บทที่ 3 ช่วยเหลือวาฬเบลูกา

บทที่ 3 ช่วยเหลือวาฬเบลูกา

เสียงนั้นยังคงร้องดังขึ้นเป็นระยะๆ แฝงไว้ด้วยอารมณ์เศร้าสร้อยที่สะกดหัวใจผู้คน ทำให้หวังเทียนฮุยต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ในขณะที่เหล่าชาวเน็ตที่ถูกคันเหย่ไม่เคยคุยโม้ชักชวน ต่างก็พากันเข้าร่วมเดากันไปต่างๆ นานา

"เสียงนี้ฟังดูน่าขนลุกอยู่นะ ใช่พรายทะเลในตำนานหรือเปล่า?"

"คนข้างบนอ่านนิยายมากไปไหม? นี่มันเสียงโลมาชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?"

"ดูเหมือนแมวน้ำก็ร้องแบบนี้เหมือนกันนะ?"

"ผมรู้สึกว่าน่าจะเป็นเด็กที่ฝึกร้องเสียงสูงมานะ"

"พรวด คนข้างบนช่วยจริงจังหน่อย"

หวังเทียนฮุยเริ่มเบียดตัวเข้าไปในกลุ่มคนแล้ว เหล่าชาวเน็ตก็เลิกเดาสุ่มและหยุดส่งข้อความ เพื่อตั้งใจดูภาพที่ปรากฏ

หลังจากที่เบียดตัวเข้าไปในกลุ่มคนได้อย่างยากลำบาก ตรงหน้าของเขาก็ปรากฏสิ่งมีชีวิตสีขาวขนาดมหึมาตัวหนึ่ง

หวังเทียนฮุยและเหล่าชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างอุทานออกมาพร้อมกัน

เพียงแต่หวังเทียนฮุยร้อง "ว้าว" ออกมาคำเดียว

ส่วนชาวเน็ตต่างพากันส่งตัวอักษร "ว้าว" จนกลายเป็นม่านน้ำตกที่ไหลบ่าลงมาบนหน้าจอ

สิ่งมีชีวิตสีขาวขนาดมหึมานี้มีความยาวเกือบห้าเมตร ทั้งอ้วนและใหญ่ ผิวหนังสีขาวสะอาดไปทั้งตัว ดูคล้ายกับโลมามากแต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก

ลักษณะเด่นที่สุดของมันคือส่วนหัวที่นูนสูงขึ้นมา ดูกลมมนราวกับมีหมั่นโถวก้อนใหญ่แปะอยู่บนหัว

จมูกของมันสั้น เส้นริมฝีปากกว้าง เมื่อมองจากบางมุมจะดูเหมือนว่ามันกำลังยิ้มอยู่เสมอ

มันน่าจะเข้ามาเล่นในเขตน้ำตื้นช่วงที่น้ำขึ้น แต่พอถึงเวลาน้ำลดกลับกลับออกไปไม่ทัน จนต้องมาเกยตื้นอยู่บนชายหาดแบบนี้

หวังเทียนฮุยเพิ่งจะคิดจะบอกว่ามันเป็นเจ้าตัวเซ่อซ่า แต่กลับเห็นว่าตอนที่มันบิดตัวไปมา มีคลื่นซัดพาเอาสีเลือดสีแดงสดออกมาด้วย ที่บริเวณหลังด้านขวาของมันมีบาดแผลรูปทรงรัศมีขนาดเท่าจานพุ่งออกมาบาดแผลหนึ่ง ดูแล้วน่าจะเป็นแผลที่เกิดจากฉมวกล่าปลาวาฬ ซึ่งเป็นแผลที่ทิ้งไว้หลังจากที่เงี่ยงฉมวกหลายอันถูกดึงออกมาจากร่างกาย

มิน่าล่ะมันถึงว่ายน้ำไม่ไหว ที่แท้มันได้รับบาดเจ็บนี่เอง

"นี่มันปลาอะไรเนี่ย? ผิวเป็นสีขาวเชียว เกิดมาจนป่านนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะ!" เฉินเอ้อร์โก่วชาวบ้านคนหนึ่งรู้สึกสงสัยในเจ้าตัวนี้มาก

ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ต่างก็ไม่มีใครรู้จัก ทุกคนต่างบอกว่าเป็นปลาประหลาด

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เองก็ไม่เคยเห็นปลาตัวใหญ่ที่ขาวอวบขนาดนี้มาก่อน ต่างก็พากันตั้งคำถาม

หวังเทียนฮุยจึงถือโอกาสอธิบายให้ฟังทีเดียวเลย

"เจ้าตัวนี้ถึงจะดูคล้ายโลมาแต่มันคือวาฬครับ ชื่อของมันคือวาฬเบลูกา หรือที่เรียกกันว่าวาฬสีขาว เป็นวาฬชนิดเดียวที่สามารถลอกผิวหนังได้ วาฬเบลูกาโดยธรรมชาติแล้วจะมีนิสัยอ่อนโยนและร่าเริง ทั้งยังสามารถเลียนแบบเสียงต่างๆ ได้จนได้รับฉายาว่านกคีรีบูนแห่งท้องทะเลครับ"

"สมกับเป็นบัณฑิตเกียรตินิยมสาขาชีววิทยาจริงๆ รู้เยอะจริงๆ!" คันเหย่ไม่เคยคุยโม้ส่งข้อความมาพร้อมกับส่งของขวัญเป็นไอเทมยาเพิ่มเลือดให้อีกหนึ่งชุด

"ใช่! นั่นคือวาฬเบลูกา ผมเคยไปดูการแสดงวาฬเบลูกาในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมาแล้ว แต่ตัวไม่ใหญ่ขนาดนี้"

"ที่แท้วาฬเบลูกาหน้าตาเป็นแบบนี้เหรอ น่ารักจังเลยนะ? อยากจะลองลูบหัวกลมๆ นั่นดูจัง"

"กดติดตามเหล่าหวังทันที การหาของทะเลรอบนี้มันตื่นเต้นจริงๆ"

คนอื่นๆ ก็พากันส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้บ้างเป็นระยะ

"ขอบคุณทุกคนครับ!"

หวังเทียนฮุยกล่าวขอบคุณอีกครั้งและยิ้มพลางพูดว่า "เพื่อนๆ คนไหนที่ชอบ ก็ช่วยกดติดตามกันด้วยนะครับ"

หลังจากพูดจบเขาก็มองดูยอดผู้ชมออนไลน์ที่พุ่งไปถึงสองพันคนแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีคนแชร์ห้องไลฟ์นี้ออกไป และชวนเพื่อนฝูงเข้ามาดูวาฬเบลูกาตัวใหญ่กัน

และสิ่งที่ทำให้เขาดีใจยิ่งกว่าคือยอดผู้ติดตามจากเดิมที่มีแค่ร้อยต้นๆ ตอนนี้พุ่งขึ้นไปเกือบสี่ร้อยคนแล้ว

"เกิดมาจนป่านนี้ยังไม่เคยกินเนื้อวาฬเลย ในเมื่อมันบาดเจ็บจนไม่รอดแล้ว พวกเราลองเอามันมากินดูดีไหม ตัวใหญ่ขนาดนี้คงพอกินกันทั้งหมู่บ้านเลยมั้ง?" เฉินเอ้อร์โก่วกล่าวขึ้น

หวังเทียนฮุยรีบดับความคิดของเขาในทันที "น้าเอ้อร์โก่ว วาฬเบลูกาเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ระดับโลกนะ กินเข้าไปติดคุกหัวโตเลยนะครับ!"

พอเฉินเอ้อร์โก่วได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปทันที เขาลูบหัวตัวเองแล้วพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิดว่า "ฉันล้อเล่นน่ะ"

"วาฬเบลูกาน่ารักขนาดนั้น จะไปกินมันทำไม? เหล่าหวังรีบช่วยมันเร็วเข้า! ถ้าสำเร็จฉันจะเปย์เครื่องบินให้ลำหนึ่งเลย!" ต้าหลางรีบดื่มยาซะ เป็นสาวน้อยน่ารักคนหนึ่ง ถึงแม้ชื่อยูสเซอร์เนมจะฟังดูน่ากลัวไปนิดแต่เธอก็มีจิตใจที่ดีงามมาก

ในหู่ยวี่ เครื่องบินลำหนึ่งมีราคาถึงสองร้อยหยวน

หัวใจของหวังเทียนฮุยเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย

ในตอนนั้นเอง ฉันไม่ใช่หยวนฟางก็ส่งข้อความมาเช่นกัน "ผมขอสนับสนุนด้วยคน สู้ๆ นะเหล่าหวัง ผมเปย์เครื่องบินให้สองลำเลย!"

"เครื่องบินผมเปย์ไม่ไหว แต่ผมขอสนับสนุนยาเพิ่มเลือดหนึ่งชุดให้กับวาฬเบลูกา เหล่าหวัง อย่าทำให้พวกเราผิดหวังนะ!"

"ยาเพิ่มเลือดด้วยคน!"

"จัดไป!"

"เหล่าหวัง สู้ๆ! ทุกคนมาช่วยกันสนับสนุนเหล่าหวังเพื่อช่วยชีวิตวาฬเบลูกากันเถอะ!"

...

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันตื่นเต้นดีใจกันใหญ่ การที่จะต้องมาเห็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักขนาดนี้เกยตื้นรอความตายอยู่ตรงหน้า ไม่มีใครทำใจได้หรอก

เดิมทีหวังเทียนฮุยก็ตั้งใจจะช่วยวาฬเบลูกาตัวนี้อยู่แล้ว ตอนนี้ยังได้รับการสนับสนุนของขวัญจากต้าหลางรีบดื่มยาซะ และฉันไม่ใช่หยวนฟางรวมถึงคนอื่นๆ ความกระตือรือร้นของเขาจึงพุ่งสูงขึ้นไปอีก

อย่างไรเสีย ยอดของขวัญก็เกี่ยวข้องกับรายได้ของเขาโดยตรง

"นี่คือวาฬเบลูกาตัวเต็มวัย บาดแผลไม่รุนแรงมากนัก เพียงแต่ตัวมันใหญ่เกินไปและไม่มีพละกำลังที่จะว่ายน้ำกลับไปแล้ว พวกเรามาช่วยมันหน่อยเถอะครับ!" หวังเทียนฮุยร้องเรียกชาวบ้านที่อยู่ในที่นั้น

"พี่น้องทุกคน มาช่วยกันหน่อยสิ เทียนฮุยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่านี่คือสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ จะปล่อยให้มันมาตายบนชายหาดของเราไม่ได้นะ!" หยางต้าจวินชาวบ้านที่เป็นคนชอบช่วยเหลือตะโกนเรียกชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านออกมาได้กว่าสิบคน

หวังเทียนฮุยเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไป หยางต้าจวินก็โบกมือห้าม "นายเป็นพวกปัญญาชนจะไปมีแรงอะไร? ถอยไปข้างๆ เลย เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง"

"งั้นก็ได้ครับ" หวังเทียนฮุยรู้สึกเขินๆ เล็กน้อย

ถึงแม้เขาจะดูผอมไปนิด แต่เขาก็คือผู้ชายที่ใช้การ์ดปรับรูปลักษณ์มาแล้วนะ พละกำลังและความแข็งแกร่งน่ะไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกคุณจะมาเทียบได้หรอก

แต่พูดไปใครจะเชื่อล่ะ?

ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนภายใต้เสียงตะโกนให้จังหวะของหยางต้าจวิน ต่างพากันออกแรงผลักวาฬเบลูกาพร้อมๆ กัน

แต่ทว่าวาฬเบลูกาตัวนี้มีขนาดใหญ่เกินไป มันหนักเกือบสองตัน แถมตัวยังลื่นมาก ทุกคนจึงไม่สามารถออกแรงได้อย่างเต็มที่ ผลักอยู่ตั้งนานก็เคลื่อนที่ไปได้ไม่ถึงครึ่งเมตร พวกเขาก็เหนื่อยหอบกันจนแทบไม่ไหวแล้ว

วาฬเบลูกาเองก็เริ่มหมดแรงแล้ว เสียงร้องของมันเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ

"เหล่าหวัง วาฬเบลูกาจะไม่ไหวแล้ว!" เสี่ยวเหยาเทียนจุนร้องบอกด้วยความร้อนใจ

"เหล่าหวัง รีบหาวิธีเร็วเข้า!" ชาวเน็ตพากันส่งข้อความรัวจนเต็มหน้าจอ

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันแชร์ไลฟ์สดเพื่อชวนเพื่อนมาดู คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่พอเห็นสถานการณ์แบบนี้ก็กดติดตามทันที ยอดผู้ติดตามจึงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ลุงหยาง พวกลุงพักก่อนเถอะครับ ให้ผมลองดู!" หวังเทียนฮุยส่งโทรศัพท์มือถือให้หยางต้าจวินถือไว้ จากนั้นก็ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินตรงไปที่วาฬเบลูกา

"เทียนฮุย นายจะผลักคนเดียวเหรอ? จะผลักไหวได้ยังไง? นี่มันล้อเล่นกันชัดๆ!" หยางต้าจวินหัวเราะลั่น

ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะตามไปด้วย

พวกเขาก็คนหมู่บ้านเดียวกัน เสียงหัวเราะเหล่านั้นไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแต่คิดว่าหวังเทียนฮุยกำลังล้อเล่นอยู่เท่านั้น

"เผื่อจะไหวล่ะครับ?"

หวังเทียนฮุยไม่คิดจะอธิบายอะไร เขาเดินไปหยุดตรงหน้าวาฬเบลูกา แล้วใช้มือทั้งสองข้างยันร่างมหึมาของมันไว้

"ไปเลย!"

หวังเทียนฮุยคำรามออกมาด้วยเสียงอันต่ำพร้อมกับออกแรง ทันใดนั้นวาฬเบลูกากลับเริ่มไถลไปบนพื้นทรายจริงๆ และค่อยๆ เคลื่อนตัวลงสู่ท้องทะเลอย่างช้าๆ

เสียงอุทานด้วยความตกใจของกลุ่มคนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ส่วนในห้องไลฟ์สดนั้นยิ่งไปกันใหญ่ ยอดข้อความแทบจะระเบิดออกมา

"แม่ครับ รีบมาดูซูเปอร์แมนเร็วเข้า เขาชื่อว่าเหล่าหวังข้างบ้าน!"

"เหล่าหวังเลิกไลฟ์สดแล้วไปแข่งยกน้ำหนักโอลิมปิกเถอะ สร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติหน่อย"

"เหล่าหวัง 666 เอาเข่าของผมไปเลย!"

...

ข้อความเด้งขึ้นมารัวๆ ราวกับคนบ้า ความร้อนแรงของห้องไลฟ์พุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรง

และสิ่งที่ตามมาคือของขวัญหลากหลายรูปแบบ

ต้าหลางรีบดื่มยาซะและฉันไม่ใช่หยวนฟางต่างพากันเปย์เครื่องบินให้มากกว่าที่เคยรับปากไว้ถึงเท่าตัว

และในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่นั้น ห้องไลฟ์สดชนบทก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา: "ยินดีด้วยกับโฮสต์ ภารกิจมือใหม่สำเร็จแล้ว ได้รับรางวัลเป็นหนึ่งแต้มแลกเปลี่ยน และโอกาสในการสุ่มรางวัลหนึ่งครั้ง"

(จบบทที่ 3)