บทที่ 66 ทะลวงระดับต่อเนื่อง

บทที่ 66 ทะลวงระดับต่อเนื่อง

บรรยากาศกลับมาสงบลงอีกครั้ง

กู่เจิ้งซุ่นเอ่ยเสียงอู้อี้ "เรื่องโบราณสถานวังบาดาลไม่ต้องพูดถึงอีกแล้ว ตอนนี้ภูเขากระดูกดำทั้งสามยอดเหลือพวกเราแค่สี่คน สู้กลับไปสักรอบ แล้วค่อยส่งคนมาเพิ่มดีกว่า"

"ไม่ได้" หลิ่วจินเซียนลูบคลำกู่ผึ้งในมือเล่น พลางเอ่ยเสียงต่ำ "กำหนดการลาดตระเวนห้าปี จะละเลยแม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้"

พูดน่ะพูดแบบนั้น แต่คนอ่านขาดย่อมดูออกว่า ที่นางรั้งอยู่ก็เพื่อสกัดกลั่นกู่ผึ้งตัวนี้ให้สำเร็จอย่างสมบูรณ์ ก็แน่ล่ะ ขนาดนางพญาผึ้งพิษระดับสองยังถูกนางงัดไม้ตายก้นหีบออกมาสยบได้เลย

ต้นทุนที่จมลงไปมันมหาศาลเกินไป จำเป็นต้องใช้ผึ้งพิษเน่าเปื่อยของภูเขากระดูกดำมาสกัดกลั่นขั้นต่อไปถึงจะมีโอกาสสำเร็จ นางไม่มีทางยอมจากไปแน่

เมื่อซือถูหงได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย

"ข้าเห็นด้วย"

เขาไม่เพียงแต่ใช้ประโยชน์จากดอกเสวียนจิงได้เท่านั้น แต่ยังได้รับผลประโยชน์จากการเลี้ยงผีในป่าไม้กระดูกดำอีกด้วย เทียบกับกลับนิกายแล้ว ได้กำไรมากกว่าเห็นๆ อยู่ครบห้าปีมีแต่กำไรล้วนๆ

มีเพียงกู่เจิ้งซุ่นเท่านั้น ที่เป้าหมายในการมาที่นี่ก็เพื่อโบราณสถานวังบาดาล หวังจะได้พบวาสนาครั้งใหญ่ แต่ทุกอย่างกลับสูญเปล่า ตอนนี้เขาหมดอาลัยตายอยาก ร้อนใจอยากจะกลับเต็มทน

บวกกับสภาพแวดล้อมที่ไม่ปลอดภัย และความหวาดระแวงที่ดันไปล่วงเกินคนทั้งสามพร้อมกัน ทำให้กู่เจิ้งซุ่นกลัวจนหัวหดแล้ว!

ตอนแรกก็หักหลังหวังอี้ พอร่วมมือกับซือถูหงก็ดันไม่ยอมจัดการหลิ่วจินเซียน กลายเป็นว่าผิดใจมันทั้งสามฝ่ายไปเลย

ใครหน้าไหนก็ไม่อยากจะมองหน้าเขาทั้งนั้น

ตอนนั้นเองหวังอี้ก็เอ่ยขึ้นมา "ข้าก็เห็นด้วยกับแผนการของศิษย์พี่หลิ่วขอรับ"

จุดประสงค์แรกสุดที่เขามาภูเขากระดูกดำก็เพื่อลี้ภัย

ตอนนี้กอบโกยมากระเป๋าตุงแล้ว จำเป็นต้องใช้เวลาย่อยสลาย จึงไม่อยากรีบกลับเร็วเกินไป ทรัพยากรในมือเก็บไว้มันก็ไม่หนีไปไหนหรอก รอให้ตบะยกระดับขึ้นไปอีกขั้นก่อนเถอะ

พอกลับไปแล้ว จะได้วางแผนเรื่องทรัพยากรสำหรับสร้างรากฐานได้เลย

ถือโอกาสไปสืบหาวิชาลับวิถีมารที่สามารถชดเชยพรสวรรค์แต่กำเนิดได้ด้วย นี่สิถึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

มติสามต่อหนึ่ง จึงตกลงกันว่าจะปักหลักเฝ้าภูเขากระดูกดำต่อไป

หลังจากนั้น

กู่เจิ้งซุ่นหลบเข้าไปในค่ายกล ไม่มีทีท่าว่าจะโผล่หัวออกมาอีก ส่วนหลิ่วจินเซียนก็เริ่มออกวิ่งเต้นไปทั่ว เพื่อค้นหาถ้ำตามธรรมชาติและตามรอยฝูงผึ้งพิษเน่าเปื่อย

ซือถูหงเก็บตัวเงียบอยู่ในป่าไม้กระดูกดำ เลี้ยงทาสผีหยินของตัวเองอย่างสบายใจ

ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ทุกอย่างกลับสงบสุขลงอย่างไม่น่าเชื่อ

ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องขับไล่สัตว์อสูรกระดูกระดับสร้างรากฐานตัวนั้นอีกเลย หวังอี้ยินดีนักที่เป็นเช่นนี้ เขาเองก็ต้องการเวลาพอดี

ด้วยเหตุนี้ ภูเขากระดูกดำจึงสงบสุขอย่างแท้จริง

............

............

พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกหนึ่งปี

นับเป็นช่วงปลายเดือนห้าในปีที่ห้าของชีวิตศิษย์สายนอกของหวังอี้ และเป็นเวลาสองปีครึ่งแล้วที่มาเยือนภูเขากระดูกดำ

ลองนับวันเวลาดู เขาก็อายุครบยี่สิบสองปีบริบูรณ์แล้ว

ช่วงเวลานี้เขากลืนโอสถโลหิตเยือกแข็งระดับสมบูรณ์เม็ดที่สามลงไปแล้ว อีกทั้งยังสกัดกลั่นไปได้เกือบสองในสาม พลังวิญญาณในร่างอัดแน่นจนถึงขีดสุด

พลังวิญญาณครบ 999 สายพอดิบพอดี แต่ละสายเทียบเท่ากับพลังวิญญาณสิบเส้น

"การทะลวงระดับ จะต้องเป็นวันนี้แหละ!"

เขาโคจรวิชาอย่างกระตือรือร้น ชักนำพลังวิญญาณให้ไหลเวียนผ่านเส้นลมปราณ ทะลวงไปทั่วแขนขาและสรรพางค์กาย แม้แต่แขนซ้ายซึ่งเป็นของนอกกายที่เพิ่งต่อติดเข้าไป ก็ยังถูกผนวกรวมเข้าไปในเส้นทางการโคจรของวิชาด้วย

แขนศพนั้นเหน็บหนาว ซ้ำยังแฝงไปด้วยไอความตาย

มันถูกโอสถโลหิตหยินที่เขาควบแน่นอย่างต่อเนื่องควบคุมไว้ในแขนซ้าย รักษาสมดุลอันละเอียดอ่อนเอาไว้

การโคจรพลังวิญญาณเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ร่างของหวังอี้สั่นสะท้าน

พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งจากภายนอกหลอมรวมเข้าสู่ทะเลปราณตันเถียนอย่างว่าง่าย ในที่สุดพลังวิญญาณสายที่หนึ่งพันก็ถูกบ่มเพาะออกมาสำเร็จ

กลิ่นอายพลังพุ่งพรวดขึ้นทันที ผลประโยชน์จากการทะลวงระดับ ทำให้ทั้งร่างกาย เส้นลมปราณ สัมผัสเทวะ... และสิ่งลี้ลับในร่างกายมนุษย์อีกมากมายได้รับการยกระดับขึ้นในระดับหนึ่ง

"ระดับหลอมปราณขั้นที่หก!"

เขาพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาหนึ่งคำ ก่อนจะโคจรวิชาต่อไปเพื่อรักษาระดับพลังให้เสถียร

สิบวันให้หลัง

ภายในห้องลับของถ้ำบำเพ็ญเพียรชั่วคราว สถานที่แห่งนี้ถูกหวังอี้ปิดผนึกอย่างมิดชิดด้วยค่ายกลโลหิตหมอกเร้นวิญญาณ ใจกลางห้องลับคือสระหินสี่เหลี่ยม

น้ำพุภูเขาที่แฝงไอวิญญาณเจือจางถูกเติมจนเต็มครึ่งสระ

หวังอี้ถอดเสื้อผ้าและกางเกงออก หย่อนร่างเปลือยเปล่าลงแช่ในน้ำพุ จากนั้นถุงเก็บของสามใบก็ลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ ปากถุงเปิดกว้าง

ดอกเสวียนจิงจำนวนนับไม่ถ้วนเททะลักออกมา หวังอี้ใช้วิธี 'ชำระยาสกัดกลั่น' ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาหลอมโอสถ รีดเร้นคุณค่าของดอกเสวียนจิงเหล่านี้ออกมาจนหยดสุดท้าย

หยาดผลึกสีชมพูอมแดงหยดลงสู่สระน้ำ

การกระทำนี้เดิมทีควรจะทำให้เจือจางลง แต่กลับกลายเป็นว่าหยาดผลึกที่เทลงไปมีปริมาณมากกว่าน้ำเสียอีก ทำให้ความเข้มข้นทะลุปรอทเหนือกว่าดอกเสวียนจิงดอกเดียวไปไกลลิบ

ยิ่งไปกว่านั้น การใช้วิธีนี้ดูดซับ ยังช่วยบรรเทาปัญหารากวิญญาณขยะสกัดกลั่นไม่ได้เรื่องไปได้ส่วนหนึ่ง ต่อให้ถูกขับออกจากร่างกาย มันก็ยังคงอยู่ในสระน้ำดอกเสวียนจิงต่อไปได้อีกนาน

ขอเพียงสามารถดูดซับเป็นครั้งที่สองได้ แค่ใช้ประโยชน์ได้สักหนึ่งในสิบส่วน ก็คุ้มค่ากว่าการกลืนกินเข้าไปโต้งๆ ตั้งไม่รู้กี่เท่า!

ดอกไม้ที่เขาสะสมไว้มันเยอะเกินไป ใช้ยังไงก็ไม่มีทางหมด

พูดกันตามตรง นี่นับเป็นครั้งแรกที่หวังอี้ไม่ได้ใช้ [ช่องจัดวาง] ในการทะลวงระดับ ถึงจะบอกว่าต้องพึ่งพาสิ่งของภายนอกก็เถอะ แต่มันก็ถือเป็นพัฒนาการก้าวหนึ่งไม่ใช่หรือไง

เมื่อเคล็ดโลหิตเยือกแข็งระดับสมบูรณ์ถูกโคจร

ฤทธิ์ยาจำนวนมหาศาลถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกาย ชำระล้างและหลอมรวมระดับพลังวิญญาณของหวังอี้อย่างต่อเนื่อง ด้วยความแตกฉานในวิชาขั้นสูง เขาจึงสูดกลืนเข้าไปในรวดเดียวได้มาก ทั้งยังควบคุมได้อย่างแยบคาย

ติดตรงที่รากวิญญาณมันขยะเกินไป สกัดกลั่นได้ช้าเป็นเต่าคลาน สิ้นเปลืองไปอย่างน่าเสียดาย

โคจรครบรอบจันทราหนึ่งหน ส่งผลต่อพลังวิญญาณไม่ถึงครึ่งส่วน แต่ทำยังไงได้ ทรัพยากรมันล้นทะลักจนแทบจะระเบิด จึงบีบบังคับให้พลังวิญญาณหนึ่งพันสายของหวังอี้ถูกทำให้บริสุทธิ์และหลอมรวมกันอย่างต่อเนื่อง

จากสิบกลายเป็นหนึ่ง จากพันกลายเป็นร้อย สายน้ำบรรจบเป็นเกลียวคลื่น!

พลังวิญญาณที่เคยเบาบางดั่งม่านหมอกกลับเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ พลังวิญญาณแต่ละเกลียวเทียบได้กับร้อยเส้น คุณภาพชั้นเลิศ ทนทานขึ้นมาก ทั้งยังชำระล้างร่างกายและสัมผัสเทวะได้ผลลัพธ์ยอดเยี่ยมยิ่งขึ้น

เวลาล่วงเลยไปอย่างช้าๆ หวังอี้ดำดิ่งอยู่ในการบำเพ็ญเพียรอย่างสมบูรณ์ หิวก็กลืนโอสถงดธัญญาหารระดับสมบูรณ์หนึ่งเม็ด กระหายก็ดื่มน้ำอาบกายของตัวเองเข้าไปอึกหนึ่ง

กลิ่นอายพลังยิ่งพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด จนกระทั่งถึงขีดจำกัดใดขีดจำกัดหนึ่ง

เป๊าะ!

เสียงคอขวดที่ถูกทลายดังขึ้นแผ่วเบา ร่างของหวังอี้ระเบิดพลังวิญญาณอันเข้มข้นออกมา วินาทีนี้เขาสกัดกลั่นวิญญาณครั้งที่สองสำเร็จลุล่วงแล้ว

ระดับตบะเองก็เลื่อนขั้นไปตามน้ำอย่างง่ายดาย

"นี่สินะความรู้สึกของระดับหลอมปราณขั้นที่เจ็ด... ข้าเข้าสู่วิถีบำเพ็ญเพียรตอนอายุสิบหก ผ่านมาหกปีเต็มถึงได้บรรลุระดับหลอมปราณขั้นปลาย มรรคาสวรรค์อมตะช่างก้าวเดินยากลำบากเสียจริง"

พลังวิญญาณโลหิตเยือกแข็งสีน้ำเงินเจือดำในร่างเหลือเพียงหนึ่งร้อยเกลียว แต่มันกลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเวลาใดๆ หากใช้วิชาอาคมระดับสูง ก็ไม่ต้องคอยพะวงหน้าพะวงหลังอีกต่อไป

นับว่าแก้ปัญหาจุดอ่อนใหญ่เรื่องพลังวิญญาณไม่พอของเขาไปได้

เขาทบทวนวันเวลาในใจเงียบๆ นับตั้งแต่ลงแช่ในสระดอกไม้เพื่อเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ก็ผ่านไปแล้วราวๆ สามเดือน ทะลวงระดับสู่ระดับหลอมปราณขั้นที่เจ็ดได้โดยตรง

หยาดผลึกดอกเสวียนจิงในสระนี้ก็ยังใช้ไม่หมดเลย

หวังอี้จึงเก็บตัวบำเพ็ญเพียรต่อไป ทำการชำระพลังวิญญาณให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น เพื่อให้มันกลายสภาพเป็นปราณแท้กึ่งของเหลว นี่สิถึงจะเป็นความลี้ลับที่แท้จริงของดอกเสวียนจิง จะพลาดไปได้อย่างไร

ส่วนการฝึกฝนในขั้นต่อไป ก็ยังคงเป็นการสะสมพลังวิญญาณเช่นเดิม

จากร้อยเกลียวสะสมไปจนถึงสามร้อยเกลียว ก็จะสามารถทะลวงสู่ระดับหลอมปราณขั้นที่แปดได้แล้ว ซึ่งเทียบเท่ากับพลังวิญญาณสองหมื่นเส้น หากพึ่งพาแค่ [ช่องจัดวาง] เขาต้องใช้เวลาถึงห้าพันวัน เกือบๆ สิบสามปีเชียวนะ!

นี่แหละหนารากวิญญาณขยะ ขนาดเปิดโปรโกงแล้วยังต้องอัดอั้นตันใจขนาดนี้

แต่มันก็ใกล้เคียงกับรากวิญญาณสามสายแล้วล่ะ อย่างน้อยๆ ก่อนอายุร้อยปีก็ยังมีโอกาสได้ลองสร้างรากฐาน พวกรากวิญญาณสี่สาย ห้าสายปกติน่ะหรือ เลิกฝันไปได้เลย

ในเมื่อเขามีทรัพยากรล้นเหลือ บางทีอาจมีโอกาสได้ลองสร้างรากฐานก่อนอายุห้าสิบปีด้วยซ้ำ ในบางแง่มุมก็ถือว่าด้อยกว่ารากวิญญาณคู่แค่กระจิ๊ดริดเท่านั้นแหละ

ส่วนการทะลวงสู่ระดับหลอมปราณขั้นที่เก้า ขอเพียงสะสมให้ครบเจ็ดร้อยเกลียวพลังวิญญาณ จากนั้นสะสมต่อไปให้ครบหนึ่งพันเกลียว ก็จะเรียกได้ว่าบรรลุระดับหลอมปราณขั้นสมบูรณ์

และสามารถเตรียมตัวทะลวงระดับได้เลย!