บทที่ 44 แม้นอยู่ไกลสุดหล้าก็ต้องถูกลงทัณฑ์!

"วีรบุรุษมีเพียงกว้านจวินโหวของพวกเรา!"

ฉินสื่อหวงทรงทวนถ้อยคำนั้นซ้ำอีกครา

กว้านจวิน (ผู้ชนะเลิศ) โหว... ท่านโหวผู้มีความกล้าหาญเป็นเลิศเหนือสามกองทัพ ช่างเป็นสมญานามที่องอาจห้าวหาญยิ่งนัก! เมื่อนำสมญานามทงอู่โหวของหวังเปินมาเปรียบเทียบกันแล้ว กลับดูหมองหม่นลงไปถนัดตา

"ฮั่วชวี่ปิ้งผู้นั้น หรือว่าจะเป็นเครือญาติของเว่ยจื่อฟูด้วยหรือขอรับ" ฝูซูเอ่ยถามขึ้น

เขาสังเกตเห็นว่าอาจารย์ฉูเคยกล่าวไว้ ว่าเว่ยจื่อฟูได้นำพายอดขุนพลคู่แผ่นดินมาให้ ซึ่งคำว่ายอดขุนพลคู่ย่อมต้องหมายถึงบุรุษสองคนอย่างแน่นอน

"ถูกต้องครับ ฉินซูสังเกตได้ดีมาก"

ฉูหยวนพยักหน้าด้วยความชื่นชม "ยอดขุนพลคู่แห่งจักรวรรดิต้าหาน คนหนึ่งคือเว่ยชิง ส่วนอีกคนก็คือฮั่วชวี่ปิ้งครับ เว่ยชิงเป็นน้องชายของเว่ยจื่อฟู ส่วนฮั่วชวี่ปิ้งเป็นลูกชายของพี่สาวเว่ยจื่อฟู มีศักดิ์เป็นหลานชายของเว่ยชิงครับ แต่ตอนที่ฮั่วชวี่ปิ้งเพิ่งออกรบใหม่ๆ ก็เหมือนกับเว่ยชิงนั่นแหละครับ ไม่มีใครเห็นหัวเลย แถมยังถูกคนอื่นหัวเราะเยาะว่าได้ดีเพราะเส้นสายด้วย แถมตอนนั้นฮั่วชวี่ปิ้งเพิ่งจะอายุสิบแปดปี ยังเด็กมาก ก็เลยยิ่งไม่มีใครให้ความสำคัญเข้าไปใหญ่"

อันใดนะ!

ทุกคนที่ประทับอยู่ ณ ที่แห่งนั้นล้วนตื่นตะลึงงัน อายุเพียงสิบแปดปี นี่มิใช่อ่อนเยาว์เกินไปหน่อยหรือ จะสามารถสู้รบนำทัพได้ดีจริงหรือ

องค์ชายเกาเอ่ยถาม "เช่นนั้นฮั่วชวี่ปิ้งต้องฝึกฝนสั่งสมประสบการณ์มาเนิ่นนาน จึงจะสู้รบได้ดีใช่หรือไม่ขอรับ"

"ไม่ใช่ครับ" ฉูหยวนส่ายหน้าปฏิเสธ

"ฮั่วชวี่ปิ้งออกรบครั้งแรก ก็สร้างผลงานชิ้นใหญ่ได้เลยครับ เขานำทหารม้าแปดร้อยนาย บุกจู่โจมตีแนวหลังของชาวซยงหนูโดยตรง บุกตะลุยไปถึงถิ่นฐานของฉานอวี๋แห่งซยงหนู สร้างชื่อเสียงระบือไกลในศึกเดียว ถึงขนาดฆ่าปู่ของฉานอวี๋แห่งซยงหนูตาย แถมยังจับตัวอาของฉานอวี๋ แล้วก็ขุนนางอีกมากมาย กลับมาพร้อมชัยชนะอย่างเต็มภาคภูมิเลยล่ะครับ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีใครกล้าดูถูกฮั่วชวี่ปิ้งอีกเลย"

อันใดนะ!

ทุกคนที่ประทับอยู่ ณ ที่นั้นล้วนตื่นตะลึงจนต้องหยัดกายลุกขึ้นยืน

วัยเพียงสิบแปดปีและนำกำลังพลเพียงแปดร้อยนาย ก็กล้าบุกจู่โจมตีแนวหลังของชาวซยงหนูแล้วหรือ ซ้ำยังสามารถสังหารปู่ของฉานอวี๋แห่งซยงหนู ทั้งยังจับตัวอาของฉานอวี๋และเหล่าขุนนางกลับมาได้อีก นี่มันเหลือเชื่อเกินขอบเขตของมนุษย์ไปแล้ว!

ในวัยสิบแปดปี ป๋ายฉี่และเหมิงเถียนยังมิได้เผยความเก่งกาจออกมาให้เห็นเลยด้วยซ้ำ หรือว่าฮั่วชวี่ปิ้งจะเป็นนักการทหารผู้เปี่ยมพรสวรรค์มาแต่กำเนิด

"มีเว่ยชิง มีฮั่วชวี่ปิ้ง ตระกูลนี้ช่างให้กำเนิดเทพสงครามจริงๆ" ฉินสื่อหวงทรงทอดพระเนตรพร้อมกับถอนพระปัสสาสะยาว

ตระกูลหวังแห่งต้าฉินให้กำเนิดหวังเจี่ยน หวังเปิน และหวังหลี ทำได้เพียงถูกเรียกขานว่าเป็นตระกูลขุนพลเท่านั้น ส่วนตระกูลเหมิงแห่งต้าฉินให้กำเนิดเหมิงเอ้า เหมิงอู่ และเหมิงเถียน ก็ทำได้เพียงถูกเรียกขานว่าเป็นตระกูลขุนพลเช่นกัน ผิดกับตระกูลที่มีเว่ยชิงและฮั่วชวี่ปิ้งอยู่นี้ นี่คือตระกูลแห่งเทพสงครามอย่างแท้จริง

"แล้วหลังจากนั้นเล่า ชาวซยงหนูถูกกวาดล้างไปได้อย่างไร" ทุกคนเริ่มเกิดความใคร่รู้

ฮั่นอู่ตี้ฟื้นฟูบ้านเมืองมาเนิ่นนานถึงเพียงนั้น ซ้ำยังมีขุนพลเก่งกาจอย่างเว่ยชิงและฮั่วชวี่ปิ้งอีก ครานี้คงต้องบดขยี้ชาวซยงหนูจนแหลกเหลวเป็นแน่!

พวกเขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้รับฟังจุดจบของชาวซยงหนูที่ถูกกวาดล้าง เพราะพวกมันข่มเหงรังแกชาวจงหยวนมาเนิ่นนาน สังหารผู้คนไปมากมาย ซ้ำยังปล้นชิงเสบียงอาหารไปนับไม่ถ้วน ความแค้นนี้จำต้องชำระ!

ฉูหยวนเข้าใจความรู้สึกของทุกคนเป็นอย่างดี รสชาติของการถูกกดขี่นั้นย่อมขมขื่น เขาจึงไม่อมพะนำอีกต่อไป

"ช่วงที่ฮั่นอู่ตี้ครองราชย์ เคยตรัสไว้ว่าต้าหานจะไม่มีการส่งองค์หญิงไปเชื่อมสัมพันธไมตรีอีกต่อไป นี่ก็คือท่าทีที่มีต่อชาวซยงหนูครับ เพราะฉะนั้น หลังจากราชวงศ์ฮั่นแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ฮั่นอู่ตี้จะไม่กวาดล้างชาวซยงหนูได้อย่างไรล่ะครับ ผ่านไปไม่กี่ปี ฮั่นอู่ตี้ก็เปิดศึกกับชาวซยงหนู เว่ยชิงกับฮั่วชวี่ปิ้งต่างก็นำทัพ แยกย้ายกันออกไปโจมตีสองทาง!"

ฉูหยวนเล่าเรื่องราวอย่างฉะฉาน อธิบายประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ช่วงนั้นให้ทุกคนฟัง เสียงศาสตราปะทะอาชาศึกและควันไฟคละคลุ้ง ถูกผิดแพ้ชนะล้วนกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าขานอันยิ่งใหญ่

ทุกคนราวกับได้หลุดเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จริง ก้าวเข้าสู่หน้าประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ของต้าหานในยุคนั้น

ฮั่นอู่ตี้ทรงโปรดปรานฮั่วชวี่ปิ้งเป็นอย่างมาก ดังนั้นแผนการของพระองค์คือให้ฮั่วชวี่ปิ้งไปปราบปรามฉานอวี๋แห่งซยงหนู ส่วนเว่ยชิงรับหน้าที่ไปปราบปรามกองกำลังหลักของศัตรู เพื่อปูทางให้ฮั่วชวี่ปิ้งได้สังหารฉานอวี๋และสร้างความดีความชอบอันยิ่งใหญ่หาใดเปรียบ

ทว่าผลลัพธ์กลับปรากฏว่าข่าวกรองผิดพลาด ฮั่วชวี่ปิ้งกลับไปประจันหน้ากับกองกำลังหลักของซยงหนู มิได้พบกับฉานอวี๋แต่อย่างใด ส่วนเว่ยชิงกลับไปพบกับฉานอวี๋แห่งซยงหนูแทน ถึงกระนั้นฮั่วชวี่ปิ้งก็ไม่เกี่ยง เขานำทหารม้าเหล็กต้าหานบุกทะลวงด้วยความห้าวหาญดุจพยัคฆ์ร้ายกลืนกินหมื่นลี้ บดขยี้กองกำลังหลักของซยงหนูจนราบคาบในคราเดียว!

ส่วนทางด้านเว่ยชิงก็กวัดแกว่งดาบควบม้าเข้าสู้รบพัวพัน สังหารฉานอวี๋ให้สิ้นชีพกลางสมรภูมิ! ความดีความชอบอันยิ่งใหญ่หาใดเปรียบในการบั่นคอฉานอวี๋จึงตกไปอยู่ในมือของเว่ยชิง

"เช่นนั้นก็น่าเสียดายอยู่บ้าง" ทุกคนทอดถอนใจ "ทว่าความดีความชอบนี้ตกไปอยู่กับเว่ยชิงก็ไม่เลว เพราะเว่ยชิงก็เป็นเทพสงครามเช่นกัน"

ฉูหยวนส่ายหน้า "ฮั่วชวี่ปิ้งไม่ได้รับความดีความชอบในการสังหารฉานอวี๋แห่งซยงหนู แต่เขากลับสร้างตำนานอีกบทหนึ่งขึ้นมาครับ"

บวงสรวง ณ เขากูเหยี่ยน!

ให้ม้าดื่มน้ำ ณ ทะเลสาบฮั่นไห่!

สถาปนาแท่นบวงสรวง ณ เขาหลางจวีซวี!

"หลังจากฮั่วชวี่ปิ้งบดขยี้กองกำลังหลักของซยงหนูแล้ว เขาก็ไม่ได้หยุดพัก แต่กลับไล่ตามโจมตีต่อไปเรื่อยๆ จัดพิธีพูนดินสร้างแท่นบวงสรวงเพื่อบวงสรวงฟ้าดิน ณ เขากูเหยี่ยน! แถมยังไปไกลถึงทะเลสาบฮั่นไห่ ซึ่งก็คือทะเลสาบไบคาลในปัจจุบัน! แน่นอนว่าที่โด่งดังที่สุดก็คือการจัดพิธีบวงสรวงฟ้าดิน ณ เขาหลางจวีซวีครับ"

"การสถาปนาแท่นบวงสรวง ณ เขาหลางจวีซวี ถือเป็นความสำเร็จสูงสุดของขุนพลในยุคโบราณของหัวเซี่ยมาโดยตลอด! ตั้งแต่นั้นมา ชาวซยงหนูก็หนีเตลิดไปไกล ทางตอนใต้ของทะเลทรายก็ไม่มีราชสำนักซยงหนูอีกต่อไป และตอนที่ทำความสำเร็จเหล่านี้ได้สำเร็จ ฮั่วชวี่ปิ้งเพิ่งจะอายุยี่สิบสองปีเท่านั้นครับ" ฉูหยวนเอ่ยพร้อมทอดถอนใจ

ในใจเขาแอบคิดว่าฮั่วชวี่ปิ้งอายุยี่สิบสองปีสามารถสถาปนาแท่นบวงสรวง ณ เขาหลางจวีซวี ส่วนตัวเขาในวัยยี่สิบสองปียังกดเพิกเฉยต่อความเสี่ยงแล้วติดตั้งแอปพลิเคชันเถื่อนต่อไปอยู่เลย ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

"เขาหลางจวีซวี!"

"ทะเลสาบฮั่นไห่!"

"เขากูเหยี่ยน!"

ทุกคนที่ประทับอยู่ ณ ที่แห่งนั้นล้วนตื่นตะลึงจนหาใดเปรียบ สถานที่เหล่านี้พวกเขาล้วนเคยได้ยินชื่อ ทว่ากลับมิเคยมีผู้ใดย่างกรายไปถึงเลยแม้แต่น้อย

ฉินสื่อหวงทรงส่ายพระเศียร ยอมรับว่าผลงานการทำศึกกับชาวซยงหนูในยุคของฮั่นอู่ตี้นั้นแข็งแกร่งกว่าต้าฉินอย่างแท้จริง เว่ยชิงและฮั่วชวี่ปิ้งคือเทพสงครามไร้คู่เปรียบอย่างไร้ข้อกังขา ฝูซูและคนอื่นๆ ก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาเช่นกัน เหตุใดฮั่วชวี่ปิ้งในวัยเพียงยี่สิบสองปีจึงสามารถสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ได้ ทว่าพวกเขากลับใช้ชีวิตไปวันๆ เพื่อรอคอยความตาย ช่างห่างชั้นกันเกินไปแล้ว

เหล่าองค์ชายทุกคนล้วนอดมิได้ที่จะเลือดเดือดพล่าน พวกเขาไม่อยากอุดอู้อยู่กับการร่ำเรียนตำราอีกต่อไปแล้ว อยากสวมใส่ชุดเกราะ กวัดแกว่งดาบควบม้าเพื่อไปเป็นแม่ทัพใหญ่ปกป้องบ้านเมือง และสถาปนาแท่นบวงสรวง ณ เขาหลางจวีซวีเฉกเช่นเดียวกับฮั่วชวี่ปิ้ง!

เมื่ออารมณ์พุ่งพล่านถึงขีดสุด หูไฮ่ก็ตบโต๊ะเสียงดังปัง

"ข้าไม่อ่านตำราแล้ว! ข้าจะไปทำศึก จะไปเป็นแม่ทัพใหญ่ปกป้องบ้านเมืองเฉกเช่นฮั่วชวี่ปิ้ง!"

"เพียะ!"

ฉินสื่อหวงตบหน้าหูไฮ่ไปฉาดใหญ่ เนื้อหนังมังสาเพียงหยิบมือของเจ้าคู่ควรจะเป็นแม่ทัพใหญ่ด้วยหรือไร!

"นักเรียนฉินไฮ่มีความมุ่งมั่นยิ่งใหญ่มากเลยนะ" ฉูหยวนหัวเราะออกมาอย่างขบขัน "แต่การปกป้องบ้านเมือง ทำให้ประเทศชาติแข็งแกร่ง นอกจากเป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว อาชีพอื่นก็ทำได้เหมือนกันนะ"

"อาชีพอื่นก็ทำได้หรือขอรับ" เหล่าองค์ชายเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมา

"แน่นอนครับ"

ฉูหยวนเอ่ยปากอธิบาย "ความแข็งแกร่งของต้าหานไม่ได้มีแค่กำลังทหาร แต่ยังมีเรื่องเศรษฐกิจด้วย ตอนนั้นราชวงศ์ฮั่นเปิดเส้นทางสู่ซีอวี้ แล้วก็ทำการค้ากับประเทศทางตะวันตกผ่านทางซีอวี้ครับ ผ้าไหมของต้าหานมีค่ามากในโลกตะวันตกนะครับ ขุนนางชั้นสูงของตะวันตกในตอนนั้น ต่างก็ภูมิใจที่ได้สวมใส่ผ้าไหมจากตะวันออก เส้นทางสายไหมก็เลยทำให้ประเทศทางตะวันตกได้รู้ว่า ทางตะวันออกมีจักรวรรดิที่แข็งแกร่งแห่งหนึ่งชื่อว่าต้าหาน"

"พอนานวันเข้า ก็มีประโยคหนึ่งถูกเล่าขานสืบต่อกันมา นั่นก็คือ... ผู้ใดล่วงเกินต้าหานอันเกรียงไกร แม้นอยู่ไกลสุดหล้าก็ต้องถูกลงทัณฑ์!"

ผู้ใดล่วงเกินต้าหานอันเกรียงไกร แม้นอยู่ไกลสุดหล้าก็ต้องถูกลงทัณฑ์!

ทุกคนทวนประโยคนี้ซ้ำอยู่หลายคราจนรู้สึกเลือดเดือดพล่านไปทั้งร่าง ช่างเป็นวาจาที่องอาจห้าวหาญยิ่งนัก! ผู้ใดกล้าล่วงเกินราชวงศ์ฮั่นอันแข็งแกร่ง แม้นเจ้าจะหลบหนีไปไกลแสนไกลเพียงใดก็มิอาจรอดพ้นจากชะตากรรมที่ต้องถูกสังหารไปได้! ช่างเป็นราชวงศ์ฮั่นที่แข็งแกร่งยิ่งนัก!

กระทั่งฉินสื่อหวงยังทรงบังเกิดความคาดหวังขึ้นในพระทัย ทรงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้พบหน้าผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นอันยิ่งใหญ่ผู้นี้... ฮั่นอู่ตี้

"แต่ว่า..."

ฉูหยวนเอ่ยขึ้นอีกครา "หลังจากราชวงศ์ฮั่นแข็งแกร่งถึงขีดสุดในยุคของฮั่นอู่ตี้แล้ว ก็ค่อยๆ เผชิญกับความพลิกผันมากมายตามมาครับ"