บทที่ 10: วันเกิดของแฮร์รี่ กับครึ่งยักษ์ผู้มาเยือน

บทที่ 10: วันเกิดของแฮร์รี่ กับครึ่งยักษ์ผู้มาเยือน

แม้แต่หลังจากไปถึงตรอกไดแอกอนและเข้าไปในกริงกอตส์แล้ว เขาก็ยังต้องทำแบบนั้นต่อไป

มีแค่แบบนี้เท่านั้น ดัดลีย์ถึงจะลดโอกาสที่ดัมเบิลดอร์จะหายตัวมาตรงหน้าเขาระหว่างปฏิบัติการแล้วจับได้คาหนังคาเขา

ตลอดสองวันถัดมา ความสัมพันธ์ระหว่างเพ็ตทูเนียกับแฮร์รี่ก็กลมกลืนขึ้นเรื่อย ๆ

สำหรับคนนอกที่ไม่รู้อะไรเลย มันดูเหมือนแม่ลูกแท้ ๆ คู่หนึ่ง

แน่นอนว่า ถ้าเทียบกับการตามใจดัดลีย์แบบไร้ขอบเขต ความเอ็นดูที่เพ็ตทูเนียมีต่อแฮร์รี่ก็ยังด้อยกว่าอยู่บ้าง

คืนนี้ไร้แสงจันทร์ ดาวก็น้อย และฝนตกหนักไม่หยุด

ลิตเติลวิงกิ้งทั้งเมืองเปียกโชกในคืนดึกของวันที่ 30 กรกฎาคม

ภายในบ้านอังกฤษสองชั้นเลขที่สี่ ซอยพรีเว็ต

แสงเทียนสั่นไหว ริบบิ้นประดับอยู่ทั่วบ้าน และบรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นของงานฉลอง

ครอบครัวเดอร์สลีย์นั่งล้อมโต๊ะอาหารทรงกลมในห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง มองเค้กช็อกโกแลตสองชั้นบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ ระหว่างรอเวลา

บนหน้าเค้ก เทียนสีเรียวยาวกำลังลุกไหว สะท้อนอยู่ในดวงตาของผู้ใหญ่สองคนและเด็กสองคน ราวกับวิญญาณแห่งเปลวไฟกำลังเต้นรำ

“ติ๊ก ต่อก ติ๊ก…”

ภายในนาฬิกาคุณปู่ไม้แดง ลูกตุ้มแกว่งไปมาอย่างมั่นคง วัดการไหลผ่านของเวลา

ในที่สุด…

เข็มชั่วโมง เข็มนาที เข็มวินาที และเสียงระฆังบอกเวลาของนาฬิกาคุณปู่ก็มาบรรจบกันพอดี

ประกาศการมาถึงของวันที่ 31 กรกฎาคม ปี 1991

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่แก้ไขเหตุการณ์แห่งความเสียใจระดับ S วัยเด็กอันหม่นหมองของผู้กอบกู้ สำเร็จ!]

[โฮสต์ใช้มุมมองชีวิตและค่านิยมที่ถูกต้องแต่แหวกแนว คอยชี้นำวัยเด็กทั้งหมดของแฮร์รี่ พอตเตอร์ และในขณะเดียวกันก็พยายามเปลี่ยนท่าทีของครอบครัวเดอร์สลีย์ที่มีต่อแฮร์รี่ ทำให้ผู้กอบกู้ได้รับวัยเด็กที่อุดมสมบูรณ์ทั้งด้านวัตถุและจิตใจ ค่อนข้างมีความสุขและสดใส]

[อย่างไรก็ตาม ในขณะเดียวกัน บุคลิกของผู้กอบกู้ก็เบี่ยงเบนไปจากเดิมอย่างชัดเจน และอนาคตก็เริ่มคลุมเครือมากขึ้น]

[เหตุการณ์แห่งความเสียใจนี้ได้รับการแก้ไขได้ค่อนข้างสมบูรณ์]

[รางวัลพิเศษ: โอกาสหลอมรวมไอเทมเวทมนตร์ระดับ S × 1]

[รางวัลเพิ่มเติม: โอกาสหลอมรวมไอเทมเวทมนตร์ระดับ C × 2; โอกาสหลอมรวมไอเทมเวทมนตร์ระดับ D × 1]

[ปัจจุบันครอบครอง: ระดับ S × 1, ระดับ C × 2, ระดับ D × 3]

“สุขสันต์วันเกิด! แฮร์รี่!”

ข้อความแจ้งเตือนรางวัลจากระบบไม่ได้ดึงความสนใจของดัดลีย์เลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ระฆังเที่ยงคืนดังขึ้น เขากับครอบครัวเดอร์สลีย์ก็ทำลายความเงียบ พร้อมอวยพรวันเกิดให้แฮร์รี่เป็นเสียงเดียวกัน

แฮร์รี่ พอตเตอร์ที่สวมหมวกวันเกิดสีสันสดใสอยู่ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ท่ามกลางเสียงปรบมือและคำอวยพรจากทุกคน เขาถึงกับเผลอปรบมือตามไปด้วย

“แฮร์รี่ ขอพรแล้วเป่าเทียนสิ!” ดัดลีย์พูดเตือน

“อ๊ะ! จริงด้วย!”

แฮร์รี่ได้สติกลับมา เขาประสานมือ หลับตา หยุดนิ่งอยู่นาน ก่อนจะลืมตาขึ้นทันที สูดหายใจลึก แล้วเป่าเต็มแรง

เทียนทั้งหมดดับลงทันที และภายในห้องก็มืดสนิท

เพ็ตทูเนียกำลังจะเปิดไฟ แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังสนั่นมาจากหน้าประตูบ้าน

หลังจากนั้น ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงลมหนาวและละอองฝนที่พัดเข้ามาจากด้านนอก

“โอ๊ะ! ขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ!”

ด้านนอกประตู ร่างยักษ์สีดำทะมึนขนาดมหึมาถอยหลังไปสองก้าวอย่างหงุดหงิด พลางส่งเสียงพึมพำลำบากใจ เขาเผลอผลัก… ไม่สิ จิ้มประตูหน้าบ้านเดอร์สลีย์พังเข้าให้แล้ว

คุณลูกบิดประตูผู้น่าสงสารถูกพลังมหาศาลโจมตีจนทนไม่ไหว แยกจากคุณประตูไม้ไปอย่างสมบูรณ์ ทำให้บ้านของครอบครัวเดอร์สลีย์เปิดโล่งทันที

เพ็ตทูเนียสะดุ้งตกใจ ส่วนเวอร์นอนก็รีบลุกขึ้น วิ่งไปที่โซฟาแล้วดึงปืนลูกซองลำยาวที่ซ่อนไว้หลังโซฟาออกมาเพื่อปกป้องครอบครัว

“ไม่ต้องห่วง พ่อ! เขาน่าจะเป็นพ่อมดจากฮอกวอตส์!” ดัดลีย์ตะโกนบอกเวอร์นอน

“ดัดลีย์ลูกรัก แน่ใจนะ? พ่อเคยเห็นพวก… พ่อมดประหลาดพวกนั้นมาก่อน ถึงจะน่ารำคาญและเพี้ยน แต่ก็อย่างน้อยก็สูงเท่าคนปกติ” เวอร์นอนมีสีหน้าตกตะลึง “ไอ้ตัวที่อยู่ข้างนอกนั่น… ลูกแน่ใจนะว่าไม่ใช่ช้างปลอมตัวมา?”

ภายใต้แสงฟ้าแลบ ทุกคนมองเห็นรูปร่างเต็ม ๆ ของผู้มาเยือนได้ชั่วขณะ เขาเป็นมนุษย์ขนาดยักษ์สูงประมาณสามเมตรครึ่ง มีทั้งผมและเคราหนาเตอะ รวมถึงรูปร่างมหึมาราวภูเขา

“เดอร์สลีย์ นายเสียมารยาทจริง ๆ!”

ครึ่งยักษ์ที่อยู่ด้านนอกไม่พอใจ เขาพูดพึมพำอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะชั้นหนึ่งของบ้านเดอร์สลีย์สูงไม่ถึงสามเมตร เขาคงเบียดตัวเข้ามาเถียงกับเวอร์นอนแล้ว แทนที่จะต้องยืนตากฝนอยู่ข้างนอกแบบนี้

“คุณคงเป็นรูเบอัส แฮกริดที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์พูดถึงในจดหมายตอบกลับใช่ไหม? ทำไมไม่เข้ามาคุยข้างในล่ะ? ผมคิดว่าพ่อมดที่ได้รับความไว้วางใจจากคนใหญ่โตอย่างศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ คงไม่จนปัญญากับเรื่องเล็กแค่นี้หรอกมั้ง?!”

ดัดลีย์พาแฮร์รี่มายืนตรงโถงเล็กใกล้ประตูทางเข้า พลางมองแฮกริดด้วยสายตาสงสัยปนอยากรู้เล็กน้อย

“โอ้ แฮร์รี่! แค่พริบตาเดียวก็โตขนาดนี้แล้ว! ตอนฉันพาเธอมาที่นี่ เธอยังเป็นตัวนิดเดียวอยู่เลย…”

รูเบอัส แฮกริด ครึ่งยักษ์ มองดัดลีย์ที่ทั้งล่ำทั้งอ้วนและแข็งแรงกว่าคนวัยเดียวกันอย่างมาก ก่อนจะอุทานด้วยความดีใจ

ดัดลีย์พูดไม่ออกนิดหน่อย แฮกริดคนนี้เหมือนในต้นฉบับเป๊ะ ไม่มีสายตาเอาซะเลย!

เขาดึงแฮร์รี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเบา ๆ ส่งสัญญาณให้ตอบกลับ ขณะเดียวกันก็เริ่มเปิดดูเหตุการณ์แห่งความเสียใจที่เพิ่งปลดล็อกบนหน้าต่างระบบเงียบ ๆ

[รูเบอัส แฮกริด ครึ่งยักษ์ผู้ถูกไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม (ระดับ C)]

[รายละเอียดเหตุการณ์แห่งความเสียใจ: ตอนแฮกริดเรียนอยู่ปีสามที่ฮอกวอตส์ เขาเลี้ยงแมงมุมยักษ์ไว้ และถูกทอม ริดเดิ้ล (โวลเดอมอร์) ใส่ร้ายว่าเป็นคนเปิดห้องแห่งความลับของสลิธีริน ปล่อยสัตว์ประหลาดด้านในออกมา และทำให้เมอร์เทิล วอร์เรนเสียชีวิต

ด้วยเหตุนี้ แฮกริดจึงถูกกระทรวงเวทมนตร์ตัดสินว่ามีความผิด ไม้กายสิทธิ์ถูกหัก ถูกห้ามใช้เวทมนตร์ และถูกไล่ออกจากโรงเรียนอย่างน่าเศร้า มีเพียงการรับประกันจากดัมเบิลดอร์เท่านั้นที่ทำให้เขาได้อยู่ต่อในฮอกวอตส์ในฐานะผู้รักษากุญแจ

จนกระทั่งปีสองของแฮร์รี่ พอตเตอร์ในเส้นเรื่องต้นฉบับ แฮกริดถึงจะได้รับการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยความช่วยเหลือจากแฮร์รี่และเพื่อน ๆ

นับจากนั้น แฮกริดก็ต้องแบกรับข้อกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมยาวนานถึงห้าสิบเอ็ดปี และยังสูญเสียโอกาสเรียนต่อที่ฮอกวอตส์ด้วย]

ดัดลีย์มองข้อมูลบนหน้าต่างระบบ พลางนึกถึงเนื้อเรื่องที่เกี่ยวข้อง แต่เขาแค่คิดผ่าน ๆ โดยไม่ได้ใส่ใจลึกมากนัก เพราะตอนนี้วันเกิดของแฮร์รี่และแผนการของตัวเองสำคัญกว่า

“คุณแฮกริด ผมคิดว่าคุณจำคนผิดแล้วนะ เขาคือลูกพี่ลูกน้องผม ดัดลีย์ ส่วนผมคือแฮร์รี่”

แฮร์รี่ที่สวมหมวกวันเกิดเดินออกมาจากด้านหลังดัดลีย์พร้อมสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

“โอ๊ะ… ฉันหมายถึง ใช่แล้ว!”

แฮกริดดูเขินนิดหน่อย แต่สีหน้าเขินของเขาถูกเคราหนา ๆ บดบังจนแทบมองไม่เห็น “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอคือแฮร์รี่ ลูกพี่ลูกน้องของเธอแข็งแรงกว่าเด็กปกติมากก็จริง แต่ก็ยังเทียบตอนฉันเรียนไม่ได้หรอก ฮ่า ๆ!”

แฮกริดพยายามกู้สถานการณ์ ฝืนรักษาหน้า แถมยังเล่นมุกแป้กอีกต่างหาก

“งั้นคุณแฮกริดที่เมื่อก่อนแข็งแรงกว่าผม ตอนนี้ตัวใหญ่เกินจนเข้าบ้านไม่ได้แล้วสินะ?”

ดัดลีย์พูดหยอกปนยั่ว “ดูเหมือนความแข็งแรงของคุณจะไม่ค่อยสมกับความไว้วางใจที่ดัมเบิลดอร์มีให้เลยนะ!”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ! ฉันคือสหายที่ดัมเบิลดอร์ไว้ใจที่สุด!”

--------------------

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

♾️วันสิ้นโลก: ระบบเพิ่มพูนเสบียง 10 ล้านเท่า

📦วันสิ้นโลก: สายเลือดคริปโตเนียนจากกล่องสมบัติล้านใบ

🏵️ปลุกอาชีพผู้อัญเชิญ: ฉันมีสูตรโกงซื้อทุกอย่างได้ในราคา 1 เหรียญทองแดง

⚒️ระบบไมน์คราฟต์ในโลกเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์

🐲Game of Thrones : เกิดใหม่เป็นมังกรพร้อมความสามารถกลืนกิน(จบแล้ว)