บทที่ 24 - ทุกสิ่งล้วนไม่อาจฝืนกะเกณฑ์

บทที่ 24 - ทุกสิ่งล้วนไม่อาจฝืนกะเกณฑ์

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"พ่อหนุ่มโหลว ปีนี้นายอายุยี่สิบสองแล้วใช่ไหม"

เป็นไปตามคาด ตาเฒ่าหลิวเอ่ยปากขึ้นมาแล้ว

แม้สีหน้าของเขาจะดูมึนเมาสะลึมสะลือ ทว่าในแววตากลับทอประกายเจิดจ้า ไม่เหมือนคนเมาสุราเลยสักนิด

"ใช่ครับ" โหลวฉางอันพยักหน้า

ตอนที่มาถึงเมืองหลิงหยางเขายังอายุไม่เต็มสิบแปดปีเลย

แต่เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปสี่ปีแล้ว ตอนนี้หนวดเคราก็เริ่มขึ้นครึ้ม อีกไม่กี่วันก็จะมีอายุครบยี่สิบสองปีบริบูรณ์

ตาเฒ่าหลิวปรายตามองเสื้อคลุมเวทบนตัวเขาแวบหนึ่ง บนใบหน้าคล้ายจะระบายรอยยิ้ม "พรสวรรค์รากวิญญาณห้าธาตุ แต่อายุยี่สิบสองก็สามารถทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับหกได้ พ่อหนุ่มโหลวไม่ธรรมดาเลยนะ"

น้ำเสียงที่เขาพูดนั้นแผ่วเบามาก

เบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

แต่โหลวฉางอันที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับได้ยินอย่างชัดเจน!

ขั้นหลอมปราณระดับหกงั้นหรือ ตาเฒ่าหลิวรู้ระดับพลังของเขาได้อย่างไร

เขาชะงักไปชั่วขณะ จอกสุราในมือเกือบจะร่วงหล่นลงมา

แต่โชคดีที่เขายังตั้งสติได้ สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยน แสร้งทำเป็นใจเย็นแล้วยกจอกสุราขึ้นมาจิบต่อ

"สหายนักพรตหลิวจำผิดหรือเปล่า ข้าเพิ่งจะฝืนทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับห้าได้ในวันนี้เองนะ"

"หึๆ"

ตาเฒ่าหลิวหัวเราะเสียงต่ำ บางทีอาจจะเป็นเพราะฝืนหัวเราะมากไปหน่อยจึงทำให้ลมหายใจติดขัดจนไอออกมาสองสามครั้ง

สองปีมานี้สุขภาพของเขาย่ำแย่ลงมาก

นอกจากจะไออยู่บ่อยครั้งแล้ว จิตใจก็ไม่เบิกบานเหมือนเมื่อก่อน แถมผมขาวก็เริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

"เจ้าหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกข้าไม่ได้หรอก"

"ข้าเคยฝึกฝนวิชาสอดแนมระดับพลังของผู้อื่น ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นสร้างรากฐานไม่มีใครรอดพ้นสายตาข้าไปได้ เมื่อสองปีก่อนเจ้าก็ทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับห้าแล้ว และที่ทะลวงได้ในวันนี้ก็คือขั้นหลอมปราณระดับหก"

เขามองโหลวฉางอันพลางพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "แม้เจ้าจะมีรากวิญญาณห้าธาตุ แต่ความเร็วในการทะลวงขั้นกลับไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกรากวิญญาณสามธาตุเลยสักนิด!"

"พ่อหนุ่มโหลว ในเขตนาปราณแห่งนี้ เจ้าคือคนที่ซ่อนตัวตนได้ลึกซึ้งที่สุดแล้ว"

หลายปีมานี้สำนักไท่ชิงขยายพื้นที่นาปราณมาโดยตลอด แม้ในแต่ละปีจะเพิ่มขึ้นเพียงไม่กี่ร้อยหมู่ แต่ผ่านไปสามสี่ปี ตอนนี้ผู้เช่านาปราณก็เพิ่มขึ้นถึงสี่พันครัวเรือนแล้ว

ตาเฒ่าหลิวเป็นคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน เขารู้ดีว่าต่อให้เป็นผู้ฝึกตนรากวิญญาณสามธาตุ การจะทะลวงขั้นย่อยติดต่อกันถึงสองระดับภายในสี่ปีก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จากขั้นหลอมปราณระดับสี่ไประดับห้า ใช้เวลาสองปียังพออธิบายได้

แต่จากขั้นหลอมปราณระดับห้าทะลวงไปสู่ระดับหกนั้นไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น หากไม่มีทรัพยากรชั้นยอดคอยสนับสนุน ผู้ฝึกตนรากวิญญาณสามธาตุที่อยากจะทำได้ภายในสองปีแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ความหมายแฝงในคำพูดของตาเฒ่าหลิวก็คือ

กำลังบ่งบอกว่าเรื่องรากวิญญาณห้าธาตุของโหลวฉางอันนั้นหลอกลวงทั้งเพ

อย่างน้อยเขาก็ต้องมีพรสวรรค์ระดับรากวิญญาณสามธาตุ!

เมื่อโหลวฉางอันได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เย็นชาลงเล็กน้อย

ในเมื่ออีกฝ่ายรู้ระดับพลังของเขาอย่างชัดเจนแล้วแถมยังพูดออกมา ย่อมต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง

ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรอีก รอให้อีกฝ่ายเป็นคนเอ่ยปากเอง

ตาเฒ่าหลิวคล้ายจะมองทะลุถึงความกังวลของโหลวฉางอัน เขายกจอกสุราขึ้นจิบแล้วกล่าว "พ่อหนุ่มโหลววางใจได้ เรื่องนี้ข้าจะไม่บอกใครเด็ดขาด"

จากนั้นเขาก็กดเสียงให้ต่ำลงอีกครั้ง

"ไม่ปิดบังเจ้าหรอกนะ อันที่จริงชิงชิงบ้านข้าก็ไม่ใช่รากวิญญาณสี่ธาตุ แต่เป็นรากวิญญาณสามธาตุ!"

หลิวชิงชิงคือรากวิญญาณสามธาตุงั้นหรือ

คำพูดนี้ทำให้โหลวฉางอันรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

หลิวชิงชิงอ้างมาตลอดว่าตนเองมีพรสวรรค์รากวิญญาณสี่ธาตุ เพื่อนบ้านรอบๆ ต่างก็รู้เรื่องนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าแท้จริงแล้วนางแค่โกหก

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของโหลวฉางอัน

ตาเฒ่าหลิวก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง

"หึๆ พ่อหนุ่มโหลวไม่ต้องคิดมากหรอก ที่ข้าให้ชิงชิงปกปิดรากวิญญาณของตัวเองไว้ อันที่จริงก็เพื่อความปลอดภัยนั่นแหละ บางครั้งความโดดเด่นก็อาจไม่ใช่เรื่องดี การใช้ชีวิตเป็นคนควรจะเหลือไพ่ตายไว้บ้าง"

การใช้ชีวิตนอกบ้าน เวลาเจรจากับผู้คนยังต้องเผื่อใจไว้บ้าง

นับประสาอะไรกับโลกผู้ฝึกตนที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงและเล่ห์เหลี่ยม

โหลวฉางอันเห็นด้วยกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น แล้วเหตุใดสหายนักพรตหลิวจึงนำเรื่องนี้มาบอกข้าล่ะ"

โหลวฉางอันถามกลับ

จู่ๆ ก็เอาความจริงเรื่องรากวิญญาณของหลานสาวมาเปิดเผย มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย หรือว่าตาเฒ่าหลิวจะเมามากไปจริงๆ

คิดไม่ถึงว่าประโยคถัดมาของตาเฒ่าหลิว

จะทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว

"ข้าคิดว่า เจ้าควรจะออกเรือนสร้างครอบครัวได้แล้วนะ"

"ชิงชิงของข้าไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือพรสวรรค์รากวิญญาณก็ถือว่าไม่เลวเลย หากพวกเจ้าสองคนตกลงปลงใจเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกัน ก็คงไม่นับว่าเอาเปรียบเจ้าหรอกนะ"

ตาเฒ่าหลิววางจอกสุราลง ตอนนี้เขาไม่มีอาการเมามายเลยสักนิด

ทว่ากลับใช้สายตาที่จริงจังมากจ้องมองโหลวฉางอัน

เป็นคู่บำเพ็ญเพียรหรือ

โหลวฉางอันเงียบไป

เขาค่อยๆ วางจอกสุราลง สีหน้าเริ่มกลายเป็นเคร่งเครียด

เขาเข้าใจแล้ว

ที่แท้คืนนี้ตาเฒ่าหลิวก็ตั้งใจมาทาบทามหลานสาวให้ตัวเองนี่เอง

ทว่าแม้หญิงงามจะเลอโฉม แต่โหลวฉางอันกลับไม่มีความคิดที่จะออกเรือนสร้างครอบครัวเลย แล้วเขาควรจะปฏิเสธตาเฒ่าหลิวอย่างประนีประนอมได้อย่างไรดี

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน โหลวฉางอันก็คว้ากาสุราบนโต๊ะขึ้นมา

รินสุราให้ตาเฒ่าหลิวจนเต็มจอกอีกครั้ง จากนั้นจึงเอ่ยออกมาอย่างจนใจ

"ขอบคุณสหายนักพรตหลิวที่เมตตาเอ็นดู เพียงแต่ข้ามันก็แค่ผู้ฝึกตนอิสระคนหนึ่ง มีชีวิตรอดไปวันๆ แค่ดูแลตัวเองยังเอาตัวไม่รอด หากข้าตกลงปลงใจกับชิงชิง เกรงว่าจะเป็นการรั้งถ่วงให้นางต้องเสียเวลาเปล่า"

โลกผู้ฝึกตนแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน

การที่ผู้ฝึกตนอิสระสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าเป็นความโชคดีอย่างมหาศาลแล้ว

หากเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกันเมื่อใด ก็จะยิ่งเพิ่มภาระผูกพันและความรับผิดชอบมากมาย

โหลวฉางอันรู้ดีว่าการมีคู่บำเพ็ญเพียรต้องอาศัยความแข็งแกร่งที่มากพอ

การด่วนตัดสินใจแบกรับความรับผิดชอบที่เกินขีดจำกัดของตัวเอง ก็เท่ากับการทำร้ายทั้งผู้อื่นและตัวเอง!

ดังนั้นเขาจึงแสดงความคิดเห็นของตัวเองออกมาตรงๆ

เพียงหวังว่าจะไม่ทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองใจเพราะเรื่องนี้

ตาเฒ่าหลิวจ้องมองโหลวฉางอันอยู่นาน ในที่สุดก็กล่าวว่า "พ่อหนุ่มโหลวไม่ต้องรีบปฏิเสธหรอก เจ้าค่อยๆ เก็บไปคิดดูก่อน วันหน้าค่อยให้คำตอบข้าก็ได้"

พูดจบเขาก็กระชับคอเสื้อคลุมนักพรตให้แน่นขึ้นแล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืน

"ดึกมากแล้ว ข้าขอตัวก่อน พ่อหนุ่มโหลวก็รีบพักผ่อนเถอะ"

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู เขาก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองโหลวฉางอันด้วยสายตาที่มีความหมายแฝง ราวกับมีอะไรบางอย่างอยากจะพูด

แต่อ้าปากแล้วก็หุบลง ท้ายที่สุดก็ทำเพียงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

หมุนตัวเดินกลับไปที่บ้านของตัวเอง

......

"เรียนคุณหนู"

ตาเฒ่าหลิวกลับมาถึงบ้าน หลังจากปิดประตูเรียบร้อยแล้ว

ก็โค้งคำนับ สีหน้าเคร่งขรึมยืนทอดมือลงข้างลำตัว

"ลุงฝู กลับมาแล้วหรือ"

หลิวชิงชิงที่นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่หน้าโต๊ะลืมตาขึ้นมาทันที นางเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

งานเลี้ยงสังสรรค์ในวันนี้ นางเป็นคนแรกที่ขอตัวกลับออกมาก่อน กลับมาถึงได้ครึ่งชั่วยามแล้ว

พวกผู้ชายอกสามศอกนั่งดื่มสุราพูดคุยกัน

นางนั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกิน

"บ่าวทำตามที่คุณหนูสั่ง คุยกับพ่อหนุ่มโหลวเรียบร้อยแล้วขอรับ"

ตาเฒ่าหลิวมีท่าทีสลดลงเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าตอนนี้เขา... จะยังไม่มีความคิดเรื่องการออกเรือนสร้างครอบครัวเลยขอรับ"

หลิวชิงชิงหรี่ดวงตากลมโตลงเล็กน้อย "อะไรนะ"

ไม่มีความคิดเรื่องออกเรือนสร้างครอบครัวงั้นหรือ

บนใบหน้าของนางเผยให้เห็นถึงความผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติและหลับตาลงดังเดิม "ช่างเถอะ ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน ทุกสิ่งล้วนไม่อาจฝืนกะเกณฑ์"

ทว่าผ่านไปครู่ใหญ่ ก็ยังไม่ได้รับการตอบสนองจากตาเฒ่าหลิว

ดวงตาคู่สวยของนางจึงต้องลืมขึ้นมาอีกครั้ง

"ว่าอย่างไร ลุงฝูยังมีเรื่องอะไรอีกหรือ"

ตาเฒ่าหลิวฝืนยิ้มออกมา เอ่ยอย่างลังเล "คุณหนู บ่าวมีคำพูดประโยคหนึ่ง ไม่รู้ว่าสมควรจะพูดดีหรือไม่"

"ลุงฝูพูดมาเถอะ ไม่มีอะไรต้องปิดบัง"

"บ่าวรู้สึกว่า คนหนุ่มอย่างพ่อหนุ่มโหลวมีให้เห็นเกลื่อนกลาด... ด้วยฐานะทางบ้านของคุณหนู การจะหาผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานมาเป็นคู่บำเพ็ญเพียรก็ไม่ใช่เรื่องยาก เหตุใดจึงต้อง..."

หลิวชิงชิงขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย จากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้งพร้อมกับพูดแทรกขึ้นมา

"ดึกมากแล้ว ลุงฝูรีบไปพักผ่อนเถอะ"

"ขอรับ"

ตาเฒ่าหลิวไม่พูดอะไรให้มากความอีก เขาประสานมือคารวะ

จากนั้นร่างก็หดเล็กลง

และดำดิ่งลงไปในดิน หายตัวลับไปในพริบตา

[จบแล้ว]