บทที่ 35 – คลื่นลูกใหม่สั่นสะเทือนจินหลิง

บทที่ 35 – คลื่นลูกใหม่สั่นสะเทือนจินหลิง

บรรยากาศภายในห้องรับรองของร้านอาหารชุนวั่งโหลวเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงไอน้ำที่พุ่งออกมาจากกาน้ำชาดินเผา เฉินเหวินขยับมือเพียงเล็กน้อย ลูกน้องของเขาก็รีบนำวัตถุโบราณสามชิ้นที่ถูกบรรจุในกล่องกำมะหยี่อย่างดีมาวางเรียงรายตรงหน้าเย่หราน

วัตถุทั้งสามชิ้นประกอบไปด้วย หยกพกทรงพระจันทร์เสี้ยว เหรียญทองคำที่มีลวดลายแปลกตา และแจกันเครื่องเคลือบขนาดเล็กที่มีคราบดินติดอยู่ประปราย ทั้งหมดนี้คือ "บททดสอบ" ที่ถูกคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันเพื่อใช้สยบเหล่าเซียนที่คิดจะมาลองดีกับตระกูลเฉิน

"เชิญ..." เฉินเหวินผายมือพลางจิบน้ำชาด้วยท่าทีเหนือกว่า "ฉันให้เวลาเธอสิบนาที ถ้าเธอตอบถูกทั้งหมดว่าชิ้นไหนแท้ชิ้นไหนปลอม เงินห้าล้านหยวนจะเป็นของเธอทันที และเรื่องกระถางธูปนั่นเราจะจบกันด้วยดี"

เย่หรานไม่ได้ขยับตัวเข้าไปใกล้ในทันที เขายังคงนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักด้วยท่าทีผ่อนคลาย แต่ในใจของเขาได้เรียกใช้งานระบบประเมินอย่างเต็มรูปแบบ

[ระบบ: เริ่มต้นการประเมินสรรพสิ่ง...]

[วัตถุที่ 1: หยกพกเลียนแบบเกรดพิเศษ ผลิตจากเศษหยกแท้บดผสมกับเรซิ่นคุณภาพสูง และเร่งปฏิกิริยาด้วยกรดเพื่อให้เกิดคราบเก่าและคราบเลือดปลอม]

[วัตถุที่ 2: เหรียญทองคำสมัยราชวงศ์ถังตอนต้น ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ พบรอยกัดกร่อนทางเคมีและออกไซด์ทองคำจากการฝังกลบตามธรรมชาติ]

[วัตถุที่ 3: แจกันเครื่องเคลือบยุคใกล้สมัยใหม่ ทำเลียนแบบเครื่องเคลือบเตาเผาหลวง โดยใช้เทคนิคการอบความร้อนสูงเพื่อให้ผิวสัมผัสดูแห้งและหมองลงเพื่อตบตาเซียนสายตา]

เย่หรานแค่นยิ้มในใจ เขาแสร้งทำเป็นลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ หยิบแว่นขยายที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาส่องดูเพื่อความแนบเนียนต่อสายตาของคนในห้อง เขาใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็วางแว่นขยายลงและถอยกลับมานั่งที่เดิม ท่าทางที่ดูรวดเร็วและไม่ใส่ใจทำให้ชายหน้าหลุมแอบยิ้มเยาะ เพราะนึกว่าเย่หรานถอดใจแล้ว

"เรียบร้อยแล้วครับนายใหญ่เฉิน" เย่หรานกล่าวพลางจิบน้ำชาอย่างใจเย็น

เฉินเหวินเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "เร็วขนาดนี้เชียวหรือ? เธอแน่ใจแล้วนะว่าไม่ต้องดูใหม่?"

เย่หรานพยักหน้าอย่างมั่นคง "ชิ้นแรก หยกมังกรชิ้นนี้... ของปลอมครับ ถึงจะใช้เศษหยกแท้มาบดผสมเพื่อให้ได้ความเย็นของหยก แต่การจัดเรียงของโมเลกุลมันสะเปะสะปะเกินไป ลายแกะสลักที่ก้นมีความคมชัดและรอยลึกสม่ำเสมอเกินไปจนดูเหมือนใช้เครื่องจักรขัดมากกว่างานทำมือในอดีต"

ชายหน้าหลุมที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉินเหวินเริ่มกระสับกระส่าย ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเย่หรานชี้จุดตายได้ในคำเดียว

"ชิ้นที่สอง เหรียญทองคำใบนี้... ของแท้ครับ รอยคราบสนิมทองที่กินเข้าไปในเนื้อโลหะเป็นหย่อมๆ นั้นเกิดจากปฏิกิริยาในดินนับพันปี งานเลียนแบบจะทำได้แค่เคลือบสีหรือใช้สารเคมีกัดผิวที่ด้านนอก แต่นี่มันกินลึกเข้าไปถึงเนื้อในอย่างเป็นธรรมชาติจนเกิดประกายสีแดงจางๆ ที่เรียกว่าคราบเลือดทอง"

เย่หรานเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะชี้ไปที่แจกันใบสุดท้ายด้วยสายตาดูแคลน "ส่วนชิ้นสุดท้าย แจกันใบนี้... เป็นงานฝีมือที่ยอดเยี่ยมที่สุด แต่น่าเสียดายที่คนทำพลาดตรงรอยวนของดินเหนียวที่ฐานแจกัน จังหวะการลงน้ำหนักมันสม่ำเสมอเกินไป เหมือนถูกทำขึ้นด้วยแป้นหมุนไฟฟ้ามากกว่าแรงมือคน นี่คือของปลอมที่เพิ่งทำออกมาไม่เกินสิบปีครับ"

เมื่อเย่หรานพูดจบ ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึัดอัด เฉินเหวินนิ่งค้างไปครู่ใหญ่ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ

"ฮ่าๆๆๆ! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมจริงๆ!" เฉินเหวินตบโต๊ะเสียงดังฉาด "เย่หราน เธอไม่ใช่แค่คนดวงดี แต่เธอคืออัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปีของจินหลิงจริงๆ!"

เฉินเหวินพยักหน้าให้ลูกน้องโอนเงินให้เย่หรานในทันที ห้าล้านหยวนพร้อมกับกระถางธูปสำริดใบนั้นตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ เย่หรานเก็บสมบัติลงกล่องด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมจะกล่าวลา แต่เฉินเหวินกลับพูดขัดขึ้น

"เดี๋ยวก่อน เย่หราน" เฉินเหวินมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความดูถูกเป็นความนับถือและคาดหวัง "พรุ่งนี้จะมีการรวมตัวครั้งใหญ่ของเหล่าปรมาจารย์และผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันต่างๆ ทั่วประเทศ พวกเขาจะมารวมตัวกันที่นี่เพื่อพิสูจน์แจกันโต้วไฉชิ้นประวัติศาสตร์ที่ลือกันว่าเก็บหลุดมาได้ในราคาเพียงร้อยหยวน"

เฉินเหวินจ้องมองเขาเขม็ง "ฉันเชื่อว่าคนทั้งจินหลิงต่างก็อยากรู้ว่าใครคือเจ้าของแจกันใบนั้น และความสามารถของเขาจะถึงขั้นที่คนรุ่นเก่าต้องยอมสยบหรือไม่ พรุ่งนี้ฉันหวังว่าจะเห็นเธอที่นี่อีกครั้งในฐานะคนสำคัญ ไม่ใช่แขกรับเชิญทั่วไป"

เย่หรานเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังครับนายใหญ่เฉิน"

เขาเดินออกจากห้องรับรองไปพร้อมกับกล่องไม้ในมือ ทิ้งไว้เพียงคำล่ำลือที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เย่หรานรู้ดีว่าศึกที่ร้านชุนวั่งโหลวในวันพรุ่งนี้จะเป็นบทพิสูจน์สถานะของเขาในวงการของเก่าอย่างถาวร เขาต้องกลับไปเตรียมตัวและหารือกับหล่าวเฟิงถึงกลุ่มคนที่จะมาเยือน เพื่อให้การประเมินแจกันใบนั้นเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้

[จบบท]