บทที่ 23 ระดับหลอมปราณขั้นสี่

บทที่ 23 ระดับหลอมปราณขั้นสี่

หลังจากเฝ้ารออย่างสงบหนึ่งชั่วยาม

นิ้วมือของหวังอี้กระตุกเล็กน้อยสองสามครั้ง ในห้วงคำนึงปรากฏประสบการณ์และความรู้สึกในการหลอมโอสถขึ้นมาสายหนึ่ง ราวกับว่าเขาได้เปิดเตาหลอมโอสถด้วยตัวเองจริงๆ ครั้งหนึ่ง ทว่าล้มเหลว

ความรู้สึกนี้แตกต่างจากที่ผ่านๆ มาอย่างสิ้นเชิง เพราะเขาไม่เคยมีพื้นฐานด้านการหลอมโอสถมาก่อนเลย พอมาลงมือทำตรงๆ แบบนี้ประสบการณ์ที่ได้รับจึงย่ำแย่มาก มีแนวโน้มว่าจะกลายเป็นพวกใช้สัญชาตญาณล้วนๆ

"ที่แท้ก็รู้สึกแบบนี้นี่เอง..."

หวังอี้พึมพำในใจประโยคหนึ่งแล้วก็คร้านจะใส่ใจอีก วันธรรมดาก็หาหนังสือเกี่ยวกับหลักการแพทย์และคุณสมบัติยามาอ่านให้มากหน่อย ช้าเร็วก็คงอุดช่องโหว่เรื่องพื้นฐานได้เอง

ขั้นตอนภารกิจดำเนินมาถึงช่วงครึ่งหลังแล้ว เหลือเวลาอีกสองเดือน พลังวิญญาณในร่างของหวังอี้ก็ควบแน่นจนเกือบจะสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงพลังวิญญาณสามสายสุดท้ายที่ยังไม่ได้หลอมรวมเป็นหนึ่ง

เวลาที่จะทะลวงระดับในท้ายที่สุด ก็คงใกล้เคียงกับที่คาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้

ห้องที่ถานไถฉานเก็บตัวบำเพ็ญเพียรก็มีความเคลื่อนไหวหนักหน่วงขึ้นทุกวัน บริเวณใกล้เคียงกับตัวเรือนมีอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับมีกลิ่นหอมของโอสถโชยมาเป็นระลอก

วันเวลาที่พำนักอยู่ในสวนสมุนไพรนั้นสงบสุขยิ่งนัก ไม่มีพวกตาบอดคนไหนกล้ามาหาเรื่อง

ด้วยเหตุนี้ หวังอี้จึงมีช่วงเวลาที่สงบสุขและปลอดภัยที่สุด

เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงวันที่หนึ่งร้อยแปดสิบเก้า

หวังอี้ที่กำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่ อากาศรอบกายพลันบิดเบี้ยว ปราณวิญญาณควบแน่นเข้ามาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ท่ามกลางความเงียบสงัดคล้ายกับมีเสียง "เป๊าะ" ดังขึ้น

กลิ่นอายก้าวข้ามไปอีกระดับ กระดูกทั่วร่างส่งเสียงดังกอบแกบ ราวกับได้เจริญเติบโตเป็นครั้งที่สอง เสร็จสิ้นการผลัดเปลี่ยนกระดูกครั้งเล็กๆ ครั้งหนึ่ง

บริเวณหว่างคิ้วคันยิบๆ จนทนแทบไม่ไหว คล้ายกับมีหนวดสัมผัสที่มองไม่เห็นทะลวงผ่านขีดจำกัดของร่างกาย ในที่สุดก็สามารถรับรู้ถึงโลกภายนอกได้

นี่คือเอกลักษณ์ของการที่สัมผัสเทวะออกจากร่าง ภายในรัศมีหนึ่งจั้งโดยมีร่างกายเป็นศูนย์กลาง ทุกสรรพสิ่งปรากฏชัดเจนทุกกระเบียดนิ้ว ไม่ต่างอะไรกับการมองเห็นด้วยตาเปล่าเลย

ระดับหลอมปราณขั้นสี่ สำเร็จแล้ว!

พลังวิญญาณร้อยระลอกแปรเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณสิบสายที่ควบแน่นยิ่งขึ้น เข้มข้นขึ้นมากจนให้ความรู้สึกเหมือนหมอก แม้จำนวนจะน้อยลงแต่ก็สามารถบดขยี้ตัวเขาในก่อนหน้านี้ได้สบายๆ

ที่สำคัญที่สุดคือ วิชากระบี่น้ำแข็งและวิชาโล่น้ำแข็งล้วนเป็นคาถาอาคมระดับกลาง ซึ่งหมายความว่าในที่สุดหวังอี้ก็สามารถกระตุ้นพลังของคาถาทั้งสองชนิดนี้ออกมาได้อย่างเต็มกำลัง พลังรบพุ่งพรวดขึ้นอย่างมหาศาล

ความร่วงโรยทางรูปลักษณ์ภายนอกที่เกิดจากการสูญเสียอายุขัยอย่างรวดเร็วแต่เดิม ก็ได้รับการฟื้นฟูพร้อมกับการทะลวงระดับ ไม่มีสภาพแก่ชราเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป

เส้นผมส่วนใหญ่ยังคงเป็นสีขาว มีเพียงโคนผมเท่านั้นที่เริ่มมีสีดำโผล่ออกมาเล็กน้อย คาดว่าคงต้องรอให้ทะลวงถึงระดับสร้างรากฐานถึงจะกลับมาดำสนิทได้

จิตใจของหวังอี้ตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ถึงอย่างไรด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณขยะ การจะไปให้ถึงระดับหลอมปราณขั้นกลางมักจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิต

ปีนี้เขาเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด ยังมีเวลาอีกถมเถให้บำเพ็ญเพียร [ช่องจัดวาง] ถือเป็นความดีความชอบอันดับหนึ่ง!

เมื่อรวบรวมสมาธิ หวังอี้ก็ลองเปิดใช้งานคาถาเร้นราตรี

กลิ่นอายลดฮวบกลับไปอยู่ระดับหลอมปราณขั้นสามในพริบตา ไร้ซึ่งช่องโหว่ใดๆ การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพของพลังวิญญาณ ทำให้ระยะเวลาแสดงผลเพิ่มขึ้นอย่างมาก ขยับมาเป็นสามก้านธูป ถือว่าพอใช้งานได้แล้ว

การบำเพ็ญเพียรในระดับหลอมปราณขั้นสี่ ก็เข้าสู่ขั้นตอนการสะสมพลังวิญญาณต่อไป

จากสิบสายสะสมไปจนถึงสามร้อยสาย ก็จะสามารถทะลวงสู่ระดับหลอมปราณขั้นห้าได้

หากคำนวณจากปริมาณสิบระลอกหลอมรวมเป็นหนึ่งสาย ก็เท่ากับพลังวิญญาณ 2,900 ระลอก ความยากในการฝึกฝนเพิ่มขึ้นไม่รู้กี่เท่าตัว หากอิงตามประสิทธิภาพของ [ช่องจัดวาง] ในกรณีที่จัดวางเคล็ดวิชาเพียงวิชาเดียว ต้องใช้เวลาถึงสองวันกว่าจะตอบสนองพลังวิญญาณกลับมาให้หนึ่งระลอก

ต้องใช้เวลา 5,800 วัน หรือก็คือสิบหกปีกว่า ถึงจะสะสมพลังวิญญาณได้ครบถ้วนและทะลวงระดับไปตามน้ำ ตัวเลขนี้ทำเอาหวังอี้ถึงกับหนังหัวชา

ข้อด้อยเรื่องพรสวรรค์เริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ [ช่องจัดวาง] เพียงช่องเดียวไม่พอใช้งานแล้ว ต่อให้ใช้สองช่องพร้อมกันก็ยังต้องใช้เวลาตั้งแปดปีกว่า การปรับปรุงพรสวรรค์จึงเป็นเรื่องที่รอช้าไม่ได้อีกต่อไป

คัมภีร์ ‘เคล็ดโลหิตเยือกแข็ง’ มีผลลัพธ์ในด้านนี้อยู่เล็กน้อย เพียงแต่ต้องรอให้ฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบก่อน ถึงจะแสดงผลออกมาได้

"จริงสิ เมื่อระดับพลังบำเพ็ญทะลวงเข้าสู่ระดับหลอมปราณขั้นกลาง [ช่องจัดวาง] อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ เกิดขึ้น..."

หวังอี้กำลังเตรียมจะเปิดดู จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของถานไถฉานที่ปรากฏขึ้นในโถงรับลม จึงรีบเปิดใช้งานคาถาเร้นราตรีแล้วออกไปต้อนรับ

เมื่อเทียบกับกำหนดการครึ่งปีที่ตกลงกันไว้ นางมาสายไปสองสามวัน

เมื่อพบกันอีกครั้ง หลังจากที่ถานไถฉานตรวจสอบสภาพของสวนสมุนไพรเสร็จสิ้น ถึงได้ปลดปล่อยกลิ่นอายเรียกตัวหวังอี้มาพบ พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของเขา ถานไถฉานก็ขมวดคิ้วแน่น

"หวังอี้?"

"ข้าน้อยเองขอรับ คารวะผู้อาวุโสถานไถ"

"ใบหน้าของเจ้า..."

เรื่องนี้ หวังอี้เตรียมคำตอบไว้ในใจแต่แรกแล้ว เมื่อสัมผัสได้ถึงสัมผัสเทวะระดับสร้างรากฐานกวาดผ่านร่างก็นึกด่าทออยู่ในใจ ทว่าปากกลับสงบนิ่งไม่เผยพิรุธ

"ข้าน้อยมีพื้นเพเป็นทาสวิญญาณ อายุขัยสูญเสียไปอย่างหนัก จึงได้แก่ก่อนวัยอันควร โชคดีที่ได้ศิษย์สายตรงซูช่วยสนับสนุน ถึงได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายนอกอย่างบังเอิญ ครึ่งปีมานี้ได้รับการบำรุงอย่างเหมาะสม ทั้งยังกินโอสถวิญญาณบำรุงเลือดลมไปไม่น้อย ถึงได้ฟื้นคืนสภาพเดิมขอรับ"

ถานไถฉานเมินเฉยต่อคำอธิบายทั้งหมด นางได้ยินเพียงไม่กี่คำเท่านั้น--[ศิษย์สายตรงซูให้ความสำคัญ!]

ก็จริง ตัวอย่างของทาสวิญญาณที่ได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายนอกนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย การที่จงใจเลื่อนขั้นให้เช่นนี้ย่อมต้องมีเหตุผลอื่นแน่ ความคิดที่จะหักค่าตอบแทนของถานไถฉานมลายหายไป ใบหน้าที่เย็นชาพลันดูเป็นมิตรขึ้นมามาก

"ไม่เคยได้ยินเจ้าพูดถึงความสัมพันธ์กับศิษย์สายตรงซูเลยนะ"

"ผู้อาวุโสถานไถไม่ได้ถาม ข้าน้อยย่อมไม่กล้าพูดมากขอรับ"

"ช่างเถอะ"

นางหยิบป้ายผู้ดูแลออกมา เคาะเบาๆ ลงบนป้ายศิษย์โลหิตดำของหวังอี้ แต้มความดีความชอบสองร้อยแต้มก็ถูกโอนเข้าบัญชี ส่วนอีกสามร้อยแต้มที่เป็นของหอไหมน้ำแข็งนั้นถูกหักออกไปแล้ว

"ขอบคุณผู้อาวุโสถานไถขอรับ" หวังอี้ประสานมือคารวะ แล้วเอ่ยปากอีกครั้ง "ข้าน้อยอยากขอซื้อหญ้าน้ำแข็งเก้าใบในสวนสมุนไพรสักสองต้น ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสยินดีขายให้หรือไม่ขอรับ"

ถานไถฉานเพียงแค่ใช้ความคิดครู่หนึ่งก็ตอบตกลง

"ได้สิ หากเจ้ากำลังรวบรวมสมุนไพรวิญญาณเพื่อไปหลอมโอสถ รวบรวมครบเมื่อไหร่ก็มาหาข้าได้ ด้วยระดับนักหลอมโอสถระดับสองขั้นกลางของข้า การจะช่วยเจ้านั้น... เหลือแหล่"

หวังอี้จำต้องเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง หลังจากทะลวงระดับและคำนวณเวลาที่ต้องใช้ในการทะลวงสู่ระดับหลอมปราณขั้นห้าคร่าวๆ แล้ว โอสถวิญญาณที่ช่วยสนับสนุนการบำเพ็ญเพียรอย่างโอสถโลหิตเยือกแข็ง ก็กลายเป็นสิ่งสำคัญยิ่งยวดขึ้นมาทันที

ของที่จะเอาเข้าท้องตัวเอง เขาไม่วางใจให้คนอื่นมาหลอมให้หรอก นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาดึงดันจะเรียนวิชาหลอมโอสถให้จงได้!

สภาพแวดล้อมของวิถีมารนั้นเลวร้ายเกินไป ความระแวดระวังต้องมีอยู่เต็มเปี่ยม

หวังอี้ถูมือไปมา สีหน้าท่าทางดูเกรงอกเกรงใจขึ้นมา

"เช่นนั้นไม่ทราบว่า... คิดราคายังไงหรือขอรับ?"

ถานไถฉานเงียบไปครู่หนึ่ง

"หญ้าน้ำแข็งเก้าใบสองต้น เนื่องจากค่อนข้างหายาก ราคาแลกเปลี่ยนในคลังสมบัติของนิกายจึงอยู่ที่หนึ่งร้อยยี่สิบแต้มความดีความชอบ ข้าคิดเจ้าต้นละหนึ่งร้อยหินวิญญาณเป็นอย่างไร?"

โดยทั่วไปแล้วมูลค่าของหินวิญญาณจะต่ำกว่าแต้มความดีความชอบอยู่ครึ่งขั้น ราคานี้ถือว่าคุ้มค่ามาก ยิ่งไปกว่านั้นนี่ยังเป็นตัวยาสมุนไพรหลักของโอสถโลหิตเยือกแข็ง ส่วนราคาสมุนไพรเสริมย่อมต้องถูกกว่านี้ หวังอี้จึงพยักหน้าหงึกหงักรัวๆ

พอดีกับที่เมื่อครึ่งปีก่อนเขาเพิ่งจะได้ลาภลอยมา นอกเหนือจากค่ากินก็ไม่ได้ใช้อะไรอีกเลย หินวิญญาณที่หวังอี้จ่ายไปยังมีทรายวิญญาณปะปนอยู่ด้วยถึงแปดสิบชั่ง ดูซอมซ่ออนาถาซะไม่มี

หลังจากได้ของที่ต้องการมา ก็ใช้กล่องหยกปิดผนึกเก็บรักษาไว้

การเก็บรักษาสมุนไพรวิญญาณก็ถือเป็นงานฝีมือแขนงหนึ่ง การผนึกด้วยหยกเป็นวิธีที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดและราคาถูกที่สุด หากระดับสูงขึ้นมาหน่อยก็จะใช้วิธีผนึกด้วยยันต์ นอกจากนี้ยังมีวิธีการอื่นๆ อีก เช่น ผนึกด้วยเตา ผนึกด้วยหิน ผนึกด้วยขี้ผึ้ง เป็นต้น

ปรมาจารย์โอสถเฒ่าบางคนยังมีเคล็ดวิชาลับเฉพาะตัว ไม่ว่าจะเป็นศาสตร์แขนงใดในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ล้วนดำรงอยู่มาเนิ่นนานนับปีไร้ที่สิ้นสุด เนื้อหาที่แตกแขนงออกมานั้นมีมากมายจนเรียนรู้ได้ไม่หมดในชาตินี้

ดังนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรมักจะเลือกเชี่ยวชาญศาสตร์เสริมเพียงหนึ่งถึงสองแขนงเท่านั้น

แต่เมื่อระดับพลังบำเพ็ญค่อยๆ ยกระดับสูงขึ้น ขอบเขตความรู้ก็จะกว้างขวางขึ้นตามไปด้วย เมื่อยืนอยู่บนที่สูงย่อมมองเห็นภาพรวม ผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณแรกกำเนิดสักคนจะแตกฉานในสี่ศิลปะแห่งการบำเพ็ญเพียรระดับหนึ่งและสอง ก็ถือเป็นเรื่องปกติวิสัย