บทที่ 6 ห้า...ห้าร้อยล้าน??

บทที่ 6 ห้า...ห้าร้อยล้าน??

"แลมโบกินี่คันนั้นเช่ามางั้นเหรอ?"

"ลองคิดดูดีๆ มันก็เป็นไปได้นะ"

"คิดดูสิ ถ้าเขาเป็นลูกเศรษฐีรุ่นสองจริงๆ เขาจะมาเป็นพนักงานส่งพัสดุได้ยังไง?"

"นั่นสิ ตอนแรกฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ถ้าเขาขับแลมโบกินี่ บ้านเขาต้องรวยมากแน่ๆ แล้วเขาจะยอมเสียหน้ามาเป็นพนักงานส่งพัสดุทำไมล่ะ? กลับไปสืบทอดธุรกิจครอบครัวไม่ดีกว่าเหรอ?"

"ต้องบอกเลยว่าพ่อหนุ่มคนนี้ห่วงหน้าตาตัวเองเกินไป ชัดเจนว่าเขาเป็นแค่พนักงานส่งพัสดุที่ได้เงินเดือนแค่ไม่กี่พัน แต่กลับไปเช่าแลมโบกินี่มาเพื่อดูตัว ฉันล่ะไม่เข้าใจความคิดของวัยรุ่นสมัยนี้จริงๆ"

ผู้คนในร้านกาแฟต่างมองหน้ากันแล้วส่ายหัว

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เชื่อว่าซูหนิงเป็นเจ้าของแลมโบกินี่ และปักใจเชื่อคำพูดของจ้าวเหมยฮวามากกว่า

พวกเขาเชื่อสนิทใจว่าแลมโบกินี่ของซูหนิงถูกเช่ามาเพื่อเอาไว้โอ้อวด

"เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกจอมปลอม เขาคงไม่อยากให้คนอื่นดูถูกที่เป็นพนักงานส่งพัสดุ เลยต้องเช่าแลมโบกินี่มาเพื่อรักษาหน้า"

"จุ๊ๆ ทำแบบนี้มันน่าเวทนาจริงๆ"

"เฮ้อ คนสมัยนี้นี่นะ ชอบเล่นลูกไม้ตื้นๆ ไม่ยอมอยู่กับความเป็นจริงเลย น่าเบื่อชะมัด"

ก็นะ

พนักงานส่งพัสดุอย่างนายเนี่ยนะ จะขับรถสปอร์ตคันละหลายล้าน?

มันเป็นไปได้หรือไง?

ขนาดฉันที่เป็นถึงหัวกะทิในองค์กร มีรายได้ปีละตั้งหลายล้านยังซื้อไม่ไหว แล้วพนักงานส่งพัสดุอย่างนายจะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อ?

อย่ามาพูดจาไร้สาระเรื่องลูกเศรษฐีรุ่นสองมาหาประสบการณ์ชีวิตเลย ในร้อยคนจะหาลูกมหาเศรษฐีแบบนั้นเจอสักคนหรือเปล่าก็ไม่รู้

ดังนั้น ทุกคนจึงลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า แลมโบกินี่ของซูหนิงต้องถูกเช่ามาอย่างแน่นอน!

ลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านกาแฟต่างมองมาที่ซูหนิงด้วยสายตาแปลกๆ ที่แฝงไปด้วยความรังเกียจและเย้ยหยัน

ตัวเองไม่มีเงินแท้ๆ แต่ก็ยังกระเสือกกระสนไปเช่าแลมโบกินี่มาเพื่อโอ้อวด

เรื่องแบบนี้มันไม่เคยมีมาก่อนเลยจริงๆ

เมื่อเห็นว่าตนเองสามารถปั่นกระแสชักจูงทุกคนได้สำเร็จ จ้าวเหมยฮวาก็ลอบแค่นหัวเราะในใจ

หึ

ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ฉันมองทะลุปรุโปร่งมาตั้งนานแล้ว

ยังคิดจะมาหลอกคนอย่างฉันอีกงั้นเหรอ?

ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนแกซะอีกนะ!

ไอ้อ่อนเอ๊ย!

คนจนตรอกก็ยังเป็นคนจนตรอกอยู่วันยังค่ำ แต่มารยากลับเยอะซะไม่มี

"พ่อหนุ่ม ในฐานะคนที่ผ่านโลกมามาก ฉันขอแนะนำเธอด้วยความหวังดีก็แล้วกัน รีบเอารถสปอร์ตคันนั้นไปคืนซะเถอะ การทำตัวจอมปลอมอวดรวยน่ะมันต้องจ่ายค่าตอบแทนแสนแพงเชียวนะ การยอมรับว่าตัวเองจน ยอมรับว่าตัวเองไม่มีเงิน มันยากขนาดนั้นเลยหรือไง?"

"ตอนนี้ฉันเห็นแล้วล่ะว่า เธอไม่ใช่แค่ยากจน แต่สันดานก็ยังมีปัญหาอีกด้วย!!"

"ถึงขนาดยอมลงทุนเช่ารถสปอร์ตมาหลอกแต่งงานเลยเหรอ!!"

"นี่เธอคิดว่าตัวเองเป็นลูกมหาเศรษฐีจริงๆ หรือไง?"

"จุ๊ๆ ไม่ได้อยากจะดูถูกหรอกนะ แต่ชาตินี้ทั้งชาติ คนอย่างเธอคงไม่มีวันเจริญหรอก"

"แล้วนี่ยังคิดจะมาแต่งงานกับลูกสาวฉันอีกเหรอ? ฝันกลางวันไปเถอะ! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

จ้าวเหมยฮวาหรี่ตาลง ถ้อยคำของเธอนั้นช่างรุนแรง ร้ายกาจ และอาจเรียกได้ว่าหยาบคายถึงขีดสุด

เพียงแค่เปิดปาก เธอก็ยัดเยียดข้อหาคนไร้ศีลธรรมและนิสัยทรามให้ซูหนิงอย่างหน้าตาเฉย

"ซูหนิง เรื่องจริงเหรอคะ?"

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะเป็นคนแบบนั้น"

ใบหน้าสวยหวานของจ้าวเข่อเอ๋อร์จ้องมองซูหนิงด้วยความร้อนรน เธออยากรู้คำตอบใจจะขาด

เธอไม่เชื่อจริงๆ ว่าซูหนิงจะเป็นคนแบบนั้น

เช่ารถซูเปอร์คาร์มาเพื่อหลอกลวงแต่งงานงั้นเหรอ?

เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด!

เทพบุตรของฉันจะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง?

เขาออกจะหล่อเหลาและดูอบอุ่นขนาดนี้ เขาต้องไม่ใช่พวกสิบแปดมงกุฎแน่ๆ

"ลูกแม่ แม่เคยบอกแล้วไงว่าเวลามาดูตัวน่ะต้องหูตากว้างไกลหน่อย ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าลูกคือพวกต้มตุ๋นนะ ยังจะมัวลังเลอะไรอยู่อีก?"

"ไปกันเถอะ การมาเจอพวกสิบแปดมงกุฎแบบนี้ถือเป็นคราวซวยของเราจริงๆ"

ระหว่างที่ปลอบประโลมจ้าวเข่อเอ๋อร์ จ้าวเหมยฮวาก็ปรายตามองซูหนิงด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยาม

ซูหนิง: "............"

เขายกมือขึ้นกุมขมับในใจ

แม่ของจ้าวเข่อเอ๋อร์คนนี้นี่มันตัวอันตรายชัดๆ!

โดนหักหน้าไปฉาดหนึ่งยังไม่พอ ยังจะพยายามแกว่งเท้าหาเสี้ยนเรียกร้องความเกลียดชังอยู่อีก!

ถ้างั้นก็อย่ามาโทษฉันก็แล้วกันนะ

ถ้าพูดถึงวิธีโชว์เทพและหักหน้าคน ฉันมีไม่ต่ำกว่า 1,000 วิธีเลยล่ะ

อยู่ที่ว่าคุณจะรับมือไหวหรือเปล่าเท่านั้นแหละ

"แม่คะ หนูยังเชื่อใจเขาค่ะ และหนูก็ตัดสินใจแล้วว่าจะคบกับเขา หนูเชื่อว่าเขาไม่มีทางเป็นคนแบบนี้! หนูเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองค่ะ!"

ดวงตากลมโตคู่สวยของจ้าวเข่อเอ๋อร์จ้องมองซูหนิง สีหน้าของเธอแน่วแน่เป็นอย่างยิ่ง!

เธอตัดสินใจที่จะดื้อรั้นสักครั้ง เพื่อความสุขของตัวเอง เพื่อเทพบุตรของเธอ!

"โอย ตายแล้ว ทำไมลูกถึงไม่ฟังแม่เลยห๊ะ? เขาเป็นแค่ไอ้พวกต้มตุ๋น! เขาเช่ารถสปอร์ตมาหลอกแต่งงาน ก็แค่หวังจะมาเกาะครอบครัวคนรวยอย่างพวกเรากินนั่นแหละ!"

"ลูกแม่ รีบไปจากที่นี่กันเถอะ"

จ้าวเหมยฮวาร้อนรนเป็นอย่างมาก เธอคว้ามือเล็กๆ ของจ้าวเข่อเอ๋อร์หมายจะดึงเธอออกไปจากที่นี่

เธอไม่มีทางยอมให้ไอ้คนจนตรอกตรงหน้าได้ลูกสาวของเธอไปครองเด็ดขาด

แค่พนักงานส่งพัสดุกระจอกๆ ปกติเธอยังไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำ แล้วนี่คิดจะมาแต่งงานกับลูกสาวฉันงั้นเหรอ?

ไสหัวไปซะ!!

"ไม่ค่ะ!"

"หนูไม่ไป!"

จ้าวเข่อเอ๋อร์เอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ แฝงความดื้อดึงจนไม่ยอมให้ใครมาคัดค้าน

"นี่แก! แกกะจะยั่วโมโหฉันให้ตายเลยใช่ไหม!"

"เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!"

จ้าวเหมยฮวาโกรธจัด เธอตบโต๊ะดังปังและตะคอกด่าทอ

จากนั้น

จ้าวเหมยฮวาก็หันไปลงสาดอารมณ์โกรธทั้งหมดใส่ซูหนิงแทน

ถ้าไม่ใช่เพราะซูหนิง ลูกสาวของเธอจะกลายเป็นเด็กก้าวร้าวแบบนี้เหรอ?

"ไอ้คนชั้นต่ำ! ไอ้สิบแปดมงกุฎ เป็นแค่คางคกแต่อยากจะกินเนื้อหงส์ รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี!"

"ฉันล่ะไม่รู้จริงๆ ว่าแกเอายาเสน่ห์อะไรให้ลูกสาวฉันกิน ถึงได้หลงแกหัวปักหัวปำขนาดนี้"

จ้าวเหมยฮวากัดฟันกรอดพลางตะโกนเสียงหลง หากสายตาของเธอสามารถฆ่าคนได้ ซูหนิงคงตายตกไปเป็นพันๆ ครั้งแล้ว

ลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านกาแฟต่างพากันส่ายหน้า

แม้ว่าคำพูดของจ้าวเหมยฮวาจะรุนแรงและหยาบคายไปบ้าง แต่เธอก็แค่ปกป้องลูกสาวของตัวเองเท่านั้น

ลองคิดดูสิ จะมีใครยอมยกลูกสาวให้แต่งงานกับผู้ชายที่ทั้งจนและชอบโกหกพกลมบ้างล่ะ?

และในวินาทีนั้นเอง

ซูหนิงก็ส่ายหน้าเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน

เขา "เผลอ" ปล่อยให้โทรศัพท์มือถือหลุดมือ

เคร้ง!

โทรศัพท์ร่วงหล่นลงตรงหน้าของจ้าวเหมยฮวาพอดี

ด้วยปฏิกิริยาตอบสนอง จ้าวเหมยฮวาจึงก้มลงมองโทรศัพท์เครื่องนั้น!

เพียงเสี้ยววินาที เธอก็เหลือบไปเห็นยอดเงินคงเหลือในวีแชตของซูหนิงเข้า...

จ้าวเหมยฮวา: "!!!!"

เธอถึงกับอ้าปากค้าง!

บางทีอาจจะเป็นสัญชาตญาณ

จ้าวเหมยฮวาสามารถมองกวาดตาเพียงครั้งเดียวก็รู้ได้ทันทีว่ามีเลขศูนย์กี่ตัวอยู่ในบัญชีของซูหนิง!

เลขศูนย์แปดตัว!!

ห้าร้อยล้าน!!

"พระเจ้าช่วย!"

"นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย?"

จ้าวเหมยฮวาช็อกจนแทบล้มทั้งยืน!

มีเงินตั้ง 500 ล้านนอนนิ่งๆ อยู่ในวีแชตเนี่ยนะ?

"แกมีเงิน 500 ล้านอยู่ในวีแชตงั้นเหรอ??"

จ้าวเหมยฮวาอุทานเสียงสั่นเครือแหบพร่าด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

"พรวด!"

ลูกค้าคนอื่นๆ ที่กำลังเงี่ยหูฟังและจิบกาแฟไปพลางๆ ถึงกับพ่นกาแฟออกจากปาก!

ไม่ทันได้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว!

"เชี่ย... มีเงิน 500 ล้านอยู่ในวีแชตเนี่ยนะ?"

"ห้า... ห้า... ร้อยล้าน!!"

"โลกทัศน์ฉันกำลังจะพังทลายลงแล้ว นี่มันจุดหักมุมบ้าอะไรกันวะเนี่ย?"

"ไหนบอกว่าเป็นนักต้มตุ๋นไง? ไหนบอกว่ามาหลอกแต่งงาน? ทำไมจู่ๆ ถึงพลิกโผกลับตาลปัตรเป็นแบบนี้ไปได้?"

"ฉันกำลังจะประสาทตายเพราะยัยป้าไฮโซจอมปลอมนี่แล้ว ร้องไห้แป๊บ"

ลูกค้าต่างพากันบ่นอุบ

นี่มันละครฉากไหนกันเนี่ย?

ช่วยละเว้นพวกผู้ชายซื่อๆ อย่างพวกเราหน่อยเถอะ

ถ้าขืนยังเล่นลูกไม้แบบนี้กันอีก ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะบรรลุสัจธรรมชีวิตอยู่รอมร่อแล้ว

ซูหนิงรู้สึกประหลาดใจอยู่ลึกๆ

ไม่เลวเลยนี่

แค่ปรายตามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าในบัญชีวีแชตของเขามีเลขศูนย์กี่ตัว

แถมยังบอกตัวเลขเป๊ะๆ ออกมาได้ในรวดเดียวอีกต่างหาก

เขาต้องขอคารวะในความสามารถพิเศษนี้ของจ้าวเหมยฮวาเลยจริงๆ