บทที่ 30 – พลิกเมฆาด้วยฝ่ามือ

บทที่ 30 – พลิกเมฆาด้วยฝ่ามือ

ภายในห้องส่วนตัวของร้านอาหารชุนวั่งโหลว ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจ หลิวซานจ้องมองเย่หรานด้วยดวงตาที่แทบจะลุกเป็นไฟ มือของเขาขยับเข้าหาอกเสื้อราวกับจะสั่งให้ลูกน้องลงมือ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นตัวเลขคนดูในไลฟ์สดที่พุ่งทะลุสี่แสนคน เขาก็ต้องชะงักรั้งอารมณ์ไว้อย่างสุดความสามารถ

"ห้าล้านหยวน..." หลิวซานกัดฟันพูด "นายคิดว่าเงินแค่นี้จะซื้อชื่อเสียงของตระกูลหลิวได้งั้นเหรอ? นายประเมินเราต่ำไปหรือเปล่า?"

เย่หรานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลายขัดกับบรรยากาศโดยรอบ "ผมไม่ได้ประเมินพวกคุณต่ำ แต่ผมประเมิน 'ราคาของความลับ' นี้ต่างหาก ห้าล้านสำหรับผมคือเงินก้อนใหญ่ แต่สำหรับตระกูลหลิว มันคือเศษเงินที่ใช้ซื้อความสงบสุขก่อนที่พายุจะมาถึงไม่ใช่หรือไง?"

[ระบบ: ตรวจพบสภาวะอารมณ์ของเป้าหมาย – ความโกรธแค้นรุนแรง 70%, ความวิตกกังวลต่อผลกระทบ 30%] [ข้อแนะนำ: บีบคั้นต่อเพื่อให้ข้อตกลงบรรลุผล]

เย่หรานยกยิ้มเมื่อเห็นการวิเคราะห์ของระบบ เขาจึงรุกต่อทันที "ผมให้เวลาคุณตัดสินใจสามนาที ถ้าเงินไม่เข้าบัญชี ผมจะเริ่มอ่าน 'หน้าแรก' ของสมุดบันทึกนี้ให้คนสี่แสนคนฟัง... เริ่มจากรายการฟอกเงินผ่านการประมูลของเก่าที่วัดจิ้งอันเมื่อปีที่แล้วดีไหม?"

ใบหน้าของหลิวซานเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีซีดเผือดทันที ข้อมูลที่เย่หรานพูดออกมานั้นถูกต้องแม่นยำจนน่าขนลุก สมุดบันทึกเล่มนี้คือระเบิดเวลาที่ร้ายแรงกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก

"ตกลง! ห้าล้านหยวนจะโอนเข้าบัญชีนายเดี๋ยวนี้" หลิวซานหยิบแท็บเล็ตออกมาสั่งการด้วยนิ้วที่สั่นเทา "แต่จำไว้... หลังจากที่นายได้เงินไปแล้ว สมุดเล่มนี้ต้องตกเป็นของตระกูลหลิว และนายต้องหายไปจากวงการของเก่าในจินหลิงตลอดกาล!"

"เรื่องส่งมอบสมุดน่ะไม่มีปัญหา" เย่หรานกล่าวพลางจิบน้ำชาอย่างใจเย็น "แต่เรื่องหายไปจากวงการ... ผมว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิด ผมไม่ได้บอกว่าจะเลิกทำอาชีพนี้ ผมแค่บอกว่าพวกคุณห้ามยุ่งกับผม และผมจะไม่ยุ่งกับความลับของพวกคุณอีก"

ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเย่หรานก็ดังขึ้น [ธนาคาร: มียอดเงินโอนเข้าจำนวน 5,000,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน 5,2XX,XXX.XX หยวน]

เย่หรานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นโยนลงบนโต๊ะราวกับมันเป็นเพียงกระดาษไร้ค่าชิ้นหนึ่ง "เงินครบ ของก็เป็นของคุณ ส่วนข้อมูลแหล่งที่มาของของเก่าที่ผมต้องการล่ะ?"

หลิวซานคว้าสมุดบันทึกไปกอดไว้แนบอกราวกับสมบัติล้ำค่า เขาส่งสายตาอาฆาตให้เย่หรานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะโยนกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้แผ่นหนึ่ง "นั่นคือที่อยู่ของตลาดมืดที่พวกเราไปรับของมาบ่อยที่สุด... ถ้าอยากตายนักก็เชิญไปที่นั่นได้เลย"

พูดจบ หลิวซานก็เดินสะบัดก้นออกจากห้องไปพร้อมกับลูกน้อง โดยไม่คิดจะหันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว

เย่หรานถอนหายใจยาวพลางกดปิดไลฟ์สด ทันทีที่หน้าจอดับลง เขาก็รู้สึกถึงเหงื่อที่ซึมออกมาตามแผ่นหลัง แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบ แต่เขารู้ดีว่าเขากำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ

"ห้าล้านหยวน..." เย่หรานพึมพำกับตัวเอง สายตาจ้องมองยอดเงินในโทรศัพท์ "ตอนนี้ผมมีทุนพอที่จะทำเรื่องใหญ่กว่าเดิมแล้ว"

เขาหยิบกระดาษที่หลิวซานทิ้งไว้ให้ขึ้นมาดู มันระบุพิกัดของโกดังเก่าแถบชานเมืองจินหลิง ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนาม 'ตลาดสีเทาแห่งชายป่า'

เย่หรานลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ความรู้สึกกระหายในการ 'เก็บของหลุด' พุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การหาเงินเล็กๆ น้อยๆ อีกต่อไป แต่มันคือการพิสูจน์ว่าระบบของเขาสามารถสยบตลาดมืดที่เต็มไปด้วยของปลอมระดับเซียนได้หรือไม่

เขาก้าวออกจากร้านอาหารชุนวั่งโหลวด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเด็กหนุ่มที่ดูโชคดีในสายตาคนทั่วไป กลายเป็นชายหนุ่มที่มีอำนาจเงินมหาศาลและไพ่ตายในมือที่พร้อมจะพลิกโลกของเก่าให้หงายหลัง

[จบบท]