บทที่ 20: ชัยชนะอันยากลำบาก! พบดัมเบิลดอร์ครั้งแรก!

บทที่ 20: ชัยชนะอันยากลำบาก! พบดัมเบิลดอร์ครั้งแรก!

ภายในทางเดินห้องนิรภัยใต้ดินที่เสียหาย เศษซากหินนับไม่ถ้วนกำลังเปล่งประกายสีทอง

โวลเดอมอร์ที่กำลังจะลงมืออย่างโหดเหี้ยม จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเอง ไม่สิ ร่างของควีเรลล์ เริ่มหนักและแข็งทื่อ ประสาทสัมผัสทั้งห้าถดถอย และข้อต่อต่าง ๆ ค่อย ๆ เคลื่อนไหวช้าลง

ท่ามกลางความตกตะลึง ดวงตาสีแดงเลือดของเขาสะท้อนภาพสายตาใสกระจ่างของแฮร์รี่

ผิวสีเขียวอัปลักษณ์บนใบหน้าของเขากำลังเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้า!

“แฮร์รี่! ต่อยมัน! แย่งไม้กายสิทธิ์มันมา!”

ดัดลีย์ฉวยโอกาสตะโกนเสียงดัง พร้อมกับยกไม้กายสิทธิ์ของดิ เกอที่กำอยู่แน่น ชี้ไปทางโวลเดอมอร์ “เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส! เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส! เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส!”

นี่ไม่ใช่การพูดเรื่องสำคัญสามครั้ง แต่เป็นเพราะดัดลีย์กำลังกระตุ้นพลังเวทซ้ำ ๆ หวังจะใช้คาถาปลดอาวุธให้สำเร็จอย่างถูกต้อง

ในเวลาเดียวกัน แฮร์รี่ที่ก่อนหน้านี้ยังทำอะไรไม่ถูก พอได้ยินคำสั่งอันคุ้นเคยของลูกพี่ลูกน้อง หัวใจของเขาก็สงบลงทันที และรีบทำตามโดยไม่ลังเล

เขาพึมพำ “พลัง...พลัง...เพิ่มขึ้น! เพิ่มขึ้น!”

มือทั้งสองพุ่งออกไป!

มือหนึ่งกำเป็นหมัด ซัดใส่บริเวณใบหน้าของโวลเดอมอร์ที่ยังไม่กลายเป็นทองอย่างแรง ซึ่งก็คือด้านหลังศีรษะที่เหลืออยู่ของควีเรลล์

อีกมือหนึ่งทำท่าคว้า พุ่งไปจับมือที่โวลเดอมอร์ (ควีเรลล์) ใช้ถือไม้กายสิทธิ์กลับด้านไว้ หมายจะแย่งไม้กายสิทธิ์มา

แน่นอนว่าโวลเดอมอร์ไม่ยอมนั่งรอความตาย ดวงตาสีแดงเลือดของเขาลุกโชนด้วยความเกลียดชังและเจตนาฆ่าสุดขีด เขาฝืนร่ายคาถา “อะวาดา...”

“เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส!”

คาถาปลดอาวุธของดัดลีย์สำเร็จในช่วงเวลาสำคัญพอดี และโจมตีโดนโวลเดอมอร์

ไม้กายสิทธิ์ที่เกือบถูกแฮร์รี่แย่งไป ปลายไม้เพิ่งเปล่งแสงสีเขียวออกมาได้เล็กน้อย ก็หลุดจากมือพุ่งออกไปราวกับลูกธนู ก่อนจะปักเข้ากับหินงอกที่อยู่ไกลออกไป

โดยปกติคาถาปลดอาวุธจะทำให้ไม้กายสิทธิ์ของศัตรูลอยเข้ามาหาผู้ร่าย เห็นได้ชัดว่าคาถาปลดอาวุธของดัดลีย์ครั้งนี้ยังไม่สมบูรณ์ แค่พอผ่านเกณฑ์เท่านั้น

แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว!

โวลเดอมอร์สูญเสียวิธีสร้างความเสียหาย เพราะในสภาพอ่อนแอขณะควบคุมร่างของควีเรลล์ เขายังไม่แข็งแกร่งพอจะใช้เวทไร้ไม้กายสิทธิ์ได้

และสิ่งที่ร้ายแรงยิ่งกว่าก็คือ แฮร์รี่ ผู้รอดชีวิตที่ได้รับการคุ้มครองจากความรักของแม่อย่างสมบูรณ์ ได้สัมผัสศัตรูที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าต่อเขาแล้ว

“อ๊าก”

ควีเรลล์ส่งเสียงกรีดร้องอย่างทรมานที่สุด ร่างของเขาเริ่มตั้งแต่ด้านหลังศีรษะและข้อมือขวา ก่อนจะแผ่กระจายไปทั่วทั้งร่าง ทุกจุดที่พลังสะท้อนผ่าน เนื้อหนังจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลี แม้แต่ส่วนที่ถูกเวทมนตร์ปะทุของดัดลีย์เปลี่ยนเป็นทองก็ไม่มีข้อยกเว้น

“แฮร์รี่ ~ พอตเตอร์! ฉันจะกลับมาอีก!”

โวลเดอมอร์คลายการควบคุมร่างของควีเรลล์ ถึงตอนนี้เขาไม่มีพลังพอจะพลิกสถานการณ์ได้แล้ว การหนีรอดและคืนชีพของตัวเองสำคัญกว่า

“ปัง”

ศีรษะของควีเรลล์ระเบิดออกอย่างสมบูรณ์ แรงผลักไร้รูปร่างสายหนึ่งซัดแฮร์รี่กับดัดลีย์ที่ฝืนความเจ็บวิ่งเข้ามากระเด็นออกไป

ฮู้ดสีดำแตกกระจาย ผ้าโพกหัวสีม่วงเข้มที่มีกลิ่นกระเทียมถูกเหวี่ยงขึ้นฟ้า ตามมาด้วยวิญญาณหลักของโวลเดอมอร์ที่พุ่งออกมาในสภาพควันสีดำ

มันหมุนตัวพุ่งลงอย่างรวดเร็ว หมายจะใช้หนวดควันดำเลียนแบบคว้าห่อกระดาษศิลาอาถรรพ์ปลอมที่ตกอยู่บนพื้น แล้วหลบหนีไป

ในตอนนั้น ดัดลีย์ยังเจ็บปวดและสภาพไม่ดีนัก แต่เขาก็ยังอยากรั้งโวลเดอมอร์เอาไว้ เจ้าตัวน่าเกลียดนี่ทำให้เขาโมโหจนถึงขีดสุดแล้วในวันนี้!

เขาล้มอยู่บนพื้น พยายามยกไม้กายสิทธิ์ขึ้น “เพลิง...”

“คาถาสลายอาคมขั้นสูงสุด!”

เสียงร่ายคาถาแก่ชรายิ่งกว่าดังขึ้น และขัดจังหวะคาถาไฟปีศาจที่ดัดลีย์กำลังฝืนรวบรวมพลังเพื่อร่าย

แสงสีเหลืองสว่างจ้าอย่างมหาศาลทะลวงผ่านงูยักษ์ไฟปีศาจที่กำลังอาละวาดอยู่ด้านนอก พุ่งกวาดเข้ามาจากระยะไกลด้วยพลังที่ไม่มีอะไรต้านได้ ก่อนจะโจมตีโดนหนวดควันดำที่วิญญาณหลักของโวลเดอมอร์ยื่นออกมาอย่างแม่นยำ

“ชิส์ อ๊าก! ดัมเบิลดอร์บัดซบ!”

พร้อมเสียงสาปแช่งจากวิญญาณที่แทบไม่ได้ยิน วิญญาณหลักของโวลเดอมอร์ก็ล้มเลิกความคิดที่จะเอา ‘ศิลาอาถรรพ์’ แล้วพุ่งขึ้นด้านบนอย่างรวดเร็ว ชนเข้ากับผ้าโพกหัวสีม่วงเข้มที่กำลังร่วงลงมาจากอากาศโดยตรง

ในวินาทีที่ทั้งสองสัมผัสกัน พวกมันก็เปลี่ยนเป็นเกลียวบิดเบี้ยวแล้วหายวับไปทันที

เห็นได้ชัดว่าโวลเดอมอร์กับควีเรลล์เตรียมทางหนีไว้ล่วงหน้าแล้ว พวกเขาเปลี่ยนผ้าโพกหัวให้เป็นกุญแจนำทาง แถมยังเป็นเวอร์ชั่นเสริมพลังด้วย

ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะหนีออกจากห้องนิรภัยใต้ดินของกริงกอตส์ที่เต็มไปด้วยเวทป้องกันมากมายด้วยการเคลื่อนย้ายพริบตา

“บ้าชะมัด!”

ดัดลีย์สบถอย่างเดือดดาล โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองจอมควบคุมเวลาที่กำลังเดินเข้ามาอย่างสง่างาม พร้อมจัดการผลกระทบของไฟปีศาจในระยะไกล

เขาฝืนลุกขึ้น ยืนโซเซไปข้างแฮร์รี่ ช่วยพยุงลูกพี่ลูกน้องขึ้นมา และหลังจากยืนยันว่าอีกฝ่ายไม่ได้บาดเจ็บ เขาก็รีบวิ่งไปหาแฮกริดที่นอนหมดสติอยู่ในกองเลือด

“วัลเนอรา ซาเนนเทอร์! เอเนอร์เวต!”

ดัดลีย์ใช้ไม้กายสิทธิ์ของดิ เกอรักษาแฮกริดทันทีโดยไม่คิดมาก

หลังจากร่ายผิดไปสองครั้ง ดัดลีย์ก็จับจุดสำคัญของคาถารักษาได้อย่างรวดเร็ว ภายใต้แสงสีขาว บาดแผลของแฮกริดค่อย ๆ ฟื้นตัว

“แฮร์รี่ ช่วยพยุงแฮกริดขึ้นมา!”

“ครับ ลูกพี่ลูกน้อง!”

แฮร์รี่ตอบเหมือนทุกครั้ง และหลังจากใช้เวท ‘เสริมพลังยักษ์’ ใส่ตัวเองอีกครั้ง เขาก็ช่วยพยุงแฮกริดที่หนักอึ้งขึ้นมาได้ค่อนข้างง่าย

เมื่อเห็นว่าแฮกริดค่อย ๆ ฟื้นและไม่มีอาการแทรกซ้อน ดัดลีย์จึงใช้คาถารักษากับตัวเองและแฮร์รี่อีกสองครั้ง

“แฮร์รี่ แฮกริด พวกเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ชายชราผมขาว จมูกคด เคราขาว เดินเข้ามา พร้อมถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเปี่ยมเมตตา

สติของแฮกริดยังไม่ชัดนัก เขามองเห็นดัมเบิลดอร์มาถึงอย่างเลือนราง ก่อนจะพยักหน้าอย่างยากลำบาก

ส่วนแฮร์รี่ที่กำลังพยุงแฮกริดอยู่ เมื่อเผชิญหน้ากับชายชราสูงวัยคนนี้ เขาก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่มองโดยไม่พูดอะไร

“ไปยืนหลบไป อย่าบังคับให้ผมต้องต่อยคุณ!”

ทันใดนั้น ดัดลีย์ที่ไม่ได้หันกลับไปมอง ก็พูดใส่ชายชราอายุกว่าร้อยปีด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ทำเอาพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ยี่สิบถึงกับอึ้งไปทันที

สีหน้าของดัมเบิลดอร์แข็งค้าง ผ่านมานานมากแล้วที่ไม่มีใครพูดกับเขาแบบนี้ หรืออาจพูดได้ว่าไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้เลย

ไม่ว่าจะเป็นกรินเดลวัลด์หรือโวลเดอมอร์ ไม่ว่าจะเป็นเหล่านักบุญหรือผู้เสพความตาย อย่างน้อยทุกคนก็ยังมีความยำเกรงพื้นฐานต่อเขา

ด้วยประสบการณ์ชีวิตกว่าร้อยปีของเขา มันยากมากที่เขาจะจินตนาการได้ว่าเด็กพ่อมดอายุสิบเอ็ดปีคนหนึ่งจะ... จะเสียมารยาทได้ขนาดนี้

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

--------------------

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🍬ฮอกวอตส์ : เกิดใหม่เป็นดัดลี่ย์!

♾️วันสิ้นโลก: ระบบเพิ่มพูนเสบียง 10 ล้านเท่า

📦วันสิ้นโลก: สายเลือดคริปโตเนียนจากกล่องสมบัติล้านใบ

🏵️ปลุกอาชีพผู้อัญเชิญ: ฉันมีสูตรโกงซื้อทุกอย่างได้ในราคา 1 เหรียญทองแดง

⚒️ระบบไมน์คราฟต์ในโลกเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์