บทที่ 4 ร้านอาหาร

บทที่ 4 ร้านอาหาร

นินจาหมู่บ้านคุโมะที่ถูกจับกุมตัวไว้ได้ถูกส่งไปยังอาคารโฮคาเงะเพื่อใช้เป็นพยานเรียบร้อยแล้ว

วันรุ่งขึ้นหลังเกิดเหตุการณ์ ระดับผู้นำสูงสุดของหมู่บ้านโคโนฮะได้จัดการประชุมฉุกเฉินขึ้น

แต่สำหรับตอนนี้ เรื่องนี้แทบจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรียวสุเกะเลย เขาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าร่วมการหารือระดับสูงเช่นนั้น สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือรอจนกว่าฮิวงะ ฮิอาชิจะกลับมาเพื่อรับทราบผลลัพธ์

“คุณฮินาตะ คุณเรียวสุเกะ เทมปุระที่ร้านนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่บ้านเลยนะครับ”

องครักษ์คนหนึ่งกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

“พวกเรามักจะมาแวะพักผ่อนที่นี่หลังทำภารกิจเสร็จ”

ถนนสายอาหารในหมู่บ้านโคโนฮะพลุกพล่านไปด้วยผู้คนทั้งกลางวันและกลางคืน

พ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงเรียงรายริมถนนพร้อมกับของว่างชวนน้ำลายสอ...ลูกชิ้น ทาโกะยากิ ซูชิ ของเสียบไม้ทอด...และถัดจากแผงลอยริมถนนก็คือร้านขนมหวานและร้านอาหารชื่อดังอย่างร้านเนื้อย่างของตระกูลอากิมิจิและร้านราเม็งอิจิราคุยอดฮิตตลอดกาล

ในขณะนี้ ฮิวงะ เรียวสุเกะกุมมือเล็กๆ ของฮินาตะไว้ขณะที่พวกเขายืนอยู่หน้าร้านอาหารอันวุ่นวายซึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คนเดินสัญจรไปมา

ด้านหลังของพวกเขามีนินจาระดับสูงของฮิวงะสองคนในชุดไปรเวทเดินตามมา แม้ว่าในทางหน้าที่จะถูกส่งมาเพื่อคุ้มกันฮินาตะ แต่แท้จริงแล้ว พวกเขาคือมือขวาที่ได้รับมอบหมายให้ติดตามเรียวสุเกะ

“เรามาถึงแล้ว”

เรียวสุเกะกล่าว กวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านอาหารที่มีชีวิตชีวาก่อนจะหันไปหาฮินาตะพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน

“ชั้นสัญญาว่าจะพาเธอออกมาเที่ยวเล่นสนุกๆ...และชั้นก็รักษาสัญญานั้นแล้ว”

สถานที่แห่งนี้กว้างขวาง ดูคล้ายกับโรงอาหารอันจอแจมากกว่าร้านอาหารทั่วไป จากตรงประตู พวกเขาสามารถมองเห็นผู้คนอัดแน่นอยู่ทั้งในห้องโถงหลักและคูหาด้านข้าง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อย่างและเครื่องเทศรสเลิศ

“อืม!”

ฮินาตะพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ดวงตาของเธอเป็นประกายขณะจ้องมองเข้าไปในร้านอาหาร จมูกของเธอขยับยุกยิกขณะสูดกลิ่นหอมหวนชวนหิว

แม้ว่าใบหน้าของเธอจะแสดงออกอย่างชัดเจนว่า “ชั้นรอไม่ไหวแล้ว!” แต่เธอก็ยังคงยืนอยู่ข้างๆ เรียวสุเกะอย่างเงียบๆ และเชื่อฟังเช่นเคย

“เข้าไปกันเถอะ กินของอร่อยๆ ให้อิ่ม แล้วเดี๋ยวค่อยไปเดินซื้อของกันต่อ”

เรียวสุเกะหัวเราะเบาๆ รู้สึกขบขันกับสีหน้าน่ารักของเธอ เขากระตุกมือเธอเบาๆ และเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า

แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงแรงต้าน

เมื่อเหลียวกลับไปมอง เขาก็เห็นฮินาตะยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาของเธอจับจ้องไปยังทิศทางของทางเข้า

เมื่อมองตามสายตาของเธอไป เรียวสุเกะก็เห็นชายคนหนึ่งกับเด็กชายตัวเล็กๆ กำลังเดินหัวเราะด้วยกันออกมาจากร้านอาหาร พวกเขาเพิ่งกินอาหารเสร็จและกำลังจะกลับอย่างชัดเจน

ชายคนนั้นปรายตามองพวกเขาสั้นๆ แล้วรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็วหลังจากสังเกตเห็นเนตรสีขาวของคู่หูฮิวงะและเหล่าองครักษ์ที่อยู่ด้านหลัง เขาดึงลูกชายเข้ามาใกล้และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

แต่เด็กชายกลับชะงักฝีเท้า ทำหน้าตลกๆ ล้อเลียนใส่ฮินาตะก่อนจะวิ่งปรู้ดจากไป

จนกระทั่งสองพ่อลูกหายลับเข้าไปในฝูงชน ฮินาตะจึงมีท่าทีผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ไหล่เล็กๆ ของเธอตกลง และท่าทางที่แข็งทื่อก็ดูอ่อนลง

เรียวสุเกะพิจารณาใบหน้าของเธออย่างครุ่นคิดแต่ไม่ได้พูดอะไร ทว่าเขากลับกระตุกมือเธอเบาๆ อีกครั้ง และในครั้งนี้ เธอก็เดินตามเขามาโดยไม่ขัดขืน

ด้านในร้านอาหารดูมีชีวิตชีวายิ่งกว่าที่มองเห็นจากด้านนอก ผู้คนจากทุกสาขาอาชีพ...นินจา ชาวบ้าน พ่อค้า...อัดแน่นอยู่เต็มพื้นที่ พวกเขาหัวเราะ ดื่มกิน และลิ้มรสอาหารจานอร่อยกันอย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อเรียวสุเกะและกลุ่มของเขาเดินเข้ามา ระดับเสียงก็ค่อยๆ ลดลง บทสนทนาเบาลง และนักกินหลายคนก็หันมาลอบมองพวกเขา

ด้วยขนาดของร้านอาหาร ย่อมต้องมีห้องส่วนตัวอย่างแน่นอน องครักษ์ฮิวงะทั้งสองคนรีบเข้าไปหาผู้จัดการร้านเพื่อจัดการเรื่องห้องและสั่งอาหารอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง...น่าจะเป็นลูกสาวเจ้าของร้าน...ก็โผล่ออกมาจากหลังเคาน์เตอร์พร้อมกับรอยยิ้มสดใส เห็นได้ชัดว่าเธอมีหน้าที่รับผิดชอบในการพาแขกไปที่ห้อง

ภายใต้สายตาอันเงียบงันของฝูงชน เรียวสุเกะจับมือฮินาตะอย่างอ่อนโยนและเดินตามหญิงสาวคนนั้นไปยังห้องส่วนตัว

แม้ว่าพวกเขาจะเดินออกจากห้องโถงหลักมาแล้ว แต่เสียงพึมพำจางๆ ก็ยังคงดังลอยมา

“นั่นลูกสาวคนโตของตระกูลฮิวงะไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ ชั้นได้ยินมาว่าเธอมีนิสัยอ่อนแอ ดูเหมือนข่าวลือจะเป็นจริงนะเนี่ย”

“แล้วเด็กผู้ชายที่อยู่กับเธอคือใครล่ะ?”

แม้ว่าการซุบซิบนินทาจะเบาบาง แต่มันก็ไม่อาจรอดพ้นหูอันเฉียบแหลมของคนตระกูลฮิวงะไปได้

เรียวสุเกะ องครักษ์ระดับสูงทั้งสอง และแม้กระทั่งลูกค้าโต๊ะใกล้เคียงบางคนก็ได้ยินเสียงกระซิบเหล่านั้น มีเพียงฮินาตะที่ยังเด็กเกินไปและยังไม่ได้รับการฝึกฝนวิชาตรวจจับเท่านั้นที่ยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

เรียวสุเกะหยุดเดินกะทันหัน

“โซจิ”

เขากล่าวเสียงเรียบโดยไม่หันกลับไปมอง

“ไปอุดปากพวกนั้นที”

องครักษ์ยืดตัวตรง

“รับทราบครับ”

น้ำเสียงของเรียวสุเกะยังคงนิ่งสงบ ทว่าถ้อยคำของเขากลับแฝงความเย็นชาบาดลึก

“บอกพวกมันว่า… จะนินทาชั้นลับหลังยังไงก็ได้ตามสบาย แต่มาพูดเรื่องแบบนั้นต่อหน้าชั้นงั้นเหรอ?”

เขาปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงชั่ววินาที

“นั่นมันหยามกันชัดๆ”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็เสริมว่า

“ทำให้พวกมันเข้าใจด้วยนะว่า… นี่คือข้อความจากฮินาตะ”

โซจิโค้งคำนับเล็กน้อย

“ครับผม”

เขาหันหลังและเดินกลับไปยังห้องโถง ปล่อยให้เรียวสุเกะและฮินาตะเดินอย่างเงียบๆ ไปยังห้องส่วนตัวต่อไป

“เรียวสุเกะ…”

ฮินาตะบีบมือเรียวสุเกะไว้แน่น อารมณ์ของเธอขุ่นมัวลงหลังจากบังเอิญเจอกับสองพ่อลูกเมื่อครู่นี้ เธอสับสนและอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าเธอจะยังไม่เข้าใจสาเหตุอย่างถ่องแท้ก็ตาม

“มาเถอะ”

เรียวสุเกะพูดอย่างอ่อนโยน เอื้อมมือออกไปลูบผมเธอพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

“เข้าไปข้างในกัน”

เทมปุระเป็นอาหารที่ดูเหมือนทำง่ายอย่างหลอกตา...ก็แค่ชุบแป้งบางๆ แล้วเอาไปทอดอย่างรวดเร็ว แต่นั่นก็เป็นเพราะความเรียบง่ายของมันนั่นแหละ ที่ทำให้ต้องใช้ทักษะอันประณีต เพื่อที่จะทำให้เทมปุระโดดเด่น พ่อครัวจำเป็นต้องยกระดับรสชาติในทุกๆ ด้าน

“เคล็ดลับอยู่ที่การควบคุมความร้อนและเวลาค่ะ”

ลูกสาวเจ้าของร้านอธิบายขณะเสิร์ฟอาหาร

“มันคือสิ่งที่ดึงรสชาติที่ดีที่สุดของวัตถุดิบออกมา”

เรียวสุเกะคีบกุ้งทอดใหม่ๆ ขึ้นมาตัวหนึ่ง ผิวนอกเป็นสีเหลืองทองและยังมีเสียงฉ่าๆ ดังอยู่ เขากัดลงไปหนึ่งคำ

กร้วม!

เสียงนั้นกรุบกรอบและน่าพึงพอใจ ความหวานตามธรรมชาติของกุ้งระเบิดซ่านในปากของเขาทันที แม้จะเป็นของทอด แต่อาหารจานนี้กลับไม่เลี่ยนเลยสักนิด

เทคนิคของพ่อครัวนั้นไร้ที่ติ แป้งเคลือบเป็นสีเหลืองทองและกรอบกำลังดี ในขณะที่กุ้งด้านในยังคงดิบอยู่บางส่วน...พอให้คงความนุ่มและหวานตามธรรมชาติไว้ใต้เปลือกที่กรุบกรอบ

หลังจากเสิร์ฟอาหารทุกจานเสร็จ พนักงานก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้เรียวสุเกะและฮินาตะได้กินอาหารตามลำพังอย่างสงบสุข

ภายในห้องส่วนตัวตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงกระทบกันของตะเกียบเบาๆ และเสียงเคี้ยวแผ่วๆ เท่านั้น

เรียวสุเกะมักจะมองว่าการกินอาหารเป็นกิจกรรมที่ควรทำคนเดียวมาโดยตลอด...หนึ่งในนิสัยหลายๆ อย่างที่ติดตัวมาจากชีวิตก่อนของเขา ตั้งแต่เด็ก เขาไม่ได้มีเพื่อนมากนัก ดังนั้นช่วงเวลาอาหารจึงมักจะเป็นเรื่องเงียบๆ เสมอ

และเป็นเพราะเรียวสุเกะไม่พูดอะไรระหว่างกิน ฮินาตะจึงไม่กล้าเปิดบทสนทนาก่อนด้วยเช่นกัน

อาหารอร่อยมากจริงๆ เมื่อเขากินอิ่มไปประมาณ 80% เรียวสุเกะก็วางตะเกียบลงพร้อมกับถอนหายใจด้วยความพึงพอใจ

“ชั้นอิ่มแล้ว”

เขากล่าวสั้นๆ

ที่ฝั่งตรงข้าม ฮินาตะเองก็วางตะเกียบลงและใช้ผ้าเช็ดปากซับริมฝีปากเบาๆ

“ชั้นก็เหมือนกันค่ะ...”

เรียวสุเกะเลิกคิ้วขึ้นขณะชำเลืองมองจานของเธอ

“กินเสร็จแล้วเหรอ? วันนี้เธอกินไปแค่สี่ที่เองนะ นั่นน้อยกว่าปกติเยอะเลย”

เขากล่าวอย่างงุนงง

ร้านอาหารนี้ไม่ได้เสิร์ฟข้าว และถึงแม้อาหารจะมัน แต่เธอก็ไม่น่าจะหยุดกินเร็วขนาดนี้ เวลาอยู่ที่บ้าน ฮินาตะสามารถฟาดข้าวสวยเต็มๆ ห้าถ้วยรวดได้อย่างสบายๆ

“...อารมณ์ไม่ดีเหรอ?”

ดวงตาของฮินาตะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอส่ายหน้ารัวเร็ว เกือบจะเร็วเกินไปเสียด้วยซ้ำ

“เปล่า… เปล่าค่ะ ชั้นไม่เป็นไร”

แต่ปฏิกิริยาของเธอกลับยิ่งตอกย้ำข้อสงสัยของเขา

“เรื่องพ่อลูกเมื่อกี้ใช่ไหม?”

เรียวสุเกะถาม น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งและระมัดระวัง จ้องมองใบหน้าของเธออย่างใกล้ชิด

ฮินาตะตัวแข็งทื่อ สีหน้าของเธอสะดุ้ง และเพียงแค่นั้นก็เป็นคำตอบที่เพียงพอแล้ว

เรียวสุเกะเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล

“ให้ชั้นเดานะ… เป็นเพราะเด็กคนนั้นเหรอ? เขาเคยรังแกเธอมาก่อนหรือเปล่า?”

เขาพูดช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน พยายามไม่กดดันเธอ

เขามั่นใจว่าเสียงพูดคุยจากโซนทานอาหารไม่ได้ดังไปถึงหูของฮินาตะ...เธอยังไม่ได้รับการฝึกวิชาตรวจจับ ดังนั้นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเธอจะต้องถูกจุดชนวนมาจากสองพ่อลูกที่พวกเขาบังเอิญเจอเมื่อครู่นี้แน่นอน

จากสิ่งที่เขาเห็น ชายวัยกลางคนคนนั้นจำเนตรสีขาวของพวกเขาได้ในพริบตาเดียว ชัดเจนว่าเขาเข้าใจดีว่าการเป็นคนตระกูลฮิวงะหมายถึงอะไร คนเดียวที่ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็คือเด็กคนนั้น...ไร้เดียงสา ไม่รู้ประสีประสา… แต่อาจจะไม่ได้ไร้พิษสง

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═