บทที่ 26: ชีวิตใหม่กับเส้นทางที่เปลี่ยนไปตลอดกาล

เอี๊ยด!

เสียงเบรกกะทันหันดังสนั่น ล้อรถบดขยี้กับพื้นถนนจนเกิดเสียงเสียดสีแสบแก้วหู แรงสั่นสะเทือนส่งผลให้ผู้ที่อยู่ในรถต่างเสียหลักโดยไม่ทันตั้งตัว

แม้แต่เกาฟางที่เป็นคนขับยังถูกแรงเฉื่อยเหวี่ยงจนตัวถลันไปข้างหน้า

นับประสาอะไรกับเจียงหนิง

ร่างของเธอค่อนข้างบอบบาง อีกทั้งเบาะหลังก็ไม่มีเข็มขัดนิรภัย วินาทีที่รถหยุดกะทันหัน เธอรู้สึกราวกับร่างกายกำลังลอยละลิ่ว พุ่งตรงไปยังพนักพิงเบาะหน้าอย่างรวดเร็ว

ทว่า ฉินจิ่วเลี่ยกลับมีปฏิกิริยาที่ว่องไวยิ่งนัก

ในชั่วพริบตาที่เกิดเหตุ เขาเอื้อมมือออกไปคว้าตัวเจียงหนิงที่กำลังจะกระเด็นมาไว้ในอ้อมกอดตามสัญชาตญาณ

ฉินจิ่วเลี่ยกอดเธอไว้แน่น พร้อมกับเบี่ยงไหล่กว้างของตัวเองออกไปรับแรงปะทะแทน

ปึก! ร่างของฉินจิ่วเลี่ยกระแทกเข้ากับพนักเบาะหน้าอย่างจัง

เมื่อแรงส่งสิ้นสุดลง ฉินจิ่วเลี่ยก็ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนและห่วงใย

"ภรรยา เป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

น้ำเสียงของเขาทั้งทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความกังวล

เจียงหนิงที่ถูกโอบรอดอยู่ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียว

เธอไม่ได้สัมผัสถึงความเจ็บปวด แต่กลับสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยอันแรงกล้าที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้

ผู้ชายคนนี้... ในสายตาของเขามีเพียงเธอจริงๆ

แม้ในยามคับขัน สิ่งแรกที่เขาคิดถึงคือการปกป้องเธอ

การตัดสินใจแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ตามสัญชาตญาณในตอนแรก ช่างเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต!

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ"

เจียงหนิงเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของฉินจิ่วเลี่ย ดวงตาคู่สวยส่องประกายมองไปที่ไหล่ของเขา

เธอได้ยินเสียงกระแทกดังปึกเมื่อครู่

นั่นแปลว่าฉินจิ่วเลี่ยเป็นคนรับแรงกระแทกนั้นไว้เองทั้งหมด

แต่เขากลับทำราวกับว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย และไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาเลยสักนิด

หลังจากสำรวจร่างกายเจียงหนิงจนมั่นใจว่าปลอดภัย แววตาคมกริบของเขาก็เงยขึ้น พร้อมกับแผ่รังสีคุกคามออกมาในทันที

เกาฟางไม่จำเป็นต้องรอให้ผู้บังคับการฉินเอ่ยถาม

เขาสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่มาจากเบาะหลัง จึงรีบรายงานทันที

"ผู้บังคับการครับ มีคนวิ่งตัดหน้าเรากระชั้นชิด ดูเหมือนจะมีเรื่องวุ่นวายครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งฉินจิ่วเลี่ยและเจียงหนิงต่างก็มองออกไปที่หน้ารถ

เพียงแค่แววตาเดียว แววตาของเจียงหนิงก็เย็นเยียบลงทันที

โลกมันช่างกลมเสียจริง!

คนที่วิ่งตัดหน้ารถอย่างไม่คิดชีวิตคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากเจียงซินโหรว!

ภายนอกรถ เจียงซินโหรวกำลังหมอบคลานอยู่บนกระโปรงหน้ารถทหาร

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความลนลาน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย บ่งบอกว่าเพิ่งผ่านการยื้อยุดฉุดกระชากมาอย่างหนัก

หลังจากกระแทกเข้ากับหน้ารถ เธอก็พยายามตะเกียกตะกายจะปีนขึ้นมา

ท่าทางกระวนกระวายประกอบกับใบหน้าที่ซีดเซียว ทำให้เจียงซินโหรวในยามนี้ดูไม่เหลือเค้าโครงของคุณหนูผู้แสนประณีตเลยแม้แต่น้อย สภาพของเธอราวกับศพเดินได้ที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด

เธอพยายามจะไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะอย่างบ้าคลั่ง

"ช่วยด้วย! ได้โปรดช่วยฉันด้วย! ฉันไม่อยากไปชนบท! ฉันไม่ไป!"

เจียงซินโหรวแผดเสียงร้องอย่างต่อเนื่อง

เสียงแหลมสูงของเธอลอดผ่านกระจกรถเข้ามาให้ได้ยินเป็นระยะ

รถทหารคันนี้ทำจากเหล็กกล้าชั้นดี

ฝากระโปรงหน้ารถทั้งลื่นและตัวถังรถก็สูงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะปีนขึ้นมาได้ง่ายๆ

เห็นได้ชัดว่าเจียงซินโหรวกำลังสติแตกถึงขั้นพยายามจะมุดเข้ามาในรถด้วยวิธีนี้

หลังจากพยายามอยู่หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เธอก็เริ่มได้สติ

รีบผละจากหน้ารถมาที่ประตูข้าง พร้อมกับตะโกนอ้อนวอนไม่หยุด

"สหายทหาร ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันที! ฉันไม่อยากไปเป็นยุวชนปัญญา ฉันไม่อยากแต่งงานกับตาแก่ที่ไหนทั้งนั้น!"

ทว่า ในขณะที่เธอพยายามจะเรียกร้องความสนใจ กลุ่มคนที่ไล่ตามเธอก็มาถึงตัวจนได้

พวกเขาคือกลุ่มคนที่สวมปลอกแขนสีแดงและเครื่องแบบสีน้ำเงิน... หน่วยตรวจการนั่นเอง

กงเกวียนกำเกวียนโดยแท้

เมื่อไม่กี่วันก่อน เจียงซินโหรวยังเป็นคนพาหน่วยตรวจการไปจับชู้ที่บ้านพักรับรองเพื่อหวังจะทำลายชีวิตเจียงหนิง

แต่ในวันนี้ เป้าหมายที่หน่วยตรวจการต้องการตัวกลับกลายเป็นตัวเธอเอง

ทันทีที่เจ้าหน้าที่เข้าถึงตัว พวกเขาก็รวบแขนรวบขาเจียงซินโหรวเอาไว้ทันที

"วิ่งสิ! วิ่งต่อเลย! ดูซิว่าแกจะหนีไปได้ถึงไหน!"

"ในกลุ่มยุวชนปัญญายี่สิบคน เหลือแค่แกคนเดียวเนี่ยแหละ! นังผู้หญิงบ้า แกซ่อนตัวเก่งนักนะ แต่สุดท้ายก็โดนพวกเราจับจนได้!"

"เลิกพูดมากได้แล้ว! มัดมันไว้แล้วโยนขึ้นรถบรรทุกเลย! พอคนครบเราจะได้ออกเดินทางกันสักที จะได้จบๆ เรื่องไป"

เจ้าหน้าที่หน่วยตรวจการมีกันสี่ห้าคน ทุกคนล้วนเป็นชายร่างกำยำ

เจียงซินโหรวไม่มีทางสู้แรงพวกเขาได้เลย

ต่อให้เธอดิ้นรนขัดขืนเพียงใด ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการได้

ความหวังเดียวของเธอในตอนนี้คือรถทหารที่จอดอยู่ตรงหน้า

แม้เจียงซินโหรวจะลนลาน แต่เธอก็ยังพอมีไหวพริบอยู่บ้าง

ตอนที่เธอวิ่งออกมา เธอเล็งเป้าไปที่รถทหารคันนี้อย่างจงใจ

เพราะถ้าเป็นรถทหาร ต่อให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นมา อย่างน้อยเธอก็มีข้ออ้างให้คนรับผิดชอบ และไม่ต้องระเห็จไปอยู่ชนบทในฐานะยุวชนปัญญา

แต่แผนการกลับผิดคาดไปเล็กน้อย

เพราะรถหยุดนิ่งเสียก่อน และเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

ถึงกระนั้น เจียงซินโหรวก็ยังไม่ยอมแพ้

ท่ามกลางการรุมล้อมของเจ้าหน้าที่ เธอพยายามเอื้อมมือออกไปสุดแรงเพื่อคว้าที่เปิดประตูรถไว้

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! สหายทหารช่วยด้วย! จะมีคนตายอยู่แล้ว!"

เจียงซินโหรวตะโกนสุดเสียงโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม และด้วยความตื่นตระหนก เธอจึงพยายามเบิกตามองเข้าไปในรถ

ทว่า ผ่านกระจกหน้าต่างรถไป เธอกลับเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง

นั่นมันเจียงหนิง!

นังแพศยาเจียงหนิงนั่นเอง!

ดวงตาของเจียงซินโหรวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนโกรธแค้น เสียงที่แหลมอยู่แล้วยิ่งกรีดร้องดังกว่าเดิม

"เจียงหนิง เปิดประตูให้ฉันนะ! เจียงหนิง! นังแพศยา! แกมีสิทธิ์อะไรถึงได้นั่งเสวยสุขอยู่ในนั้น..."

ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวาย สีหน้าของคนในรถกลับแตกต่างกันออกไป

เกาฟางนั่งตัวตรงแน่ว มองตรงไปข้างหน้าโดยไม่กล้าแม้แต่จะปรายตามามองเบาะหลัง

นั่นก็เพราะเขาได้ยินชื่อของเจียงหนิงเข้าเต็มสองหู

เขารู้สึกเหมือนได้ล่วงรู้ความลับที่สั่นประสาทเข้าให้แล้ว ผู้บังคับการฉินจะโกรธจนสั่งปิดปากเขาไหมนะ?!

ฉินจิ่วเลี่ยจำเจียงซินโหรวได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น

เธอคือผู้หญิงที่พาหน่วยตรวจการไปจับชู้ที่บ้านพักรับรอง

และยังเป็นคนเดียวกับที่หวังจะใช้เจียงหนิงเป็นเครื่องมือในการวางยาเขา

ฉินจิ่วเลี่ยไม่สนว่าชีวิตของคนแบบนี้จะเป็นหรือตาย ผลลัพธ์ที่เธอได้รับในวันนี้ช่างสาสมแล้ว

แต่... ฉินจิ่วเลี่ยจำได้ชัดเจนว่าในตอนนั้น เจียงหนิงเรียกผู้หญิงคนนี้ว่า "พี่สาว"

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม "ถ้าเธออยากช่วย พี่จะให้เกาฟางลงไปจัดการให้"

ในบรรยากาศที่ตึงเครียดเช่นนี้ เจียงหนิงกลับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"ช่วยเหรอคะ? จะให้ช่วยอะไร?"

"จิ่วเลี่ยคะ มีอีกเรื่องที่ฉันยังไม่ได้บอกคุณ พ่อของฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตระกูลเจียงค่ะ ท่านถูกเก็บมาเลี้ยง ตอนนี้พวกเราแยกบ้านกันแล้ว และครอบครัวของเราก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลเจียงนั่นอีกต่อไป ตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิงแล้วค่ะ เพราะฉะนั้น ผู้หญิงคนนี้... ไม่ใช่พี่สาวของฉัน!"

"ฉันเกลียดสิ่งที่เธอทำกับฉันเข้ากระดูกดำ ใจจริงอยากจะส่งเธอเข้าคุกไปเลยด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่โชคดีที่สุดในเรื่องนี้ก็คือการที่ฉันได้พบคุณ คุณคือคนที่ช่วยฉุดฉันขึ้นมาจากกองเพลิงค่ะ"

เจียงหนิงอธิบายสถานการณ์อย่างชัดเจนและรวบยอด

เธอแบ่งแยกเส้นแบ่งระหว่างตัวเองกับเจียงซินโหรวอย่างเด็ดขาด แม้แต่ตอนที่เอ่ยชื่อเจียงซินโหรว เธอยังรู้สึกขยะแขยง

ฉินจิ่วเลี่ยเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที

หากไม่ใช่เพราะเจียงหนิง เขาย่อมไม่เห็นเจียงซินโหรวอยู่ในสายตาอยู่แล้ว

เมื่อได้รับคำยืนยันจากเจียงหนิง สิ่งที่เกิดขึ้นนอกรถจึงไม่มีความหมายใดๆ ต่อเขาอีกต่อไป

เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ "ออกรถต่อได้"

"ครับ ผู้บังคับการฉิน"

เกาฟางกระชับพวงมาลัยแน่น สตาร์ทเครื่องยนต์และเร่งเครื่องยนต์ออกไป

ขณะที่รถเริ่มเคลื่อนตัว เจียงหนิงปรายตามองลอดหน้าต่างรถออกไปเป็นครั้งสุดท้าย

เธอเห็นเจียงซินโหรวถูกฉุดกระชากลากถู ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนสิ้นหวัง

เจียงซินโหรวมองดูรถทหารที่กำลังเคลื่อนที่จากไป ความหวังสุดท้ายของเธอพังทลายลงในพริบตา

เธอรู้สึกราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ สติสัมปชัญญะขาดผึงกลายเป็นคนบ้าคลั่ง

ทว่าแขนขาของเธอกลับถูกเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจการล็อกไว้แน่นจนขยับไม่ได้

มีเพียงสายตาอาฆาตมาดร้ายราวกับอสรพิษที่จ้องเขม็งไปยังเจียงหนิงที่นั่งอยู่ในรถ

"เจียงหนิง... เจียงหนิง! แกทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ... เจียงหนิง! แกจะต้องเสียใจ... แกจะต้องได้รับกรรม..."

เหอะ

เจียงหนิงแค่นหัวเราะให้กับคำสาปแช่งเหล่านั้น

หากกฎแห่งกรรมมีจริงละก็ มันควรจะตกอยู่ที่เจียงซินโหรวเป็นคนแรก ผู้ที่ทำความชั่วมานับไม่ถ้วนและมีจิตใจที่มืดบอด!

ส่วนตัวเธอนั้น กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงพร้อมกับฉินจิ่วเลี่ย

รถทหารพุ่งทะยานไปข้างหน้า ทิ้งเจียงซินโหรวและเสียงเอะอะโวยวายไว้เบื้องหลัง เลือนหายไปในกลุ่มควันและฝุ่นละอองที่ม้วนตัวขึ้นตามทาง

เจียงหนิงได้ทวงคืนชีวิตที่เคยถูกเจียงซินโหรวช่วงชิงไปกลับมาเป็นของตนเองได้อย่างสมบูรณ์แล้ว