บทที่ 34 – การเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ซ่อนเล็บ

บทที่ 34 – การเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ซ่อนเล็บ

ห้าโมงเย็นตรงตามเวลานัดหมาย ร้านอาหารชุนวั่งโหลวตั้งตระหง่านอย่างสง่างามภายใต้แสงไฟสีทองสลัวที่อาบชโลมตัวอาคารไม้ทรงโบราณ รถยนต์หรูหลายคันจอดเรียงรายอยู่ที่ด้านหน้า บ่งบอกถึงฐานะของผู้ที่มาเยือนสถานที่แห่งนี้ เย่หรานก้าวลงจากรถแท็กซี่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในมือของเขากระชับกล่องไม้ใบใหม่ที่บรรจุกระถางธูปสำริดรมดำลายเมฆาเอาไว้อย่างมั่นคง

พนักงานต้อนรับในชุดกี่เพ้าสีแดงสดรีบกุลีกุจอเข้ามาทักทาย ดูเหมือนเธอจะได้รับคำสั่งมาเป็นพิเศษให้รอต้อนรับแขกคนสำคัญ "คุณเย่หรานใช่ไหมคะ? นายใหญ่รออยู่ที่ชั้นบนสุดแล้วค่ะ เชิญทางนี้"

เย่หรานพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินตามพนักงานขึ้นไปยังชั้นบน บรรยากาศภายในร้านอาหารชุนวั่งโหลวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหรูหราแบบคลาสสิก แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไปในโซนห้องรับรองส่วนตัว เขากลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดของทางเดิน

เมื่อบานประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ถูกผลักเปิดออก กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและชาชั้นเลิศก็พุ่งเข้าปะทะจมูก ภายในห้องกว้างขวางมีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานบนโต๊ะทรงกลมขนาดใหญ่ เขาแต่งกายด้วยชุดจีนร่วมสมัยสีขาวสะอาดตา ใบหน้าดูเรียบเฉยแต่ดวงตาคู่นั้นกลับลุ่มลึกและคมปราบราวกับสามารถมองทะลุหัวใจคนได้ เขาคือ เฉินเหวิน หรือที่ทุกคนในวงการเรียกขานด้วยความยำเกรงว่า นายใหญ่เฉิน

ด้านหลังของเฉินเหวินมีชายฉกรรจ์ยืนคุมเชิงอยู่สี่คน หนึ่งในนั้นคือชายหน้าเป็นหลุม พ่อค้าที่เพิ่งปะทะฝีปากกับเย่หรานที่ตลาดมืดเมื่อวานนี้ เขายืนจ้องมองเย่หรานด้วยสายตาอาฆาตแค้นราวกับอยากจะกระชากกล่องไม้ในมือเย่หรานมาฉีกทึ้งเสียเดี๋ยวนี้

"มาแล้วสินะ ไอ้หนู... ใจเด็ดไม่เลวที่กล้ามาตามนัดคนเดียว" เฉินเหวินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง

เย่หรานเดินตรงไปที่โต๊ะและทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างเป็นธรรมชาติ เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือลุกลี้ลุกลนแม้แต่น้อย "นายใหญ่เฉินอุตส่าห์ให้เกียรติเชิญมาถึงที่ ถ้าผมไม่มาก็คงจะเสียมารยาทแย่"

เขาวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กึก' ก่อนจะเลื่อนมันไปข้างหน้าเล็กน้อย "ของที่นายใหญ่ต้องการคืนอยู่ตรงนี้ครับ แต่ผมหวังว่านายใหญ่จะไม่ลืม 'ข้อตกลง' ที่ผมพูดไว้ที่โกดังมรดกนั่น"

ชายหน้าเป็นหลุมก้าวออกมาข้างหน้าทันทีพลางคำรามเสียงต่ำ "ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! แกกล้าเรียกเงินห้าล้านหยวนกับนายใหญ่งั้นเหรอ? แกคิดว่าหัวของแกมีค่าพอจะแลกกับเงินก้อนนั้นหรือไง!"

เย่หรานเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่แม้แต่จะหันไปมองชายที่ขู่กรรโชก "ผมคุยกับนายใหญ่ครับ คนรับใช้ไม่ควรสอดแทรก"

"แก!" ชายหน้าเป็นหลุมถลันเข้าใส่ แต่เฉินเหวินเพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ เท่านั้น ร่างยักษ์ของเขาก็หยุดชะงักลงราวกับถูกแช่แข็ง

"ใจเย็นๆ" เฉินเหวินกล่าวพลางจิบน้ำชาอย่างสุนทรีย์ "คุณเย่หราน... ฉันอยู่ในวงการนี้มานาน เห็นคนมานับไม่ถ้วน ส่วนใหญ่คนที่มีดวงตาดี มักจะมีนิสัยจองหองและอายุสั้น แต่เธอน่ะต่างออกไป... ความนิ่งของเธอทำให้ฉันประหลาดใจ"

เฉินเหวินวางถ้วยชาลง สายตาจับจ้องไปที่กล่องไม้ "เงินห้าล้านหยวนสำหรับฉันน่ะมันแค่เศษเงิน แต่ชื่อเสียงของตลาดสีเทาแห่งชายป่านั้นประเมินค่าไม่ได้ การที่เธอหยิบของแท้ชิ้นเดียวในกองขยะออกมาได้ในราคาหนึ่งพันหยวน มันทำให้ลูกน้องของฉันดูเหมือนคนปัญญาอ่อน ถ้าฉันยอมจ่ายเงินให้เธอเฉยๆ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"

เย่หรานกระตุกยิ้มที่มุมปาก "แล้วนายใหญ่ต้องการอะไรครับ? หรือจะให้ผมคืนให้ฟรีๆ?"

"ในโลกนี้ไม่มีของฟรี" เฉินเหวินส่งสัญญาณให้ลูกน้องอีกคนนำของบางอย่างมาวางบนโต๊ะ "ฉันมีของสามชิ้นอยากให้เธอพิสูจน์ ถ้าเธอสามารถแยกแยะของแท้ออกมาจากของปลอมเกรดเซียนพวกนี้ได้ถูกต้องทั้งหมด ฉันจะยอมรับว่าเธอคือ 'ของจริง' และเงินห้าล้านหยวนจะโอนเข้าบัญชีเธอในทันที... พร้อมกับกระถางธูปใบนั้นที่ฉันจะยกให้เธอไปเลยเป็นการขอโทษ"

ดวงตาของเย่หรานเป็นประกาย "แล้วถ้าผมทายพลาดล่ะ?"

เฉินเหวินหรี่ตาลง แววตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม "ถ้าเธอพลาดแม้แต่ชิ้นเดียว... เธอต้องทิ้งกระถางธูปไว้ ทิ้งเงินห้าล้านไว้ที่นี่ และทิ้งมือข้างที่ถนัดไว้ให้ฉันเป็นค่าเสียเวลา"

บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง เย่หรานรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ซึมออกมาตามฝ่ามือ แต่นั่นไม่ใช่ความกลัว มันคือความตื่นเต้นที่กำลังสูบฉีดไปทั่วร่าง เขาเรียกใช้งานระบบในหัวทันที ข้อมูลต่างๆ เริ่มไหลผ่านดวงตาของเขา

"ตกลงครับ" เย่หรานตอบเสียงหนักแน่น "ผมรับคำท้า"

[จบบท]