บทที่ 4: ฉันจะไปจดทะเบียนสมรสกับเจียงเยว่

บทที่ 4: ฉันจะไปจดทะเบียนสมรสกับเจียงเยว่

"ใครบอกว่าฉันจะกลับคำล่ะ? รีบตามเข้ามาเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นพ่อกับแม่ต้องตัดหางปล่อยวัดฉันแน่ๆ" ซูอิงลากตัวเจียงเยว่เข้ามาในบ้านทันที

เธอจำได้ว่าในชาติก่อน ช่วงเวลานี้แหละที่เธอทะเลาะกับที่บ้านยกใหญ่เพราะต้องการฝากงานให้น้องสาวของเสิ่นหย่งซาน โดยหวังจะแย่งตำแหน่งงานที่พี่ชายของเธออุตส่าห์ดิ้นรนหามาให้แฟนสาวไปให้เสิ่นหง เธอถึงขั้นประกาศกร้าวว่าถ้าไม่ยกตำแหน่งนี้ให้เสิ่นหง เธอจะตัดขาดจากครอบครัว

ด้วยเหตุนี้ ซูชางกั๋ว ผู้เป็นพ่อจึงตบหน้าเธอฉาดใหญ่ ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอจึงเก็บข้าวของและประกาศว่าจะไปหาเสิ่นหย่งซาน ก่อนไปเธอยังขู่ว่าจะทำเรื่องที่ทำให้ทุกคนต้องเสียใจ

และก็เป็นไปตามคาด เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ข่าวลือเรื่องซูอิงไปโผล่ที่หอพักพนักงานชายก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเขตบ้านพัก ทุกคนในครอบครัวซูต่างก็คิดว่าเธอทำเรื่องน่าไม่อายเช่นนั้นลงไปจริงๆ คิดว่าเธอแอบไปพลอดรักกับเสิ่นหย่งซานในหอพักชายกลางดึก

"พ่อครับ แม่ครับ อย่าเพิ่งโกรธเลยนะครับ รออิงอิงกลับมาก่อนแล้วค่อยคุยกันดีๆ น้องคงแค่พูดเพราะอารมณ์ชั่ววูบ คงไม่ถึงขั้นทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นหรอกครับ" จนถึงตอนนี้ ซูอี้ก็ยังไม่อยากเชื่อว่าน้องสาวที่ตนทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็กจะยอมแตกหักกับครอบครัวเพื่อคนนอก ต่อให้โกรธแค่ไหน ก็ไม่ควรเอาชื่อเสียงของตัวเองมาทิ้ง

"ใช่ค่ะ คุณลุง คุณป้า เสี่ยวอิงยังเด็ก อย่าโมโหจนเสียสุขภาพเลยนะคะ" หลินหนาน แฟนสาวของซูอี้ช่วยปลอบประโลมอีกแรง

เธอและซูอี้ถึงวัยที่สมควรแต่งงานกันแล้ว ทั้งสองครอบครัวก็กำลังหารือเรื่องงานแต่งงานอยู่ แม้ว่างานนี้จะได้มาเพราะความช่วยเหลือของซูอี้ แต่เธอก็ทุ่มเทอย่างหนักมาเป็นเวลานานกว่าจะผ่านการสอบสัมภาษณ์ หากต้องปล่อยมือไปง่ายๆ เธอก็ทำใจลำบากจริงๆ

แต่เธอเองก็ไม่อยากให้ซูอี้ต้องลำบากใจ ท้ายที่สุดแล้วซูอิงก็คือน้องสาวของเขา ตอนที่คบกัน ซูอี้มักจะพูดถึงน้องสาวคนนี้ให้ฟังอยู่เสมอ

เธอรู้ดีว่าซูอี้รักและตามใจซูอิงมากแค่ไหน หากเรื่องงานทำให้เกิดความบาดหมางระหว่างครอบครัวซูกับซูอิง ชีวิตหลังแต่งงานของเธอคงไม่ราบรื่นแน่ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะพี่สะใภ้ หากเธอมีปัญหากับน้องสะใภ้ ซูอี้ที่เป็นคนกลางก็คงวางตัวลำบาก

ดังนั้น เธอจึงกล่าวกับพ่อซู แม่ซู และซูอี้ว่า "คุณลุง คุณป้า ซูอี้ ถ้าเสี่ยวอิงอยากได้งานนี้ ก็ยกให้น้องเถอะค่ะ ฉันกลับไปทำงานที่เดิมก็ได้"

งานใหม่ของหลินหนานคือพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ที่ทำการไปรษณีย์ในเมือง ในยุคสมัยนี้ งานนี้ถือว่ามั่นคงและมีเกียรติ เป็นที่อิจฉาของใครหลายคน

หลินหนานเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ย่อมมีความสามารถในการทำงานนี้ได้อย่างสบาย

แต่เสิ่นหงเรียนไม่จบแม้กระทั่งชั้นประถม อ่านออกเขียนได้แค่ไม่กี่คำ ซ้ำงานนี้ยังต้องมีการประเมินและสอบสัมภาษณ์ เผลอๆ เธออาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการสอบสัมภาษณ์คืออะไร?

ครอบครัวเสิ่นเองก็สืบข่าวมาตั้งแต่เนิ่นๆ เมื่อได้ยินว่าครอบครัวซูเป็นคนหางานให้หลินหนาน พวกเขาก็จ้องจะตะครุบงานนี้ทันที โดยไม่สนเลยว่าเสิ่นหงจะมีความสามารถพอหรือไม่

ซูอิงเองก็หูเบา มักจะเชื่อคำยุยงของสวี่เหมี่ยวเหมี่ยวจนเกิดอคติต่อแฟนสาวของพี่ชาย เมื่อรวมกับเรื่องนี้ เธอจึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะแย่งงานของหลินหนานมาให้ได้

"ไม่ได้นะ งานเก่าของเธอทั้งหนักทั้งเหนื่อย กว่าจะได้งานนี้มาก็แสนยากลำบาก ถ้าจู่ๆ ก็ทิ้งไป แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ?" เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหนาน ซูอี้ก็คัดค้านเป็นคนแรก

พ่อซูและแม่ซูก็ไม่มีทางเห็นด้วยเช่นกัน ต่อให้พวกเขารักซูอิงมากแค่ไหน ก็ยอมให้เธอมาทำลายงานแต่งงานของลูกชายไม่ได้เด็ดขาด

ถึงแม้หลินหนานจะยอม แต่ครอบครัวหลินก็คงไม่ยอมแน่

"เสี่ยวหนาน ไม่ต้องคิดมากหรอก งานนี้ลูกอุตส่าห์พยายามมาแทบตาย จะยอมให้ใครมาแย่งไปไม่ได้เด็ดขาด"

"อีกอย่าง เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับงานหรอก เป็นเพราะสิ่งที่อิงอิงทำลงไปมันน่าโมโหเกินไปต่างหาก"

แม่ซูจับมือหลินหนานไว้ พยายามพูดเกลี้ยกล่อม

"พ่อ แม่ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ อยู่กันครบเลยนะ" จังหวะนั้นเอง ซูอิงก็ลากเจียงเยว่เดินเข้ามา

เธอได้ยินสิ่งที่หลินหนานพูดจากข้างนอกทั้งหมดแล้ว โชคดีที่ความสัมพันธ์ของพี่ชายและพี่สะใภ้ยังไม่แตกหัก ยังพอมีเวลาแก้ไข

ในชาติก่อน เพื่อแย่งงานของหลินหนาน เธอไม่เพียงตัดขาดกับครอบครัว แต่ยังทำให้ความสัมพันธ์กับพี่ชายใหญ่ต้องร้าวฉาน

ผลคือครอบครัวหลินปฏิเสธที่จะให้ลูกสาวแต่งงานเข้าบ้านซู และจัดการคลุมถุงชนหลินหนานกับคนอื่น เมื่อเห็นหญิงคนรักต้องแต่งงานกับชายอื่น พี่ชายใหญ่ก็ตรอมใจ ท้ายที่สุดก็ย้ายออกจากบ้านและไม่เหลียวแลเธออีกเลย

พี่ชายใหญ่รักและตามใจเธอมาตั้งแต่เด็ก แต่เธอกลับทำตัวเหมือนหมาป่าอกตัญญู ทำทุกวิถีทางเพื่อเอาใจครอบครัวเสิ่น จนทำให้ครอบครัวของตัวเองต้องพังพินาศ

"แกยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ! คุกเข่าลง! ดูสิว่าวันนี้ฉันจะตีแกให้ตายไหม!" เมื่อเห็นซูอิงกลับมา พ่อซูก็คว้าเข็มขัดฟาดเข้าใส่เธอทันที

เจียงเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ตกใจกับเหตุการณ์นี้ เมื่อเห็นว่าเข็มขัดกำลังจะฟาดโดนซูอิง เขาก็รีบเอาตัวเข้ามาบังตามสัญชาตญาณ รับแรงฟาดนั้นไปเต็มๆ

"คุณลุงครับ เรื่องนี้ผมผิดเอง ถ้าคุณลุงจะตีก็ตีผมเถอะครับ" เจียงเยว่ก้มหน้า คุกเข่าตัวตรงต่อหน้าพ่อซูและแม่ซู

ซูอิงตกใจแทบสิ้นสติที่เห็นเจียงเยว่รับเคราะห์แทน เธอไม่ได้กลัวเจ็บ แต่กลัวว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บจนส่งผลกระทบต่อการสอบเข้าโรงเรียนทหาร

"นายจะเอาตัวมารับทำไมเนี่ย? เดี๋ยวถ้าพ่อฉันตีฉันอีก นายก็ถอยไปไกลๆ เลยนะ อย่าให้ฉันต้องลากนายมาเดือดร้อนด้วย" ซูอิงกระซิบกับเจียงเยว่

จากนั้นเธอก็ไปยืนขวางหน้าเขาแล้วคุกเข่าลงเช่นกัน

"พ่อคะ ถ้าพ่ออยากจะตีก็ตีหนูเถอะ หนูรู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปมันผิด แต่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจียงเยว่เลย เราสองคนตกลงปลงใจกันแล้วว่าจะแต่งงานกัน ใครจะพูดยังไงก็ช่าง หนูไม่สนหรอก"

ซูอิงกลัวว่าพ่อจะคว้าไม้มาฟาดจนขาเจียงเยว่หัก เธอจึงกอดเขาไว้แน่นด้วยสองมือ ถึงเธอจะโดนตีก็ไม่เป็นไร ขอแค่เจียงเยว่ปลอดภัยก็พอ

"ซูอิง... เธอ..." เจียงเยว่มองซูอิงที่ยังคงปกป้องเขาด้วยความตกตะลึง แววตาแฝงความเจ็บปวดลึกๆ

พ่อซูโกรธจัด เมื่อได้ยินซูอิงพูดเรื่องแต่งงาน เขาก็คิดว่าเป็นเสิ่นหย่งซาน ด้วยความโมโห เขาจึงเงื้อเข็มขัดฟาดใส่ซูอิงเต็มแรง

ซูอิงไม่ได้ตั้งใจจะหลบ เธอจึงรับรอยฟาดนั้นไปเต็มๆ

"อิงอิง ลูก... เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไรนะ? ลูกจะแต่งงานกับใคร?" หลี่อวี้หลาน ผู้เป็นแม่รีบเดินเข้ามาถามด้วยความร้อนใจ

ซูอี้ก็ก้าวเข้ามาขวางไม่ให้พ่อตีเธอต่อ

ซูอิงจึงพูดย้ำอีกครั้ง "หนูบอกว่าหนูจะแต่งงานกับเจียงเยว่ ไม่ว่าคนอื่นจะพูดยังไง เราก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไปจดทะเบียนสมรสกัน"

"ไม่ใช่เสิ่นหย่งซานเหรอ?" แม่ซูสับสนงงงวย สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ใครบอกว่าหนูจะแต่งกับเสิ่นหย่งซานล่ะคะ? หนูเพิ่งจะรู้ใจตัวเองว่าความรู้สึกที่มีให้เขามันไม่ใช่ความรักเลย เมื่อก่อนหนูทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วง แต่ตอนนี้หนูคิดตกแล้ว คนที่หนูรักคือเจียงเยว่ และหนูก็อยากจะแต่งงานกับเขาค่ะ"