บทที่ 46 อาจารย์ฉู ท่านยังจะกล่าวว่าท่านมิใช่เซียนอีกหรือ
บทที่ 46 อาจารย์ฉู ท่านยังจะกล่าวว่าท่านมิใช่เซียนอีกหรือ
“สวรรค์ นี่มันอันใดกัน ลิ้นของข้าจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว!”
“ทนไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วย!”
ที่โต๊ะอาหารข้างเรือนพัก เหล่าองค์ชายถูกล่าเจียวเผ็ดร้อนเล่นงานจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ต้องแลบลิ้นดื่มน้ำกันไม่หยุดหย่อน!
กาลก่อนพวกเขาก็เคยลิ้มรสอาหารที่มีรสเผ็ดร้อนมาบ้าง ถึงกระนั้นเคยพานพบของที่เผ็ดร้อนถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันเล่า
“พวกคุณนี่จริงๆ เลย กินหม้อไฟแค่นี้ต้องตกใจขนาดนี้เลยหรือ” ฉูหยวนคีบเนื้อวัวที่ชุ่มไปด้วยล่าเจียวชิ้นหนึ่งเข้าปาก
หมอมาเห็นยังต้องส่ายหน้า
แต่เขากลับกินอย่างเอร็ดอร่อย รู้สึกสบายสุดๆ ไปเลย!
ขณะที่เหล่าองค์ชายต่างพากันตื่นตะลึงไปสิ้น
เผ็ดร้อนถึงเพียงนี้ท่านยังกลืนลงไปได้อีกหรือ
อาจารย์ฉู ท่านยังจะกล่าวว่าท่านมิใช่เซียนอีกหรือ!
“มันเลิศรสถึงเพียงนั้นเชียวรึ” ฉินสื่อหวงมองฉูหยวนด้วยความฉงนอยู่บ้าง
แรกเริ่มเดิมทีเขาคิดจะขยับตะเกียบ ทว่าบังเอิญถูกไอร้อนจากหม้อไฟพวยพุ่งเข้าใส่เสียก่อน จึงรู้สึกต่อต้านขึ้นมาและยังมิได้ลิ้มลอง
ครั้นปล่อยให้เหล่าองค์ชายกินก่อน ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าแต่ละคนถูกความเผ็ดร้อนเล่นงานจนมีสภาพเช่นนี้ เขาจึงลังเลไปชั่วครู่ว่าจะกินดีหรือไม่กินดี
ลองลิ้มรสดูสักนิดก็แล้วกัน
ฉินสื่อหวงคีบเนื้อแกะขึ้นมาชิ้นหนึ่ง จุ่มล่าเจียวลงไปเล็กน้อย
จากนั้นจึงส่งเข้าปากเคี้ยว
“อร่อยยิ่ง!”
เนื้อแกะเหนียวนุ่ม ครั้นเมื่อเพิ่มล่าเจียวลงไป รสชาติหอมกรุ่นสดชื่นสายหนึ่งพลันพุ่งทะลวงขึ้นสู่กระหม่อม ช่างยอดเยี่ยมเสียนี่กระไร
ล่าเจียวนี้นับว่าไม่เลวเลยจริงๆ
“เฮ้อ แต่กินแค่เนื้ออย่างเดียวก็จืดชืดไปหน่อยนะ ถ้ามียำแตงกวาสักจานก็คงดี” ฉูหยวนกล่าวอย่างเสียดาย
“แตงกวาหรือ นี่คือสิ่งใดอีกเล่า” ฉินสื่อหวงเอ่ยถามพลางคีบเนื้อแกะจิ้มล่าเจียวเข้าปาก
กินเผ็ดมิได้ เพียงจิ้มล่าเจียวสักนิดก็หอมกรุ่นแล้ว
“แตงกวาคุณก็ไม่รู้จักเหรอ” ฉูหยวนมีสีหน้าประหลาดใจ
“คุณเป็นคนโบราณหรืออย่างไร”
“อะแฮ่ม...” ฉินสื่อหวงถึงกับไร้ซึ่งคำกล่าว ข้ามิใช่คนโบราณ หรือว่าจะเป็นคนป่าเถื่อนกันเล่า
ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงต้องแสร้งทำต่อไป มิอาจให้ฉูหยวนจับสังเกตได้
“อะแฮ่ม แตงกวาจะไม่เคยลิ้มรสได้อย่างไร ที่นี่ของพวกเราก็มีเช่นกัน”
“อีกทั้งมิได้มีเพียงแตงกวา ยังมีแตงเขียว แตงขาว แตงน้ำเงิน ลูกๆ เอ๋ย พวกเจ้าว่าใช่หรือไม่”
เหล่าองค์ชายย่อมเข้าใจความหมายของฉินสื่อหวงอย่างกระจ่างแจ้ง จึงพากันเอ่ยรับลูก
“ใช่แล้วขอรับ แตงน้ำเงินนั่นหวานล้ำยิ่งนัก ข้าเคยลิ้มรสมาแล้ว”
“ใช่ ข้ายืนยันได้ ข้าก็อยู่ในเหตุการณ์”
“ข้าก็ยืนยันได้ ข้าเห็นมากับตา”
เขารู้สึกหมดคำพูดกับคนกลุ่มนี้จริงๆ วันๆ เอาแต่เอะอะโวยวาย
“ช่างเถอะ ขี้เกียจเถียงกับพวกคุณแล้ว ในห้องผมยังมีเมล็ดแตงกวา มะเขือยาว แล้วก็ข้าวโพดอยู่นิดหน่อย พวกคุณเอาไปปลูกเถอะ ผมปลูกไม่หมดหรอก”
คราวที่แล้วหลังจากได้รับรางวัล เขาไถพรวนดินเสร็จก็ปลูกแตงกวา มะเขือยาว และข้าวโพดลงไปบ้างแล้ว
แต่เพราะปริมาณที่ระบบให้มาค่อนข้างเยอะ ก็เลยปลูกไม่หมด
พอฉูหยวนกล่าวจบ ดวงตาของฉินสื่อหวงและทุกคนกลับเบิกกว้างสว่างวาบ
มีของดีอีกแล้วหรือ
พวกเขาล้วนเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง
มันฝรั่ง มันเทศ ล่าเจียวที่ฉูหยวนมอบให้ มีสิ่งใดบ้างที่มิใช่ของดี ยามนี้มีของล้ำค่าโผล่มาอีกแล้วหรือ
“อาจารย์ฉู แตงกวา มะเขือยาว และข้าวโพดนี่คือสิ่งใดหรือขอรับ” ฉินจื่ออิงถูกฉินสื่อหวงส่งสายตาให้ จึงเอ่ยปากถามขึ้น
ฉินสื่อหวงถามมากไปย่อมมิเหมาะสม หวาดกลัวว่าฉูหยวนจะสงสัยเอาจริงๆ
ฉินจื่ออิงอายุยังน้อย ฉูหยวนย่อมไม่คิดมากอันใด
และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อเขาได้ยินว่าเป็นฉินจื่ออิงถาม จึงเอ่ยปากอธิบายอย่างใจเย็น
“แตงกวาเป็นผักชนิดหนึ่ง เอามาทำเป็นอาหารหลักไม่ได้ แต่ว่ากินดิบได้ หรือจะเอาไปต้มให้สุกก็ได้ วิธีทำที่อร่อยที่สุดก็คือยำ จะทำเป็นรสหวานหรือรสเค็มก็ได้”
“ผลผลิตต่อหมู่ของแตงกวาค่อนข้างพิเศษหน่อย เพราะมันเป็นโครงสร้างแบบแนวตั้ง ดังนั้นผลผลิตต่อหมู่ของแตงกวาก็น่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นสองพันชั่งล่ะนะ”
“พรวด!”
“มารดามันเถอะ!”
“อันใดนะ!”
เมื่อฉูหยวนกล่าวจบ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนตกตะลึงงัน
สิ่งใดกัน ผลผลิตต่อหมู่หนึ่งหมื่นสองพันชั่งเชียวหรือ
มันฝรั่งและมันเทศยังได้เพียงหกพันชั่ง ล้อเล่นอันใดกัน!
ถึงจะนำมาทำเป็นอาหารหลักมิได้ แต่ผลผลิตต่อหมู่ระดับนี้นับว่าน่าตกตะลึงเกินไปแล้วกระมัง
“แล้วมะเขือยาวเล่า” ทุกคนเอ่ยถามอย่างร้อนรน
“มะเขือยาวทำเป็นอาหารหลักไม่ได้ กินดิบก็ไม่ค่อยอร่อยเท่าไร ถ้าเป็นผลผลิตต่อหมู่ ก็น่าจะประมาณเจ็ดพันชั่งล่ะนะ”
บัดซบ!
ทุกคนแทบจะถูกทำให้ตกตะลึงจนสติหลุดไปแล้วจริงๆ ไม่อยากมาที่นี่ของฉูหยวนแล้ว วันๆ เอาแต่ทำให้พวกเขาตกใจแทบตาย
หากหยิบยกพืชผลของต้าฉินมาสักอย่าง ผลผลิตต่อหมู่ก็มีเพียงหนึ่งร้อยชั่ง แต่พืชผลของเขาที่นี่กลับให้ผลผลิตมากมายหลายพันชั่ง หรือกระทั่งเป็นหมื่นชั่ง
“แล้วข้าวโพดเล่า มีถึงหลายหมื่นชั่งหรือไม่” ทุกคนเตรียมใจเอาไว้พร้อมแล้ว
“อันนั้นไม่มีหรอก ก็แค่พันกว่าชั่งเอง” ฉูหยวนกล่าว
“แต่ว่าเอามาทำเป็นอาหารหลักได้นะ”
พันกว่าชั่ง ก็แค่...อย่างนั้นหรือ
ถึงแม้พวกเขาจะเตรียมใจเอาไว้พร้อมแล้ว แต่คลื่นความตื่นตระหนกระลอกนี้ก็ยังหนักหน่วงเกินไปอยู่ดี
“เช่นนั้นพวกเราก็เอากลับไปเถิด” กล่าวจบ ฉินสื่อหวงก็หยัดกายลุกขึ้น
ให้เหล่าองค์ชายนำสิ่งของที่ฉูหยวนมอบให้เหล่านี้กลับไปทั้งหมด
หากยังรั้งอยู่ที่นี่ต่อไป คงต้องถูกฉูหยวนทำให้ตกตะลึงจนสติหลุดไปจริงๆ
…
ตำหนักบรรทมฉินสื่อหวง
ฉินสื่อหวงนำสิ่งของกลับมาทั้งหมด คราวนี้เขาได้รับของล้ำค่ามาไม่น้อยอีกเช่นเคย
เมล็ดข้าวโพด มะเขือยาว แตงกวา
จากนั้นยังมีแบบแปลนหลอมตีอาวุธเหล็กอีก
สิ่งของเหล่านี้ สามารถทำให้ต้าฉินแข็งแกร่งเกรียงไกรขึ้นได้อีกแล้ว
“ฝูซู!” ฉินสื่อหวงมองไปยังฝูซู
“เจิ้นอยากจะทดสอบเจ้าเสียหน่อย เวลาเนิ่นนานปานนี้ เจ้าเรียนรู้สิ่งใดมาได้มากน้อยเพียงใดแล้ว” ฉินสื่อหวงมองฝูซูพลางเอ่ย
“เมล็ดข้าวโพด มะเขือยาว และแตงกวา ล้วนให้เจ้ารับผิดชอบนำไปเพาะปลูก”
“ปีหน้าจะต้องมีความสามารถในการเผยแพร่ไปทั่วแคว้นให้จงได้ บนโต๊ะอาหารของราษฎรต้าฉินของพวกเรา อาหารการกินจะต้องอุดมสมบูรณ์ขึ้น”
“พ่ะย่ะค่ะ!” ฝูซูรับคำ เตรียมจะไปลงมือจัดการ
“ช้าก่อน” ฉินสื่อหวงกลับมอบหมายภารกิจให้ฝูซูอีกหนึ่งอย่าง
“เทคโนโลยีการหลอมตีอาวุธเหล็ก สิ่งนี้ก็มอบให้เจ้าเช่นกัน จะต้องเร่งมือให้ทันก่อนฤดูร้อนปีหน้า อย่างน้อยต้องตีอาวุธออกมาให้เจิ้นสามแสนชิ้น”
“หากมิอาจสวมใส่ให้กองทัพได้ทั้งหมด ก็ต้องสวมใส่ให้ได้ครึ่งหนึ่ง”
“พ่ะย่ะค่ะ!” ฝูซูรับคำเสียงหนึ่ง เข้าใจความหมายของฉินสื่อหวงอย่างกระจ่างแจ้งเช่นกัน
เรื่องอื่นล้วนเจรจาง่าย ทว่าอาวุธเหล็กนี้ กลับเป็นอาวุธมีคมที่ฉินสื่อหวงใช้รับมือกับซยงหนูเชียวนะ
เกี่ยวพันถึงโชคชะตาของแว่นแคว้น
สิ่งเหล่านี้ล้วนมอบหมายให้ตน เสด็จพ่อทรงให้ความสำคัญกับตนมากเกินไปแล้วจริงๆ
เมื่อฝูซูรับคำเสร็จ ก็รีบไปจัดการธุระทันที
ในขณะที่องค์ชายพระองค์อื่นต่างพากันลอบทอดถอนใจ โดยเฉพาะหูไฮ่
ท้ายที่สุดแล้ว ฉินสื่อหวงก็ยังคงโปรดปรานฝูซูอยู่ดี
“นอกจากนี้ ถ่ายทอดคำสั่งลงไปอีก” ฉินสื่อหวงเรียกองครักษ์เข้ามา
“ถ่ายทอดคำสั่งถึงเซียวเหอ ให้เขาแบ่งเป็นสี่พื้นที่ ฝึกฝนกองกำลังราษฎรหกแคว้นสามแสนนาย ค่าใช้จ่ายเสบียงอาหารทั้งหมด ราชสำนักจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง”
“ฝึกฝนเสร็จสิ้นเมื่อใด ให้มุ่งหน้าขึ้นเหนือไปยังกำแพงเมืองจีน ปีหน้าจะตีซยงหนู!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
สงครามทำลายล้างซยงหนู ฉินสื่อหวงคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง
ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ฉูหยวนนำพามาให้ทั้งสิ้น
ภายในใจของฉินสื่อหวง ตื่นเต้นยินดียิ่งนัก!
ได้ฉูหยวนมา ต้าฉินของข้าไยต้องกังวลว่าจะมิรุ่งโรจน์!
…
อุทยานหลวง
เขากำลังพักผ่อน จู่ๆ เสียงของระบบก็ดังขึ้นมา
[ติ๊งต่อง!]
[ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนของโฮสต์ ฉินซู ก้าวหน้าขึ้นอีกแล้ว รางวัลสำหรับโฮสต์ เทคโนโลยีการผลิตระเบิด]
[ติ๊งต่อง!]
[ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนของโฮสต์ ฉินเกา ก้าวหน้าขึ้นอีกแล้ว รางวัลสำหรับโฮสต์ เทคโนโลยีการผลิตเข็มทิศเตรียมพร้อมรบ]
ระเบิด?
เข็มทิศ?
เขาตกใจแล้ว ผมจะเอาของสองอย่างนี้มาทำอะไร?
ของสองอย่างนี้โผล่มาที่นี่เพื่อทำอะไรอีกล่ะเนี่ย?
เข็มทิศยังพอว่า ให้คนอื่นดูก็ไม่เป็นไร ยังไงซะคนยุคนี้ ใครบ้างจะไม่เคยเห็นเข็มทิศ
แต่ถ้าเทคโนโลยีการผลิตระเบิดรั่วไหลออกไปล่ะก็ แบบนั้นคงแย่แน่
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เก็บแบบแปลนเทคโนโลยีการผลิตระเบิดที่ระบบให้มาเข้าไป
“อาจารย์ฉู!” จังหวะนั้นเอง เสียงใสกังวานน่าฟังสายหนึ่งพลันดังขึ้น
“ท่านกำลังเก็บสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”
เขาชะงักไป ฉินม่านมาแล้วอย่างนั้นหรือ