บทที่ 31 – ตลาดสีเทาแห่งชายป่า

บทที่ 31 – ตลาดสีเทาแห่งชายป่า

รถแท็กซี่แล่นออกจากตัวเมืองจินหลิงมุ่งหน้าสู่เขตชานเมืองที่เริ่มรกร้าง แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดของแมกไม้สองข้างทาง เย่หรานนั่งนิ่งอยู่ในรถ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางนึกถึงข้อมูลในกระดาษที่หลิวซานทิ้งไว้ให้

'ตลาดสีเทาแห่งชายป่า' ไม่ใช่ตลาดที่ใครก็เดินเข้าไปได้ แต่มันคือแหล่งรวมของเก่าที่ "ร้อน" เกินกว่าจะวางขายบนแผงลอยทั่วไป และเป็นที่รู้กันดีในหมู่เซียนของเก่าระดับสูงว่า หากอยากหาของแท้ระดับสมบัติชาติที่หลุดรอดจากสายตาทางการ ที่นี่คือคำตอบ... แต่ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงที่จะถูกหลอกจนหมดตัวเช่นกัน

เย่หรานลงจากรถที่บริเวณหน้าโกดังร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง กลิ่นอับชื้นของดินและไม้ผุพัดเข้าปะทะใบหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไลฟ์สดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ถือส่ายไปมาเหมือนปกติ เขาเลือกที่จะติดมันไว้ที่หน้าอกเสื้อและปรับมุมกล้องให้ดูแนบเนียนที่สุด

"ทุกคนครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ชานเมืองจินหลิง" เย่หรานกระซิบกับคนดูในไลฟ์ที่เริ่มหลั่งไหลเข้ามา "ที่นี่คือตลาดสีเทา แหล่งรวมของที่ยากจะประเมินค่าได้ ผมจะพาพวกคุณเข้าไปเปิดหูเปิดตา แต่ขอเตือนไว้อย่าง... อย่าส่งเสียงดังในแชทมากนัก เพราะบรรยากาศที่นี่ค่อนข้างดุเดือด"

ทางเข้าโกดังมีชายฉกรรจ์สองคนยืนคุมเชิงอยู่ เย่หรานยื่นกระดาษแผ่นที่ได้มาจากหลิวซานให้ดู พวกเขาเหลือบมองเย่หรานด้วยสายตาสำรวจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าและเปิดประตูเหล็กบานหนาออก

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่โกดังที่ว่างเปล่า แต่เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ถูกแบ่งเป็นสัดส่วน แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบวัตถุโบราณนับร้อยชิ้นที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้หยาบๆ บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงกระซิบต่อรองราคาและเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบา พ่อค้าที่นี่ไม่ได้ตะโกนเรียกลูกค้า แต่ละคนนั่งนิ่งอยู่หลังสินค้าของตนเองราวกับหุ่นปั้น

เย่หรานเดินสำรวจอย่างใจเย็น เขาไม่ได้รีบร้อนเข้าไปดูชิ้นไหนเป็นพิเศษ แต่ให้ระบบวิเคราะห์ทำงานอย่างต่อเนื่องในหัว

[ระบบ: ตรวจพบวัตถุจำนวนมาก – ความแม่นยำของของปลอมระดับสูง 85%] [ระบบ: ตรวจพบของแท้สภาพสมบูรณ์น้อยกว่า 5%]

"ที่นี่มันแดนสังหารชัดๆ" เย่หรานคิดในใจ "ถ้าไม่มีระบบช่วย เซียนระดับไหนก็คงต้องปาดเหงื่อ"

เขาเดินลึกเข้าไปจนถึงมุมอับของโกดัง ที่นั่นมีชายชราหน้าเป็นหลุมคนหนึ่งนั่งอยู่ หน้าแผงของเขามีเพียงหินกรวดขัดน้ำและเศษกระเบื้องแตกๆ วางอยู่ไม่กี่ชิ้น แต่สิ่งที่สะดุดตาเย่หรานกลับเป็น 'กระถางธูปสามขา' ขนาดเล็กที่ดูดำทะมึนและมีคราบไขมันเกาะหนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นเนื้อแท้

มันถูกวางไว้อย่างไม่ใส่ใจราวกับเป็นเศษเหล็กที่เตรียมเอาไว้รองขาโต๊ะ

[ระบบ: วิเคราะห์วัตถุ – กระถางธูปโลหะผสม] [ข้อมูล: กระถางธูปสำริดรมดำลายเมฆาจากยุคราชวงศ์หมิงตอนต้น] [สภาพ: ถูกปกคลุมด้วยคราบไขสัตว์และเขม่าหนาเพื่ออำพรางผิวสัมผัส] [ราคาตลาด: 2,500,000 หยวน] [ราคารับซื้อ: 2,200,000 หยวน]

เย่หรานรู้สึกถึงอาการใจสั่นขึ้นมาอีกครั้ง นี่คือ 'ของหลุด' ระดับยักษ์ใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในคราบของขยะมูลค่าไม่กี่สิบหยวน เขาแสร้งทำเป็นหยิบหินกรวดชิ้นหนึ่งขึ้นมาดูพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ลุงครับ หินพวกนี้ขายยังไง?"

ชายหน้าเป็นหลุมเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่เย็นเยียบ "หินนั่นชิ้นละร้อยหยวน ส่วนกระถางนั่นถ้าอยากได้... เอาไปหนึ่งพันหยวน ผมขี้เกียจขนกลับแล้ว"

ในไลฟ์สด คอมเมนต์พุ่งขึ้นรัวๆ ราวกับเครื่องจักร

"สตรีมเมอร์! อย่าไปซื้อมันนะ! นั่นมันเศษเหล็กชัดๆ!" "หนึ่งพันหยวนซื้อขยะเนี่ยนะ? พ่อค้าที่นี่หน้าเลือดกว่าที่ตลาดกลางเสียอีก!" "ดูนั่นสิ คราบสกปรกหนาขนาดนั้น ใครจะไปรู้ว่าข้างในคืออะไร"

เย่หรานลอบยิ้มในใจ เขาไม่ได้สนใจคอมเมนต์เหล่านั้น แต่เขารู้ดีว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับพ่อค้าที่ 'แกล้งโง่' เพื่อลองเชิงลูกค้า

"หนึ่งพันหยวนเหรอครับ..." เย่หรานขมวดคิ้ว ทำท่าทางลังเลอย่างหนัก "มันดูสกปรกไปหน่อยนะลุง แต่ผมกำลังหาของไปตั้งโชว์ในร้านน้ำชาพอดี... ลดหน่อยได้ไหม?"

"หนึ่งพันคือราคาเดียว ไม่ซื้อก็วางลง" ชายชราตอบอย่างไร้เยื่อใย

เย่หรานไม่ได้โต้ตอบต่อ เขาหยิบธนบัตรออกมาสิบใบวางลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น "ตกลงครับ หนึ่งพันก็หนึ่งพัน ผมรับไว้เอง"

เขารับกระถางธูปที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยคราบสกปรกมาถือไว้ โดยไม่รู้เลยว่าที่มุมมืดของโกดัง มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องทุกการกระทำของเขาด้วยความสงสัย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการปะทะครั้งใหม่ในดินแดนสีเทาแห่งนี้

[จบบท]