บทที่ 32 – เมฆาตื่นจากการหลับใหล
บทที่ 32 – เมฆาตื่นจากการหลับใหล
บทที่ 32 – เมฆาตื่นจากการหลับใหล
เย่หรานไม่ได้รีบร้อนออกจากโกดังตลาดสีเทาแห่งนี้ เขารู้ดีว่าการเดินออกไปพร้อมกับวัตถุที่ดูเหมือนก้อนเขม่าดำๆ ในที่ที่เต็มไปด้วยหูตาของเหล่ามิจฉาชีพนั้นอันตรายเกินไป เขาเดินตรงไปยังโซน "ชำระล้าง" ที่อยู่มุมหนึ่งของโกดัง ซึ่งเป็นที่ที่ทางตลาดจัดไว้ให้เหล่านักสะสมได้ตรวจสอบสภาพเบื้องต้นของวัตถุโบราณที่เพิ่งซื้อมา
เขาวางกระถางธูปสามขาลงในอ่างไม้ขนาดเล็กพลางเปิดน้ำไหลผ่านเบาๆ คราบไขมันและเขม่าหนาเตอะเริ่มอ่อนตัวลง เย่หรานหยิบผ้าฝ้ายหยาบๆ ขึ้นมาเช็ดคราบสกปรกชั้นนอกออกอย่างระมัดระวัง
ในไลฟ์สด ยอดคนดูพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง คอมเมนต์ต่างพากันสงสัย
"สตรีมเมอร์ขัดมันแรงขนาดนั้น เดี๋ยวสีถลอกหมดหรอก... อ้อ ลืมไปว่ามันคือเศษเหล็กหนึ่งพันหยวน ฮ่าๆ" "ดูสิ น้ำกลายเป็นสีดำสนิทเลย มันคือกระถางธูปที่ผ่านการใช้งานมาจริง หรือแค่เอาไปเผาไฟมากันแน่?" "ผมว่าสตรีมเมอร์พลาดแล้วล่ะ ครั้งนี้คงได้แค่เศษสำริดกลับบ้าน"
เย่หรานแค่นยิ้ม ไม่ตอบโต้แต่อย่างใด มือของเขาเริ่มใช้สารละลายเจือจางที่พกติดตัวมาแตะลงบนจุดหนึ่งของตัวกระถาง ทันทีที่สารละลายสัมผัสกับเขม่า คราบสีดำที่ดูเหนียวเหนอะหนะก็ค่อยๆ ลอกออกมาราวกับผิวหนังชั้นนอกที่ตายแล้ว เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีน้ำตาลอมม่วงที่ดูสุขุมและลุ่มลึกภายใต้แสงไฟสลัว
[ระบบ: วิเคราะห์ความคืบหน้า – กำลังเปิดเผยผิวสัมผัสสำริดรมดำดั้งเดิม] [รายละเอียด: ลายเมฆาที่ปรากฏเป็นงานแกะสลักมือที่เชื่อมต่อกันอย่างไร้รอยต่อ เอกลักษณ์เฉพาะของโรงงานหลวงสมัยหมิงตอนต้น]
"ทุกคน ดูตรงนี้ให้ดีครับ" เย่หรานขยับกล้องจากหน้าอกเข้ามาใกล้จุดที่เขาเพิ่งขัดเสร็จ "สำริดสมัยหมิงตอนต้นไม่ได้มีแค่สีทองแดงหรือสีดำธรรมดา แต่มันมีการผสมแร่ธาตุพิเศษที่ทำให้เนื้อสัมผัสดูนุ่มนวลเหมือนผิวเด็ก ลายเมฆาที่พวกคุณเห็น... ถ้าเป็นของเลียนแบบ เส้นจะดูแข็งและขาดจังหวะ แต่ดูนี่... เส้นเมฆาสมัยหมิงจะไหลลื่นเหมือนสายลมจริงๆ"
ในขณะที่เย่หรานกำลังบรรยายอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็หยุดลงที่ข้างหลังเขา
"ไอ้หนู ความรู้ใช้ได้นี่... แต่ของชิ้นนี้มันไม่ใช่ของที่แกจะควรจะถือไว้ในมือนานๆ นะ"
เย่หรานชะงักมือและค่อยๆ หันกลับไปมอง ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำคนหนึ่งยืนจ้องเขาอยู่ ดวงตาคู่นั้นคมปราบเหมือนเหยี่ยว เขาคือ 'ชายหน้าหลุม' พ่อค้าที่เพิ่งขายกระถางชิ้นนี้ให้เขาเมื่อครู่ แต่น้ำเสียงและท่าทางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีความเฉื่อยชาเหลืออยู่เลย
"ลุงมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ? เงินก็โอนแล้ว ของก็ส่งมอบแล้ว" เย่หรานกล่าวเสียงเรียบพลางแอบกดซ่อนหน้าจอไลฟ์สดไว้ในมุมที่กล้องมองเห็นสถานการณ์แต่คนภายนอกดูไม่ออกว่าเขากำลังถูกคุกคาม
ชายหน้าหลุมแค่นเสียงหึในลำคอ "เมื่อกี้ฉันนึกว่าแกเป็นแค่ไอ้หนูหัดเล่นที่อยากหาของแต่งร้าน แต่พอเห็นวิธีที่แกขัดมัน... แกมันพวก 'ตาเทพ' สินะ กระถางใบนี้นายใหญ่ของฉันฝากมาวางเพื่อ 'ตกปลา' ไม่ได้มีไว้ให้คนนอกอย่างแกคาบไปในราคาสามสลึง"
"ตกปลา?" เย่หรานหรี่ตาลง "หมายความว่าลุงตั้งใจเอาของแท้มาวางหลอกเพื่อให้คนดูพลาด หรือเพื่อหาตัวคนดูเป็นกันแน่?"
"นั่นไม่ใช่เรื่องของแก" ชายหน้าหลุมขยับเข้ามาใกล้ กดดันเย่หรานด้วยขนาดตัว "เอาของวางลง คืนเงินหนึ่งพันหยวนไป แล้วเดินออกจากที่นี่ซะ ถือว่าเป็นการเตือนด้วยความหวังดี"
บรรยากาศในโกดังเริ่มเย็นเยียบขึ้นมาทันที ผู้ชมในไลฟ์สดที่เห็นเหตุการณ์ผ่านมุมกล้องที่เอียงไปมาเริ่มตื่นตระหนก
"เฮ้ย! นี่มันการกรรโชกชัดๆ! พ่อค้าจะเอาของคืนหลังจากขายไปแล้วได้ยังไง?" "ตลาดสีเทานี่มันเถื่อนจริงๆ สตรีมเมอร์หนีเร็ว!" "เย่หราน อย่าไปยอม! กฎของตลาดของเก่าคือ 'ซื้อแล้วไม่คืน ขายแล้วไม่ตาม' นะ!"
เย่หรานไม่ได้หวาดกลัว เขาใช้ทักษะประเมินอารมณ์ของระบบในทันที [เป้าหมาย: ความมั่นใจ 60%, ความลังเล 40% – เขากำลังเกรงกลัวกฎของตลาดมืดที่ห้ามใช้ความรุนแรงในพื้นที่]
"ลุงครับ..." เย่หรานพูดขึ้นพลางค่อยๆ ยกกระถางธูปขึ้นมาเช็ดให้แห้ง "กฎของตลาดสีเทาแห่งชายป่าคืออะไร ลุงก็น่าจะรู้ดีกว่าผม การบังคับคืนของหลังจากดีลจบลงแล้ว ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูนายใหญ่ของตลาด ลุงคิดว่าสภาพหน้าของลุงจะเหลือหลุมเพิ่มขึ้นอีกกี่หลุมกัน?"
คำพูดของเย่หรานแทงใจดำอย่างแรง ชายหน้าหลุมชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
"แกขู่ฉันเหรอ?"
"ผมไม่ได้ขู่ ผมแค่พูดความจริง" เย่หรานก้าวเดินผ่านชายร่างยักษ์ไปอย่างใจเย็น ราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา "กระถางใบนี้ผมซื้อมาอย่างถูกต้อง ถ้าอยากได้คืน... บอกให้นายใหญ่ของลุงเตรียมเงินสองล้านมาคุยกับผมที่ร้านอาหารชุนวั่งโหลวในวันพรุ่งนี้ บางทีผมอาจจะพิจารณาขายคืนให้"
เย่หรานเดินออกจากโกดังไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ชายหน้าหลุมยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่เบื้องหลัง
นี่คือการเดิมพันครั้งใหม่ เย่หรานรู้ดีว่ากระถางธูปใบนี้ไม่ใช่แค่เงินสองล้าน แต่มันคือ "ตั๋วผ่านทาง" ที่จะพาเขาไปพบกับผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังตลาดมืดแห่งนี้ และเขาก็ได้เริ่มต้นจุดชนวนสงครามประสาทครั้งใหญ่ขึ้นแล้ว
[จบบท]
เย่หรานไม่ได้รีบร้อนออกจากโกดังตลาดสีเทาแห่งนี้ เขารู้ดีว่าการเดินออกไปพร้อมกับวัตถุที่ดูเหมือนก้อนเขม่าดำๆ ในที่ที่เต็มไปด้วยหูตาของเหล่ามิจฉาชีพนั้นอันตรายเกินไป เขาเดินตรงไปยังโซน "ชำระล้าง" ที่อยู่มุมหนึ่งของโกดัง ซึ่งเป็นที่ที่ทางตลาดจัดไว้ให้เหล่านักสะสมได้ตรวจสอบสภาพเบื้องต้นของวัตถุโบราณที่เพิ่งซื้อมา
เขาวางกระถางธูปสามขาลงในอ่างไม้ขนาดเล็กพลางเปิดน้ำไหลผ่านเบาๆ คราบไขมันและเขม่าหนาเตอะเริ่มอ่อนตัวลง เย่หรานหยิบผ้าฝ้ายหยาบๆ ขึ้นมาเช็ดคราบสกปรกชั้นนอกออกอย่างระมัดระวัง
ในไลฟ์สด ยอดคนดูพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง คอมเมนต์ต่างพากันสงสัย
"สตรีมเมอร์ขัดมันแรงขนาดนั้น เดี๋ยวสีถลอกหมดหรอก... อ้อ ลืมไปว่ามันคือเศษเหล็กหนึ่งพันหยวน ฮ่าๆ" "ดูสิ น้ำกลายเป็นสีดำสนิทเลย มันคือกระถางธูปที่ผ่านการใช้งานมาจริง หรือแค่เอาไปเผาไฟมากันแน่?" "ผมว่าสตรีมเมอร์พลาดแล้วล่ะ ครั้งนี้คงได้แค่เศษสำริดกลับบ้าน"
เย่หรานแค่นยิ้ม ไม่ตอบโต้แต่อย่างใด มือของเขาเริ่มใช้สารละลายเจือจางที่พกติดตัวมาแตะลงบนจุดหนึ่งของตัวกระถาง ทันทีที่สารละลายสัมผัสกับเขม่า คราบสีดำที่ดูเหนียวเหนอะหนะก็ค่อยๆ ลอกออกมาราวกับผิวหนังชั้นนอกที่ตายแล้ว เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีน้ำตาลอมม่วงที่ดูสุขุมและลุ่มลึกภายใต้แสงไฟสลัว
[ระบบ: วิเคราะห์ความคืบหน้า – กำลังเปิดเผยผิวสัมผัสสำริดรมดำดั้งเดิม] [รายละเอียด: ลายเมฆาที่ปรากฏเป็นงานแกะสลักมือที่เชื่อมต่อกันอย่างไร้รอยต่อ เอกลักษณ์เฉพาะของโรงงานหลวงสมัยหมิงตอนต้น]
"ทุกคน ดูตรงนี้ให้ดีครับ" เย่หรานขยับกล้องจากหน้าอกเข้ามาใกล้จุดที่เขาเพิ่งขัดเสร็จ "สำริดสมัยหมิงตอนต้นไม่ได้มีแค่สีทองแดงหรือสีดำธรรมดา แต่มันมีการผสมแร่ธาตุพิเศษที่ทำให้เนื้อสัมผัสดูนุ่มนวลเหมือนผิวเด็ก ลายเมฆาที่พวกคุณเห็น... ถ้าเป็นของเลียนแบบ เส้นจะดูแข็งและขาดจังหวะ แต่ดูนี่... เส้นเมฆาสมัยหมิงจะไหลลื่นเหมือนสายลมจริงๆ"
ในขณะที่เย่หรานกำลังบรรยายอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็หยุดลงที่ข้างหลังเขา
"ไอ้หนู ความรู้ใช้ได้นี่... แต่ของชิ้นนี้มันไม่ใช่ของที่แกจะควรจะถือไว้ในมือนานๆ นะ"
เย่หรานชะงักมือและค่อยๆ หันกลับไปมอง ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำคนหนึ่งยืนจ้องเขาอยู่ ดวงตาคู่นั้นคมปราบเหมือนเหยี่ยว เขาคือ 'ชายหน้าหลุม' พ่อค้าที่เพิ่งขายกระถางชิ้นนี้ให้เขาเมื่อครู่ แต่น้ำเสียงและท่าทางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีความเฉื่อยชาเหลืออยู่เลย
"ลุงมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ? เงินก็โอนแล้ว ของก็ส่งมอบแล้ว" เย่หรานกล่าวเสียงเรียบพลางแอบกดซ่อนหน้าจอไลฟ์สดไว้ในมุมที่กล้องมองเห็นสถานการณ์แต่คนภายนอกดูไม่ออกว่าเขากำลังถูกคุกคาม
ชายหน้าหลุมแค่นเสียงหึในลำคอ "เมื่อกี้ฉันนึกว่าแกเป็นแค่ไอ้หนูหัดเล่นที่อยากหาของแต่งร้าน แต่พอเห็นวิธีที่แกขัดมัน... แกมันพวก 'ตาเทพ' สินะ กระถางใบนี้นายใหญ่ของฉันฝากมาวางเพื่อ 'ตกปลา' ไม่ได้มีไว้ให้คนนอกอย่างแกคาบไปในราคาสามสลึง"
"ตกปลา?" เย่หรานหรี่ตาลง "หมายความว่าลุงตั้งใจเอาของแท้มาวางหลอกเพื่อให้คนดูพลาด หรือเพื่อหาตัวคนดูเป็นกันแน่?"
"นั่นไม่ใช่เรื่องของแก" ชายหน้าหลุมขยับเข้ามาใกล้ กดดันเย่หรานด้วยขนาดตัว "เอาของวางลง คืนเงินหนึ่งพันหยวนไป แล้วเดินออกจากที่นี่ซะ ถือว่าเป็นการเตือนด้วยความหวังดี"
บรรยากาศในโกดังเริ่มเย็นเยียบขึ้นมาทันที ผู้ชมในไลฟ์สดที่เห็นเหตุการณ์ผ่านมุมกล้องที่เอียงไปมาเริ่มตื่นตระหนก
"เฮ้ย! นี่มันการกรรโชกชัดๆ! พ่อค้าจะเอาของคืนหลังจากขายไปแล้วได้ยังไง?" "ตลาดสีเทานี่มันเถื่อนจริงๆ สตรีมเมอร์หนีเร็ว!" "เย่หราน อย่าไปยอม! กฎของตลาดของเก่าคือ 'ซื้อแล้วไม่คืน ขายแล้วไม่ตาม' นะ!"
เย่หรานไม่ได้หวาดกลัว เขาใช้ทักษะประเมินอารมณ์ของระบบในทันที [เป้าหมาย: ความมั่นใจ 60%, ความลังเล 40% – เขากำลังเกรงกลัวกฎของตลาดมืดที่ห้ามใช้ความรุนแรงในพื้นที่]
"ลุงครับ..." เย่หรานพูดขึ้นพลางค่อยๆ ยกกระถางธูปขึ้นมาเช็ดให้แห้ง "กฎของตลาดสีเทาแห่งชายป่าคืออะไร ลุงก็น่าจะรู้ดีกว่าผม การบังคับคืนของหลังจากดีลจบลงแล้ว ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูนายใหญ่ของตลาด ลุงคิดว่าสภาพหน้าของลุงจะเหลือหลุมเพิ่มขึ้นอีกกี่หลุมกัน?"
คำพูดของเย่หรานแทงใจดำอย่างแรง ชายหน้าหลุมชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
"แกขู่ฉันเหรอ?"
"ผมไม่ได้ขู่ ผมแค่พูดความจริง" เย่หรานก้าวเดินผ่านชายร่างยักษ์ไปอย่างใจเย็น ราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา "กระถางใบนี้ผมซื้อมาอย่างถูกต้อง ถ้าอยากได้คืน... บอกให้นายใหญ่ของลุงเตรียมเงินสองล้านมาคุยกับผมที่ร้านอาหารชุนวั่งโหลวในวันพรุ่งนี้ บางทีผมอาจจะพิจารณาขายคืนให้"
เย่หรานเดินออกจากโกดังไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ชายหน้าหลุมยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่เบื้องหลัง
นี่คือการเดิมพันครั้งใหม่ เย่หรานรู้ดีว่ากระถางธูปใบนี้ไม่ใช่แค่เงินสองล้าน แต่มันคือ "ตั๋วผ่านทาง" ที่จะพาเขาไปพบกับผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังตลาดมืดแห่งนี้ และเขาก็ได้เริ่มต้นจุดชนวนสงครามประสาทครั้งใหญ่ขึ้นแล้ว
[จบบท]