความสำเร็จเล็กน้อยแล้ว?

แต่พอมาลองคิดดูดีๆ หากอีกฝ่ายใช้เวลาหนึ่งปีเต็มในการฝึกจนถึงขั้นความสำเร็จเล็กน้อย เรื่องนี้ก็ดูจะสมเหตุสมผลขึ้นมา

หลังจากนิ่งคิดครู่หนึ่ง หลงจู๊หวังก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมและเอ่ยว่า

"ฉี่หมิง เจ้ามีรากฐานกระดูกอยู่บ้างจริงๆ... แต่เจ้าจะรับปากข้าสักเรื่องได้ไหม"

หลี่ฉี่หมิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขากะพริบตาพลางทำท่าทางรอฟังอย่างตั้งใจ

"ข้ารู้ว่าเจ้าต้องเข้าร่วมการทดสอบของ 'สำนักยุทธ์หลงอิน' ในเดือนหน้าแน่นอน เพราะคนที่ยอมมาเป็นเด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยม สิบคนก็มีเก้าคนที่คิดเช่นนี้..."

"ถ้าหาก... ข้าหมายถึงถ้าเกิดเจ้าทดสอบผ่าน ได้อันดับหนึ่งและกลายเป็น 'ศิษย์สายนอก' เจ้าจะช่วยดูแล 'หวังเจี๋ย' หลานชายของข้าสักหน่อยได้ไหม?"

หลงจู๊หวังค่อยๆ เอ่ยออกมา

ความจริงเขาไม่ได้คิดว่าหลี่ฉี่หมิงจะได้อันดับหนึ่งในการทดสอบจนเป็นศิษย์สายนอกหรอก เพราะในการทดสอบครั้งนี้ คนที่มีพรสวรรค์ยิ่งกว่าหลี่ฉี่หมิงนั้นมีอยู่ถมไป

แต่... เผื่อไว้ก่อนก็ไม่เสียหลาย

หลี่ฉี่หมิงถึงเพิ่งเข้าใจ ที่แท้หลงจู๊หวังก็มีหลานชายที่เป็นศิษย์สายนอกอยู่ในสำนักยุทธ์หลงอินคนหนึ่ง แต่เพราะอาศัยเส้นสายของหลงจู๊หวังฝากฝังเข้าไป จึงใช้ชีวิตอยู่ในนั้นได้ไม่ค่อยดีนัก ว่ากันว่ามักจะถูกบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องมองด้วยสายตาเย็นชาและดูหมิ่นถิ่นแคลนอยู่เสมอ

"หากช่วยได้ ข้าย่อมช่วยแน่นอนขอรับ..." หลี่ฉี่หมิงพยักหน้าตอบรับ

"วางใจเถอะ ข้าไม่ให้เจ้าช่วยเปล่าๆ ช่วงเวลานี้เจ้าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ทุ่มเทเวลาไปกับการขัดเกลาวรยุทธ์ให้เต็มที่ ส่วนเรื่องอาหารการกิน เจ้าอยากกินเนื้อหนังมังสาแค่ไหนก็สั่งได้เลย ข้าจะเป็นคนจ่ายเองทั้งหมด"

หลงจู๊หวังพูดพลางหยิบขวดกระเบื้องเคลือบออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้หลี่ฉี่หมิงแล้วเอ่ยว่า "ในนี้มี 'โอสถหยางหยวน' อยู่สิบเม็ด ถือเป็นเงินสนับสนุนจากข้าแล้วกัน"

ต่อให้สุดท้ายหลี่ฉี่หมิงจะสอบตกก็ไม่เป็นไร การได้สร้างสัมพันธ์อันดีกับนักรบหนุ่มคนหนึ่งไว้ ย่อมไม่ใช่เรื่องผิดพลาดแน่นอน

"ขอบพระคุณหลงจู๊ขอรับ" หลี่ฉี่หมิงลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า เขารับมันมาโดยไม่เกรงใจ

แม้ว่าโอสถหยางหยวนขวดนี้จะเทียบไม่ได้กับเกรดพรีเมียมที่เขาเพิ่งกินไป แต่มันก็มีมูลค่าไม่น้อย ขวดนี้อย่างต่ำก็น่าจะราคาถึงสิบกว่าตำลึงเงิน

เขาชอบติดต่อกับคนอย่างหลงจู๊หวัง มีจุดประสงค์อะไรก็พูดตรงๆ ไม่เยิ่นเย้อ และไม่เล่นแง่ใส่กัน

...

เวลาสิบกว่าวันผ่านไปในพริบตา

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่หลี่ฉี่หมิงกำลังกินมื้อเช้า พ่อครัวใหญ่จางหมิงซุ่นก็ขยิบตาให้เขาพลางเอ่ยว่า

"น้องฉี่หมิง เจ้าอยากไปดูตัดหัวไหม?"

"ที่ไหนหรือขอรับ?" หลี่ฉี่หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดใจถามไม่ได้

"ที่ตลาดน่ะสิ เดี๋ยวเขาจะประหารนักโทษสองสามคน เห็นว่าในนั้นมีนักรบด้วยนะ!"

จางหมิงซุ่นพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นเหมือนพวกชอบดูเรื่องสนุก

หลี่ฉี่หมิงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขารีบกวาดข้าวในชามเข้าปาก จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนพลางเช็ดปากแล้วเอ่ยว่า

"ไปสิ ไปดูกันหน่อย"

พอดีในช่วงนี้เขาเอาแต่ฝึกยุทธ์อยู่แต่ในที่พัก ไม่ได้ออกไปไหนเลย ถึงเวลาต้องออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างแล้ว

และที่สำคัญ... หากโชคดีได้แอบแตะศพเก็บเลเวลอีกล่ะก็ มันคงจะวิเศษมากไม่ใช่หรือ?

...

ณ ลานประหารในตลาดสด

นักโทษเจ็ดแปดคนสวมชุดนักโทษสีขาว ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กหนาเตอะ นั่งคุกเข่าเรียงเป็นแถวอยู่บนแท่นประหาร

รอบด้านของแท่นประหารนั้นเนืองแน่นไปด้วยฝูงชนที่พากันมามุงดูเรื่องสนุก

ในยุคสมัยที่ไร้อินเทอร์เน็ตเช่นนี้ การมาดูการประหารชีวิตถือเป็นรายการที่น่าตื่นเต้นและเร้าใจที่สุดแล้ว

หลี่ฉี่หมิงและจางหมิงซุ่นแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน จนได้ยืนอยู่แถวหน้าสุดในตำแหน่ง VIP ของลานประหาร เพราะทั้งคู่มาถึงเร็ว

"คนพวกนี้ทำความผิดอะไรมาหรือขอรับ?" หลี่ฉี่หมิงถามด้วยความอยากรู้

"เหอะๆ เรื่องนี้ข้าพอจะรู้มาบ้าง เจ้าดูสิ แปดคนที่อยู่บนแท่นนั่นน่ะ จริงๆ แล้วเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ไอ้หนูหน้าขาวคนนั้นน่ะเป็นนักรบ ว่ากันว่าพรสวรรค์ทางวรยุทธ์ดีไม่น้อยเลยเชียว แต่เจ้านี่กลับร่วมมือกับอีกเจ็ดคนที่เหลือ ทำเรื่องบัดสีกับแม่บุญธรรมของตัวเอง... ถึงขั้นเล่นงานจนแม่บุญธรรมตายคาที่เลยล่ะ... เฮ้อ ช่างเป็นเวรกรรมจริงๆ!"

จางหมิงซุ่นค่อยๆ เล่าออกมาด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูออกรสออกชาติอย่างยิ่ง

ดูเหมือนจะได้ยินคำพูดของเขา ไอ้หนูหน้าขาวที่ก้มหน้าอยู่ตลอดบนแท่นประหารก็พลันเงยหน้าขึ้นทันควัน ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด ฝังไปด้วยความอัปยศอดสูถึงขีดสุด เขาจ้องมองจางหมิงซุ่นเขม็งพลางตะโกนออกมาอย่างเสียสติว่า

"ข้าไม่ได้ทำ! ข้าไม่ได้ทำ! พวกมันต่างหากที่ใส่ร้ายข้า!"

"ปีศาจ! พวกมันทั้งหมดเป็นปีศาจ!"

"ทำไมไม่มีใครเชื่อข้าเลย? ทำไมกัน!!!"

ใบหน้าของเขาเขียวปัด เส้นเลือดปูดโป่ง บิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียดน่ากลัว

จางหมิงซุ่นถูกท่าทางนั้นทำให้ตกใจจนต้องหดคอหนี เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แอบไปหลบอยู่ข้างหลังหลี่ฉี่หมิง

หลี่ฉี่หมิงขมวดคิ้วแน่น จ้องมองไปอย่างละเอียด เห็นเพียงอีกเจ็ดคนที่เหลือบนแท่นประหารต่างมีใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ราวกับเป็นหุ่นเชิด

จะมีก็เพียงเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เผชิญหน้ากับความตายด้วยความดิ้นรนและไม่ยินยอม

ลางสังเวรบอกเขาว่า สิ่งที่เด็กหนุ่มคนนี้พูดน่าจะเป็นเรื่องจริง!

หรือว่า... โลกใบนี้จะมีปีศาจอยู่จริงๆ?

หลี่ฉี่หมิงเองก็ถอยหลังกรูดออกไปอย่างเงียบๆ โดยสัญชาตญาณ

ทว่าเบื้องหลังกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนอึดอัดไปหมด เขาไม่มีที่ให้ถอยเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเอง

"ได้เวลาแล้ว!"

ขุนนางผู้คุมการประหารในชุดคลุมสีแดงแผดเสียงคำรามลั่น พร้อมกับโยนไม้ป้ายคำสั่งประหารลงมา

เมื่อไม้ป้ายตกถึงพื้น การประหารก็เริ่มขึ้นทันที!

เพชฌฆาตพ่นเหล้าใส่ใบดาบเสียงดังพรืด จากนั้นก็ชูง้างดาบเล่มโตที่ทอประกายวาววับขึ้นสูง

"ข้าถูกใส่ร้าย! ข้าถูกใส่ร้าย!" เด็กหนุ่มยังคงกรีดร้องไม่หยุด

วินาทีต่อมา

ฉัวะ!

ดาบเล่มใหญ่ตกลงมาอย่างรุนแรง เสียงร้องคร่ำครวญพลันดับวูบลงทันที