บทที่ 4 - เข้าสู่สำนัก ซ่างกวนอวิ๋นถิง

บทที่ 4 - เข้าสู่สำนัก ซ่างกวนอวิ๋นถิง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ไม่นานนักเซียวเสวียนและสือโถวก็เดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้านพร้อมกัน

ในเวลานี้ใบหน้าของหวังหลินดูอึมครึมราวกับมีใครติดหนี้หินวิญญาณเขานับพันก้อน เมื่อเห็นเซียวเสวียนเดินเข้ามาเขาก็รู้สึกโมโหจนแทบระเบิดและตวาดลั่นว่า

"หนอยแน่เซียวเสวียน นี่มันเรื่องอะไรกัน ปล่อยให้ข้ากับศิษย์น้องซ่างกวนต้องมารอเสียนาน หากทำให้ภารกิจของสำนักต้องล่าช้า เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ"

เซียวเสวียนหลบสายตาด้วยรู้ตัวว่าผิด เขารีบคุกเข่าลงและกล่าวว่า "ขออภัยขอรับ ขออภัยท่านเซียนทั้งสองขอรับ"

ซ่างกวนเยว่หลีขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูไม่ค่อยพอใจนัก นางกล่าวว่า "เอาล่ะศิษย์พี่หวัง อย่าขู่เด็กให้กลัวไปเลย"

จากนั้นนางก็หันไปพูดกับเซียวเสวียนว่า "เซียวเสวียน เจ้าลุกขึ้นเถอะ พวกเรากำลังจะออกเดินทางกลับสำนักแล้ว"

เมื่อหวังหลินเห็นว่าซ่างกวนเยว่หลีออกโรงปกป้องเซียวเสวียนเช่นนี้ ในใจก็เกิดความริษยา เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า

"หึ รากวิญญาณห้าธาตุไร้ค่า ไปถึงสำนักก็เป็นได้แค่ศิษย์รับใช้ จะประสบความสำเร็จอะไรได้ อีกสิบปีให้หลังก็คงสอบไม่ผ่านการประเมินแล้วต้องไสหัวออกไปอยู่ดีนั่นแหละ"

เมื่อซ่างกวนเยว่หลีได้ยินเช่นนั้น แม้คำพูดของหวังหลินจะแทงใจดำแต่มันก็คือเรื่องจริง คนที่มีรากวิญญาณห้าสายชาตินี้หากไม่มีวาสนาครั้งใหญ่ก็ยากที่จะประสบความสำเร็จ นางได้แต่ลอบถอนหายใจอยู่ในใจ

เซียวเสวียนไม่รู้หรอกว่ารากวิญญาณห้าสายหมายถึงอะไร แต่ฟังจากที่หวังหลินพูดแล้วดูเหมือนว่ามันจะเป็นพรสวรรค์ที่ขยะเอามากๆ

แต่พอลองคิดดูอีกที ยังมีคนอีกตั้งมากมายที่ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะฝึกเป็นเซียน ตัวเขาเองมีรากวิญญาณก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว จะไปคาดหวังอะไรอีกเล่า

เมื่อพูดจบ หวังหลินก็ตบไปที่ถุงผ้าข้างเอวเบาๆ ทันใดนั้นเรือเหาะหยกขาวลำมหึมาก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

เรือเหาะหยกขาวลำนี้งดงามมาก มันเปล่งประกายสีขาวบริสุทธิ์และมีเส้นสายที่ดูวิจิตรตระการตา

จู่ๆ เซียวเสวียนก็สัมผัสได้ถึงพลังอันนุ่มนวลบางอย่างที่ยกตัวเขาขึ้น เท้าของเขาลอยเหนือพื้นดินก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงไปยืนบนเรือเหาะหยกขาวอย่างมั่นคง

ตู้ม!

เรือเหาะหยกขาวลอยทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่งเสียงดังฟึ่บๆๆ กลายเป็นลำแสงพุ่งตรงไปยังเส้นขอบฟ้าอันห่างไกล

"ว้าว เรือบินได้ด้วย!" สือโถวร้องอุทาน

หลังจากขึ้นมานั่งบนเรือเหาะหยกขาว สือโถวก็ตื่นเต้นสุดขีด เขามองดูนั่นดูนี่ไปทั่วอย่างเบิกบานใจ

ส่วนเซียวเสวียนกับหลี่อวี่ซีนั้นดูประหม่าเล็กน้อย พวกเขาเอาแต่นั่งเงียบและสำรวจทุกสิ่งทุกอย่างภายในเรือเหาะ

เซียวเสวียนรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าพื้นที่ภายในเรือเหาะหยกขาวจะกว้างขวางถึงเพียงนี้ มันมีขนาดใหญ่ถึงสามจ้างสี่เหลี่ยม ต่อให้มีคนเพิ่มมาอีกห้าหกคนก็ไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด

เมื่อมองไปที่หัวเรือ ก็เห็นหวังหลินกำลังประสานอินด้วยมือทั้งสองข้างเพื่อควบคุมเรือเหาะ

ส่วนซ่างกวนเยว่หลียืนกอดกระบี่ สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้า

หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ถูกหวังหลินดุด่าไปก่อนหน้านี้ เซียวเสวียนก็เริ่มรู้สึกประทับใจในตัวพี่สาวเซียนคนนี้ไม่น้อย

เขาจึงรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาซ่างกวนเยว่หลีเพื่ออยากจะทำความเข้าใจเรื่องรากวิญญาณ เขาเอ่ยถามว่า "พี่สาวเซียนขอรับ รากวิญญาณคืออะไรหรือขอรับ"

นางหันมายิ้มหวานให้เซียวเสวียนและตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "ข้าไม่ใช่พี่สาวเซียนอะไรหรอกนะ ตอนนี้เจ้าเข้าร่วมสำนักชิงเสวียนแล้ว ข้าชื่อซ่างกวนเยว่หลี ต่อไปเจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่ซ่างกวนก็พอ"

เซียวเสวียนพยักหน้าและเรียกตาม "ศิษย์พี่ซ่างกวนขอรับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่างกวนเยว่หลีจึงเรียกจ้าวจือเยี่ยนกับหลี่อวี่ซีเข้ามาใกล้ๆ แล้วเริ่มอธิบายความรู้พื้นฐานของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรให้ฟัง

จากคำบอกเล่าของนาง ทำให้เซียวเสวียนได้รู้ว่ารากวิญญาณคืออะไร นางอธิบายว่ารากวิญญาณคือสิ่งที่ลึกลับซับซ้อนมากและไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่

ผู้ที่มีรากวิญญาณเท่านั้นถึงจะสามารถฝึกฝนได้ พวกเขาล้วนเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียร ยังไม่นับว่าเป็นเซียน เป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนเท่านั้น

คุณสมบัติของรากวิญญาณแบ่งออกเป็นแปดธาตุ ได้แก่ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน น้ำแข็ง ลม และสายฟ้า

ยิ่งมีธาตุในรากวิญญาณมากเท่าไร พลังปราณที่ดูดซับเข้ามาก็จะยิ่งปะปนกันมั่วซั่วมากขึ้นเท่านั้น พรสวรรค์ก็จะยิ่งต่ำต้อยลงตามไปด้วย

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมรากวิญญาณห้าสายถึงได้ชื่อว่าเป็นรากวิญญาณที่ไร้ค่าที่สุด

ไร้ค่าที่สุดโดยไม่มีอะไรมาเทียบได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวเสวียนก็กำหมัดแน่น แอบตั้งปฏิญาณในใจว่าเขาจะต้องผงาดขึ้นมาให้จงได้ จะต้องไม่ทำให้ท่านปู่ต้องผิดหวัง

หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้รู้อีกว่าสำนักที่พวกเขากำลังจะไปคือสำนักชิงเสวียน ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่สำนักเซียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแคว้นเฉียน

สำนักชิงเสวียนแบ่งออกเป็นเจ็ดยอดเขาหลัก

ยอดเขาชิงเสวียน

ยอดเขาเทียนเจี้ยน

ยอดเขาอวี้หลิง

ยอดเขาหนิงตัน

ยอดเขาเทียนฝู

ยอดเขาเทียนเจิ้น

ยอดเขาชี่ติ่ง

ยอดเขาหลักทั้งเจ็ดแห่งนี้ส่วนใหญ่จะเป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรของยอดฝีมือระดับจินตันและระดับสร้างรากฐาน ส่วนศิษย์ระดับรวบรวมลมปราณอย่างพวกเขาสามารถอาศัยอยู่ได้ตามยอดเขารองอื่นๆ เท่านั้น

ยอดเขาแรกที่เซียวเสวียนจะต้องไปเยือนเมื่อไปถึงสำนักชิงเสวียนก็คือยอดเขาจื๋อสื้อ ยอดเขาแห่งนี้มีหน้าที่รับผิดชอบงานเบ็ดเตล็ดทั้งหมดของสำนัก รวมถึงการแจกจ่ายและส่งมอบภารกิจต่างๆ การจ่ายเบี้ยหวัดประจำเดือนของศิษย์ ตลอดจนการรวบรวมทรัพยากรต่างๆ

พวกเขาต้องไปลงทะเบียนประวัติที่ยอดเขาจื๋อสื้อเสียก่อนเพื่อรับป้ายหยกประจำตัว ถึงจะถือว่าเป็นศิษย์ของสำนักชิงเสวียนอย่างเป็นทางการ

เรือเหาะพุ่งทะยานผ่านหมู่เมฆ ทิวทัศน์ภูเขาและแม่น้ำเบื้องล่างเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภาพที่เห็นสุดลูกหูลูกตาคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด ยอดเขาสูงตระหง่านเสียดแทงทะลุหมู่เมฆ

ในตอนนั้นเอง ความเร็วของเรือเหาะก็เริ่มลดลง

เทือกเขาทอดยาวต่อเนื่องกันหลายพันลี้ มียอดเขาหลายแห่งซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ ในจำนวนนั้นมียอดเขาเจ็ดแห่งที่ดูโดดเด่นสะดุดตา เซียวเสวียนคิดในใจว่านี่คงจะเป็นเจ็ดยอดเขาหลักที่ศิษย์พี่ซ่างกวนพูดถึงสินะ

หวังหลินบังคับเรือเหาะไปร่อนลงจอดที่ยอดเขาขนาดไม่ใหญ่นักแห่งหนึ่ง

เมื่อเข้าใกล้ยอดเขาจื๋อสื้อ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ราวกับภาพวาดทิวทัศน์อันวิจิตรบรรจง ต้นไม้เขียวชอุ่ม ลำธารไหลรินดังกังวานไปทั่วหุบเขา เสียงนกศกุณาร้องขับขานพร้อมกลิ่นหอมของมวลหมู่ไม้ สัตว์วิเศษแปลกตากำลังเดินเล่นไปมาตามไหล่เขา ช่างเป็นภาพที่สมกับเป็นสำนักเซียนอันยิ่งใหญ่จริงๆ

บ้านเรือนปลูกสร้างลดหลั่นกันไปตามยอดเขา หุบเขา และไหล่เขาอย่างเป็นระเบียบ บนยอดเขาสูงสุดมีลานกว้างทรงกลมขนาดมหึมา ด้านบนนั้นมีหอคอยอันวิจิตรตระการตาความสูงสามชั้นตั้งตระหง่านอยู่

"พวกเราถึงแล้ว ที่นี่แหละคือสำนักชิงเสวียน พวกเราลงไปกันเถอะ"

เรือเหาะค่อยๆ ร่อนลงจอดบนลานกว้างอย่างนิ่มนวล หลังจากผ่านการบินมาแล้ว เด็กๆ ทั้งสามก็หายจากอาการกลัวความสูง เซียวเสวียน จ้าวจือเยี่ยน และหลี่อวี่ซีจึงกระโดดลงจากเรือได้อย่างคล่องแคล่ว

เซียวเสวียนมองดูด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นเรือเหาะหยกขาวแบบเดียวกันอีกหลายลำทยอยร่อนลงจอดบนพื้นดิน พอลองนับดูแล้วก็มีมากถึงยี่สิบลำเลยทีเดียว

เรือเหาะเหล่านี้มีจุดร่วมเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือบนเรือทุกลำจะมีศิษย์พี่ชายหญิงสองคนพร้อมกับเด็กๆ อีกสามถึงห้าคน

หวังหลินเก็บเรือเหาะเข้าที่ แล้วหันมาสั่งเด็กทั้งสามคนว่า "รออยู่ตรงนี้แหละ อย่าเดินเพ่นพ่านไปไหน เดี๋ยวพวกเจ้าต้องเข้าร่วมพิธีรับศิษย์เข้าสำนัก"

พูดจบ หวังหลินก็เดินเข้าไปในตำหนักจื๋อสื้อ หลังจากนั้นศิษย์คนอื่นๆ ในชุดนักพรตแบบเดียวกันก็ทยอยเดินตามเข้าไปเพื่อรายงานผลภารกิจในครั้งนี้

เมื่อเดินเข้าไปด้านในก็พบว่ากว้างขวางโอ่อ่าผิดคาด มองจากภายนอกดูเหมือนเป็นหอคอยขนาดเล็ก แต่พื้นที่ภายในกลับกว้างกว่าตัวหอคอยจริงหลายเท่าตัว

ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาภายในตำหนักจื๋อสื้อ ตรงกลางตำหนักมีชายวัยกลางคนใบหน้าแดงระเรื่อผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้วยท่าทางน่าเกรงขาม

ผู้คนต่างพากันเข้ามารายงานผลต่อชายวัยกลางคนผู้นี้ทีละคนๆ

"เรียนท่านเจ้าสำนัก หมู่บ้านชิงหนิวตรวจพบต้นกล้าเซียนสามคน เป็นรากวิญญาณคู่หนึ่งคน รากวิญญาณสี่สายหนึ่งคน และรากวิญญาณห้าสายหนึ่งคนขอรับ"

"เรียนท่านเจ้าสำนัก หมู่บ้านชิงสือตรวจพบต้นกล้าเซียนสามคน เป็นรากวิญญาณสามสายหนึ่งคน รากวิญญาณสี่สายหนึ่งคน และรากวิญญาณห้าสายหนึ่งคนขอรับ"

"เรียนท่านเจ้าสำนัก หมู่บ้านหมู่จูกวนตรวจพบต้นกล้าเซียนสี่คน เป็นรากวิญญาณกลายพันธุ์หนึ่งคน รากวิญญาณสามสายสองคน และรากวิญญาณห้าสายหนึ่งคนขอรับ"

...

ชายผู้นี้ก็คือซ่างกวนอวิ๋นถิง เจ้าสำนักแห่งสำนักชิงเสวียน!

เวลาผ่านไปไม่นาน การรายงานก็สิ้นสุดลง การเปิดรับศิษย์ของสำนักชิงเสวียนในครั้งนี้สามารถรวบรวมศิษย์มาได้ทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดคน

ในจำนวนนี้มีรากวิญญาณกลายพันธุ์สองคน รากวิญญาณคู่สามคน รากวิญญาณสามสายยี่สิบคน รากวิญญาณสี่สายสามสิบเอ็ดคน และรากวิญญาณห้าสายอีกห้าสิบสองคน!

ซ่างกวนอวิ๋นถิงมองดูทุกคนพลางยิ้มและกล่าวว่า "ลำบากหลานศิษย์ทุกท่านแล้ว ไม่คิดเลยว่าคราวนี้จะได้พบผู้มีรากวิญญาณกลายพันธุ์ถึงสองคนและรากวิญญาณคู่อีกสามคน สวรรค์คุ้มครองสำนักชิงเสวียนของเราแท้ๆ!"

"ศิษย์ที่เข้าร่วมภารกิจทดสอบต้นกล้าเซียนในครั้งนี้ จะได้รับรางวัลเป็นคะแนนสมทบหนึ่งร้อยคะแนน พร้อมสิทธิ์ในการเข้าไปในหอคัมภีร์หนึ่งครั้ง! ส่วนศิษย์ที่ตรวจพบรากวิญญาณกลายพันธุ์และรากวิญญาณคู่ จะได้รับของวิเศษระดับสูงเพิ่มอีกหนึ่งชิ้น!"

"ท่านเจ้าสำนักปรีชาญาณยิ่ง ขอบพระคุณท่านเจ้าสำนักขอรับ!"

ศิษย์ที่รับภารกิจต่างกล่าวขอบคุณพร้อมเพรียงกัน

ซ่างกวนอวิ๋นถิงลุกขึ้นยืน โบกมือเบาๆ แล้วกล่าวเสียงดังฟังชัด "ตามข้าออกไปข้างนอก ข้าอยากจะเห็นหน้าตาความหวังใหม่ของสำนักเราเสียหน่อย!"

[จบแล้ว]