บทที่ 27: เยี่ยซีเหมยผู้น่าเคลือบแคลง

ยามค่ำคืนมาเยือน ยอดเขาหมอกครามอาบไล้ไปด้วยแสงจันทร์นวลตา

“ซุปไก่มาแล้วเจ้าค่ะ!”

เสียงใสแจ๋วดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบลง

โม่อวี่เงยหน้าขึ้นและเห็นหลิงหว่านชิงเดินนวยนาดเข้ามาอย่างงดงาม ในมือประคองชามซุปไก่ที่ส่งควันกรุ่น

นางยังคงสวมชุดที่คุ้นเคย เหมือนกับหุ่นเชิดที่เขาเคยเห็นก่อนหน้านี้ไม่ผิดเพี้ยน

เขาชักสงสัยแล้วสิว่านางคือตัวจริงหรือเปล่า

เขาเปิดหน้าต่างสถานะของนางขึ้นมา

【ชื่อ: หลิงหว่านชิง】

【โชคชะตา: 10000 (สีทอง)】

【ความรู้สึกดี: 100 (ความเชื่อใจอย่างสมบูรณ์)】

【ประวัติโดยย่อ: ถูกโม่อวี่เก็บมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก ป่วยเป็นโรคหวาดระแวง คิดว่าทุกสรรพสิ่งบนโลกล้วนเชื่อถือไม่ได้ จึงไม่เคยเผยโฉมหน้าที่แท้จริง นางครอบครองกายามรรคากำเนิด และในฐานะเตาหลอม นางสามารถยกระดับความเข้าใจในมหาเต๋าได้】

ที่แท้นางก็คือตัวเอกจอมระแวดระวังนี่เอง

โม่อวี่กระจ่างแจ้งในใจ

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว

นี่เขาคงไม่ได้ไม่รู้ด้วยซ้ำใช่ไหมว่าหน้าตาจริงๆ ของเด็กสาวคนนี้เป็นอย่างไร?

พอลองคิดดู มันก็จริงแฮะ

หน้าตาของนางดูธรรมดาเกินไป ธรรมดาเสียจนเหมือนจงใจ

ไม่มีจุดบกพร่องที่ชัดเจน และไม่มีจุดเด่นที่สะดุดตา

นี่นางไม่ระมัดระวังตัวเกินไปหน่อยหรือ?

ถึงขนาดต้องระแวงแม้กระทั่งศิษย์พี่ของตัวเองเลยรึ?

【ตรวจพบว่าหลิงหว่านชิงได้ยอมสยบต่อท่านอย่างสมบูรณ์แล้ว】

【ระบบนี้ไม่สนับสนุนการร่วมประเวณีระหว่างสายเลือดเดียวกัน แต่เคารพในรสนิยมของท่าน】

【ตัวร้ายโต้กลับสำเร็จ】

【รางวัล: ความเข้าใจระดับเซียนในด้านค่ายกล ยันต์ การหลอมโอสถ และการหลอมอาวุธ พร้อมด้วยอุปกรณ์อำนวยความสะดวกระดับอาวุธเซียน】

【อาวุธเซียน: จานค่ายกลเทียนซู พู่กันวิญญาณร่ายมนตร์ เตาหลอมจักรวาลเทพหล่อหลอม เตาหลอมโอสถอัคคีเซียน】

ในชั่วพริบตา ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของโม่อวี่

ความรู้เกี่ยวกับการสร้างค่ายกล การเขียนยันต์ การหลอมอาวุธ และการหลอมโอสถ... ความรู้ที่ลึกซึ้งนับไม่ถ้วนผสมปนเปและปะทะกันในห้วงสมุทรวิญญาณของเขา ก่อนจะหลอมรวมกลายเป็นความเข้าใจอันถ่องแท้

ความสำเร็จของเขาในด้านเหล่านี้ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของดินแดนเบื้องล่างในทันที

เพียงแค่คิด เขาก็ตรวจสอบพื้นที่ระบบ

และก็เป็นไปตามคาด มีจานค่ายกล พู่กันวิญญาณ เตาหลอมล้ำค่า และเตาหลอมโอสถเพิ่มขึ้นมาจริงๆ

แต่ทำไมเตาหลอมอาวุธถึงมีรูปร่างเหมือนเตาหลอมโอสถล่ะ?

ขณะที่เขากำลังสงสัย ข้อมูลเกี่ยวกับอาวุธเซียนเหล่านี้ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว และเขาก็เข้าใจในทันที

จานค่ายกลเทียนซูและพู่กันวิญญาณร่ายมนตร์เป็นอาวุธเซียนสายสนับสนุน

หน้าที่ของพวกมันค่อนข้างพื้นฐาน นั่นคือช่วยในการตั้งค่ายกลและเขียนยันต์

แต่อีกสองชิ้นนั้นต่างออกไป พวกมันคืออาวุธเซียนแบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบ

แค่โยนวัตถุดิบลงไป สินค้าสำเร็จรูปก็จะโผล่ออกมาเอง

ตัวอย่างเช่น เตาหลอมจักรวาลเทพหล่อหลอม

เพียงแค่โยนเส้นด้ายลงไป และจินตนาการถึงรูปร่างของเสื้อผ้าในใจ เสื้อผ้าชิ้นนั้นก็จะปรากฏขึ้นมา

แม้ว่าความเข้าใจในการหลอมอาวุธจะครอบคลุมทักษะอย่างการตีเหล็กและการตัดเย็บด้วย แต่เขาก็ยังคงชื่นชอบการผลิตแบบคลิกเดียวจบมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสามารถสร้างเสื้อผ้าจากโลกก่อนของเขาได้อีกด้วย

ถุงน่อง ชุดนักเรียนญี่ปุ่น ชุดเมด... เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

เสียงของระบบยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

【ท่านต้องการปล้นชิงโชคชะตาหรือไม่?】

ไม่!

【โชคชะตาไม่เปลี่ยนแปลง】

【แต้มตัวร้าย + 1000】

โม่อวี่ค้นพบว่าการจัดการกับตัวละครระดับตัวเอกนั้นให้รางวัลที่คุ้มค่ากว่าการจัดการกับตัวละครสมทบมากนัก

ครั้งนี้ได้อาวุธเซียนมาถึงสี่ชิ้นเชียวนะ!

เขาเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเองขึ้นมา

【ชื่อ: โม่อวี่】

【ระดับพลัง: ขั้นวิญญาณแรกกำเนิด ระดับสาม】

【กายา: กายาเทพโกลาหล (1%), กายาไตหยางบริสุทธิ์】

【วิชาบ่มเพาะ: คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียน, เคล็ดวิชามหาอัคคีเผาสวรรค์ (ระดับสวรรค์ ขั้นกลาง, พัฒนาได้), เคล็ดวิชาหยินหยางโกลาหล (พัฒนาได้)】

【เวทอาคม: กายาทองคำอมตะ...】

【ของวิเศษ: ธงราชันมนุษย์, กล่องหยกวิญญาณบรรจบหยิน, ขลุ่ยสะกดวิญญาณ...】

【คุณลักษณะพิเศษ: กระดูกเซียน (เสียหาย), เพลิงผีปรโลก...】

【โชคชะตา: 15200 (มังกรศักดิ์สิทธิ์)】

【แต้มตัวร้าย: 8600】

ด้วยการบ่มเพาะเคล็ดวิชาหยินหยางโกลาหล กายาเทพโกลาหลของเขาก็ได้รับการพัฒนาไปถึง 1% แล้วเช่นกัน

ในขณะเดียวกัน แต้มตัวร้ายของเขาก็เพิ่มขึ้นถึง 8600 แต้มแล้ว

เขาสามารถไปช้อปปิ้งในร้านค้าได้อย่างเต็มที่เสียที

ตอนนี้ ดวงวิญญาณของเขาสามารถบดขยี้อัจฉริยะในระดับเดียวกันได้สบายๆ

แต่ในแง่ของเวทอาคม กายา และวิชาตัวเบา เขายังคงขาดตกบกพร่องอยู่

เขาถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าเท่านั้น แต่ยังไม่ถึงขั้นไร้เทียมทาน

เขาน่าจะซื้อของเกี่ยวกับการหลอมกายามาบ้าง

“ศิษย์พี่ ท่านไม่กินข้าวหรือเจ้าคะ?”

เสียงหวานใสของหลิงหว่านชิงปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์

โม่อวี่ดึงสติกลับมา คีบเนื้อไก่ชิ้นหนึ่งเข้าปากและเคี้ยวอย่างช้าๆ

เนื้อไก่นุ่มชุ่มฉ่ำ ละลายในปาก พร้อมกับพลังปราณจางๆ ที่ทิ้งรสชาติอร่อยล้ำไว้ไม่รู้ลืม

“กินสิ ฝีมือทำอาหารของหว่านชิงพัฒนาขึ้นอีกแล้วนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าสวยของหลิงหว่านชิงก็แดงระเรื่อเล็กน้อย และนางก็เผยรอยยิ้มหวาน

“ขอแค่ศิษย์พี่ชอบก็พอแล้วเจ้าค่ะ”

ฉู่หยูหลี่คีบเนื้อชิ้นหนึ่งอย่างระมัดระวังและวางลงในชามของโม่อวี่

“ท่านอาจารย์ ลองชิมชิ้นนี้ดูสิเจ้าคะ”

“ขอบใจนะ”

โม่อวี่พยักหน้า สายตาของเขาหันไปมองซูเม่ยเอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมกอด

“ศิษย์พี่เม่ยเอ๋อร์ ท่านไม่กินหรือขอรับ?”

“ไม่ล่ะ พวกเจ้ากินกันเถอะ”

ซูเม่ยเอ๋อร์ตอบอย่างเกียจคร้าน

การร่วมโต๊ะอาหารจะส่งผลต่อประสิทธิภาพการออฟไลน์ของนาง

เสียงหัวเราะอบอวลไปทั่วลานเรือน ช่างเป็นภาพที่กลมเกลียวและสงบสุขยิ่งนัก

หลิงหว่านชิงมองดูภาพอันแสนอบอุ่นนี้ด้วยความปีติยินดี

ดูจากทัณฑ์สายฟ้าในวันนี้ ศิษย์พี่แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว

วิญญาณแรกกำเนิดวิถีสวรรค์!

แถมยังทรงพลังกว่าวิญญาณแรกกำเนิดวิถีสวรรค์ในชาติก่อนของเขาเสียอีก

หากบรรดาศิษย์พี่หญิงบ่มเพาะได้ช้าลงอีกนิด พวกนางก็ควรจะอยู่ช่วยเหลือศิษย์พี่ได้ใช่หรือไม่?

น่าเสียดายที่ในชาตินี้ ความเร็วในการบ่มเพาะของพวกนางกลับรวดเร็วยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ทันใดนั้น ฉู่หยูหลี่ก็กะพริบตากลมโตด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเอ่ยถามขึ้น

“ท่านอาจารย์ปู่เป็นคนแบบไหนหรือเจ้าคะ?”

โม่อวี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา

“หญิงบ้าที่พึ่งพาไม่ได้”

ซูเม่ยเอ๋อร์เสริมอย่างเกียจคร้าน “แถมยังเป็นจอมหลอกลวงด้วย คำพูดของนางเชื่อไม่ได้สักคำ”

ดวงตาเป็นประกายของฉู่หยูหลี่เบิกกว้าง

ท่านอาจารย์ปู่แย่ขนาดนั้นเลยหรือ?

หลิงหว่านชิงยิ้มหวานและอธิบายอย่างอ่อนโยน

“ความจริงแล้วท่านอาจารย์เป็นคนใจดีมากนะเจ้าคะ แต่ทางที่ดีอย่าไปฟังสิ่งที่นางพูด และอย่าตกลงรับปากคำขอของนางจะดีที่สุด”

โม่อวี่พยักหน้าเห็นด้วย

“ทำเป็นหูทวนลมไปเถอะ มิฉะนั้น สักวันหนึ่งเจ้าอาจจะโดนขายไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

ฉู่หยูหลี่กรอกตาไปมาและพยักหน้าเบาๆ

หากความน่าเชื่อถือของท่านอาจารย์คือ 100 ของหลิงหว่านชิงก็คือ 60 ของซูเม่ยเอ๋อร์คือ 30 และของท่านอาจารย์ปู่ก็คือ 10

หลังอาหารค่ำ โม่อวี่กลับไปที่ห้องและวางกล่องหยกวิญญาณบรรจบหยินไว้ที่ริมหน้าต่าง

แสงจันทร์สาดส่องลงบนกล่องหยกราวกับสายน้ำ เปล่งแสงเรืองรองดูน่าพิศวง

ด้วยวิธีนี้ โอสถวิญญาณจะถูกสร้างขึ้นทุกเดือน

อาวุธเซียนที่ระบบมอบให้นั้นดูเรียบง่ายและได้ยอมรับเขาเป็นเจ้านายแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาหมายปอง

“นี่คืออะไรหรือ?”

ซูเม่ยเอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาเหลือบตาขึ้นอย่างเกียจคร้านและถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ข้าเก็บได้ในดินแดนเร้นลับน่ะ มันใช้เก็บโอสถวิญญาณได้” โม่อวี่อธิบาย

ซูเม่ยเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ ร่องรอยแห่งความสงสัยพาดผ่านใบหน้าของนาง แต่แล้วนางก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

โม่อวี่กล่าวขึ้น “ศิษย์พี่ ข้าจะนอนแล้วนะ”

แม้ว่าผู้ฝึกตนจะไม่จำเป็นต้องนอนหลับ แต่เขาก็ยังคงรักษานิสัยการนอนเอาไว้

ในชาติก่อน เขาต้องทำงานล่วงเวลาจนถึงเที่ยงคืนทุกวัน

หากชาตินี้ยังไม่ได้นอนอีก เขาก็ทะลุมิติมาเสียเที่ยวแล้วไม่ใช่หรือ?

“เจ้าก็นอนไปสิ ไม่ต้องสนใจข้าหรอก” ซูเม่ยเอ๋อร์หรี่ตาจิ้งจอก น้ำเสียงแฝงความหยอกเย้า

“เอ่อ...”

แต่เมิ่งหลานอินบอกว่าจะมาเป่าขลุ่ยให้ข้าฟังนี่นา!

ปวดหัวโว้ย!

“อะไร มีปัญหาหรือไง?”

“เปล่า ข้าไม่มีปัญหา”

โม่อวี่ทำได้เพียงนั่งขัดสมาธิอย่างจนใจ โดยที่ยังคงอุ้มซูเม่ยเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขนเช่นเดิม

วันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ฟังเพลงเหมือนกัน

โม่อวี่ลอบถอนหายใจ และเพียงแค่คิด เขาก็เปิดร้านค้าระบบขึ้นมา

ทั้งกายา วิชาบ่มเพาะ เวทอาคม ของวิเศษ โอสถ—มีทุกอย่างครบครัน

ในตอนนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นข้อเสนอแบบจำกัดเวลา

ให้ตายเถอะระบบ แกก็เล่นมุกการตลาดพวกนี้ด้วยงั้นรึ?

เขากดเข้าไปดู

【ม้วนคัมภีร์พลังสยบคุกช้างเทวะภาคต้น ราคาปกติ: หนึ่งแสน ลด 95% เหลือห้าพันแต้มตัวร้าย】

【เชือกมัดเซียน ราคาปกติ: สามหมื่น ลด 90% เหลือสามพันแต้มตัวร้าย】

【ความว่างเปล่าอมตะ ราคาปกติ: สิบล้าน ลด 90% เหลือหนึ่งล้านแต้มตัวร้าย】

ดวงตาของโม่อวี่เป็นประกาย

ลดเยอะขนาดนี้เลยรึ!

ต้องซื้อแล้ว!

พลังสยบคุกช้างเทวะ เคล็ดวิชาหลอมกายาระดับสูงสุด

ใครที่เคยอ่านนิยายย่อมรู้ดีว่าไอ้วิชานี้มันทรงพลังขนาดไหน