บทที่ 18 วาระสุดท้ายของซาบุซะและฮาคุ

บทที่ 18 วาระสุดท้ายของซาบุซะและฮาคุ

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

ซาบุซะในสภาพเปลือยท่อนบน กำลังวิ่งพุ่งทะยานไปตามป่าโดยมีฮาคุขี่หลังอยู่

ห่างออกไปเบื้องหลังไม่ไกลนัก เสียงของการไล่ล่าก็ดังกึกก้องขึ้นเรื่อยๆ

“ท่านซาบุซะ ได้โปรด... วางชั้นลงเถอะครับ”

บนหลังของซาบุซะ ฮาคุเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

มันผ่านไปกว่าหนึ่งวันแล้วนับตั้งแต่ที่พวกเขาพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของคาคาชิ และทั้งคู่ก็ยังไม่ได้พักผ่อนเลย ฮาคุรู้ดีว่าแม้แต่คนที่มีร่างกายอึดทนทานอย่างซาบุซะ ก็ต้องใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วเหมือนกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อต้องแบกรับภาระอย่างเขาเอาไว้ด้วย

“...หุบปากซะ”

ซาบุซะเพียงแค่พึมพำถ้อยคำเหล่านั้นเพื่อตอบกลับ โดยไม่ได้ชะลอฝีเท้าลงเลยแม้แต่น้อย

‘...ไอ้เวรเอ๊ย กาโต้’

ซาบุซะเดือดดาลอยู่ภายในใจ สลักชื่อของผู้จ้างวานของพวกเขาเอาไว้ในความทรงจำ

ขอย้อนเวลากลับไปก่อนหน้านี้สักเล็กน้อย

ซาบุซะซึ่งจักระแทบจะเหือดแห้ง ได้รับการช่วยเหลือจากการเสียสละอย่างสุดชีวิตของฮาคุ ทั้งสองคนจมลงสู่ก้นบึ้งของสายน้ำด้วยกัน โดยอาศัยหมอกที่ยังคงหลงเหลืออยู่เพื่อหลบหนีเอาชีวิตรอดมาได้

ด้วยสภาพที่บอบช้ำและเต็มไปด้วยบาดแผล พวกเขาใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะกลับมาถึงรังซ่อนตัวของผู้จ้างวาน นักธุรกิจผู้มั่งคั่ง กาโต้

“หาห้องให้พวกเราที”

ซาบุซะซึ่งกำลังพยุงฮาคุอยู่ เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์กับกาโต้ที่เดินฉีกยิ้มเข้ามาหาพวกเขา

ผิดคาด หลังจากเห็นสภาพอันน่าสมเพชของพวกเขา กาโต้ไม่เพียงแต่จะไม่สั่งให้ใครพาพวกเขาไปพักผ่อน แต่เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ

จากนั้น จากเบื้องหลังของเขา ร่างของคนนับสิบๆ คนก็ปรากฏตัวขึ้น

ซาบุซะเองก็รู้จักมักคุ้นกับพวกผู้ชายที่ประสงค์ร้ายเหล่านี้ พวกมันทั้งหมดคือพวกอันธพาลที่อาละวาดอยู่ตามชนบท และนินจากระจอกๆ ระดับปลายแถวจากหมู่บ้านนินจาเล็กๆ

ภายใต้สถานการณ์ปกติ ซาบุซะสามารถสังหารหมู่พวกมือสมัครเล่นที่อ่อนแอยิ่งกว่าพี่น้องปีศาจเหล่านี้ได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องเสียเหงื่อเลยสักหยด

แต่ตอนนี้ ในเมื่อพวกเขาทั้งสองคนแทบจะล้มพับอยู่รอมร่อ และดาบสะบั้นเศียรของซาบุซะก็ถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง เขาก็ไม่อาจทำอะไรได้เลย

“ฆ่าพวกมันซะ!”

เมื่อสิ้นคำสั่งของกาโต้ กลุ่มคนชั้นต่ำพวกนี้ก็ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างมุ่งร้าย

ผู้ชายสองสามคนแรกที่พุ่งทะยานเข้ามา ถูกคุไนของซาบุซะแทงทะลุคอหอย ล้มฟุบลงในทันที

แต่อีกหลายคนที่เหลือไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองเพื่อนพ้องที่ล้มตายของพวกมันเลยด้วยซ้ำ บางคนถึงกับเหยียบย่ำข้ามซากศพและกองเลือดเพื่อจะบุกทะลวงเข้ามา

ด้วยผลกำไรมหาศาลที่กาโต้ให้สัญญาเอาไว้เป็นเดิมพัน ยิ่งมีคนมาแบ่งเงินน้อยลงเท่าไหร่ ส่วนแบ่งของแต่ละคนก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

ดังคำกล่าวที่ว่า แม้แต่มดก็สามารถฆ่าช้างได้หากมีจำนวนมากพอ และในตอนนี้ ช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งของซาบุซะกับพวกมันก็ไม่ได้ห่างชั้นกันเหมือนอย่างเคยอีกแล้ว

หลังจากสังเวยชีวิตไปอีกสองสามชีวิต ฝูงชนก็ตีวงล้อมเข้าประชิดซาบุซะ

ในระยะประชิดแค่นี้ คุไนและดาวกระจายก็ลดทอนประสิทธิภาพลงไปมาก และซาบุซะก็แทบจะไม่มีอาวุธหลงเหลือติดตัวแล้ว

[คาถาน้ำแข็ง: นางแอ่นน้ำแข็ง!]

เบื้องหลังของซาบุซะ ฮาคุกัดฟันแน่นและฝืนประสานอินทั้งๆ ที่ยังบาดเจ็บ

หนามน้ำแข็งพุ่งทะยานเข้าหาพวกอันธพาลที่กระโจนเข้าใส่ทางด้านข้างของซาบุซะ แทงทะลุร่างคนหนึ่งไปก่อนจะแผ่ขยายออกเป็นส่วนโค้งอันตรายถึงชีวิต

วิชานั้นคร่าไปหลายชีวิตในชั่วพริบตา แต่มันก็เปิดช่องโหว่ให้กับฮาคุเช่นกัน

นินจาร่างเตี้ยคนหนึ่งแอบเข้ามาทางด้านหลังของฮาคุตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และเมื่อเขาเห็นอีกฝ่ายกำลังประสานอินเพื่อใช้วิชานินจา เขาก็ฉวยโอกาสนั้น แทงกริชลึกเข้าไปในแผ่นหลังของฮาคุ

ในชั่วพริบตา เลือดก็ซึมชุ่มทะลุเสื้อผ้าของฮาคุในทันที

ความเจ็บปวดบีบบังคับให้ฮาคุต้องทรุดตัวลงคุกเข่า และความเจ็บปวดอันแสนสาหัสก็แทบจะกลืนกินจิตสำนึกของฮาคุไปจนหมดสิ้น

ซาบุซะที่อยู่ด้านหน้า ก็สังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหลังเขาเช่นกัน หลังจากใช้คุไนปาดคอผู้ชายคนหนึ่งไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันหน้ากลับไปเหลือบมองฮาคุ

และสิ่งที่เขาเห็นก็คือ นินจาร่างเล็กคนนั้นโจมตีได้สำเร็จ และมันต้องการจะฉวยโอกาสนี้ตัดหัวฮาคุให้ขาดกระเด็นไปโดยสมบูรณ์

เมื่อเห็นภาพนั้น ดวงตาของซาบุซะก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

มันไม่ใช่วิชาเนตรตาอย่างเนตรวงแหวนแต่อย่างใด แต่มันคือความบ้าคลั่งที่ยังคงตกค้างอยู่ของ [หมอกโลหิต] แห่งคิริงาคุเระ สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยได้รับการขนานนามว่าเป็น [ปีศาจ]

จิตสังหารแทบจะย้อมวิสัยทัศน์ของซาบุซะให้กลายเป็นสีแดงฉานไปจนหมด ผิวหนังของเขาดูเหมือนจะอาบย้อมไปด้วยสีแดงก่ำ ทั่วทั้งร่างของเขาคล้ายคลึงกับปีศาจที่แท้จริง

นี่คือที่มาของฉายา [ปีศาจ] ของเขาอย่างแท้จริง

“ตายซะ!”

โดยไม่แม้แต่จะใช้อาวุธ ซาบุซะคว้าจับกริชที่พุ่งเป้าไปที่ฮาคุเอาไว้ด้วยมือเปล่า ด้วยการออกแรงกะทันหัน เขาหักกริชนั้นออกเป็นสองท่อน แล้วตอกปลายแหลมแทงทะลุกะโหลกของผู้ลอบโจมตีไปโดยตรง

“ฮ่าห์...”

เลือดของศัตรูชโลมท่อนบนของซาบุซะจนชุ่มโชกไปหมด เมื่อเขาหันกลับไปถลึงตาใส่พวกอันธพาลที่ต่อสู้เพียงเพื่อเงิน รูปลักษณ์อันดุร้ายอำมหิตของเขาก็หยุดพวกมันให้แข็งทื่ออยู่กับที่ไปชั่วขณะ หวาดกลัวเกินกว่าจะก้าวออกไปข้างหน้า

ฮาคุฝืนข่มความเจ็บปวดและอาการวิงเวียนจากการเสียเลือด วางมือลงบนแผ่นหลังของซาบุซะอย่างแผ่วเบา

“พวกแกจะไปกลัวอะไรกันวะ?! พวกมันมีกันแค่สองคน! จัดการพวกมันสิ!”

“ใครเอาหัวพวกมันมาให้ชั้นได้ก่อน เอาไปเลย 50 ล้านเรียว!”

เงินตราคือสิ่งทรงพลัง และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับรางวัลอันสูงลิ่วที่กาโต้เสนอให้ กลุ่มอันธพาลพวกนี้ก็ดูเหมือนจะเรียกความกล้าหาญกลับคืนมาได้อีกครั้ง

ในจังหวะที่พวกมันกำลังจะตีวงล้อมเข้ามาอีกครั้ง ฮาคุที่ยืนอยู่ด้านหลังซาบุซะ ก็เอ่ยขึ้นเบาๆ

“คาถาน้ำแข็ง: พันเกล็ดเหมันต์”

ด้วยการประสานอินมือเดียวที่ด้านหลังของซาบุซะ ฮาคุผลาญจักระที่เหลืออยู่ของเขาเพื่อปลดปล่อยวิชานินจาครั้งสุดท้าย

พายุน้ำแข็งและหิมะหมุนวนระเบิดออกไปเบื้องนอก บดบังทัศนวิสัยของทุกคนในทันที

กว่าพวกมันจะตั้งสติได้ ฮาคุและซาบุซะก็หายตัวไปแล้ว

กาโต้กระทืบเท้าเดินไปข้างหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยว แผดเสียงตะโกนใส่พวกอันธพาล “พวกมันหนีไปไหนแล้ว?! ไปไหนวะ?! ไอ้พวกสวะไร้ประโยชน์! รีบตามพวกมันไปแล้วจบเรื่องนี้ซะ!”

แม้ว่ากาโต้จะไม่มีความรู้เรื่องการต่อสู้เลยสักนิด แต่เขาก็เข้าใจหลักการที่ว่า ‘จ่ายเงินไปเท่าไหร่ ก็ได้ของกลับมาเท่านั้น’ ช่องว่างระหว่างซาบุซะกับพวกอันธพาลรับจ้างพวกนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะใช้เพียงแค่จำนวนคนมาทดแทนได้

เพียงแค่คิดว่าจะปล่อยให้ทั้งสองคนหลบหนีไป ฟื้นฟูร่างกาย และกลับมาตามล่าเขาอย่างไม่สิ้นสุด มันก็ส่งให้ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่างของกาโต้

เขากระแทกไม้เท้าลงบนพื้นอย่างเกรี้ยวกราด แต่กลับตระหนักว่าสัมผัสมันผิดปกติไป

เมื่อยกไม้เท้าขึ้น เขาก็สังเกตเห็นเลือดติดอยู่ที่ปลายไม้ จากนั้นก็ไล่ตามรอยนั้นลงไปที่พื้น

กองเลือดขนาดใหญ่ยังคงหลงเหลืออยู่ในจุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่เมื่อครู่นี้

“ตามพวกมันไป! พวกมันบาดเจ็บสาหัส… หนีไปได้ไม่ไกลหรอก!”

เมื่อกาโต้ออกคำสั่ง พวกอันธพาลทั้งหมดในฐานก็แห่กันวิ่งกรูกันออกไป และรีบไล่ตามรอยคราบเลือดที่ทิ้งไว้บนพื้นดินไปในทันที

กาโต้ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความหงุดหงิด ตะคอกเรียกคนรับใช้ให้มารินเหล้าเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่แล้วเขาก็พบว่าไม่มีใครขานรับเลยหลังจากที่เขาตะโกนเรียกไปหลายครั้ง

“คนอื่นหายหัวไปไหนกันหมดวะ?! ตายห่ากันไปหมดแล้วรึไง?!”

เขาลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธจัด แต่เขาก็ไม่คาดคิดเลยว่าจู่ๆ จะมีเสียงแปลกหน้าร้องทักมาจากด้านหลังเขา

“อืม~ นี่สิถึงจะเรียกว่าเหล้าของจริง พวกสวะคนรวยอย่างแกนี่ได้ของดีๆ มาใช้จริงๆ ด้วยแฮะ?”

สัญชาตญาณแรกของกาโต้คือการแผดเสียงด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่แล้วเขาก็ดึงสติกลับมาได้ และเหงื่อเย็นเฉียบก็ไหลซึมลงมาตามหน้าผากในทันที

เมื่อมองดูคนแปลกหน้าที่บุกรุกเข้ามาอย่างเงียบเชียบ และกำลังนั่งกระดกเหล้าอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงหน้า กาโต้ก็ยกมือขึ้นป้องกันตัวและตะโกนลั่น “ย-อย่าฆ่าชั้นเลยนะ! ไม่ว่าพวกมันจะจ่ายแกมาเท่าไหร่ ชั้นจะให้เพิ่มเป็นสองเท่าเลย! ไม่สิ… ห้าเท่า! สิบเท่าเลยเอ้า!”

เขาเริ่มจะรู้สึกเสียใจแล้วที่ปล่อยให้ทุกคนออกไปไล่ตามซาบุซะ แต่น่าเสียดาย ที่สถานการณ์มันดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว สิ่งเดียวที่เขาต้องพิจารณาก็คือทำยังไงถึงจะรอดชีวิตไปได้

เขายังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย เขายังอยากจะดื่มด่ำกับความหรูหราฟู่ฟ่าอันแสนเสื่อมทรามของเขาต่อไป

แต่ความคิดของกาโต้ก็สิ้นสุดลงเพียงแค่นั้น

“ไอ้โง่เอ๊ย พอแกตายไป เงินของแกทั้งหมดมันก็ต้องตกเป็นของชั้นอยู่ดีนั่นแหละ”

เมื่อมองดูกาโต้ที่ล้มฟุบลงไป ชายคนนั้นก็แกว่งแก้วเหล้าไปมาเบาๆ จิบมันเข้าไปอึกหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

จากนั้น เมื่อปรายตามองไปที่ไวน์ เขาก็เดาะลิ้น

“ชิ ชั้นยังคงไม่ชินกับของพรรค์นี้อยู่ดีแฮะ”

หลังจากวางแก้วไวน์ไว้ด้านข้าง เขาก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกไปนอกประตูด้วยรองเท้าเกี๊ยะไม้ ทอดสายตามองไปยังทิศทางที่ซาบุซะหลบหนีไป

“ซาบุซะกับฮาคุงั้นเหรอ...”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน