บทที่ 39 เซียนทหารหานซิ่นสังหารหมู่ชาวซยงหนู

แม่ทัพใหญ่เบื้องหน้าผู้หนึ่งสวมเกราะสีเงิน ร่างกายสูงใหญ่กำยำถึงเจ็ดฉื่อเศษ ยืนตระหง่านดุจดั่งขุนเขาลูกหนึ่ง!

ในมือของเขาถือทวนยาวเล่มหนึ่ง แผ่ซ่านกลิ่นอายองอาจห้าวหาญไร้ผู้ต่อต้าน ซึ่งเขาผู้นั้นก็คือเซี่ยงอวี่!

เซี่ยงอวี่นำทัพควบม้าตะบึงมาไกลถึงเจ็ดสิบลี้ ในที่สุดก็ไล่ตามกองกำลังชาวซยงหนูกลุ่มนี้ทันจนได้

"เหล่าพี่น้อง!"

เซี่ยงอวี่แผดเสียงตะโกนก้อง "พวกซยงหนูอยู่เบื้องหน้าแล้ว! พี่น้องสตรีร่วมสายโลหิตของพวกเราก็อยู่เบื้องหน้าเช่นกัน ยามนี้ศัตรูมีทหารม้าถึงสองหมื่นนาย พวกเราสมควรทำเช่นไร!"

ทหารม้าเหล็กต้าฉินห้าพันนายต่างแผดเสียงคำรามก้องขึ้นพร้อมกัน

"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"

"คิดจะฆ่าพวกเราหรือ"

นายหมื่นซยงหนูกลับแค่นเสียงหัวเราะร่วน เนื่องจากการศึกระหว่างทหารม้าปะทะทหารม้า ต้าฉินมิเคยได้เปรียบมาก่อน

ยามนี้พวกเขามีทหารม้าถึงสองหมื่นกว่านาย ในด้านจำนวนนับว่าสามารถบดขยี้ทัพฉินได้อย่างราบคาบ ทหารม้าต้าฉินกลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่ามารนหาที่ตายเพื่อมอบความดีความชอบให้พวกตนถึงที่

"จบสิ้นแล้ว"

เหล่าสตรีชาวจงหยวนต่างรำพึงด้วยความสิ้นหวัง เมื่อเห็นทหารม้าทัพฉินเดินทางมา เดิมทีพวกนางคิดว่าตนเองรอดพ้นแล้ว แต่กลับคาดไม่ถึงเลยว่ากองกำลังที่มาช่วยเหลือจะมีเพียงห้าพันนาย

คนเหล่านี้อย่าว่าแต่จะมาช่วยพวกนางเลย กระทั่งชีวิตของพวกเขาเองก็คงต้องมาทิ้งไว้ที่นี่ด้วย เพิ่งจะมีความหวังได้ไม่นานกลับกลายเป็นความสิ้นหวังอีกครา

"เจ้าไปสังหารพวกมันเสีย!"

นายหมื่นคร้านจะลงมือด้วยตนเอง จึงออกคำสั่งให้หัวหน้าเผ่าใต้บังคับบัญชานำทัพออกไปโจมตีโดยตรง

"เหล่านักรบ จงตามข้าไปสังหารหมู่ทัพฉิน!"

หัวหน้าเผ่าซยงหนูคำรามลั่น กวัดแกว่งดาบใหญ่พุ่งทะยานไปเบื้องหน้าด้วยท่วงท่าดุร้ายหมายเอาชีวิต

ทหารม้าซยงหนูหนึ่งหมื่นนายต่างส่งเสียงร้องโหยหวนราวภูตผีปีศาจ พุ่งทะลวงเข้าใส่ข้าศึกเช่นกัน

"เหล่าพี่น้อง!"

เมื่อเห็นชาวซยงหนูมากมายถึงเพียงนี้ เซี่ยงอวี่กลับมิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ยามนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่จำเป็นต้องปลุกขวัญกำลังใจทหาร!

"คอยดูข้าเด็ดหัวหัวหน้าของพวกมันเถิด!"

กล่าวจบ เซี่ยงอวี่ก็ควบม้าบุกเดี่ยวทะลวงเข้าไปอย่างห้าวหาญ

"ฮ่าๆๆ รนหาที่ตาย!"

หัวหน้าเผ่าซยงหนูเบิกบานใจยิ่งนักที่ยังมีคนมารอส่งหัวให้ถึงที่ จากนั้นจึงกวัดแกว่งดาบคู่พุ่งทะยานเข้าหาเซี่ยงอวี่

หากเขาได้เห็นซากศพชาวซยงหนูห้าพันนายที่ถูกเซี่ยงอวี่สังหารหมู่บริเวณรอบตำบลเล็กๆ แห่งนั้น เขาคงมิกล้าพุ่งเข้าไปเป็นแน่ ถึงกระนั้นเขาก็ไม่มีโอกาสได้เห็น

ซ้ำร้ายยามที่เซี่ยงอวี่พุ่งเข้ามา เขายังคิดจะใช้ดาบใหญ่ต้านรับทวนยาวของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างจองหอง

"ฮ่าๆ รอข้าต้านทวนของเจ้าไว้ได้ จากนั้นเมื่อข้าฟาดฟันลงไป ข้าจะสับมือเจ้าให้ขาดกระจุย อาวุธของชาวจงหยวนช่างอ่อนหัดนัก!"

เสียงโลหะปะทะกันดัง "เคร้ง!" ขึ้นสนั่น

ชั่วพริบตาต่อมา ยามที่ดาบใหญ่ของเขาปะทะเข้ากับทวนยาวของเซี่ยงอวี่ เขาก็รู้ตัวแล้วว่าตนเองคิดผิดมหันต์ พละกำลังของเซี่ยงอวี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยแม้แต่น้อย!

"ฉัวะ!"

ดาบใหญ่ของหัวหน้าเผ่าซยงหนูถูกกระแทกจนหักสะบั้น ทั้งคนทั้งม้าถูกพลังมหาศาลบดขยี้จนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี เศษซากเนื้อและหยาดโลหิตสาดกระเซ็นร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

เซี่ยงอวี่สะบัดทวนยาวคราหนึ่งพลางตวาดก้อง "ผู้ใดหาญกล้าต่อกรกับข้า!"

"ท่านแม่ทัพเซี่ยงเกรียงไกร!" หลงจวีตะโกนก้อง จากนั้นทหารทุกนายก็แผดเสียงตะโกนตามขวัญกำลังใจที่ฮึกเหิม

"ท่านแม่ทัพเซี่ยงเกรียงไกร! ฆ่า!"

สิ้นเสียงคำราม ทหารทุกนายล้วนถูกปลุกเร้าความเหี้ยมหาญ พุ่งทะลวงบุกเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต

เดิมทีทัพฉินก็ยืนอยู่บนที่ราบสูงบนเนินเขาอยู่แล้ว เมื่ออาศัยจังหวะควบม้าพุ่งทะยานลงมา พละกำลังจึงดุดันเหี้ยมโหดยิ่งนัก ส่วนชาวซยงหนูนั้นบุกทะลวงสวนทางลาดชันขึ้นมา ความเร็วจึงเชื่องช้าลง กองทัพทั้งสองจึงปะทะเข้าหากันอย่างดุเดือด!

"อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!"

ทหารม้าซยงหนูร่วงหล่นจากหลังม้าอย่างต่อเนื่อง สิ้นชีพไร้ซากศพที่สมบูรณ์!

ทหารม้าเหล็กต้าฉินนั้นแข็งแกร่งเกินไป แต่ละนายล้วนรับมือศัตรูได้นับร้อย ทหารม้าซยงหนูหนึ่งหมื่นนายราวกับมิได้กำลังสู้รบกับกองกำลังเพียงห้าพันนาย แต่คล้ายกำลังปะทะกับทหารม้าเหล็กต้าฉินนับห้าแสนนายก็มิปาน

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม ทหารม้าซยงหนูหนึ่งหมื่นนายก็ถูกกวาดล้างล้มตายไปหลายพันนายในชั่วพริบตา

"อันใดกัน!"

นายหมื่นซยงหนูตื่นตะลึงงันจนหน้าถอดสี หัวหน้าเผ่าถูกสังหารอย่างง่ายดาย ซ้ำทหารม้าแนวหน้าหนึ่งหมื่นนายกลับถูกตีแตกพ่ายจนหมดสิ้น

"น่าชังนัก บุกเข้าไป!"

นายหมื่นคำรามลั่น สั่งการให้ทหารม้าใต้บังคับบัญชาอีกแปดพันนายเคลื่อนพลออกไปสมทบ

"พวกเราคือป้าอ๋องแห่งทุ่งหญ้า! ไม่มีทางพ่ายแพ้ให้แก่พวกสวะกองทัพต้าฉินเป็นแน่ ฆ่า!"

ทว่านายหมื่นยังกล่าวไม่ทันขาดคำ เสียงอาวุธฟาดฟันและเสียงกรีดร้องก็ดังสนั่น ทหารม้าซยงหนูเบื้องหน้าเขาก็โลหิตสาดกระเซ็น ถูกบดขยี้สังหารจนสิ้น!

ขุนพลทัพฉินในชุดเกราะเงินผู้หนึ่งถือทวนยาว ร่างกายชโลมไปด้วยหยาดโลหิต พุ่งทะลวงฝ่าวงล้อมมาถึงเบื้องหน้าเขา ซึ่งเขาผู้นั้นก็คือเซี่ยงอวี่

"ป้าอ๋องหรือ" เซี่ยงอวี่หัวเราะร่วนเย้ยหยัน "ในใต้หล้านี้ อย่าได้ริอ่านคิดว่าเจ้าคือป้าอ๋องแต่เพียงผู้เดียว"

นายหมื่นซยงหนูตื่นตะลึงจนเบิกตากว้าง

"เจ้าเป็นผู้ใดกัน!"

ทหารม้ามากมายเบื้องหน้าเขาล้วนถูกมันสังหารจนหมดสิ้นแล้วหรือ ถึงกับปล่อยให้ศัตรูพุ่งทะลวงมาถึงที่นี่ได้เชียวหรือ

เซี่ยงอวี่มิได้ตอบคำถาม ทว่ากลับแค่นเสียงเย็นเยือก "ที่แห่งนี้ยิ่งมิใช่เผ่าของเจ้า ทว่าเป็นงานเลี้ยงหงเหมิน* ของเปิ่นหวัง!"

(* งานเลี้ยงที่ซ่อนเร้นเจตนาร้าย)

อันตราย!

ผู้นำซยงหนูหวาดกลัวสุดขีด แม้เบื้องหลังของเซี่ยงอวี่ยังคงมีทหารม้าซยงหนูปะปนอยู่ ทว่าเขาก็มิสนว่าจะสังหารโดนพวกเดียวกันหรือไม่ รีบตะโกนก้องอย่างลนลาน

"ยิงเกาทัณฑ์!"

ห่าฝนเกาทัณฑ์พุ่งแหวกอากาศทะยานเข้าหาเซี่ยงอวี่ ทว่าเซี่ยงอวี่คือผู้ใดกัน หากเจ้ายิงเกาทัณฑ์ได้รวดเร็ว เขาย่อมตอบโต้ได้รวดเร็วยิ่งกว่า!

"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!"

เซี่ยงอวี่กวัดแกว่งทวนปัดป้อง สกัดกั้นลูกเกาทัณฑ์จนร่วงหล่นลงพื้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะพุ่งทะยานพรวดเดียวไปถึงเบื้องหน้านายหมื่นซยงหนู

ชั่วอึดใจเดียว ทวนยาวก็กวาดออกไปอย่างดุดัน! นายหมื่นซยงหนูแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทว่าคมทวนกลับฟาดฟันลงมาจนทั้งคนทั้งม้าแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี!

"หนีเร็วเข้า!"

เหล่าทหารม้าซยงหนูที่เดิมทีก็ถูกทหารม้าต้าฉินสังหารจนขวัญหนีดีฝ่ออยู่แล้ว เมื่อเห็นผู้นำตกตายไปหมดสิ้น แนวรบก็พังทลายลงในทันที ทหารม้าซยงหนูสองหมื่นนายกลับไม่อาจเอาชนะทัพฉินเพียงห้าพันนาย ซ้ำยังสูญเสียกำลังพลไปเกือบหมื่น

นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน พวกเขาหวาดกลัวสุดขีดจนพากันแตกพ่ายหลบหนีไปคนละทิศละทาง

"พวกเราชนะแล้ว!"

ทหารต้าฉินมากมายโห่ร้องยินดี พวกเขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทัพฉินแข็งแกร่งเกินไปแล้ว เซี่ยงอวี่เองก็แข็งแกร่งเกินไปแล้ว ผิดกับตัวเซี่ยงอวี่ที่กลับสงบนิ่งยิ่งนัก

ในภายภาคหน้า เขาคือผู้ที่กล้าใช้กำลังพลเพียงสามหมื่นนายเข้าต่อกรกับกองทัพใหญ่ห้าถึงหกแสนนายของหลิวปังเชียวนะ ประสาอะไรกับชาวซยงหนูแค่สองหมื่นนาย จะนับเป็นตัวอันใดได้

"พาสตรีเหล่านี้ไปด้วย ถอยทัพ"

เซี่ยงอวี่ออกคำสั่งโดยมิได้ไล่ตามโจมตีทหารซยงหนูที่แตกพ่าย แม้ทัพฉินจะสังหารศัตรูไปเกือบหมื่น แต่ฝ่ายตนก็บาดเจ็บล้มตายไปเกือบพันนายเช่นกัน ยามนี้ผู้ที่ยังสามารถจับอาวุธต่อสู้ได้มีเพียงสามพันกว่านาย หากดึงดันไล่ตามโจมตีต่อไปเกรงว่าคงต้องพินาศย่อยยับทั้งกองทัพเป็นแน่ ภารกิจสำคัญที่สุดในตอนนี้ย่อมเป็นการพาสตรีเหล่านี้กลับไปอย่างปลอดภัย

ณ ทางตะวันตกของจิ่วหยวน

สถานการณ์ของหานซิ่นนั้นแตกต่างจากเซี่ยงอวี่อย่างสิ้นเชิง ทางด้านเขากำลังเผชิญกับพายุฝนโหมกระหน่ำ ฝนที่เทลงมาอย่างหนักทำให้น้ำในแม่น้ำเอ่อล้นสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ท่านแม่ทัพ ฝนตกหนักเช่นนี้ พวกเราสมควรทำเช่นไรดีขอรับ" ขุนพลทหารม้าผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยความกังวล

"ฝนตกก็ดีน่ะสิ" หานซิ่นเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

ก่อนที่เขาจะเดินทัพมาถึง เขาได้สำรวจแผนที่บริเวณนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว บริเวณโดยรอบมีแม่น้ำสายหนึ่งกว้างสามสิบกว่าจั้ง ซ้ำจากต้นน้ำจดปลายน้ำ ภูมิประเทศยังสูงชันอย่างคาดไม่ถึง วิถีแห่งการใช้ทหารที่แท้จริงคือการผสมผสานขุนเขาและสายน้ำเข้าด้วยกันให้เกิดประโยชน์สูงสุด

"ถ่ายทอดคำสั่งลงไป จัดกำลังพลสองพันนายไปทำนบปิดกั้นต้นน้ำของแม่น้ำสายนั้นเอาไว้ หากมีชาวซยงหนูผ่านมา ก็ให้เปิดเขื่อนปล่อยน้ำทันที ส่วนกำลังพลสามพันนายที่เหลือจงตามข้าไปบุกโจมตี!"

กล่าวจบ หานซิ่นก็แบ่งกำลังพลแล้วนำทหารม้าสามพันนายออกบุกโจมตี ขุนพลทหารม้าล้วนงุนงงไปตามๆ กัน มีกำลังพลเพียงสามพันก็กล้าเข้าปะทะกับชาวซยงหนูแล้วหรือ ช่างโอหังเกินไปแล้วกระมัง ทว่าการศึกในใต้หล้า ไม่มีศึกใดที่หานซิ่นมิกล้าสู้รบ

ขณะที่ทหารม้าสองพันนายสร้างเขื่อนปิดกั้นแม่น้ำเสร็จสิ้น ทัพทหารม้าที่หานซิ่นนำไปก็ควบม้าบุกทะลวงหนีกลับมาแล้ว โดยมีทหารม้าซยงหนูกว่าสองหมื่นนายควบไล่กวดตามมาติดๆ!

"ท่านแม่ทัพหานล่อชาวซยงหนูมาได้จริงๆ ด้วย! ปล่อยน้ำเดี๋ยวนี้!"

ขุนพลทหารม้ามิลังเลแม้แต่น้อย เมื่อเห็นกองทัพของหานซิ่นข้ามแม่น้ำมาได้ และทัพหน้าของทหารม้าซยงหนูกำลังลุยข้ามแม่น้ำตามมา เขาก็สั่งเปิดเขื่อนปล่อยน้ำในทันที!

"ฮ่าๆๆๆ!"

ผู้นำซยงหนูยามนี้ยังมิทราบว่ากำลังจะเกิดเรื่องภัยพิบัติอันใดขึ้น ทำเพียงกวัดแกว่งดาบใหญ่หัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง ทัพฉินสามพันนายกลุ่มนี้พุ่งเข้ามาก็ยิงเกาทัณฑ์ใส่ไม่กี่ดอก จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีไป ทำให้เขาเดือดดาลจนต้องนำกองทัพไล่ตามบดขยี้ แรกเริ่มเขายังระแวดระวังยิ่งนักเพราะคิดว่ามีทหารซุ่มโจมตี

ทว่าเมื่อพ้นแนวป่ากลับพบว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ จึงยิ่งไล่ตามอย่างดุดันย่ามใจ ในที่สุดก็ใกล้จะตามทันแล้ว!

"สังหารพวกมันให้หมดสิ้น!"

ผู้นำซยงหนูยังคงตาดำมืดมิได้สังเกตเห็นสถานการณ์โดยรอบ ตะโกนก้องอย่างลำพองใจ

"เด็ดหัวพวกมันมาให้หมด ศีรษะของพวกมันก็คือความดีความชอบของพวกเรา! ฆ่า!"

ทหารม้าซยงหนูต่างพากันโห่ร้องก้อง พุ่งทะยานลงไปในแม่น้ำอย่างไม่คิดชีวิต

ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงกัมปนาทก็ดังสนั่นหวั่นไหว เขื่อนกั้นน้ำทางต้นน้ำถูกเปิดออก กระแสน้ำป่าเชี่ยวกรากพัดพาเอาดินโคลนทะลักทลายลงมาด้วยพละกำลังดุดันเทียมฟ้า กวาดกลืนทุกสรรพสิ่งเบื้องล่าง!

ทหารม้าซยงหนูที่ติดอยู่กลางแม่น้ำไม่มีทางหลบหนีรอดพ้นได้ทันเลยแม้แต่น้อย!