บทที่ 11 เจียสิงเทียนกับหยุนซาน

ทะเลทรายถ่าเกอเอ่อร์

ไม่นานหลังจากที่เฉินซวนและผู้แข็งแกร่งคนอื่นๆ ของเผ่ามนุษย์งูจากไป ลำแสงสองสายก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอย่างกะทันหัน

พลังงานปราณยุทธ์อันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านออกมาจากลำแสงทั้งสองสายนี้

"ที่แท้ก็ประมุขนิกายหยุนหลานนี่เอง ช่างโชคร้ายเสียจริงที่มาเจอท่าน"

ในความว่างเปล่า ชายชราในชุดคลุมหรูหรามองไปยังชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ข้างๆ และแค่นเสียงเยาะเย้ย

"เจียสิงเทียน เจ้ายงไม่ตายอีกรึ!"

หยุนซาน ประมุขนิกายหยุนหลาน ตอบกลับอย่างสงบนิ่งและเฉยเมย

"เจ้ายังไม่ตาย แล้วข้าจะชิงตายไปก่อนได้อย่างไรเล่า?" เจียสิงเทียนแย้มยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของหยุนซาน

"งั้นรึ?"

"เจ้าอาจจะตายก่อนข้าจริงๆ ก็ได้นะ และจักรวรรดิเจียหม่าของเจ้าก็อาจจะล่มสลายไปด้วย~"

หยุนซานไม่สนใจคำพูดจาถากถางของเจียสิงเทียน เขามองไปยังทะเลทรายถ่าเกอเอ่อร์เบื้องหน้าด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด

เจียสิงเทียนเองก็หุบยิ้มลง และสีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น

ในฐานะที่เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสูงสุดเพียงสองคนในจักรวรรดิเจียหม่า หยุนซานและเจียสิงเทียนย่อมสัมผัสได้ว่ามีการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้นที่นี่

ผู้แข็งแกร่งที่เข้ามาพัวพันกับการต่อสู้ครั้งนี้ได้ก้าวเข้าสู่ระดับที่สามารถคุกคามพวกเขาได้แล้ว

ความจริงที่ว่ามีคนสามารถคุกคามยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสูงสุดได้—มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?!

ผู้แข็งแกร่งที่ต่อสู้กันอยู่ที่นี่ล้วนครอบครองความแข็งแกร่งอย่างน้อยก็ในระดับปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาว

"หนึ่งในนั้นคือผู้เฒ่าราชินีงูแห่งเผ่ามนุษย์งู!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังปราณยุทธ์ที่หลงเหลืออยู่ในสนามรบ เจียสิงเทียนก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

เจียสิงเทียนเคยพบกับผู้เฒ่าราชินีงูแห่งเผ่ามนุษย์งูมาบ้างประปรายและถึงขั้นเคยประมือกับนางมาแล้วครั้งหนึ่ง เคล็ดวิชาลับหมื่นอสรพิษของนางนั้นทรงพลังจนน่าสะพรึงกลัวจริงๆ

แม้ด้วยความแข็งแกร่งระดับปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาวของเขา เขาก็ยังทำได้เพียงแค่เสมอกับผู้เฒ่าราชินีงูซึ่งอยู่ในระดับปรมาจารย์ยุทธ์หกดาวเท่านั้น

"มีใครอีกคนหนึ่งที่กลิ่นอายให้ความรู้สึกทั้งแปลกประหลาดและคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน ข้าไม่เคยสัมผัสพลังปราณยุทธ์แบบนี้มาก่อนเลย หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือจากโลกภายนอกกันนะ?!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังปราณยุทธ์อีกสายหนึ่งที่พลุ่งพล่าน สีหน้าของเจียสิงเทียนก็ยิ่งมืดมนลง

ยอดฝีมือจากภายนอก ระดับปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาว ได้ก้าวเข้ามาในจักรวรรดิเจียหม่า ไม่ว่าเป้าหมายของเขาคืออะไร ความแข็งแกร่งของเขาก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ของภูมิภาคนี้ได้

บุคคลที่ทรงพลังเช่นนี้จะเป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวงหากเขาต้องการล้มล้างราชวงศ์ของจักรวรรดิเจียหม่า

"เมดูซ่าต่างหากล่ะ!"

ทันใดนั้น หยุนซานที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หรี่ตาลงและเอ่ยขึ้น

'ราชินีเมดูซ่างั้นรึ?!'

"เป็นไปไม่ได้!"

"ความแข็งแกร่งของเมดูซ่าอยู่เพียงระดับปรมาจารย์ยุทธ์แปดดาวเท่านั้น ต่อให้นางจะทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาวได้จริงๆ ความแข็งแกร่งของนางก็ไม่มีทางมากมายถึงเพียงนี้หรอก!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียสิงเทียนก็ปฏิเสธทันควันและกล่าวว่า "อีกอย่าง เป็นไปได้อย่างไรที่ข้าจะไม่รู้เรื่องปราณยุทธ์ของราชินีเมดูซ่า?"

"พลังปราณยุทธ์สายนี้ไม่ใช่ของราชินีเมดูซ่าเลยแม้แต่น้อย!"

เจียสิงเทียนย่อมคุ้นเคยกับปราณยุทธ์ของราชินีเมดูซ่าเป็นอย่างดี แต่ปราณยุทธ์ในสนามรบเบื้องหน้านั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างและบ้าคลั่ง ซึ่งแตกต่างจากปราณยุทธ์ของเมดูซ่าอย่างสิ้นเชิง

"ถึงแม้พลังปราณยุทธ์จะแตกต่างไป แต่ข้าก็สัมผัสได้ว่าอีกคนหนึ่งที่นอกจากผู้เฒ่าราชินีงูแล้วก็คือเมดูซ่าจริงๆ" พลังวิญญาณของหยุนซานแผ่ปกคลุมพื้นที่รัศมีหลายร้อยเมตร ถึงแม้เขาจะประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็มั่นใจอย่างยิ่ง

ถึงแม้ว่าปราณยุทธ์นั้นจะเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและพลังแห่งการทำลายล้าง แต่หยุนซานก็สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเมดูซ่าภายในนั้นจริงๆ

เมดูซ่า!

ใบหน้าของเจียสิงเทียนมืดมนและอัปลักษณ์อย่างถึงที่สุด

หากเป็นราชินีเมดูซ่าจริงๆ นั่นย่อมไม่ใช่ข่าวดีสำหรับราชวงศ์แห่งจักรวรรดิเจียหม่าอย่างแน่นอน

ราชินีเมดูซ่ามุ่งมั่นที่จะนำพาเผ่ามนุษย์งูออกไปจากทะเลทรายถ่าเกอเอ่อร์ แต่นางก็ถูกเจียสิงเทียนขัดขวางเอาไว้เสมอ

ความแข็งแกร่งของราชินีเมดูซ่าเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก และตอนนี้เผ่ามนุษย์งูก็ครอบครองผู้แข็งแกร่งที่เทียบเท่ากับปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาวถึงสองคนแล้ว!

"เจียสิงเทียน ข้าคิดว่าสถานะราชวงศ์เจียหม่าของเจ้าคงตกอยู่ในอันตรายเสียแล้วล่ะมั้ง!"

หยุนซานมองไปยังเจียสิงเทียนที่มีใบหน้ามืดมน และประกายแสงวาบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

เพื่อผลประโยชน์ของราชวงศ์เจียหม่า เจียสิงเทียนคอยจับตาดูนิกายหยุนหลานอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด ด้วยเกรงว่านิกายหยุนหลานจะโค่นล้มสถานะของราชวงศ์พวกเขา

ไม่คาดคิดเลยว่าเผ่ามนุษย์งูจะครอบครองความแข็งแกร่งของปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาวถึงสองคน งานนี้มีงิ้วให้ดูแน่

ฟิ้ว!

ด้วยการกระพือปีก หยุนซานก็เปลี่ยนปราณยุทธ์ให้กลายเป็นลำแสงและหายไปจากทะเลทราย

สีหน้าของเจียสิงเทียนเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด

ถึงแม้คำพูดของหยุนซานจะฟังดูรุนแรง แต่มันก็เป็นภัยคุกคามที่มีอยู่จริง

เผ่ามนุษย์งูซึ่งครอบครองยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาวถึงสองคน เป็นขุมกำลังที่ราชวงศ์เจียหม่ามิอาจมองข้ามได้จริงๆ

"เผ่ามนุษย์งูทรงอำนาจเกินไปแล้วจริงๆ!"

ครู่ต่อมา เจียสิงเทียนก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาส่องประกายวาบ

หลังจากนั้นทันที เขาก็กระพือปีกปราณยุทธ์และหายตัวไปในชั่วพริบตา

อย่างไรก็ตาม เขามุ่งหน้าไปยังทิศทางของเผ่ามนุษย์งู

...

เมืองศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามนุษย์งู

ภายในพระราชวังขององค์ราชินี

ราชินีเมดูซ่าถือปีกไก่มารไว้ในมือซ้ายและเนื้อสัตว์อสูรย่างในมือขวา ใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของนางบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?!

เห็นได้ชัดว่าร่างกายของนางถูกควบคุมอีกแล้ว

ราชินีเมดูซ่าไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าแม้จะอยู่ภายในค่ายกลอันยิ่งใหญ่ของดินแดนบรรพบุรุษ นางก็ยังคงถูกบุคคลลึกลับผู้นี้ควบคุมอยู่ดี

ต้องรู้ก่อนว่าการจะทำลายค่ายกลอันยิ่งใหญ่นั้นจากภายในได้ จะต้องใช้ความแข็งแกร่งอย่างน้อยในระดับบรรพชนยุทธ์

นี่อาจจะเป็นยอดฝีมือระดับบรรพชนยุทธ์งั้นหรือ?

ดวงตาอันงดงามของราชินีเมดูซ่าหรี่ลง

หากมียอดฝีมือระดับบรรพชนยุทธ์ต้องการจะโจมตีนางและเผ่ามนุษย์งูจริงๆ เผ่ามนุษย์งูทั้งมวลก็คงจะต้องพบกับหายนะเป็นแน่

ชั่วขณะหนึ่ง ราชินีเมดูซ่ารู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง

"หากเป็นยอดฝีมือระดับบรรพชนยุทธ์จริงๆ ข้าก็คงไม่มีทางต่อกรกับเขาได้อย่างแน่นอน เผ่ามนุษย์งูก็จะเผชิญกับภัยคุกคามอันใหญ่หลวงเช่นกัน!"

ต่อให้นำเอาเผ่ามนุษย์งูทั้งหมดมารวมกัน พวกเขาก็ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของยอดฝีมือระดับบรรพชนยุทธ์เพียงคนเดียวอยู่ดี

เจ้าได้ยินไหม?

"ฝ่าบาททรงแข็งแกร่งเกินไปแล้ว แม้แต่ผู้อาวุโสผู้เฒ่าราชินีงูก็ยังพ่ายแพ้ต่อฝ่าบาท ท่านผู้นำม่อปาซือบอกว่าผู้อาวุโสผู้เฒ่าราชินีงูถึงกับคุกเข่าลงเบื้องหน้าฝ่าบาทและยอมจำนนเลยนะ!"

"ใช่แล้ว! ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน ฝ่าบาททรงแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ ข้าได้ยินมาว่าผู้อาวุโสผู้เฒ่าราชินีงูใช้เคล็ดวิชาลับบางอย่างเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งให้ถึงระดับปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาว แต่นางก็ยังถูกฝ่าบาทเอาชนะได้อย่างง่ายดาย"

ขณะที่ราชินีเมดูซ่ากำลังตกอยู่ในภวังค์ สาวใช้เผ่ามนุษย์งูสองคนที่อยู่ด้านนอกพระราชวังก็พูดคุยกันด้วยเสียงกระซิบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชินีเมดูซ่าก็ดึงสติกลับมาได้ในทันที แววตาตกตะลึงปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง

'ผู้เฒ่าราชินีงูพ่ายแพ้งั้นรึ?!'

'และนางก็ใช้เคล็ดวิชาลับด้วยงั้นรึ?'

นางรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของผู้เฒ่าราชินีงู แม้ว่านางจะเพิ่งทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์เก้าดาว แต่นางก็ยังไม่กล้าพูดได้เต็มปากว่าจะสามารถเอาชนะได้

เหตุผลเดียวก็คือเคล็ดวิชาลับหมื่นอสรพิษของผู้เฒ่าราชินีงูนั้นสามารถยกระดับความแข็งแกร่งของผู้ใช้ได้อย่างมหาศาล

'แต่ถึงกระนั้น ผู้อาวุโสผู้เฒ่าราชินีงูก็ยังด้อยกว่า "มัน" งั้นรึ?!'

"เสอเยว่ เสอเมิ่ง เข้ามานี่!"

ทันใดนั้น กลิ่นอายของราชินีเมดูซ่าก็พลุ่งพล่าน และนางก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ที่ด้านนอกพระราชวัง สาวใช้ทั้งสอง เสอเยว่และเสอเมิ่ง ตัวแข็งทื่อ ก่อนจะเดินเข้ามาในโถงหลักด้วยความหวาดหวั่น

"ข่าวลือเรื่องที่เกิดขึ้นในเผ่ามนุษย์งูวันนี้แพร่กระจายไปทั่วเมืองศักดิ์สิทธิ์อย่างไรบ้าง?!"

ราชินีเมดูซ่าเอ่ยถามอย่างเรียบเฉยโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย

"ฝ่าบาท วันนี้พระองค์ทรงยอดเยี่ยมมากเพคะ"

"ชาวเผ่ามนุษย์งูต่างพากันพูดถึงเรื่องที่พระองค์ทรงกวัดแกว่งหอกยาวดั่งงูยาว และเอาชนะผู้อาวุโสผู้เฒ่าราชินีงูผู้ทรงพลังลงได้"

"เล่าลือกันว่าแม้แต่ผู้อาวุโสผู้เฒ่าราชินีงูก็ยังยอมศิโรราบต่อพระองค์อย่างสิ้นเชิง และจะยอมรับคำสั่งของพระองค์นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเสอเยว่ก็สว่างไสวไปด้วยความปีติยินดี และนางก็เล่าเรื่องทั้งหมดออกมา

"ข้าได้ยินมาว่าผู้นำทั้งแปดได้เห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตาของพวกเขาเอง และเผ่ามนุษย์งูทั้งมวลก็ตื่นเต้นกันเป็นอย่างมากเพคะ" เสอเมิ่งกล่าวเสริม