บทที่ 33 – ความลับใต้เขม่าดำ

บทที่ 33 – ความลับใต้เขม่าดำ

หลังจากกลับถึงห้องเช่า เย่หรานจัดการล็อกประตูอย่างหนาแน่น เขาไม่ได้วางใจกับสถานการณ์ที่ตลาดสีเทาเลยแม้แต่น้อย แม้ภายนอกเขาจะดูสุขุมและกล้าท้าทาย แต่เขารู้ดีว่าเขากำลังเล่นอยู่กับกลุ่มคนที่มีอิทธิพลจริงในจินหลิง

เขาวางกระถางธูปสามขาลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า แสงจากโคมไฟส่องกระทบวัตถุที่ดูเหมือนก้อนเหล็กเปื้อนน้ำมันเครื่องข้นคลั่ก เย่หรานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเรียกใช้ความสามารถของระบบอีกครั้ง

"ระบบ วิเคราะห์รายละเอียดเชิงลึกและวิธีการทำความสะอาดที่ถูกต้อง"

[ระบบ: กำลังประมวลผล...] [รายละเอียดเพิ่มเติม: กระถางธูปสำริดรมดำลายเมฆาชิ้นนี้ มีการใช้เทคนิคพิเศษในการหล่อด้วยโลหะผสมทองคำและเงินในเนื้อสัมผัส หรือที่เรียกว่า 'สำริดประกายทอง' คราบที่ปกคลุมอยู่คือไขสัตว์ผสมกับเขม่าถ่านไม้กฤษณาที่พอกทับมานานหลายทศวรรษเพื่ออำพรางความแวววาว] [คำแนะนำ: ใช้น้ำอุ่นอุณหภูมิ 60 องศาเซลเซียส ผสมกับสารละลายขจัดคราบไขมันชนิดอ่อน ค่อย ๆ เช็ดออกด้วยผ้าฝ้าย]

เย่หรานไม่รอช้า เขาเตรียมอุปกรณ์ตามที่ระบบแนะนำทันที ในขณะเดียวกันเขาก็ยังคงเปิดไลฟ์สดทิ้งไว้ โดยปรับมุมกล้องให้เห็นเพียงแค่เฉพาะส่วนของอ่างล้างมือและมือของเขาที่กำลังทำงาน

ผู้ชมในห้องไลฟ์ตอนนี้ทะลุห้าแสนคนไปแล้ว ทุกคนต่างใจจดใจจ่ออยู่กับ "ขยะ" มูลค่าหนึ่งพันหยวนชิ้นนี้

"ทุกคนดูให้ดีนะครับ" เย่หรานเอ่ยเสียงเรียบขณะใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นค่อย ๆ ลูบไปบนผิวของกระถางธูป "ของบางอย่างถูกทำให้ดูไร้ค่าเพื่อปกป้องตัวมันเองจากสายตาของคนที่ไม่รู้จริง คราบไขพวกนี้หนามาก แต่มันกลับเป็นตัวช่วยถนอมเนื้อโลหะข้างในได้เป็นอย่างดี"

เมื่อผ้าเปียกชุ่มสัมผัสกับคราบไขสัตว์ที่แข็งตัว มันก็เริ่มละลายและหลุดลอกออกมาเป็นแผ่น ๆ เย่หรานค่อย ๆ เช็ดอย่างเบามือและใจเย็น ทุกครั้งที่ผ้าป้ายผ่านไป เนื้อสำริดสีน้ำตาลเข้มที่มีความมันวาวราวกับกระจกก็เริ่มเผยโฉมออกมา

คอมเมนต์ในไลฟ์เริ่มไหลเร็วขึ้นจนอ่านแทบไม่ทัน

"นั่นมันสีอะไรน่ะ? ทำไมมันดูไม่เหมือนสำริดทั่วไปเลย!" "สีมันออกม่วง ๆ ดำ ๆ แถมยังมีประกายเล็ก ๆ ข้างในด้วย!" "พระเจ้า... ดูสิ พอโดนแสงแล้วมันสะท้อนออกมาเหมือนมีดวงดาวอยู่ข้างในเลย!"

เมื่อคราบสกปรกถูกชำระล้างออกไปจนหมดเกลี้ยง เย่หรานก็ใช้ผ้าแห้งเช็ดจนขึ้นเงา กระถางธูปสามขาสมัยหมิงตอนต้นปรากฏโฉมอย่างสมบูรณ์แบบภายใต้แสงไฟ ลายเมฆาที่แกะสลักอย่างละเอียดอ่อนนั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้จริง ๆ เมื่อขยับมุมกล้องไปมา ประกายทองที่ผสมอยู่ในเนื้อสำริดวาววับออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ดูฉูดฉาดแต่ดูสูงศักดิ์อย่างบอกไม่ถูก

[ระบบ: สถานะวัตถุ – ทำความสะอาดเสร็จสิ้น] [มูลค่าประเมินปัจจุบัน: 2,800,000 หยวน (เนื่องจากสภาพสมบูรณ์ไร้ที่ติ)]

เย่หรานมองตัวเลขที่เพิ่มขึ้นแล้วลอบยิ้มในใจ หนึ่งพันหยวนแลกกับเกือบสามล้าน นี่คือการเก็บของหลุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งของเขาเลยทีเดียว

แต่ในขณะที่เขากำลังชื่นชมผลงานอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เย่หรานหยิบขึ้นมาดู แววตาของเขาก็พลันเย็นเยียบลง

มันคือข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก: 'ไอ้หนู กระถางนั่นคือของที่มีเจ้าของแล้ว พรุ่งนี้ห้าโมงเย็นที่ชุนวั่งโหลว นายใหญ่เฉินจะไปรอรับของคืน หวังว่านายจะฉลาดพอที่จะมาตามนัดคนเดียว ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งยากไปมากกว่านี้'

เย่หรานเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ เขาไม่ได้หวาดกลัว แต่กลับรู้สึกท้าทาย

"นายใหญ่เฉินงั้นเหรอ?" เย่หรานพึมพำ "เงินห้าล้านหยวนที่ผมเรียกไป... ถ้าคุณไม่เตรียมมาให้ครบ ก็อย่าหวังจะได้เห็นแม้แต่เงาของกระถางใบนี้เลย"

เขากดปิดไลฟ์สดลงในที่สุด ก่อนจะเริ่มวางแผนการสำหรับวันพรุ่งนี้ เขารู้ดีว่าการไปพบคนระดับเจ้าของตลาดมืดนั้นไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เขาต้องเตรียม "ไพ่ตาย" ไว้ในมือให้มากกว่านี้

เย่หรานมองไปที่สมุดบันทึกที่เขาได้มาก่อนหน้านี้ และกระถางธูปตรงหน้า... จินหลิงกำลังจะเกิดพายุครั้งใหญ่ และเขาเองคือนักล่าที่จะยืนอยู่กลางพายุนั้นอย่างมั่นคง

[จบบท]