บทที่ 30 ลาภลอย

บทที่ 30 ลาภลอย

พร้อมกับกองกำลังที่มารวมตัวกัน เรื่องราวก็ยิ่งลุกลามใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ จากคำพูดจาเหลวไหลของหวังอี้

แต่เขาก็ไม่ได้ตื่นตระหนก เมื่อมีผลประโยชน์อยู่ตรงหน้า ขอเพียงหยิบยื่นข้ออ้างให้ฝูง 'หมาใน' พวกนี้ได้สักข้อ ต่อให้ไม่ตายก็ต้องคางเหลือง

ในสถานการณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด การให้ผู้ดูแลสวีออกหน้ามาจัดการเรื่องนี้ย่อมเป็นทางออกที่ดีที่สุด ทว่าหลังจากบังเอิญไปรู้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างซูชิงซานกับจวนสกุลสวีเข้า เขาก็เหลือทางเลือกเพียงทางนี้ทางเดียวแล้ว

วิถีมาร วิถีมาร!

ยิ่งอยู่นาน หวังอี้ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนปลาได้น้ำ!

กองกำลังยอดฝีมือจากหอลงทัณฑ์หลายร้อยนายเคลื่อนพล ปกติในยามวิกาลก็ไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมาอยู่แล้ว พอเห็นขบวนทัพใหญ่โตขนาดนี้ ใครๆ ต่างก็แทบอยากจะขุดหลุมฝังหัวตัวเองลงไปในดิน ใครมันจะกล้าสอดส่องสายตามองกันล่ะ

ระหว่างทาง จัวโส่วชิ่งเอ่ยกับหวังอี้ว่า

"เจ้าบอกว่าถูกหลอกให้ลงนามในสัญญาที่ไม่เป็นธรรม ไหนล่ะสัญญา? เอามาให้ข้าดูหน่อย"

"อยู่นี่ขอรับ…"

หวังอี้ยื่นสัญญาฉบับที่อยู่ในมือของตนส่งให้ หลังจากจัวโส่วชิ่งอ่านจบก็เอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า "เงื่อนไขดีงามปานนี้ ยังเรียกว่าสัญญาที่ไม่เป็นธรรมอีกรึ? นี่เจ้ากำลังหลอกลวงข้าอยู่ใช่หรือไม่!"

"มิกล้า มิกล้าขอรับ ใต้เท้าจัว ท่านลองตรองดูสิขอรับ ในนิกายโลหิตวิญญาณผกผันของเราเคยมีสัญญาแบบนี้ด้วยหรือ? ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นภาพลวงตาทั้งสิ้น หากไม่ใช่เพราะถูกหลอกล่อ ศิษย์ก็คงไม่หลงกลหรอกขอรับ"

จัวโส่วชิ่งขมวดคิ้วครุ่นคิด ก็มีเหตุผล!

ยิ่งไปกว่านั้น ระยะเวลาในสัญญายังมีแค่หนึ่งปี พอเอามาปะติดปะต่อกับคำให้การของหวังอี้ก่อนหน้านี้ มันก็ดูเหมือนมีจุดประสงค์แอบแฝงที่จะใช้งานให้ตายตกไปภายในหนึ่งปี แถมยังมีลายลักษณ์อักษรระบุชัดเจนว่าจะไม่ให้การสนับสนุนหรือปลุกปั้นใดๆ ยิ่งตอกย้ำจุดประสงค์นี้ให้ชัดเจนขึ้นไปอีก!

เหมือนจงใจใช้เป็นของใช้แล้วทิ้งไม่มีผิด

"ดี ดี ดี กล้ามาก่อเรื่องที่ฟ้าดินไม่อาจทนดูได้ในย่านเทพอสูรภายใต้การดูแลของข้า ริบทรัพย์! ต้องริบทรัพย์ลูกเดียว!

"เจ้าชื่อหวังอี้ใช่ไหม วางใจเถอะ เจ้ากับสหายอีกสองสามคนของเจ้าจะได้รับการปฏิบัติอย่างยุติธรรมที่สุด ให้ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของนิกาย"

หวังอี้ถึงกับหน้ามืด แขนเสื้อที่ว่างเปล่าของเขามันช่างอบอุ่นเสียเหลือเกิน ปากก็พ่นคำเยินยอออกไปไม่หยุด ทำเอาจัวโส่วชิ่งเคลิบเคลิ้มจนตัวลอย

ไม่นาน ร้านโอสถสกุลสวีก็ปรากฏสู่สายตา

"ล้อมไว้!"

จัวโส่วชิ่งโบกมือสั่งการ ผู้บำเพ็ญเพียรจากหอลงทัณฑ์ต่างพากันกรูเข้าไปล้อมร้านโอสถเอาไว้ทุกทิศทางจนมดตัวเดียวก็เล็ดลอดออกไปไม่ได้ หวังอี้กลอกตากลิ้งกลอก ก่อนจะเสนอหน้าออกไปตะโกนเสียงดังก้องว่า

"คนข้างในจงฟังให้ดี ความผิดของพวกเจ้าแดงออกมาแล้ว

จงส่งมอบทรัพย์สินส่วนรวมที่ได้มาจากการขูดรีดและยักยอกออกมาให้หมด มิฉะนั้นจะสูบวิญญาณควักจิตพวกเจ้ามาหลอม ให้กลายเป็นผีสางไปชั่วกัปชั่วกัลป์ ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีกต่อไป!"

หลังจากตะโกนจนสุดเสียง หวังอี้ก็วิ่งกลับมาหาจัวโส่วชิ่ง พลางประจบสอพลอว่า

"เชิญขอรับ ใต้เท้า"

"โห…

ไม่เลวนี่"

จัวโส่วชิ่งพอใจกับการกระทำของหวังอี้มาก รู้สึกถูกอกถูกใจเป็นที่สุด เขากระแอมเบาๆ ปลดปล่อยแรงกดดันระดับสร้างรากฐานออกมาครอบคลุมร้านโอสถสกุลสวีเอาไว้ทั้งหมด

ภายในร้าน

ผู้เฒ่าจูที่กำลังอดหลับอดนอนตกแต่งบัญชีอยู่บนชั้นสาม ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองดูหลานชายที่กำลังสั่นงันงกด้วยความจนใจ

"เรื่องราวลุกลามมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงเจรจากันเท่านั้น หวังว่าจะพอเหลือทางรอดให้เจ้าได้บ้าง"

"ท่านปู่ ข้าไม่อยากตาย! หลานไม่อยากตาย!"

คุณชายจูในชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาว ล้มลุกคลุกคลานเข้าไปเกาะขาปู่ น้ำหูน้ำตาไหลพราก เดิมทีตั้งใจว่าอีกสองสามวันจะหาเรื่องออกไปกบดานนอกนิกายสักหน่อย ใครจะไปคิดว่าเรื่องมันจะแดงเร็วกะทันหันขนาดนี้ รับมือแทบไม่ทัน

"หลานปู่ ปล่อยมือเถอะ"

เมื่อเห็นแววตาอันแน่วแน่ของผู้เป็นปู่ คุณชายจูก็ก้มหน้า เดินตามผู้เฒ่าจูออกไปจากร้านโอสถสกุลสวี ภายนอกมีกองกำลังติดอาวุธยืนตระหง่าน บรรยากาศแผ่ซ่านไปด้วยความน่าเกรงขาม

บรรยากาศที่หนักอึ้งบดขยี้อารมณ์ของคุณชายจูจนพังทลายลงในพริบตา เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องไห้โฮพลางโขกศีรษะให้จัวโส่วชิ่งไม่หยุด

"ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้านะ...

ตาเฒ่านี่เป็นคนทำ ท่านปู่ของข้าเป็นคนทำ ไม่เกี่ยวกับข้าเลย"

"เฮ้อ…"

ผู้เฒ่าจูมองดูพฤติกรรมของหลานชายด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง เขาล้วงถุงเก็บของสิบใบออกมาจากสาบเสื้อ ส่งมอบใส่มือจัวโส่วชิ่งไปทั้งหมดโดยไม่ปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

ในคืนเดือนมืดที่ลมกรรโชกแรง หวังอี้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แถมยังมีคาถาเร้นราตรีคอยปกปิดกลิ่นอาย อีกฝ่ายจึงไม่ทันสังเกตเห็นเขา

จัวโส่วชิ่งต่างหากที่งุนงง ยอมจำนนกันง่ายๆ แค่นี้เลยหรือ? ปกติเวลาไปริบทรัพย์ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีการดิ้นรนต่อสู้กันบ้าง ไม่เคยเจอใครว่านอนสอนง่ายขนาดนี้มาก่อน

ช่างประหลาดแท้

เขาส่งสัมผัสเทวะเข้าไปตรวจสอบหินวิญญาณในถุงเก็บของ มีหินวิญญาณระดับต่ำอยู่ทั้งหมดเก้าหมื่นหกพันก้อน หากเทียบเป็นระดับกลางก็คือเก้าพันหกร้อยก้อน สำหรับเขาก็ถือว่าเป็นทรัพย์สินก้อนโตเอาเรื่อง

อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างหินวิญญาณมักจะคงที่เสมอมา

ระดับต่ำแลกเป็นระดับกลางจะห่างกันสิบเท่า ระดับกลางแลกเป็นระดับสูงจะห่างกันร้อยเท่า ส่วนหินวิญญาณระดับสูงสุดนั้น ถือเป็นของล้ำค่าในตัวเอง ไม่ถูกนำมาใช้เป็นสกุลเงินทั่วไป

ดังนั้นจึงมีเพียง 1000 : 100 : 1 สามอัตรานี้เท่านั้น

ผู้เฒ่าจูกำลังจะอ้าปากรับสารภาพผิดทั้งหมด ทว่ากลับได้ยินจัวโส่วชิ่งเอ่ยขึ้นว่า "มีแค่นี้เองรึ? คิดจะไล่ขอทานหรืออย่างไร ข้าได้ยินมาว่าเจ้ายักยอกไปถึงสามแสนหินวิญญาณไม่ใช่รึ"

ผู้เฒ่าจูแข้งขาอ่อนระทวย ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น สลัดคราบความนิ่งเฉยเมื่อครู่ทิ้งไปจนหมดสิ้น ริมฝีปากสั่นระริก

"ทะ... เท่าไหร่นะ?"

"หึ"

จัวโส่วชิ่งแค่นหัวเราะ เขาชอบพวกกระดูกแข็ง พอเชิดคางขึ้น ลูกน้องก็แห่กันเข้าไปในร้านโอสถสกุลสวีราวกับฝูงปลา ขนของทุกอย่างที่พอยกได้ติดมือกลับมาด้วย ก่อนจะแปะป้ายปิดผนึกไว้ที่หน้าประตู

จากนั้นก็สั่งให้ลูกน้องอีกกลุ่มคุมตัวปู่หลานสกุลจูกลับไปยังหอลงทัณฑ์

พอหันกลับมา เขาก็โยนปึกสัญญาเข้าใส่อกหวังอี้ ในนั้นไม่ได้มีแค่สัญญาของเขาสามฉบับ แต่ยังมีของพรรคพวกโจวเทารวมอยู่ด้วย หวังอี้ตาลุกวาว นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีลาภลอยตกถึงมือแบบนี้ด้วย

"เรื่องในคืนนี้ ไม่เกี่ยวกับเจ้า

ส่วนเรื่องผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานที่อยู่เบื้องหลังร้านโอสถสกุลสวี หอลงทัณฑ์จะมีวิธีจัดการเอง เจ้ากับสหายอีกสองสามคนจงอยู่ให้เงียบๆ ไว้ ในวันข้างหน้าเจ้าเต็มใจจะมารับใช้ข้าหรือไม่?"

หวังอี้รีบประสานมือตอบรับทันควัน

"ข้าน้อยยินดีถวายหัว รับใช้ใต้เท้าจัวจนกว่าชีวิตจะหาไม่ขอรับ"

"ปากหวานจริงนะ เอ้า นี่รางวัลของเจ้า"

หวังอี้ตาพร่าลายไปชั่วขณะ ถุงเก็บของขนาดเล็กลอยมาตกอยู่ในมือ ภายในไม่เพียงแต่จะมีหินวิญญาณหนึ่งพันก้อน แต่ยังมีเครื่องแบบและป้ายประจำตัวของศิษย์หอลงทัณฑ์รวมอยู่ด้วย

นี่มันลาภลอยชัดๆ!

จัวโส่วชิ่งพูดจบก็เดินจากไป ไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าให้เขาไปรายงานตัวที่หอลงทัณฑ์เมื่อไหร่ หวังอี้จึงเริ่มคาดเดาอะไรบางอย่างขึ้นมาในใจ

เรื่องในคืนนี้ จัวโส่วชิ่งมองความผิดปกติออกหมดแล้ว แต่เขาไม่พูด แถมยังออกปากชมเชยเสียใหญ่โต นี่คงกะจะให้เขาแฝงตัวไปตามร้านต่างๆ ทำตัวเป็นสายสืบให้สินะ...

"แบบนี้ก็เข้าท่าดี"

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาครึ่งค่อนคืน หวังอี้ก็เดินทอดน่องกลับไปนอนหลับปุ๋ยที่พัก ด้วยระดับพลังบำเพ็ญของเขา นอนแค่สองชั่วยามก็เพียงพอแล้ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เขาก็มาปรากฏตัวที่ร้านโอสถสกุลสวี

เดิมทีตั้งใจจะมารอพวกโจวเทา แต่ใครจะไปนึกว่าพวกเขากลับมารอหวังอี้ตั้งแต่ไก่โห่ พอคิดดูดีๆ ก็เข้าใจได้ไม่ยาก

ค่าตอบแทนที่ผู้เฒ่าจูให้นั้นสูงลิ่วจนผิดปกติ เดือนละสองร้อยเชียวนะ? ใครจะไปกล้าคิด มีก็แต่หวังอี้ที่ไม่รู้ราคาตลาด ถึงได้บ่นว่าน้อย

ด้วยค่าตอบแทนสูงปรี๊ดขนาดนี้ พวกเขาจึงอยากจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ จะได้ไม่ถูกไล่ออก เลยพากันมาเช้าตรู่ชนิดที่เรียกว่าแข่งขันกันขยันเลยทีเดียว

"เฮ้ ทางนี้"

โจวเทา หวงข่าย และหลัวผิงหู่กำลังยืนมึนงงอยู่กับป้ายปิดผนึกหน้าประตูร้าน พอได้ยินเสียงเรียกของหวังอี้ ก็รีบปรี่เข้ามาหาทันที

โจวเทามีระดับพลังบำเพ็ญสูงสุด คือระดับหลอมปราณขั้นแปด ทั้งยังมีวิชาหลอมโอสถที่เก่งกาจกว่าเพื่อน หลังจากได้เจอกันเมื่อวาน ในตอนนี้ทั้งสามคนจึงยกให้เขาเป็นพี่ใหญ่ และให้เขาเป็นคนออกหน้าเจรจา

"นักหลอมโอสถหวัง ที่เจ้าเรียกพวกเรามา เพราะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับร้านโอสถสกุลสวีใช่หรือไม่?"

"เรื่องมันยาวน่ะ…"

หวังอี้ส่ายหน้าถอนหายใจ ชี้ไปยังร้านอาหารใกล้ๆ แล้วกล่าวว่า "สู้ไปหาอะไรกินไปคุยไปไม่ดีกว่าหรือ ทุกท่านคงยังไม่ได้ทานมื้อเช้ากันมาใช่ไหมล่ะ"

"ก็ดี..."