บทที่ 21 - ฟาดเด็กน้อยทีละคน

บทที่ 21 - ฟาดเด็กน้อยทีละคน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ฉู่เหอพุ่งตัวเข้าหาซูเสี่ยวสือ

"ไอ้หนูสกปรกอย่างเจ้ากล้าลงมือกับข้าเชียวหรือ" ซูเสี่ยวสือแค่นเสียง

คำพูดเพิ่งขาดคำเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของฉู่เหอ มันถาโถมเข้าใส่ราวกับขุนเขาขนาดมหึมาทับลงบนบ่า

วินาทีต่อมาเขาก็เห็นฉู่เหอมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเย็นเยียบ เพียงแค่มองสบตาก็ทำให้เขารู้สึกได้ถึงพลังที่ไม่อาจต่อกรได้

...สัมผัสเทวะของศิษย์รับใช้ผู้นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก อย่างน้อยต้องเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญเพียรขั้นรวบรวมลมปราณระดับเจ็ด แย่แล้ว ข้าประเมินเขาต่ำไป ข้าสู้เขาไม่ได้แน่!

ขณะที่เขากำลังตื่นตระหนก ท่อนไม้ที่เกิดจากการควบแน่นพลังปราณของฉู่เหอก็ฟาดลงมา ในสายตาของซูเสี่ยวสือมันดูเหมือนไม่ได้รวดเร็วนัก ทว่าภายใต้แรงกดดันจากสัมผัสเทวะ การตอบสนองของเขากลับเชื่องช้ากว่าปกติมาก

ปัง!

เสียงทึบหนักๆ ดังขึ้น ฉู่เหอฟาดกระบองไม้ใส่จนเขาสลบเหมือดไปในไม้เดียว

กู้เซียวตกใจสุดขีด นางรีบวิ่งหนีเตลิดไปทันที ไม่กล้าแม้แต่จะหันมาปะทะกับฉู่เหอ

"อย่ามารังแกคนอื่นนะ!"

สวี่เหมยตะโกนลั่น นางยกมือเรียวบางขึ้น เสกงูไฟพุ่งทะยานออกไป

ในบรรดาธาตุทั้งห้า ธาตุไฟมีฤทธิ์ข่มธาตุไม้ในระดับหนึ่ง เมื่อเห็นงูไฟพุ่งเข้ามา ฉู่เหอไม่อยากยืดเยื้อพัวพันกับนาง จึงรีบเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว

"ท่านพี่ ข้ามาช่วยแล้ว!"

สวี่ฮว่าร่ายรำคาถา พลันเปลวเพลิงสีแดงฉานก็ลุกพรึบขึ้นรอบกาย นางยื่นมือเรียวออกไป ใช้ฝ่ามือเป็นสะพานเชื่อมต่อ เกลียวคลื่นแห่งเปลวไฟม้วนตัวพุ่งไปหาพี่สาว

พี่น้องฝาแฝดคู่นี้ฝึกฝนวิชาที่สามารถผสานการโจมตีร่วมกันได้ เมื่อพลังสองสายหลอมรวมกัน อานุภาพของเวทมนตร์ก็ยิ่งทวีคูณ

พวกนางไม่ได้มีความมุ่งร้ายต่อฉู่เหอมากนัก เพียงแต่ได้รับการอบรมสั่งสอนจากสำนักมาหลายปี เมื่อรู้สึกว่าสำนักกำลังเผชิญภัยพิบัติใหญ่หลวง มีหรือที่พวกนางจะไม่ยอมเสียสละชีวิตพุ่งทะยานไปข้างหน้า

สวี่เหมยเองก็มีเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นทั่วร่างเช่นกัน

นางยื่นมือข้างหนึ่งออกไป เส้นโค้งแห่งเปลวไฟประสานเข้ากับไฟที่ทอดยาวมาจากแขนของสวี่ฮว่า แปรเปลี่ยนเป็นดาบเพลิงรูปจันทร์เสี้ยว ฟาดฟันเข้าใส่ฉู่เหอ

นี่คือเวทมนตร์ธาตุไฟ วิชาจันทร์เสี้ยวอัคคี

เมื่อสองพี่น้องร่วมมือกัน อานุภาพการทำลายล้างของเวทมนตร์ก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ทว่าความเร็วในการโจมตียังคงเท่าเดิม การจะหลบหลีกจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นนัก ฉู่เหอเบี่ยงตัวหลบได้อย่างสบายๆ

จังหวะนั้นเองก็มีเสียงง้างสายธนูดังขึ้นจากด้านหลัง

ลูกศรเหล็กพุ่งแหวกอากาศตรงมาหาฉู่เหอ เขาต้องรีบหลบอีกครั้ง ลูกศรพุ่งเฉียดตัวเขาไปพร้อมกับเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู

เบื้องหลังของฉู่เหอมีเด็กสาวในชุดกระโปรงยาวสีดำ หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรายืนอยู่ นางกำลังง้างคันธนูเหล็กสีดำขนาดใหญ่ที่สูงพอๆ กับตัวนางเอง

หลังจากนั้นอุปกรณ์วิเศษหลากหลายชนิดก็พุ่งเป้าโจมตีมาที่ฉู่เหอ มีทั้งห่วงทองเหลือง มีดบินเล่มเล็ก และลูกปัดวิเศษ

น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ฉู่เหอรีบพุ่งตัวลงไปยังผืนป่าเบื้องล่าง ร่ายเวทมนตร์ธาตุไม้ วิชาพรางเร้นพฤกษา

วิชานี้ช่วยให้ผู้บำเพ็ญเพียรธาตุไม้สามารถซ่อนพรางเงาร่างในป่าทึบได้ ยิ่งพลังปราณบริสุทธิ์มากเท่าใด ประสิทธิภาพในการซ่อนตัวก็ยิ่งยอดเยี่ยมมากขึ้นเท่านั้น

"อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้ ต้องสังหารคนทรยศผู้นี้ก่อน!"

ศิษย์ชายร่างผอมวัยสิบสองปีคนหนึ่งเหยียบมีดเล่มเล็กพุ่งตามลงไปในป่า ตรงไปยังจุดที่ฉู่เหอเพิ่งหายตัวไป

ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่ดงไม้ เสียงลมก็แหวกอากาศดังขึ้นจากด้านหลัง

"หวังจวิน ระวัง!"

เมื่อเขาหันขวับกลับไป ก็เห็นท่อนไม้ลอยมาจ่ออยู่ที่หน้าผากเสียแล้ว

ปัง!

ฉู่เหอฟาดกระบองไม้ใส่จนเขาสลบเหมือดไปอีกคน

"หวังจวิน ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง!"

ศิษย์วัยสิบสองปีอีกคนแกว่งดาบใหญ่ที่สูงกว่าตัวเขาเสียอีก แววตาดุดัน แผ่รังสีอำมหิตพุ่งทะยานเข้ามา

ฉู่เหอพุ่งตัวเข้าหาเงามืดของแมกไม้และหายตัวไปอีกครั้ง

"เดี๋ยวก่อน เฟ่ยชิงรีบออกมา เจอต้นไม้ห้ามเข้าปะทะ!"

บรรดาศิษย์น้องชายหญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเหล่านี้ ไม่รู้จักการประสานงานร่วมมือกันเลยแม้แต่น้อย เอาแต่วิ่งพล่านสะเปะสะปะ

หลังจากเฟ่ยชิงพุ่งเข้าไปในป่า เขาก็เหวี่ยงดาบยาวในมือ ดาบนั้นคมกริบราวกับหั่นเต้าหู้ ฟันต้นท้อขนาดสามคนโอบจนขาดสะบั้น

ต้นไม้ใหญ่ล้มครืนลงมาพร้อมกับเสียงลมพัดอื้ออึง

"เฟ่ยชิงอย่าทำอะไรวู่วาม นี่คือป่าต้นท้อที่ท่านอาสือโปรดปรานที่สุดนะ!"

"จะไปสนอะไรนักหนา กำจัดคนทรยศสำคัญกว่า หรือว่าต้นไม้สำคัญกว่ากัน ข้าจะถางป่าทึบนี้ให้เหี้ยน ดูสิว่ามันจะซ่อนตัวที่ไหนได้อีก"

เด็กหนุ่มพุ่งตัวรวดเร็วดั่งสายลม เงื้อดาบฟันต้นไม้ใหญ่อีกต้น

ฟุ่บ!

ตอนนั้นเอง รากไม้เส้นหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดินด้านหลังของเขา มันรัดพันข้อเท้าของเขาเอาไว้แน่นราวกับงูวิญญาณ แล้วกระชากเขาจนล้มคว่ำลงกับพื้น เขาตวัดดาบฟันรากไม้ที่รัดข้อเท้าอย่างรวดเร็ว

จังหวะเดียวกันนั้นเอง เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งทะยานลงมาจากเบื้องบน

ปัง!

หน้าผากของเขาถูกฟาดเข้าอย่างจังจนสลบเหมือดไป

เฟ่ยชิงเพิ่งจะล้มลง ฉู่เหอก็สัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังถูกสัมผัสเทวะหลายสายล็อคเป้าหมาย เวทมนตร์สองสายและอุปกรณ์วิเศษห้าชิ้นกำลังพุ่งตรงมาที่เขา

ฉู่เหอรีบคว้าตัวเฟ่ยชิงที่นอนสลบอยู่บนพื้น พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง เวทมนตร์ธาตุไฟจันทร์เสี้ยวอัคคีฟาดฟันลงบนพื้นดินด้านหลัง ทิ้งรอยมีดลึกเอาไว้

หากฉู่เหอไม่คว้าตัวเฟ่ยชิงติดมือมาด้วย สองพี่น้องตระกูลสวี่คงฟันเฟ่ยชิงขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว

เด็กหญิงทั้งสองยังไม่สามารถควบคุมการร่ายเวทให้ดั่งใจนึกได้

"สวี่เหมย สวี่ฮว่า พวกเจ้ากะจะฆ่าข้า หรือจะฆ่าเฟ่ยชิงกันแน่"

"ขออภัย ศิษย์พี่ฉู่ เอ๊ะ ไม่สิ ฉู่เหอ เจ้าจงวางศิษย์พี่เฟ่ยลงเดี๋ยวนี้"

"ฉู่เหอ อย่าคิดนะว่ามีตัวประกันแล้วพวกข้าจะไม่กล้าลงมือ"

"คอยดูเถอะ ข้าจะยิงเจ้าให้ตาย!"

ฟุ่บ!

ลูกศรเหล็กอีกลอกพุ่งแหวกอากาศเข้ามาในป่า แต่ไม่ได้ยิงโดนฉู่เหอ ลูกศรนั้นปักลึกเข้าไปในหินสีเขียวก้อนใหญ่จนมิดแม้แต่หางขนนก

เด็กพวกนี้ถูกสำนักล้างสมองด้วยคำสอนที่ว่าผู้บำเพ็ญเพียรต้องเด็ดขาดในการสังหาร... ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ยั้งมือแล้วเหมือนกัน

ฉู่เหอทิ้งเฟ่ยชิงลงกับพื้น งัดวิชาธาตุไม้พฤกษาดำดินออกมาใช้ ร่างของเขามุดลงไปใต้ผืนดินราวกับรากไม้ เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปยังริมป่า

โดยปกติแล้ววิชาดำดินมักจะเป็นเวทมนตร์ธาตุดิน แต่ในวิชาธาตุไม้ก็มีเคล็ดวิชาดำดินอยู่เช่นกัน เพียงแต่ความลึกและความเร็วในการดำดินนั้นเทียบไม่ได้กับวิชาของสายธาตุดินเลย

ฉู่เหอผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของกลุ่มเด็กๆ

ปัง!

ปัง!

สวี่เหมยและสวี่ฮว่า พี่น้องฝาแฝดถูกฟาดเข้าที่ท้ายทอยคนละทีจนสลบเหมือด

"แย่แล้ว มันอยู่ข้างหลังพวกเรา!"

"หนีเร็วเข้า!"

"อย่าหนีนะ!"

ปัง ปัง ปัง

"พวกเราสู้ตายกับมัน..."

ปัง

ฉู่เหอไม่ได้ใช้เวทมนตร์อะไรที่หรูหราอลังการ เขาอาศัยเพียงความไม่คาดฝันและความเร็วที่เหนือกว่า ใช้วิธีที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาที่สุด นั่นคือใช้กระบองไม้ที่ควบแน่นจากเวทมนตร์ธาตุไม้ เคาะหัวพวกเด็กๆ ทีละคน

เด็กบางคนเป็นลูกหลานของผู้อาวุโสขั้นสร้างรากฐานในสำนัก แต่ฉู่เหอก็ไม่สน ฟาดร่วงหมดไม่มียกเว้น

"แย่แล้ว พวกเราสู้ฉู่เหอไม่ได้เลย"

"ปีศาจฉู่ ช่างมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก"

กลุ่มเด็กๆ เริ่มหวาดกลัวเมื่อเห็นฉู่เหอฟาดคนสลบไปติดๆ กันหลายคน ความอวดดีที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำในตอนแรกมลายหายไปจนสิ้น

"ฉู่เหอ ถ้าเจ้าแน่จริง อย่าลอบกัดสิ"

"ทุกคนอย่าแยกตัวกัน ระวังจะถูกปีศาจเฒ่าฉู่เหอลอบทำร้าย"

"ปีศาจเฒ่าฉู่ สำนักอุตส่าห์ชุบเลี้ยงเจ้ามาเป็นสิบปี เจ้ากลับทรยศสำนัก จิตใจชั่วร้ายนัก รอให้ปู่ข้ากลับมาก่อนเถอะ ข้าจะฟ้องให้ปู่ถลกหนังถอดเอ็นเจ้าเสีย!"

"ปีศาจเฒ่าฉู่ กล้าเผยตัวออกมาสู้กับพวกเราอย่างยุติธรรมหรือไม่"

"เจ้าคือหยางกวนใช่ไหม เจ้าจะดวลกับข้าอย่างยุติธรรมหรือ"

ฉู่เหอลอยตัวขึ้นจากป่า ยืนตระหง่านอยู่บนยอดไม้ใหญ่ราวกับนกที่โบยบิน ร่างกายพลิ้วไหวไปตามกิ่งไม้ที่โอนเอนตามแรงลม

สีหน้าของหยางกวนเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "ไม่ได้สู้กับข้าแค่คนเดียว แต่สู้กับพวกข้าต่างหาก พวกเราจะสู้กับเจ้าอย่างยุติธรรม"

"ใช่แล้ว มีข้าด้วยอีกคน!"

"ข้าด้วย!"

"ข้าด้วยคน!"

"ปีศาจเฒ่าฉู่ เจ้ากล้าพอที่จะสู้กับพวกเราทุกคนอย่างยุติธรรมหรือไม่"

[จบแล้ว]