บทที่ 46 - เกลือพิษ สกัดเกลือ

บทที่ 46 - เกลือพิษ สกัดเกลือ

ภายในห้องโถงเล็ก

เวลานี้เหลือเพียงเขากับบิเจิน

เรื่องนี้ทำให้เตียวสิ้วรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง ย่อมดูไม่ค่อยเหมาะนัก

และสุภาพบุรุษอย่างเขา ก็ไม่น่าจะใช่คนที่ชอบทำเรื่องไม่สมควร

"ท่านขุนพล ฟ้ามืดแล้ว ให้ข้าน้อยช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เถิดเจ้าค่ะ" บิเจินหน้าแดงระเรื่อ ก้มหน้าลงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุง

นี่เป็นครั้งแรกที่พี่ชายคนโตผลักไสนางออกมา ถือเป็นการเสียสละทางการเมือง ซึ่งถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ตอนที่นางเกิดมาในตระกูลบิแล้ว

"เอ่อ ชะ ใช่ ดึกมากแล้ว"

เตียวสิ้วรู้สึกว่าการหลับนอนกับเด็กสาวเช่นนี้ออกจะทำให้เขารู้สึกผิดบาป หรือจะเรียกว่าเป็นความรับผิดชอบอย่างหนึ่งก็ได้ เพราะอย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่คนไร้หัวใจ

ช่างเถอะ อย่าเพิ่งไปยุ่งกับเด็กสาวแบบนี้เลย รอให้แต่งงานกันก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที

เตียวสิ้วตัดสินใจแน่วแน่ ไม่คิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป

...

วันต่อมา ณ นาล้อมคันดิน

เมื่อวานเพิ่งจะปล่อยน้ำเข้านา

และวันนี้น้ำในนาล้อมคันดินก็ลึกขึ้นกว่าเดิม ซึ่งหมายความว่ามีปลาให้กินมากขึ้นและตัวใหญ่ขึ้นด้วย

เพียงไม่นาน ชาวบ้านก็จับปลาตัวใหญ่ได้หลากหลายชนิดเป็นจำนวนมาก

"เหวินเหอ ปลาลิ่น ปลาเฉา ปลาไนพวกนี้ตัวไม่เล็กเลย แถมมีเยอะขนาดนี้คงกินไม่หมดในคราวเดียวแน่ ข้าคิดว่าจะแล่กระเพาะปลาพวกนี้ออกมาทำเป็นน้ำมันเชื้อเพลิง"

"ส่วนเนื้อปลาก็นำไปหมักเกลือเก็บไว้ สามารถเก็บไว้กินได้เป็นร้อยวัน เช่นนี้ ข้อแรกคือสามารถประหยัดเสบียงอาหารได้ ข้อสองคือเนื้อปลามีคุณค่าทางอาหารสูง เหมาะอย่างยิ่งที่จะนำไปเป็นเสบียงพกพาสำหรับกองทัพ"

เตียวสิ้วหันไปมองกาเซี่ยงพลางเอ่ยถาม

"นายท่าน การนำกระเพาะปลาไปทำน้ำมันเชื้อเพลิงนั้นย่อมทำได้ ทว่าการจะนำปลามากมายเพียงนี้ไปหมักเกลือนั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดขอรับ ลำหยงแต่เดิมก็ขาดแคลนเกลืออยู่แล้ว ต้องพึ่งพาเกลือจากเมืองยวิ่นเฉิงหรือเกลือสมุทรเท่านั้น"

"แต่แหล่งจัดหาเกลือเหล่านี้ล้วนถูกผูกขาดโดยตระกูลใหญ่มานานแล้ว ปัจจุบันในพื้นที่ลำหยงไปจนถึงเกงจิ๋ว ราคาเกลือแกงยังคงพุ่งสูงอยู่ตลอด เกลือหยาบที่ชาวบ้านกินกันก็ปาเข้าไปหนึ่งพันห้าร้อยอีแปะต่อหนึ่งสือแล้ว"

กาเซี่ยงรีบเอ่ยทัดทาน

ลำหยงขาดแคลนเกลืออยู่แล้ว หากไม่มีพ่อค้าเกลือบางกลุ่ม เกรงว่าชาวบ้านธรรมดาคงไม่มีเกลือจะกินเป็นแน่

"หนึ่งพันห้าร้อยอีแปะต่อหนึ่งสือเชียวรึ"

เตียวสิ้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเริ่มทอประกาย

ช่วงที่ผ่านมาเขามัวแต่ง่วนอยู่กับการทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนลืมวิธีหาเงินไปเสียสนิท

"นี่คือราคาของเกลือหยาบงั้นหรือ"

คำถามที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันของเตียวสิ้ว ทำเอากาเซี่ยงถึงกับงุนงงไปเลย

ชีซีที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสริมว่า "มีแต่จะแพงกว่านี้ขอรับ ปกติแล้วชาวบ้านจะซื้อเกลือหยาบจากพ่อค้าเกลือ ราคาก็ตกอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันสองร้อยอีแปะ"

"ส่วนเกลือละเอียด อย่างน้อยก็ต้องสามพันอีแปะต่อหนึ่งสือ แถมยังมีจำนวนจำกัด ทำให้พวกตระกูลใหญ่ต่างแย่งชิงกันซื้อขอรับ"

เตียวสิ้วลูบปลายคางพลางพยักหน้า

ตั้งแต่สมัยโบราณ เกลือและเหล็กล้วนถูกควบคุมโดยทางการ เพราะเกลือคือเส้นเลือดใหญ่ของราษฎร เป็นสิ่งที่คนทั่วไปต้องกินต้องใช้ ยอดขายจึงสูงมาก

ส่วนเหล็กนั้นควบคุมไว้เพื่อป้องกันการก่อกบฏ ในสมัยโบราณการจับกุมพ่อค้าเกลือเถื่อนก็ใช้หลักการเดียวกับการจับกุมพ่อค้ายาเสพติดในยุคปัจจุบัน

"เกลือคือเส้นเลือดใหญ่ของชาติ จะไปพึ่งพาการจัดหาจากที่อื่นได้อย่างไร" เตียวสิ้วเอ่ยเสียงขรึม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "เหวินเหอพอจะรู้หรือไม่ว่าแถวๆ แม่น้ำระแวกนี้มีเหมืองเกลืออยู่ที่ใดบ้าง"

เตียวสิ้วเคยค้นคว้ามา ในสมัยราชวงศ์ฮั่น แหล่งผลิตเกลือหลักคือเมืองยวิ่นเฉิงและเกลือสมุทร นอกจากนี้ก็ยังมีเหมืองเกลือน้ำเค็มขนาดเล็กอยู่ไม่น้อย ทว่าเกลือหินในยุคนั้นกลับมีอยู่กลาดเกลื่อนไปหมด

แต่น่าเสียดายที่มันถูกตราหน้าว่าเป็น เกลือพิษ จึงไม่มีใครกล้ากิน

ทว่าของสิ่งนี้การสกัดให้บริสุทธิ์นั้นไม่ยากเลย ชาติก่อนเขาเคยค้นคว้าข้อมูลมาเป็นพิเศษ เพียงแต่ยังไม่เคยลงมือทำจริงๆ คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรมากนัก

"เหมืองเกลือหรือ นายท่านหมายถึงเกลือพิษใช่หรือไม่ขอรับ" ชีซีขมวดคิ้วถาม เขาอยู่ในเกงจิ๋วมาหลายปี เหมืองเกลือพิษพวกนี้มีเยอะแยะไปหมด แทบจะหาพบได้ทุกสิบกว่าลี้ตามแนวแม่น้ำ

เตียวสิ้วพยักหน้า "หยวนจื๋อรู้หรือไม่ว่าเหมืองเกลือพิษอยู่ที่ใดบ้าง"

"นายท่าน เหมืองเกลือพิษมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง นายท่านตามหามันไปทำไมหรือขอรับ" ชีซีเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ทำเกลือ"

"ทำเกลือหรือ" ทั้งชีซีและกาเซี่ยงต่างก็ชะงัก ชีซีรีบเอ่ยขึ้นว่า "นายท่าน เรื่องนี้ทำไม่ได้เด็ดขาด เกลือพิษแม้จะมีรสเค็ม แต่ก็มีความขมฝาดเจือปน หากกินเข้าไปมากๆ จะทำให้ร่างกายกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ถึงขั้นเอาชีวิตคนได้ ห้ามนำมากินเด็ดขาดนะขอรับ"

"นายท่าน สิ่งที่หยวนจื๋อพูดนั้นถูกต้องแล้ว เกลือพิษชนิดนี้พอกินเข้าไปเพียงเล็กน้อยก็จะทำให้ท้องร่วงอย่างรุนแรง ชาวบ้านตั้งแต่โบราณกาลต่อให้ไม่มีเกลือกิน ก็ไม่มีใครกล้ากินเกลือพิษเลยนะขอรับ"

กาเซี่ยงก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากเกลือพิษชนิดนี้สามารถกินได้ พื้นที่อย่างเกงจิ๋วก็คงไม่ขาดแคลนเกลือแล้ว

เตียวสิ้วเม้มริมฝีปาก ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ทว่าในใจก็รู้สึกจนปัญญา เหมืองเกลือพวกนี้สามารถกินได้ แต่ถ้าขืนกินดินประสิว ฟอสฟอรัส และโพแทสเซียมที่ผสมอยู่ในเหมืองเกลือเข้าไปด้วย ตัวจะไม่ม่วงได้ยังไงกัน

"สาเหตุที่ร่างกายกลายเป็นสีม่วง ก็เพราะในเหมืองเกลือมีสิ่งเจือปนอื่นๆ ซึ่งสิ่งเจือปนเหล่านี้สามารถทำให้คนตายได้ ขอเพียงเรากรองและแยกสิ่งเจือปนเหล่านี้ออกไป สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือเกลือบริสุทธิ์"

เตียวสิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอธิบายคร่าวๆ

กาเซี่ยงและชีซีมองหน้ากัน ไม่ค่อยเข้าใจนัก ทว่าพวกเขากลับจับใจความสำคัญจากคำพูดของเตียวสิ้วได้

"นายท่าน อย่าบอกนะว่าท่านสามารถเปลี่ยนเกลือพิษให้กลายเป็นเกลือแกงได้"

ทั้งสองมีแววตาคาดหวัง แต่ก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก เพราะเรื่องที่เหมืองเกลือไม่สามารถกินได้นั้นถูกเล่าขานสืบต่อกันมานับพันปีจนฝังรากลึกในใจผู้คนไปแล้ว จะนำมาทำเป็นเกลือแกงได้อย่างไร แถมยังเป็นเกลือบริสุทธิ์อีกต่างหาก

"น่าจะทำได้ ลองดูก็แล้วกัน"

เตียวสิ้วเองก็ไม่กล้าฟันธง เพราะถึงจะรู้หลักการแต่ไม่ได้ลงมือทำเอง ก็ยังรู้สึกขาดความมั่นใจอยู่บ้าง

เมื่อได้ยินดังนั้น ชีซีก็รีบเอ่ยขึ้น "รบกวนท่านขุนพลโฮล่องลงใต้ไปตามแม่น้ำสักสิบลี้ หากข้าจำไม่ผิดที่นั่นน่าจะมีเหมืองเกลือพิษอยู่ผืนหนึ่ง ช่วยสกัดกลับมาสักหน่อยเถิด"

"หากทำได้สำเร็จ ชาวบ้านในลำหยงของเราก็จะไม่ต้องถูกผู้ใดกดขี่อีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นราคาเกลือบริสุทธิ์ก็ไม่ใช่น้อยๆ ถือเป็นรายได้ก้อนโตเลยทีเดียว"

โฮเฉียรับคำ นำทหารม้าสิบกว่านายพกสิ่วและกระสอบผ้าห้อตะบึงออกไปทันที

ไม่นานนัก

ลานด้านหลังจวนแม่ทัพ

เวลานี้มีข้าวของวางอยู่เต็มลานไปหมด

มีทั้งลูกกลิ้งหิน กรวยกรองแบบง่ายๆ ผ้ากระสอบผืนใหญ่ หม้อนึ่งต้ม และโอ่งน้ำใบใหญ่หลายใบ รวมถึงแผ่นดินประสิวขนาดเท่าเมล็ดถั่วอีกจำนวนหนึ่ง

แผ่นดินประสิวเหล่านี้ หากต้มเกลือเป็นเวลานานก็จะเกาะติดอยู่ตามภาชนะ ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไป และนี่ก็คือหัวใจสำคัญในการสลายเกลือพิษเหล่านี้

โฮเฉียมีพละกำลังมหาศาล เขาหมุนลูกกลิ้งหินไปมา เพียงไม่นานก็บดเกลือหินที่สกัดมาได้จนกลายเป็นผงละเอียด

"เทผงเกลือลงในโอ่ง แล้วเติมน้ำ"

เตียวสิ้วทบทวนขั้นตอนการทำเกลือพลางออกคำสั่ง

หลังจากเติมผงเกลือลงไปสิบชั่ง เตียวสิ้วก็หยิบท่อนไม้มาคนด้วยตัวเอง เพื่อให้เกลือละลายในน้ำจนหมด

ไม่นานนัก

น้ำเกลือในโอ่งก็ละลายจนหมด ส่งกลิ่นเหม็นคาวโคลนลอยคละคลุ้ง น่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก ส่วนน้ำเกลือในโอ่งก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองน้ำตาล ดูแล้วชวนให้รู้สึกคลื่นไส้

เมื่อเห็นว่าได้ที่แล้ว เตียวสิ้วก็สั่งการ "โฮเฉีย เอาผ้ากระสอบไปพับทบกันสองชั้น แล้วนำไปขึงปิดปากโอ่งน้ำอีกใบหนึ่ง"

โฮเฉียพยักหน้ารับ

เมื่อเห็นว่าปิดปากโอ่งเรียบร้อยแล้ว เตียวสิ้วก็ใช้สองมือจับปากโอ่งใบแรก แล้วค่อยๆ เทน้ำเกลือลงไป

ผ่านไปพักใหญ่

เมื่อเทน้ำเกลือในโอ่งจนหมด ก็เห็นว่าบนผ้ากระสอบทั้งสี่ชั้นมีกากตะกอน เศษหินก้อนเล็กๆ และผลึกที่ไม่รู้จักชื่อถูกกรองเอาไว้เป็นจำนวนมาก

เมื่อเปิดผ้ากระสอบออก แม้น้ำเกลือในโอ่งจะใสขึ้นบ้าง แต่ก็ยังคงเป็นสีเหลืองน้ำตาลอยู่

"เอาใหม่"

เตียวสิ้วล้างโอ่งน้ำแล้วสั่งให้ทำซ้ำ

กรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครั้ง จนกระทั่งน้ำเกลือในโอ่งเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อน และไม่มีสิ่งเจือปนใดๆ กรองออกมาได้อีก เตียวสิ้วถึงได้สั่งให้หยุด

"นายท่าน เท่านี้ก็เสร็จแล้วหรือขอรับ"

ชีซีเลิกคิ้วขึ้นพลางเอ่ยถาม

เตียวสิ้วส่ายหน้า ขั้นตอนต่อไปต่างหากที่เป็นการกรองขั้นสุดท้าย

เขาหยิบแผ่นดินประสิวขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองที่เตรียมไว้ล่วงหน้า นำมาห่อด้วยผ้ากระสอบทั้งหมด แล้วยัดลงไปใต้กรวยไม้

หลังจากตั้งกรวยเสร็จ และนำโอ่งใบใหม่มารองไว้ด้านล่าง เตียวสิ้วก็กำชับว่า "โฮเฉีย ครั้งนี้เจ้ามาเป็นคนเท เทให้ช้าลงหน่อยนะ ถ้าข้าจำไม่ผิด ครั้งนี้น้ำที่ไหลออกมาน่าจะเป็นน้ำเกลือบริสุทธิ์แล้ว"

"ขอรับ" โฮเฉียพยักหน้า

ทุกคนต่างจ้องมองไปที่โฮเฉียเป็นตาเดียว ภายในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง

[จบแล้ว]