ตอนที่ 14: ไม้กายสิทธิ์

ตอนที่ 14: ไม้กายสิทธิ์

"ไม่ใช่หรอกครับ คุณโอลลิแวนเดอร์ ผมเพิ่งได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ที่โรงเรียนฮอกวอตส์น่ะครับ ครั้งนี้ผมมีหน้าที่พานักเรียนใหม่มาปฐมนิเทศครับ"

แคลร์รีบอธิบายเมื่อเห็นว่าโอลลิแวนเดอร์กำลังเข้าใจผิด

"หืม? ศาสตราจารย์ฮอกวอตส์? หรือว่า...?"

โอลลิแวนเดอร์ปรายตามองแคลร์แวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นก็หันไปถามเฮอร์ไมโอนี่ว่า "หนูถนัดมือข้างไหนจ๊ะ?"

"มือขวาค่ะ คุณโอลลิแวนเดอร์"

เฮอร์ไมโอนี่ตอบอย่างสงวนท่าทีเล็กน้อย

นี่คือหนึ่งในชั่วโมงยามที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ เธออกำลังจะได้มีไม้กายสิทธิ์เป็นของตัวเองแล้ว

เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

โอลลิแวนเดอร์พยักหน้า และใช้สายวัดวัดสัดส่วนต่างๆ ของเฮอร์ไมโอนี่เช่นเดียวกัน

เมื่อโอลลิแวนเดอร์ได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว เขาก็พึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่รู้เรื่อง แล้วหันหลังเดินกลับไปที่ชั้นวางของด้านหลัง

ครู่ต่อมา โอลลิแวนเดอร์ก็เดินกลับมาหาพวกเขาพร้อมกับกล่องไม้กายสิทธิ์กล่องหนึ่ง

"สิบนิ้วสามกระเบียด ไม้เถาวัลย์ เอ็นหัวใจมังกร เป็นการผสมผสานที่หาได้ยากทีเดียวนะ ไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากไม้เถาวัลย์นั้นไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนัก พวกมันมักจะเลือกเจ้าของที่มีเป้าหมายอันสูงส่งและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล"

"มาสิ สาวน้อย ลองโบกดูสิ"

พูดจบ โอลลิแวนเดอร์ก็หยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกล่องและส่งให้เฮอร์ไมโอนี่

ทันทีที่ไม้กายสิทธิ์อยู่ในมือของเธอ สายลมแผ่วเบาก็พัดมาโอบล้อมรอบตัวเฮอร์ไมโอนี่

"โอ้ แม่หนูน้อย ไม้กายสิทธิ์ด้ามนี้เลือกเธอแล้วล่ะ พวกเธอช่างเหมาะสมกันจริงๆ ราคาเจ็ดเกลเลียนนะ"

เมื่อเห็นผลลัพธ์เช่นนั้น รอยยิ้มอย่างมั่นใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโอลลิแวนเดอร์ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

เมื่อเฮอร์ไมโอนี่ได้ยินดังนั้น เธอกระชับไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่ามันจะวิ่งหนีหายไป

ในเวลานี้ หัวใจของเฮอร์ไมโอนี่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เธอรู้สึกว่าตัวเองได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโลกเวทมนตร์อย่างแท้จริงและสมบูรณ์แล้ว เพราะเธอได้พบกับที่พึ่งพิงของตัวเองแล้ว

นับตั้งแต่ได้รับจดหมายตอบรับจากฮอกวอตส์ เธอก็รู้สึกกระวนกระวายใจมาโดยตลอด

ประตูสู่โลกใบใหม่กำลังเปิดออกต้อนรับเธอ และเธอก็เป็นเพียงแค่เรือลำน้อยที่ลอยเค้งอยู่กลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ความกังวลและความกลัวคือเพื่อนร่วมทางที่แวะเวียนมาหาเธอบ่อยที่สุดในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

ต่อให้เธอจะฉลาดแค่ไหน แต่เธอก็ยังเป็นแค่เด็กผู้หญิงอายุสิบเอ็ดขวบเท่านั้น

การที่ต้องเผชิญหน้ากับโลกใบใหม่เพียงลำพังในอนาคต โดยปราศจากความช่วยเหลือจากครอบครัวหรือเพื่อนฝูง พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอต้องเผชิญกับความรู้สึกเช่นไร

เขาว่ากันว่าเด็กผู้หญิงมักจะโตเร็วกว่าเด็กผู้ชาย ยิ่งเป็นเด็กที่ฉลาดอย่างเธอ เธอก็ยิ่งคิดอะไรได้มากกว่าคนอื่น

แต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เธอได้พบกับเพื่อนคู่คิด ผู้ช่วยที่จะคอยเคียงข้างเธอในการผจญภัยในโลกใบใหม่นี้แล้ว

ไม้เถาวัลย์ เอ็นหัวใจมังกร ความยาวสิบนิ้วสามกระเบียด... ไม้กายสิทธิ์ที่คู่ควรกับเธอที่สุด

นับจากนี้เป็นต้นไป ในโลกใบใหม่แห่งนั้น เธอมีเพื่อนคู่คิดอยู่เคียงข้างแล้ว

"แค่นี้เองเหรอ? ผมนึกว่าการเลือกไม้กายสิทธิ์จะใช้เวลานานกว่านี้ซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะเร็วขนาดนี้ ประหยัดเวลาไปได้เยอะเลย ถ้าเราซื้อของทุกอย่างครบแล้ว ผมจะได้พาพวกคุณเดินเล่นแถวนี้สักหน่อย"

แคลร์เลิกคิ้วและพูดกับทั้งสามคน

คุณและคุณนายเกรนเจอร์ตาเป็นประกายเมื่อได้ยินเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก เพราะโลกเวทมนตร์มีแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้สำหรับพวกเขา

หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย กลุ่มของพวกเขาก็ออกจากร้านไม้กายสิทธิ์ของโอลลิแวนเดอร์ และเดินหน้าซื้อของอื่นๆ ต่อไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในขณะที่กลุ่มของพวกเขากำลังจับจ่ายซื้อของ เมื่อใกล้จะถึงเวลาเที่ยง พวกเขาก็ซื้อหนังสือ กล้องโทรทรรศน์ ตราชั่งทองเหลือง ขวดแก้วเจียระไน และสิ่งของจำเป็นอื่นๆ สำหรับการเรียนของเฮอร์ไมโอนี่ครบหมดแล้ว

แน่นอนว่าเฮอร์ไมโอนี่ยังซื้อหนังสือเกี่ยวกับโลกเวทมนตร์มาอีกหลายเล่ม เพื่อศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับโลกใบใหม่นี้ให้ละเอียดมากยิ่งขึ้น

ตอนนี้ พวกเขาก็แค่ต้องแวะไปที่ร้านเสื้อคลุมของมาดามมัลกิ้นเพื่อรับเสื้อผ้าที่สั่งตัดไว้

และถ้าพวกเขาแวะซื้อหม้อใหญ่ขากลับ ทุกอย่างก็จะเตรียมพร้อมเสร็จสมบูรณ์

ตอนนี้กลุ่มของพวกเขากำลังนั่งอยู่ที่ร้านไอศกรีมของฟลอเรียน ฟอร์เตสคิว ครอบครัวเกรนเจอร์ทั้งสามกำลังเพลิดเพลินกับไอศกรีม พร้อมกับพยายามสงบจิตสงบใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

"โอ้ ดูเหมือนเราจะลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไปนะ"

จู่ๆ แคลร์ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้

ครอบครัวเกรนเจอร์ทั้งสามคนตกใจกับท่าทีของแคลร์ พวกเขามองเขาด้วยความกังวลและเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ศาสตราจารย์ลินเดอมันน์ครับ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ? ยังขาดเหลืออะไรอีกไหมครับ?"

"นักเรียนใหม่สามารถนำสัตว์เลี้ยงมาได้หนึ่งตัวครับ: นกฮูก แมว หรือคางคก ผมไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลยตอนที่เราเดินผ่านร้านนกฮูกอายลอปส์เมื่อกี้"

"คุณหนูเกรนเจอร์ คุณตัดสินใจหรือยังครับว่าจะพาสัตว์เลี้ยงแบบไหนไปที่ฮอกวอตส์?"

แคลร์เอ่ยถาม

"แมวค่ะ หนูอยากได้แมว ศาสตราจารย์ลินเดอมันน์คะ ที่นี่มีขายไหมคะ?"

เฮอร์ไมโอนี่ตอบอย่างไม่ลังเล

"แน่นอนครับ ร้านนกฮูกอายลอปส์ไม่ได้ขายแค่นกฮูกเท่านั้นนะ ที่นั่นยังมีสัตว์เลี้ยงชนิดอื่นขายด้วย"

"เอาล่ะ เราไปเดินดูรอบๆ ตรอกไดแอกอนกันดีกว่า ไปซื้อสัตว์เลี้ยงให้คุณหนูเกรนเจอร์ แล้วก็หาอะไรกินไปด้วยเลย"

แคลร์พูด

กลุ่มของพวกเขาเดินทะลุตรอกไดแอกอนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้พวกเขาไม่ได้มีจุดหมายปลายทางที่แน่ชัด

เป้าหมายหลักของแคลร์คือการพาทั้งสามคนเดินชมโลกเวทมนตร์ เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขา

พวกเขาเดินเตร็ดเตร่จากร้านหนึ่งไปยังอีกร้านหนึ่ง ได้เห็นไม้กวาดบิน อาหารเวทมนตร์นานาชนิด สินค้าแปรธาตุที่มีเอฟเฟกต์พิเศษ และอื่นๆ อีกมากมาย

สิ่งของแปลกใหม่นับไม่ถ้วนปรากฏแก่สายตาของพวกเขา ทำให้พวกเขารู้สึกตื่นตาตื่นใจจนไม่อยากจะละสายตา

แคลร์ซื้อขนมจากโลกเวทมนตร์มาแบ่งให้ครอบครัวเกรนเจอร์ทาน และในที่สุด กลุ่มของพวกเขาก็มาถึงร้านนกฮูกอายลอปส์

"มาดามแอนเดรียนา รบกวนช่วยเลือกแมวให้คุณหนูคนนี้หน่อยได้ไหมครับ"

แคลร์ตะโกนเรียกเสียงดัง พลางมองไปที่แองเจโลอินา แอนเดรียนาที่กำลังยุ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน

ตอนนี้ร้านนกฮูกอายลอปส์คลาคล่ำไปด้วยผู้คน มีเด็กๆ หลายคนที่ดูออกเลยว่าเป็นนักเรียนใหม่ของฮอกวอตส์ในปีนี้ กำลังเลือกซื้อสัตว์เลี้ยงของตัวเองอยู่

มาดามแอนเดรียนาเหลือบมองแคลร์เมื่อได้ยินเสียงเขาเรียก แล้วพูดว่า "แคลร์ คุณพาคุณหนูคนนั้นไปเลือกเองเลยก็แล้วกัน คุณคุ้นเคยกับที่นี่ดีอยู่แล้วนี่นา"

พูดจบ มาดามแอนเดรียนาหันกลับไปดูแลลูกค้าคนอื่นต่อ ไม่สนใจแคลร์เลยแม้แต่น้อย

แคลร์ยักไหล่ให้กับคำพูดของเธอ และพาครอบครัวเกรนเจอร์ทั้งสามคนเดินตรงเข้าไปในร้านนกฮูกอายลอปส์ พาพวกเขาไปที่กรงซึ่งมีแมวหลากหลายสายพันธุ์ถูกขังไว้

"คุณหนูเกรนเจอร์ เชิญเลือกสัตว์เลี้ยงที่คุณชอบได้เลยครับ"

แคลร์ก้าวหลบไปด้านข้าง เพื่อให้เฮอร์ไมโอนี่ได้เลือกสัตว์เลี้ยงด้วยตัวเอง

แมวเปอร์เซีย แมวแร็กดอลล์ แมวลายสลิด แมววิเชียรมาศ และอื่นๆ อีกมากมาย

แมวหลากหลายสายพันธุ์และขนาดปรากฏแก่สายตาของเฮอร์ไมโอนี่ ทำให้เธอถึงกับตาลายไปชั่วขณะ มีแมวน่ารักๆ เยอะแยะไปหมดแบบนี้ แล้วเธอจะเลือกยังไงล่ะเนี่ย!?

สงสัยว่าเฮอร์ไมโอนี่คงไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้เป็นแน่ มิฉะนั้นแล้ว ความคิดแรกของเธอจะต้องเป็นการเหมาพวกมันทั้งหมดอย่างแน่นอน เพราะมีแค่เด็กๆ เท่านั้นแหละที่ต้องมานั่งเลือก!