บทที่ 27 – ราคาของความเสี่ยง

บทที่ 27 – ราคาของความเสี่ยง

เย่หรานสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้แผงเหรียญโบราณอย่างใจเย็น เขาไม่ได้เร่งรีบ แต่เลือกที่จะแกล้งก้มลงดูเหรียญทองแดงที่วางเรียงรายอยู่ข้างๆ เพื่อดักฟังบทสนทนาที่กำลังเคร่งเครียดของชายแปลกหน้ากับเจ้าของร้าน

"ผมบอกแล้วไงว่าห้าพัน! ถ้าไม่เอา ผมจะไปร้านอื่นแล้ว!" ชายท่าทางลุกลี้ลุกลนกระซิบเสียงรอดไรฟัน มือข้างที่กอดกล่องไม้ใบเก่าเอาไว้สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผมของเขา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่บีบคั้นเกินกว่าจะรับไหว

เจ้าของร้านเหรียญโบราณเป็นชายวัยกลางคนร่างท้วม เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ "ไม่ใช่ฉันไม่อยากได้นะ แต่นายดูสภาพของสิ... มันร้อนเกินไป ฉันเปิดร้านซื่อตรง ไม่รับของที่ไม่มีที่มาที่ไปหรอก ถ้าตำรวจตามมาเช็กถึงร้าน ฉันไม่ซวยรึไง?"

เย่หรานหรี่ตาลง ระบบวิเคราะห์แสดงข้อมูลโฮโลแกรมจางๆ ลอยอยู่เหนือกล่องไม้ใบนั้น [ตรวจพบ: ตราประทับข้าราชการชั้นสูงยุคโบราณ และสมุดบันทึกราชการ] [ความเสี่ยง: สูงมาก - ไอเทมติดพันธะทางกฎหมายหรือมรดกที่ยังตกลงกันไม่ได้]

ที่แท้ก็เป็นของร้อน... กลิ่นอายของความล้มเหลวและคดีความแผ่ซ่านออกมาจากกล่องไม้ใบนี้เชียวหรือ เย่หรานคิดในใจพลางลอบยิ้ม

ชายคนนั้นกัดฟันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "งั้นสามพัน! แค่สามพันพอ ผมต้องการเงินตอนนี้!"

ท่าทางของเจ้าของร้านเริ่มลังเล เขาขยับตัวเข้าใกล้ชายคนนั้นมากขึ้น เตรียมจะเปิดกล่องเพื่อตีราคาในราคาที่กดให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ เย่หรานรู้ดีว่าถ้าปล่อยไปแบบนี้ ของชิ้นนี้คงไม่พ้นถูกกดราคาจนน่าเกลียด หรือถูกทำลายทิ้งเพื่อปิดปาก

เขาจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปแทรกจังหวะที่มือของเจ้าของร้านกำลังจะเอื้อมไปแตะกล่องไม้

"ขอโทษนะครับ พอดีผมกำลังมองหาตราประทับเก่าๆ อยู่พอดี ของชิ้นนี้ขอผมผ่านตาหน่อยจะได้ไหม?" เย่หรานเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่สายตาของเขากลับดูนิ่งเฉยและเฉียบคม

เจ้าของร้านชะงัก ชักมือกลับทันทีด้วยความตกใจ "ใคร? นายเป็นใคร?"

"ผมก็แค่คนที่สนใจของเก่าคนหนึ่งครับ" เย่หรานไม่รอคำอนุญาต แต่หันไปทางชายลุกลี้ลุกลนด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ถ้าคุณรีบ และเขากลัวจะรับซื้อของที่ไม่อยากยุ่ง... ทำไมไม่ให้ผมดูละ? ถ้าผมพอใจ ผมจ่ายเงินสดให้ทันที ไม่ต้องให้ใครต้องมานั่งกลัวกฎหมายด้วย"

ชายคนนั้นมองเย่หรานอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาที่เคยระแวงกลับกลายเป็นความลังเล "คุณ... คุณจะให้เท่าไหร่?"

เย่หรานชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้วอย่างใจเย็น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมตรอกเล็กๆ ราวกับเวลาหยุดเดิน

"ห้าหมื่นหยวน"

เจ้าของร้านเหรียญโบราณถึงกับสำลักน้ำชาที่เพิ่งดื่มเข้าไป ส่วนชายคนนั้นนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่จนพูดไม่ออก ราวกับว่าตัวเลขนี้เหนือความคาดหมายไปไกล

"เงินสด อยู่ในบัญชีผม พร้อมโอนตอนนี้" เย่หรานกล่าวพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "แต่ผมมีข้อแม้... เราต้องไปคุยกันในที่ลับตาหน่อย เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย"

เย่หรานรู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะกับการซื้อขายของมีพิรุธ เขาสั่งให้ชายคนนั้นเดินตามไปยังตรอกร้างข้างร้านก๋วยเตี๋ยว ขณะที่เขาก็ไม่ลืมที่จะเปิดไลฟ์สดทิ้งไว้อีกครั้งอย่างแนบเนียน เพื่อใช้เป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ใจว่านี่คือการซื้อขายโดยสมัครใจ

ทันทีที่ลับสายตาผู้คน เย่หรานกดโอนเงินเข้าบัญชีชายคนนั้นทันทีโดยไม่รีรอ

"นี่เงินของคุณ" เย่หรานรับกล่องไม้มาไว้ในมือ สัมผัสของมันเย็นเยียบและหนักแน่นอย่างประหลาด ก่อนจะถามเสียงเรียบ "ตอนนี้บอกผมได้หรือยัง ว่าทำไมของชิ้นนี้ถึงทำให้คุณดูหวาดกลัวขนาดนั้น?"

ชายคนนั้นรีบกดดูยอดเงินในโทรศัพท์ พอเห็นตัวเลขครบถ้วนเขาก็ถอนหายใจยาวราวกับยกภูเขาออกจากอก "มันเป็นมรดกจากคุณปู่... ท่านเสียไปเมื่อวาน ญาติฝ่ายแม่กำลังจะยึดทุกอย่างในบ้าน ถ้าผมไม่มีเงินใช้หนี้พนันวันนี้ พวกเขาเอาผมตายแน่"

เย่หรานพยักหน้าเข้าใจ เขาไม่ได้ตัดสินชีวิตใคร แต่เขารู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องไม้ใบนี้ ไม่ใช่แค่ของเก่า แต่มันคือ "กุญแจ" สู่ความลับบางอย่างที่อาจส่งผลต่อชื่อเสียงของตระกูลใหญ่ในจินหลิงเลยทีเดียว

[จบบท]