บทที่ 67 ช่องจัดวางหมายเลขสี่

บทที่ 67 ช่องจัดวางหมายเลขสี่

หวังอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เลิกใส่ใจ

จากนั้นเขาก็หันมาสังเกตความเปลี่ยนแปลงของ [ช่องจัดวาง] เพราะตามรูปแบบที่ผ่านมา การที่เขาทะลวงระดับสู่ระดับหลอมปราณขั้นปลาย ก็น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ เกิดขึ้น

[ช่องจัดวาง 1: เคล็ดโลหิตเยือกแข็ง]

[เคล็ดโลหิตเยือกแข็ง↑ (55/100): วันละเจ็ดสิบสองรอบ สิบปีสำเร็จ]

[ช่องจัดวาง 2: เคล็ดโลหิตเยือกแข็ง]

[เคล็ดโลหิตเยือกแข็ง↑ (55/100): วันละเจ็ดสิบสองรอบ สิบปีสำเร็จ]

[ช่องจัดวาง 3: วิชาลับมารศพ (กำลังเติมเต็ม)]

[วิชาลับมารศพ (10/100): วันละหนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบรอบ สิบแปดปีสำเร็จ]

[ช่องจัดวาง 4: ว่างเปล่า]

………………………..

"มีเพิ่มมาแล้ว!"

หวังอี้มองไปที่ช่องจัดวางหมายเลขสี่ด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้รูปแบบการทำงานของช่องจัดวางค่อนข้างชัดเจนแล้ว พอทะลวงสู่ระดับสร้างรากฐานเมื่อไหร่ ก็คงจะมีเพิ่มมาอีกช่องแน่ๆ

เป็นแบบนี้แล้ว จะต้องกังวลอะไรกับการแสวงหามรรคาสวรรค์อมตะอีก

นอกจากนี้ การเลื่อนระดับของเคล็ดโลหิตเยือกแข็งก็ดำเนินมาถึงครึ่งทางแล้ว พอใช้สองช่องจัดวางร่วมกัน ประสิทธิภาพก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวจริงๆ อีกแค่ไม่กี่ปีเขาก็จะได้วิชาระดับสองมาครองแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความเข้าใจที่ช่องจัดวางส่งมาให้บรรจุเข้าร่างอย่างต่อเนื่อง ทำให้ทุกอย่างหลอมรวมเป็นสัญชาตญาณ ไม่ต่างอะไรกับที่เขาคิดค้นวิชานี้ขึ้นมาเองเลย เท่ากับว่าวิชานี้จะบรรลุขั้นสมบูรณ์โดยตรง

นี่ถือเป็นประโยชน์มหาศาลต่อการบำเพ็ญเพียรในอนาคตของเขา

ปัจจุบันช่องจัดวางหนึ่งช่องสามารถผลิตพลังวิญญาณได้ '2 เส้น/วัน' ถ้าใส่ทั้งสี่ช่องก็จะกลายเป็น '8 เส้น/วัน' ใช้เวลาแค่ประมาณเจ็ดปีก็สามารถทะลวงสู่ระดับหลอมปราณขั้นที่แปดได้แล้ว

เร็วกว่าเดิมเท่าตัว

ขณะที่กำลังขบคิด หวังอี้ก็รู้สึกว่าเขาไม่ควรใช้มันแบบนี้

ตอนนี้ของที่เขาจำเป็นต้องใส่ลงในช่องจัดวางยังมีไม่มาก วิชาลับมารศพเป็นวิชาที่ต้องใช้เวลาบ่มเพาะระยะยาว ปล่อยมันไว้แบบนั้นแหละดีแล้ว ยังไงซะเขาก็ต้องพึ่งพา ‘น้องชาย’ ในสักวันหนึ่งอยู่ดี

ลำบากชั่วคราว ไม่ได้แปลว่าจะต้องลำบากไปตลอดชีวิต เขาไม่ใช่พวกชอบหาเรื่องลำบากใส่ตัวเสียหน่อย

ลองจัดลำดับความสำคัญดู

วิชาอาคมระดับสองขั้นสูง [ฝ่ามือเสวียนหยิน] มาเป็นอันดับแรก วิชานี้สามารถยกระดับขีดจำกัดพลังรบของเขาได้อย่างมหาศาล และยังช่วยรับมือกับปัญหาที่เกิดจากพวกตัวสร้างรากฐานได้อีกด้วย

สำคัญมากทีเดียว

รองลงมา

เศษเสี้ยววิชาหลอมโอสถระดับสาม [วิชาหลอมโอสถมังกรเหมันต์] ได้บรรลุขั้นสมบูรณ์มาระยะหนึ่งแล้ว จากการสังเกตการทำงานของช่องจัดวางที่ผ่านมา การเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปนั้นทำได้ง่ายกว่าและใช้เวลาน้อยกว่าการยกระดับขีดจำกัดเสียอีก

ตอนนี้ปัจจัยต่างๆ ของเขาเรียกได้ว่ามาถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าอยากจะเร่งความเร็วไปอีก ก็มีแค่สองทางเลือก คือหนึ่ง ศึกษาค้นคว้าโอสถที่เหมาะสมกับการเลื่อนระดับได้ดีกว่าโอสถโลหิตเยือกแข็งระดับสมบูรณ์

หรือสอง หาวิชาลับวิถีมารที่ช่วยยกระดับพรสวรรค์ให้ได้

นอกจากนี้ สูตรโอสถ [โอสถมังกรเหมันต์] ก็เป็นอีกทางเลือกที่น่าเอาลงในช่องจัดวาง เพราะวิชาหลอมโอสถนี้จำเป็นต้องใช้ 'เพลิงเหมันต์' ควบคู่กัน ถึงจะดึงความพิเศษของมันออกมาได้เต็มที่

หากเขาอยากจะเล่นแร่แปรธาตุกับโอสถ หวังอี้รู้สึกว่าการหลอม [โอสถมังกรเหมันต์] ให้สำเร็จ จะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปัญหานี้

ช่องจัดวางหมายเลขสี่ควรจะใส่อะไรดีนะ ช่างเลือกยากเสียจริง

หลังจากไตร่ตรองอยู่นาน

[ช่องจัดวาง 4: ฝ่ามือเสวียนหยิน]

[ฝ่ามือเสวียนหยิน (20/100): วันละเก้ารอบ แปดปีสำเร็จ]

เอาพลังรบก่อนก็แล้วกัน!

วัตถุดิบหลอมโอสถมังกรเหมันต์ยังหามาได้ไม่ครบ แก่นอสูรของสัตว์อสูรประเภทงูธาตุน้ำแข็งระดับสองก็ยังไม่ตกถึงมือ เขาเดาว่าคงต้องกลับไปที่นิกายก่อน ถึงจะมีโอกาสได้มันมา

ยิ่งไปกว่านั้น การออกเดินทางอยู่ข้างนอกแบบนี้ การเสริมสร้างพลังรบให้แข็งแกร่งย่อมสำคัญที่สุด

ถึงแม้ระดับตบะจะไม่เพิ่มขึ้นในเร็วๆ นี้ แต่วิชาอาคมสามารถช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้เขาได้อย่างต่อเนื่อง เขาใช้ 'หยาดไขกระดูกหยิน' ไปสองหยดจากที่มีอยู่สามหยด ฝึกฝนจนก้าวหน้าไปได้ 20 หน่วย ช่วยประหยัดเวลาไปได้ถึงสองปีเต็ม

ปล่อยไว้แบบนี้ไปก่อนก็แล้วกัน

เวลาล่วงเลยไปอีกสามเดือน เข้าสู่ช่วงกลางเดือนสิบสองในปีที่ห้า พลังวิญญาณของหวังอี้แปรสภาพเป็นกึ่งของเหลวอย่างสมบูรณ์ ดอกเสวียนจิงไม่มีผลต่อเขาอีกต่อไป

คุณภาพของพลังวิญญาณเรียกได้ว่ามาถึงขีดสุดเท่าที่ระดับหลอมปราณจะทำได้ นี่ก็ถือเป็นการยกระดับความแข็งแกร่งอย่างหนึ่ง เพียงแต่ไม่เห็นผลชัดเจนนักก็เท่านั้น

นับจากวันที่เขาออกจากนิกายมา นี่ก็ผ่านไปเกือบสามปีแล้ว

จากระดับหลอมปราณขั้นที่ห้าก้าวกระโดดมาจนถึงขั้นที่เจ็ด ก็ถือว่าเขาได้ผ่านการลอกคราบครั้งย่อมๆ มาแล้ว

ดังคำกล่าวที่ว่า เมื่อความสงบมาเยือน จิตใจก็เริ่มคันไม้คันมืออยากหาเรื่องใส่ตัว โดยเฉพาะเรื่องโบราณสถานวังบาดาลใต้ภูเขากระดูกดำ พวกซือถูหงทั้งสามคนไม่ได้เปิดเผยข้อมูลอะไรให้เขาฟังเลย

ตอนนี้ความโลภจึงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ก็แหงล่ะ วิชาลับ [เนตรทมิฬไท่หยิน] ก็ได้มาจากโบราณสถานนั่นแหละ วิชาสืบทอดระดับวิญญาณแรกกำเนิดนี่มีค่าควรเมืองเลยทีเดียว

เขายังจำศิลาจารึกอักขระมารในหอคัมภีร์ได้

บางทีหลิ่วจินเซียนอาจจะพอรู้เรื่องอักขระมารโบราณอยู่บ้างก็ได้ ถ้าได้ลองขอคำชี้แนะจากนางสักหน่อย ไม่เพียงแต่จะอ่านเนื้อหาบนศิลาจารึกรู้เรื่อง แผ่นแพรปริศนาที่ได้จากสวีเจียวเจียวก็อาจจะได้นำมาใช้ประโยชน์ด้วย

"อักขระมารไม่น่าจะเข้าใจยากขนาดนั้นหรอก ขนาดสวีเจียวเจียวยังศึกษาจนรู้เรื่องได้เลย แล้วทำไมข้าจะทำไม่ได้"

คิดได้ดังนั้น หวังอี้ที่เก็บตัวเงียบอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเพียรชั่วคราวมาพักใหญ่ ก็ตัดสินใจออกจากถ้ำไปหยั่งเชิงหลิ่วจินเซียนดูเสียหน่อย

............

............

"ศิษย์น้องหวังกลับไปเถอะ ข้ากำลังเร่งปรับปรุงกู่ผึ้งให้สมบูรณ์ ไม่มีเวลามานั่งจับเข่าคุยกับเจ้าหรอกนะ"

เสียงดังทะลุประตูหินออกมา หวังอี้บิดปลายเท้าไปมาด้วยความรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย 'จับเข่าคุยกัน' นี่มันฟังดูสนิทสนมเกินไปหน่อยนะ

ดูจากพฤติกรรมตอนที่ได้ใกล้ชิดกันก่อนหน้านี้ การที่ไม่มีศิษย์ยอดเขากู่พิษมาคอยหนุนหลัง ศิษย์พี่หลิ่วผู้นี้ก็สามารถลดความแข็งกร้าวและพูดจาอ่อนโยนลงได้เหมือนกัน

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากจะสนทนาด้วย หวังอี้ก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ เขาเพียงกล่าวทักทายสองสามคำแล้วก็ขอตัวลา

เป้าหมายที่สองคือกู่เจิ้งซุ่น

น่าเสียดายที่ศิษย์พี่กู่ผู้นี้มีท่าทีต่อต้านอย่างหนัก ไม่ว่าหวังอี้จะตะโกนเรียกอยู่หน้าค่ายกลอย่างไร เขาก็ไม่ยอมปริปากตอบโต้ เห็นได้ชัดว่าเขากลัวจะถูกจับมาเชือด

"แปลกแฮะ ข้าเองก็ไม่ใช่พวกกระหายเลือดสักหน่อย ทำไมถึงได้กลัวข้ากันขนาดนี้นะ"

เขาแอบบ่นอุบอิบในใจ

ขณะที่กำลังจะมุ่งหน้าไปหาเป้าหมายที่สามอย่างซือถูหง ฝีเท้าของหวังอี้ก็ต้องชะงักงัน

หรือว่า พวกเขาจะเดาเรื่องที่ข้าทำลงไปในช่วงที่ผ่านมาได้แล้ว? ไม่น่าจะใช่นะ ความขัดแย้งภายในระหว่างยอดเขาเบญจหยินกับยอดเขากู่พิษ มันเกี่ยวอะไรกับข้าเล่า

อย่างมากก็แค่เก็บเกี่ยวผลประโยชน์เท่านั้นเอง ตลอดมาก็ไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมหรือยุยงปลุกปั่นด้วยความประสงค์ร้ายเสียหน่อย

ไม่นานนัก

ณ ถ้ำบำเพ็ญเพียรชั่วคราวบริเวณชายขอบของภูเขากระดูกดำ หวังอี้ตะโกนเรียกเสียงดัง "ศิษย์พี่ซือถู คนแซ่หวังมาเยี่ยมเยียนแล้วขอรับ"

….เงียบกริบ!

ไม่อยู่หรือ? หวังอี้ขมวดคิ้วแน่น

ตอนนี้ภูเขากระดูกดำทั้งสามยอดถูกสิงโตกระดูกเจิงระดับสองยึดครองไปหนึ่งยอด พวกเขาแทบจะไม่ได้อาศัยอยู่บนนั้นเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไปเก็บดอกเสวียนจิงหรือไม้กระดูกดำหรอก

ส่วนเจ้าศพปีศาจระดับสร้างรากฐานนั่นก็ไม่เคยโผล่ออกมาจากโบราณสถานเลย จึงไม่ต้องกังวลอะไรมาก

หลิ่วจินเซียนอยู่ไกลออกไป กู่เจิ้งซุ่นก็มีค่ายกลคุ้มครอง มีเพียงซือถูหงเท่านั้นที่ขุดถ้ำชั่วคราวอยู่ตรงชายขอบของภูเขากระดูกดำฝั่งขวา เพื่อความสะดวกในการเลี้ยงผี

วิชาควบคุมผีของยอดเขาเบญจหยินไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่พวกเขามักจะเลี้ยงเฉพาะผีหลักเท่านั้น นั่นก็คือ ระดับหลอมปราณหนึ่งตน ระดับสร้างรากฐานหนึ่งตน ระดับแก่นทองคำหนึ่งตน เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ

มีส่วนคล้ายกับผู้บำเพ็ญเพียรสายควบคุมสัตว์อสูรอยู่บ้าง

วิธีการเลี้ยงผีแบบนี้เน้นไปที่ความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง การโจมตีกลุ่มขนาดเล็กก็มีข้อได้เปรียบอย่างมาก เมื่อผนวกกับการใช้อาวุธวิเศษอย่าง [ธงเรียกวิญญาณ] พวกเขาก็แทบจะกุมความได้เปรียบในการต่อสู้ทุกรูปแบบ

จึงสามารถครองอันดับหนึ่งในสี่ของนิกายโลหิตวิญญาณผกผันได้อย่างมั่นคง

ตะโกนเรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่มีเสียงตอบรับ หวังอี้กำลังจะหมุนตัวกลับ แล้วค่อยหาโอกาสมาใหม่คราวหน้า ทว่ามุมปากของเขากลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มพริ้มพราย

"เนตรทมิฬไท่หยิน จงปรากฏ~"

ดวงตาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นรูปจันทร์เสี้ยว สายตาสามารถทะลวงผ่านโขดหินและค่ายกลเข้าไปมองเห็นดวงไฟวิญญาณแห่งชีวิตของคนเป็นที่ซ่อนอยู่ภายในได้

ดูเหมือนว่าทุกคนจะพากันหลบหน้าข้าสินะ

เสียงของเขาดังขึ้นอีกหลายระดับ

"ศิษย์พี่ซือถู เหตุใดจึงไม่ยอมพบหน้าข้า!!"