บทที่ 17: เปิดฉากผดุงคุณธรรม

"สามสิบสองเหรียญ? แกอยากตายนักใช่ไหม ไอ้ลิงผิวเหลืองเวรเอ๊ย!"

"เออ! ไอ้แก่หน้าโง่! พวกแกมันเจ้าเล่ห์ที่สุด ซ่อนเงินเอาไว้แน่ๆ รีบเอาออกมาซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเป่าสมองแกให้กระจาย บัดซบเอ๊ย!"

"ผะ... ผมไม่มีแล้วจริงๆ ครับ! สัปดาห์นี้โดนปล้นเป็นรอบที่สามแล้ว! ผมเหลือแค่นี้จริงๆ!"

ภายในร้านสะดวกซื้อ ชายชาวแอฟริกัน-อเมริกันสองคน คนหนึ่งสูงผอม คนหนึ่งเตี้ยล่ำ สวมเสื้อฮู้ดและหน้ากากผ้าปิดบังใบหน้า กำลังยกปืนจ่อเจ้าของร้านชาวเอเชียที่ยืนสั่นเทาด้วยความกลัว

เถ้าแก่เป็นชายชราร่างผอมโซ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา เวลานี้สีหน้าของเขายิ่งดูทุกข์ระทมและอัดอั้นตันใจ ทว่าทำได้เพียงเอ่ยปากอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังเพียงให้อีกฝ่ายละเว้นชีวิตของตน

"ฟังนะเว้ย! พวกฉันไม่ได้มีเวลามาดูแกเล่นละครหรอกนะ! รีบเอาเงินออกมา!"

"ฉันจะนับถึงสาม ถ้าไม่ส่งเงินมา ฉันยิงแน่! หนึ่ง!"

ทว่าสองโจรคู่หูไม่ได้สนใจคำอ้อนวอนของเถ้าแก่เลยแม้แต่น้อย พวกมันรู้แค่ว่าถ้าไม่มีเงิน ก็จะไม่มีกัญชาให้สูบ ไม่มีสาวๆ สะโพกดินระเบิดคอยเอาใจ และแบบนั้นมันยอมไม่ได้เด็ดขาด!

"ไม่! อย่ายิง! ผมไม่มีเงินแล้วจริงๆ! พวกคุณหยิบของในร้านไปแทนก็ได้! อ๊าก!!!"

"สอง!"

โจรคนเตี้ยหมดความอดทน ใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่หน้าผากของเถ้าแก่อย่างแรงจนชายชรากรีดร้องลั่น แต่มันกลับนับสองต่ออย่างเลือดเย็นโดยไม่แยแส ทั้งยังง้างนกปืนลูกโม่เตรียมพร้อมสับไก

"เฮ้ยพวก... ใจเย็น!"

โจรคนสูงไม่ได้อยากให้ถึงขั้นมีคนตาย เมื่อเห็นคู่หูเริ่มอารมณ์ร้อนเกินไปจึงคิดจะเอ่ยห้าม ทว่าเขากลับเห็นประกายไฟฟ้าแลบแปลบขึ้นมาจากร่างของโจรคนเตี้ย! มันรวดเร็วเสียจนคิดว่าตาฝาด เพราะกระแสไฟฟ้านั้นหายไปในชั่วพริบตา แต่จู่ๆ โจรคนเตี้ยก็ล้มชักกระตุกกองลงกับพื้นโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ซึ่งบ่งบอกชัดเจนว่าอาการนี้ไม่ได้เกิดจากการเมายาอย่างแน่นอน

"เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!? เฮ้ยพวก เป็นอะไรไปวะ?"

โจรคนสูงจับต้นชนปลายไม่ถูกและตกใจสุดขีด ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าหมอนี่มีโรคประจำตัวอย่างโรคลมชักอะไรทำนองนั้น

"เลิกเล่นได้แล้ว ลุกขึ้นมาเร็วเข้า! อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะเว้ย!"

หลังจากส่งเสียงเรียกอยู่หลายครั้ง โจรคนเตี้ยไม่เพียงแต่ไม่ตอบสนอง แต่ยังหยุดชักกระตุก มีน้ำลายฟูมปาก และตาเหลือกค้าง สภาพดังกล่าวทำเอาโจรคนสูงลนลานทำอะไรไม่ถูก

"นี่... คุณรีบหนีไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมช่วยโทรเรียกหน่วยแพทย์ฉุกเฉินให้" เถ้าแก่ที่หลับตาปี๋รอความตายไปแล้ว เอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขาไม่ได้เคียดแค้นเดนมนุษย์ไร้เหตุผลสองคนนี้ ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนเขาจะรอดพ้นจากความตายมาได้หวุดหวิด และเขาก็ไม่อยากให้มีใครมาตายในร้านของตัวเองด้วย

"หุบปากไปเลยไอ้แก่! เวรเอ๊ย... บัดซบ!!!" โจรคนสูงเดือดดาลแต่ก็จนปัญญา สุดท้ายจึงตัดสินใจเผ่นหนี มันสบถด่าทอและไม่ลืมที่จะคว้าธนบัตรไม่กี่ใบจากมือของเถ้าแก่ติดไปด้วย จากนั้นก็ทิ้งคู่หูนอนรอความตายอยู่บนพื้น แล้วหมุนตัววิ่งหนีสุดฝีเท้า

ในที่สุดเถ้าแก่ก็พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก... ทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างของโจรคนสูงก็บังเกิดประกายไฟฟ้าแลบแปลบขึ้นมาชั่วแวบหนึ่ง จนชายชรานึกว่าตนเองตาฝาดเพราะความหวาดกลัวสุดขีด

ตุบ!

แต่แล้วเขาก็เห็นโจรคนสูงล้มลงไปชักกระตุกกองกับพื้นอย่างไร้สุ้มเสียง ตามรอยคู่หูไปติดๆ

สายไฟในร้านรั่วหรือยังไงกัน? เถ้าแก่กะพริบตาปริบๆ มึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง แต่ก็รีบโทรแจ้งตำรวจทันที ทั้งฝ่ายโจรและฝ่ายผู้เสียหายต่างไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนตัวการที่รู้เรื่องราวทั้งหมดได้เดินจากไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงผลงานโดยไม่เหลือร่องรอยให้ใครล่วงรู้

"อืม... ผลลัพธ์ออกมาดีเยี่ยมเลยแฮะ เสียแค่อนุภาพการทำลายล้างยังค่อนข้างต่ำ ขนาดใช้กับคนธรรมดายังไม่ถึงขั้นปางตาย แต่นี่ก็เป็นทักษะแบบไม่ประสงค์ชีวิตอยู่แล้ว... คูลดาวน์ตั้งสิบห้าวินาทีถือว่านานไปหน่อย ทว่าทักษะวงกว้างอย่างแพร่เชื้อติดต่อกลับมีพลังทำลายล้างต่ำกว่านี้เสียอีก คนธรรมดาทั่วไปยังพอทนได้สบายๆ..."

บัคกี้ที่ดูเหมือนแค่เดินผ่านมา แอบทดลองใช้ความสามารถแฮกฉับพลันซึ่งเปรียบเสมือนเวทมนตร์เป็นครั้งแรก เริ่มแรกเขาใช้การสแกนเพื่อล็อกเป้าหมายโจรทั้งสองคน ความรู้สึกหลังจากนั้นช่างน่าประหลาด แม้จะเดินห่างออกมาไกลจนมีตึกหลายหลังคั่นกลาง เขาก็ยังคงมองเห็นภาพจำลองเรืองแสงของเป้าหมายทั้งสองได้อย่างชัดเจน จากนั้นเขาก็ใช้คำสั่งลัดวงจรแม่เหล็กไฟฟ้าจัดการโจรคนเตี้ยที่มีท่าทีรุนแรงกว่าลงก่อน และเมื่อทักษะคูลดาวน์เสร็จสิ้น เขาก็จัดการซ้ำอีกคนทันที

ทักษะนี้ทรงพลังมาก มันสยบศัตรูลงได้อย่างเงียบเชียบและง่ายดาย ให้ความรู้สึกคล้ายกับ 'จ้องใครคนนั้นตาย' อยู่ไม่น้อย แต่บัคกี้ก็รู้ดีว่าพวกมันเป็นเพียงคนธรรมดาสองคน หากเปลี่ยนเป็นนักรบที่ติดอาวุธครบมือ ผลลัพธ์ก็อาจจะแตกต่างออกไป และศัตรูสองคนคือขีดจำกัดสูงสุดในตอนนี้ ทักษะนี้ใช้เวลาคูลดาวน์เต็มๆ ถึงสิบห้าวินาที หากมีคนที่สามเพิ่มเข้ามาก็ต้องรอถึงสามสิบวินาที ซึ่งป่านนั้นคนที่สามคงตั้งตัวทันไปแล้ว ในสถานการณ์เมื่อครู่นี้ คนที่สามอาจจะตื่นตระหนกจนลั่นไกเป่าหัวเถ้าแก่ก่อนจะวิ่งหนีไป ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่บัคกี้ต้องการให้เกิดขึ้น

อันที่จริง บัคกี้สามารถประดิษฐ์ทักษะโจมตีวงกว้างอย่างแพร่เชื้อติดต่อได้เช่นกัน ทักษะนี้จะทำให้เป้าหมายและพรรคพวกในรัศมีเกิดอาการเจ็บป่วยอย่างรุนแรง ไม่ว่าจะเป็นปวดหัว อาเจียน หายใจลำบาก หรือปวดท้อง ทว่าแพร่เชื้อติดต่อก็เป็นทักษะแบบไม่ประสงค์ชีวิตที่มีพลังทำลายล้างต่ำยิ่งกว่า อาจไม่ทำให้คนธรรมดาตกอยู่ในสภาพปางตายด้วยซ้ำ หากบัคกี้ต้องการสยบศัตรูอย่างแท้จริง เขาจำเป็นต้องปิดฉากพวกมันให้เด็ดขาดกว่านี้

สายแทรกซึมเครือข่ายของบัคกี้คล้ายคลึงกับสายนักเวท ซึ่งเป็นสไตล์การเล่นที่มักจะเก่งในช่วงท้ายเกม จำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนจากค่าสติปัญญา ความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง และม็อดอุปกรณ์เสริม เพื่อให้สร้างความเสียหายได้มากพอและใช้งานได้อย่างต่อเนื่อง บัคกี้ในตอนนี้เปรียบเสมือนนักเวทเลเวล 1 ที่เพิ่งเรียนรู้วิธีร่ายลูกไฟหรือศรน้ำแข็ง ทักษะอาจจะดูเท่ แต่ข้อจำกัดกลับมีมากเกินไป โชคดีที่ศักยภาพของมันสูงส่งยิ่งนัก และเขาสามารถค่อยๆ พัฒนามันต่อไปได้ในอนาคต

สรุปสั้นๆ ว่าหลังจากการทดลองเล็กๆ น้อยๆ บัคกี้พึงพอใจกับผลลัพธ์ของการผดุงคุณธรรมครั้งแรกเป็นอย่างมาก เขาไม่เพียงแต่ได้ช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์ แต่ยังได้รับผลประโยชน์กลับมาด้วย และไม่ใช่แค่ความอิ่มเอมใจเท่านั้น ทว่ายังมีรางวัลที่เป็นรูปธรรมอีกด้วย...

【ข้อความจากระบบ: จัดการโจรติดอาวุธ 2 คน สำเร็จภารกิจล่าค่าหัวประจำวัน ได้รับรางวัล ค่าประสบการณ์ 150 แต้ม, กล่องสุ่มไอเทมระดับทั่วไป 1 กล่อง】

โจรกระจอกสองคนนี้ไม่เพียงแต่มอบค่าประสบการณ์และแต้มความเชี่ยวชาญการแฮกฉับพลันให้เท่านั้น แต่ยังช่วยให้บัคกี้ทำภารกิจรายวันสำเร็จ จนได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มเติมและกล่องสุ่มมาครอง แม้จะเป็นเพียงกล่องระดับทั่วไปที่สุ่มได้แค่ไอเทมธรรมดา หรือมีโอกาสน้อยนิดที่จะออกไอเทมชั้นดีสีเขียว แต่การเปิดกล่องสุ่มก็มักจะนำพาความตื่นเต้นมาให้เสมอ

【ข้อความจากระบบ: เปิดกล่องสุ่มไอเทมระดับทั่วไป 1 กล่อง ได้รับ พิซซ่าไส้กรอกรสเผ็ดหน้าตั๊กแตน 3 ชิ้น

พิซซ่าไส้กรอกรสเผ็ดหน้าตั๊กแตน: พลังชีวิตสูงสุด +5% หากอยู่นอกสถานะการต่อสู้ จะฟื้นฟูพลังชีวิต 5% ต่อวินาที ผลลัพธ์แสดงผลนาน 450 วินาที】

บัคกี้มองดูเสบียงอาหารสามชิ้นที่ได้มาในช่องเก็บของ สรรพคุณของมันถือว่าไม่เลวเลย เพิ่มพลังชีวิตสูงสุด 5% นานเก้านาที พร้อมเอฟเฟกต์ฟื้นฟูพลังชีวิตเมื่ออยู่นอกสถานะการต่อสู้ เสียอย่างเดียวคืออาหารในโลกไซเบอร์พังก์มักจะพิลึกพิลั่นอยู่เสมอ อย่างเช่นพิซซ่าถาดนี้ ไม่ใช่ว่าแบรนด์ของมันชื่อ 'ตั๊กแตน' หรอกนะ แต่มันใช้ตั๊กแตนเป็นท็อปปิ้งจริงๆ โดยมีซากตั๊กแตนโรยอัดแน่นอยู่เต็มหน้าพิซซ่า โชคดีที่อาหารในระบบสามารถกดบริโภคผ่านระบบได้โดยตรง ไม่จำเป็นต้องหยิบออกมากินให้สยองขวัญเล่น

กล่าวโดยสรุป การสวมบทบาทเป็นฮีโร่ข้างถนนครั้งแรกของบัคกี้นั้นประสบความสำเร็จอย่างงดงาม จนเขารู้สึกคันไม้คันมืออยากจะออกปฏิบัติการอีกรอบเสียแล้ว