บทที่ 35 มาให้เชือดถึงที่อีกแล้ว?

บทที่ 35 มาให้เชือดถึงที่อีกแล้ว?

เรื่องแผนการน่ะหรือ มันก็มักจะพลิกผันได้เสมอตามแต่สถานการณ์และความคิดที่ผุดขึ้นมาแบบปุบปับนั่นแหละ หวังอี้เตรียมที่จะควักเงินหาคาถาอาคมมาเพิ่มอีกสักสองสามวิชา เพื่อติดอาวุธให้ตัวเองแข็งแกร่งรอบด้านมากยิ่งขึ้น

วิชากระบี่น้ำแข็งไว้รุก วิชาโล่น้ำแข็งไว้รับ

เขายังขาดวิชาประเภทท่าร่าง หรือไม่ก็พวกวิชาสายสนับสนุน ยิ่งฝึกยากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ก็นะ ในเมื่อมี [ช่องจัดวาง] อยู่ทั้งที บนโลกนี้ก็แทบจะไม่มีเคล็ดวิชาหรือวิชาศักดิ์สิทธิ์ใดที่เขาฝึกไม่สำเร็จหรอก

ต่อให้เนื้อหาไม่ครบ [ช่องจัดวาง] ก็จะจัดการแก้ปัญหาให้เองเสร็จสรรพ

ในจุดนี้ [วิชาลับมารศพ] คือข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุด

วันนี้

หลังจากเสร็จสิ้นกิจวัตรการบำเพ็ญเพียรและขั้นตอนการหลอมโอสถในแต่ละวันแล้ว หวังอี้ก็เตรียมตัวเดินทางไปยังหอไหมน้ำแข็ง

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาค่ำมืดดึกดื่น เขาก็ไม่ได้รู้สึกวิตกกังวลอะไร วันนี้ไม่เหมือนวันวานอีกต่อไป หลังจากที่วิชาบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์ ทั้งพลังรบและความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขาก็ล้วนถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

เขามั่นใจว่าในบรรดาผู้บำเพ็ญเพียรระดับหลอมปราณขั้นกลางด้วยกัน ตัวเขานั้นจัดอยู่ในระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน

จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความชะล่าใจไปบ้าง

ระหว่างที่เดินออกจากย่านเทพอสูรเพื่อมุ่งหน้าไปยังย่านเยือกแข็ง เขาได้เลือกเดินลัดเลาะเข้าไปในตรอกแคบๆ สายหนึ่ง ภายในตรอกมืดสนิทไร้แสงสว่าง ทั้งยังไร้ซึ่งเงาของผู้คน

หวังอี้รีบสาวเท้าเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าพอเหยียบย่างเข้าไปปุ๊บ เรื่องราวก็เกิดขึ้นปั๊บ

เส้นด้ายจำนวนนับไม่ถ้วนถูกขึงดักรอกันอย่างหนาแน่นอยู่เบื้องหน้า

ดูราวกับเป็นกับดักที่เตรียมไว้รอเหยื่อมาติดกับ เมื่อหันขวับกลับไปมอง เส้นทางที่เพิ่งเดินผ่านมาก็ปรากฏเงาดำสองร่างโผล่มายืนอุดทางหนีทีไล่เอาไว้จนมิดชิด

หวังอี้หรี่ตาลง พลางถอนหายใจในความประมาทเลินเล่อของตนเอง

เวลาที่ชีวิตราบรื่นเกินไปก็มักจะเจอกับสถานการณ์แบบนี้แหละ ถือซะว่าเป็นการกระตุกต่อมให้ตื่นตัวก็แล้วกัน จะได้ไม่ไปสะดุดล้มหัวทิ่มหน้าแหกเอาในวันข้างหน้า

“พวกเจ้าเป็นใคร?”

ระหว่างที่เอ่ยปากถาม ก็มีอีกสองคนปรากฏตัวขึ้นมาหลังกับดักด้าย เบ็ดเสร็จรวมเป็นสี่คน สองคนอยู่ระดับหลอมปราณขั้นสี่ และอีกสองคนอยู่ระดับหลอมปราณขั้นหก

ค่อนข้างตึงมืออยู่บ้าง ทว่ายังอยู่ในระยะที่รับไหว

“อย่ายุกยิก ยกมือขึ้นซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกข้าลงมืออำมหิตก็แล้วกัน”

สัมผัสไม่ได้ถึงจิตสังหาร

ดังนั้น... แค่มาปล้นงั้นหรือ?

หวังอี้ยกมือข้างเดียวขึ้นเหนือหัว ทว่าทั้งสี่คนกลับชะงักกึกไปพร้อมกัน ก่อนจะตวาดลั่น “บิดาบอกให้ยกมือขึ้นไงวะ แล้วมืออีกข้างของเจ้ามัวทำซากอะไรอยู่?!!”

แววตาของหวังอี้มืดครึ้มลง นี่มันมุกตลกร้ายบ้าบออะไรกันเนี่ย

“สหายนักพรตแหกตาดูให้ดีเถิด ข้ามีมือแค่ข้างเดียวเท่านั้น”

“โอ้~”

“ไม่ทันสังเกตเลยแฮะ”

น้ำเสียงเย้าแหย่กวนโทสะเช่นนี้ ทำให้หวังอี้มั่นใจได้ทันทีว่าพวกมันต้องรู้จักเขาแน่ๆ และคำพูดพวกนี้ก็จงใจปั่นหัวเขาเล่นชัดๆ

…แบบนี้ใครมันจะไปทนไหว!

วิชากระบี่น้ำแข็งขั้นสมบูรณ์นั้น หลุดพ้นจากข้อจำกัดของการร่ายรำมุทราไปนานแล้ว เพียงแค่ขยับความคิดก็สามารถใช้ออกได้ทันที หากจะให้พูดถึงเวลาเตรียมการ สิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือการโคจรพลังวิญญาณในเส้นลมปราณเท่านั้น

“ไป!”

ชั่วพริบตา กระบี่น้ำแข็งสิบเล่มก็พุ่งทะยานออกไปพร้อมกัน เป้าหมายคือทิศทางเบื้องหน้า เส้นด้ายที่ดูมีกลไกซับซ้อนเหล่านั้น ถูกกระบี่น้ำแข็งกระหน่ำแทงจนขาดสะบั้นไปอย่างพร้อมเพรียง

ในบรรดาสองคนที่ขวางทางอยู่ด้านหน้านั้น คนที่อยู่ระดับหลอมปราณขั้นสี่ถูกกระบี่แทงทะลุหัวไหล่ทั้งสองข้าง ร่างถูกตรึงติดกับพื้นไปในทันที ส่วนอีกคนในระดับหลอมปราณขั้นหกก็สามารถตอบสนองได้ทันท่วงที

มันอาศัยท่าร่างที่พลิ้วไหวหลบหลีกการโจมตีไปได้ ขณะที่ใบหน้ากำลังเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย เตรียมจะแค่นเสียงเย้ยหยันออกมาสักสองสามคำ ทว่ากลับได้ยิน...

ฉัวะ!

ฉัวะ!

ฉัวะ!

กระบี่สามเล่มพุ่งแทงติดต่อกัน กลับกลายเป็นกระบวนท่าตลบหลังพุ่งทะลวงเข้าที่กะโหลกศีรษะและหน้าอกซ้ายขวาของมันอย่างจัง ยังไม่ทันจะได้หลุดคำพูดใดออกมา มันก็สิ้นใจตายภายใต้วิชากระบี่น้ำแข็งเสียแล้ว

คาถาอาคมขั้นสมบูรณ์นั้นมีประโยชน์พลิกแพลงได้ไร้ขีดจำกัด โจมตีในยามที่ศัตรูไม่ทันตั้งตัว จู่โจมในจุดที่ศัตรูคาดไม่ถึง

ยิ่งเมื่อชิงความได้เปรียบมาได้ก่อน หากไม่มีคาถาอาคมขั้นสมบูรณ์ในระดับเดียวกัน พวกมันก็ทำได้เพียงหลบซ่อน ไม่อาจตอบโต้กลับได้เลย

คราวนี้เส้นทางเบื้องหน้าเปิดโล่งแล้ว สองคนที่อยู่ด้านหลังหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก รีบหยุดชะงักแล้วร่ายคาถาทันที

“วิชาวิญญาณร้าย ไป!”

วิชาควบคุมผีงั้นหรือ? หวังอี้ใจกระตุก เมื่อเห็นกะโหลกผีควันดำพุ่งเข้ามาพร้อมเสียงคำราม เขาก็ยื่นมือออกไปเบื้องหน้า

โล่น้ำแข็งทรงเหลี่ยมปรากฏขึ้นมาปัดป้องมันเอาไว้ เท้าขวาของเขาเหยียบลงบนพื้นดิน พุ่งตัวราวกับจิ้งจกไต่กำแพง เพียงไม่กี่ก้าวก็กระโจนขึ้นไปบนหลังคาได้สำเร็จ

“แย่แล้ว มันจะหนี ตามไป!”

สิ้นเสียงคำราม ก็เห็นกระบี่น้ำแข็งถี่ยิบพุ่งสวนลงมา คนที่อยู่ระดับหลอมปราณขั้นสี่คนนั้นยังไม่ได้ออกกระบวนท่าเลยตั้งแต่ต้นจนจบ กลับถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง ช่างน่าเวทนาเสียนี่กระไร

สี่คนตายไปสาม หวังอี้ร่อนถลาลงมาราวกับพญาอินทรีสยายปีก

ชายคนนั้นกัดฟันกระอักเลือดแก่นแท้ออกมา กะโหลกผีอีกลูกพุ่งออกจากร่างของมัน ลากเส้นเลือดประหลาดพุ่งชนเข้ามา

หวังอี้ดึงมือขวากลับมาไว้แนบอก ใช้มุทราป้องกันเพื่อร่ายวิชาโล่น้ำแข็งอีกครั้ง ครั้งนี้แตกต่างออกไปเล็กน้อย โล่น้ำแข็งทรงเหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ควรจะเป็น กลับแตกตัวออกเป็นสิบชิ้นราวกับมีดบิน พุ่งเข้าไปล้อมรอบกะโหลกผีเส้นเลือดนั่นไว้ทุกทิศทาง

จากนั้นก็พุ่งตัวประชิด แล้วตวัดเท้าเตะเสยขึ้นไป!

ราวกับพละกำลังสวรรค์ประทาน ฟันครึ่งปากของมันถูกเตะจนแหลกละเอียด เคล็ดโลหิตเยือกแข็งนั้นมีผลในการหล่อหลอมร่างกายอยู่บ้าง แม้จะเทียบไม่ได้กับพวกผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาที่เน้นฝึกฝนร่างกายโดยเฉพาะ ทว่าก็ยังเหนือกว่าพวกผอมแห้งแรงน้อยที่เอาเลือดไปเลี้ยงผีพวกนี้อย่างเทียบไม่ติด

เพียงขยับความคิด ในช่องว่างที่กะโหลกผีลูกแรกกำลังพุ่งกลับมาป้องกัน...

กระบี่น้ำแข็งก็บั่นคอของมันจนขาดสะบั้น!

เมื่อเจ้านายตาย ภูตผีสองตนที่มีชีวิตผูกติดกันก็พลอยแหลกสลายตามไปด้วย หวังอี้ขมวดคิ้วจ้องมองเศษซากความพินาศที่เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น

“ศิษย์ของยอดเขาเบญจหยิน...”

เขาจำไม่ได้เลยว่าไปล่วงเกินพวกมันตั้งแต่เมื่อไหร่ เป็นไปได้มากว่าพวกมันคงเป็นแค่นักเลงที่ถูกจ้างวานมา

จ้าวซ่างงั้นหรือ? ไม่มีทาง ความร่วมมือของพวกเขายังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามันอยู่เลย

เมื่อเบนสายตาไปมองคนที่ถูกกระบี่น้ำแข็งตรึงติดกับพื้นคนนั้น มุมปากของหวังอี้ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

หนึ่งก้านธูปให้หลัง

ตรอกแคบๆ ก็กลับคืนสู่สภาพเดิมตามปกติ โดยไม่มีร่องรอยใดๆ หลงเหลืออยู่เลย

ผ่านการทรมานรีดเค้นแบบงูๆ ปลาๆ มาได้ครู่หนึ่ง หวังอี้ก็ได้ข้อมูลที่เขาต้องการมา ศิษย์พวกนี้เดิมทีก็เป็นแค่พวกรับจ้างทำงานสกปรกอยู่แล้ว จะไปหวังให้พวกมันปิดปากเงียบสนิทก็คงเป็นไปไม่ได้

ดังนั้น พอขู่ฟ่อไปนิดหน่อย ทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือซ้อมด้วยซ้ำ มันก็คายออกมาจนหมดเปลือก มันไม่รู้หรอกว่าถูกจ้างมาด้วยเหตุผลอะไร มันบอกหวังอี้มาแค่ชื่อเดียวเท่านั้น

“…สวีเจียวเจียว”

พวกมันมาดักซุ่มรออยู่ค่อนเดือนแล้ว วันนี้ถึงเพิ่งจะดักตัวหวังอี้ได้

หากจำไม่ผิด สวีเจียวเจียวคือบุตรสาวของผู้ดูแลสวี และยังเป็นคุณหนูแห่งร้านโอสถสกุลสวีอีกด้วย ความบาดหมางระหว่างพวกเขาสองคนมีความเป็นไปได้เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่น่าจะบานปลายมาถึงขั้นนี้นี่นา

“หรือว่าผู้ดูแลสวีจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกันแน่?”

หวังอี้ครุ่นคิดบางอย่างในใจ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังหอไหมน้ำแข็งต่อไป

……………

……………

ตุบ~

จ้าวซ่างมุมปากกระตุก จ้องมองศพสดๆ สี่ร่างที่กองอยู่บนโต๊ะ เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเสนอราคาออกมา

“ศพของยอดเขาเบญจหยินราคาจะค่อนข้างต่ำหน่อย มีค่าแค่หนึ่งร้อยหินวิญญาณเท่านั้น”

สี่ศพเพิ่งจะได้แค่ร้อยเดียว? โคตรจะกระจอกเลย!

หวังอี้โยนถุงเก็บของที่ถูกคัดกรองมาแล้วอีกสี่ใบออกไป หินวิญญาณกับทรายวิญญาณในนั้นโดนเขาล้วงไปจนเกลี้ยงแล้ว ส่วนของกระจุกกระจิกที่เหลือก็ไม่มีค่าอะไรมากมาย จึงเหมาขายเลหลังให้จ้าวซ่างไปในราคาถูกๆ รวมเบ็ดเสร็จรับรายได้เข้ากระเป๋าไปห้าร้อยหินวิญญาณ

ก็พอถูไถไปได้ล่ะนะ

“ที่เจ้าถ่อมาซะดึกดื่นป่านนี้ ก็เพื่อเรื่องแค่นี้เองหรือ?”

หวังอี้ส่ายหน้า

“ศิษย์สายตรงซูคงจะทิ้งตำราถ่ายทอดวิชาอาคมเอาไว้ในหอไหมน้ำแข็งไม่น้อยเลยสินะ งัดออกมาให้ข้าเลือกดูหน่อยสิ”

จ้าวซ่างส่ายหัวอย่างจนใจ หยิบหยกแผ่นหนึ่งออกมาแล้วกล่าว

“หากเจ้าไม่ใช่คนของหอไหมน้ำแข็ง ก็ไม่มีสิทธิ์ได้ดูของพวกนี้หรอกนะ”

“ข้าก็ต้องใช่อยู่แล้วสิ” หลังจากใช้สัมผัสเทวะตรวจสอบดูรอบหนึ่ง หวังอี้ก็เลือกเป้าหมายได้สองวิชาอย่างรวดเร็ว “เอาสองวิชานี้แหละ”

จ้าวซ่างเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะแบมือออกไปเช่นกัน

“หนึ่งพันสามร้อย”

หวังอี้เบิกตากว้าง

“แพงหูฉี่ขนาดนี้เชียว?”

“เจ้าคิดว่าวิชาอาคมระดับสูงเป็นของถูกๆ หรือไง? ยอมให้เจ้าใช้หินวิญญาณแลกไปได้นี่ก็ถือว่าบุญโขแล้วนะ”

หวังอี้เงียบกริบไปในทันที “ลดให้ข้าแบบสุดๆ ไปเลย”

“หนึ่งพัน”

“แปดร้อย”

“นี่เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นตลาดสดหรือไง ถึงได้มาต่อราคาปาวๆ แบบนี้น่ะ?”

เมื่อเห็นสายตาของหวังอี้ จ้าวซ่างก็รู้ทันทีว่างานนี้คงขูดรีดไม่ได้แล้ว จึงหันหลังไปหยิบหยกถ่ายทอดวิชามาให้อย่างเงียบๆ

“ขอบคุณสหาย”

หวังอี้กล่าวคำอำลาด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว